Los Abrazos Rotos (2009)

Toen ik de naam Almodóvar hoorde vallen dacht ik onmiddellijk of het toch niet beter was de sneak aan mij voorbij te laten gaan en op het terras gewoon een biertje te maken. Ik koos uiteindelijk voor de sneak in de hoop eindelijk eens een goede film van Almodóvar te zien. Maar nee hoor, het was weer niks en het zal ook wel nooit iets worden met de films van Almodóvar. De film was vreselijk saai, kon mij geen moment boeien en de film oogde bovendien ook net zoals de eerste films van Almodóvar ontzettend lelijk. Die kleuren, dat felle rood maakte het allemaal zo kitscherig. En die Penelope Cruz, wat daar voor moois aan is, ik heb echt veel mooiere Spaanse vrouwen gezien. De enigste beelden die mooi waren waren die van het vulkanische eiland Lanzarote. En wat de soundtrack betreft; dat was ook al helemaal niks.

Neen, tot nu toe heb ik 10 films van Aldomóvar gezien met een gemiddelde van 1,9*. Conclusie; films van deze regisseur zijn duidelijk niet aan mij besteed en ik heb mij daarom ook voorgenomen nooit meer een film van deze regisseur te bekijken.

1,0*

Vre-se-lijk. Almodovar wordt met de film slechter. Vooral veel pathetisch gedoe en drama om het drama, zonder dat het daadwerkelijk functioneel is of wordt, laat staan dat het echt gaat werken...

Nadat Volver zo'n arthousehit was verbaasde het me dat de nieuwste Almodóvar zonder opvallende aandacht zomaar ineens in de bioscoop verscheen. Volver heb ik nog niet gezien, maar een verklaring voor de lage algemene interesse in de film ligt er denk ik in dat Los Ambratos niet echt een bijzondere film is. Niet slecht, maar weinig opmerkelijk. Een tussendoortje voor Almodóvar waarschijnlijk.

Ik kan er eigenlijk weinig over vertellen. De film combineert meerdere genres en verhaallijnen, die allemaal wel aardig uitgewerkt zijn, maar niet tot een bijzonder geheel komen. Hetzelfde geldt voor de acteurs, ze leveren allemaal goed werk, maar ze waren waarschijnlijk beter tot hun recht gekomen in een wat consistentere film. Uiteindelijk is dit waarschijnlijk vooral leuk voor Almodóvars trouwste fans.

3*

Om te beginnen al gauw een uur te lang..

En verder nogal een onbenullig verhaaltje wat amper boeit. Echt slecht is het niet, maar dat is nou eenmaal vaak niet genoeg. En dan worden er nog allerlei elementen ingestopt die makkelijk weg hadden kunnen worden gelaten, ja zo krijg je wel 2 1/4 uur vol. Mateo die plotseling de vader van Diego blijkt te zijn, dan denk je toch ook van, zucht, en dan? Die zoon van Ernesto had ook een tamelijk onbeduidende rol eigenlijk, erg kenmerkend voor de film, waar Almodovar veel te veel instopt wat niet boeiend blijkt te zijn.

En verder begint me nogal tegen te staan dat Almodovar maar weer bij Penelope Cruz uitkomt, mag dan wel een hele mooie vrouw zijn, maar het wordt een beetje suf. Sowieso zie je weer veel te veel bekende gezichten (wéér Lola Duenas), en krijg je iets te veel het gevoel dat de Spaanse Cinema uit iets te veel vriendjespolitiek bestaat.

kleine 2.5* - 0,5* voor een belachelijk lange speelduur maakt 2*. Als Almodovar gewoon to the point had geweest had hier best wat ingezeten.

Aardig. Wel wat te langdradig en uiteindelijk net iets te veel een leeg vat. Ben beter van Almodovar gewend. 3 sterren, het laatste half uur vergoed wel e.e.a.

Twee opmerkingen waar ik me zeer ik kan vinden:

1.

Zeer mee eens! Het echte kitscherige is er de laatste films wel af en heeft plaatsgemaakt voor enorm veel visuele pracht en een fijn gevoel voor sfeer en met name stijl.

Hij gaat erg de goede kant op wat dat betreft.

2.

Absoluut. Vooral verhaaltechnisch is het niet helemaal geslaagd en vraag je je af en toe af waarom hij toch in vredesnaam zo moeilijk en ingewikkeld zit te doen. Hou het toch wat simpeler man! Hij verdrinkt soms in z'n eigen pretenties.

Maar ik moet wel zeggen dat de hele sfeer en filmpracht me altijd wel in de film weet te houden en er in ieder geval voldoende gebeurt om je te boeien, ook al is het vaak niet helemaal geslaagd.

Naast Cruz vind ik Blanca Portillo ook altijd een geweldige actrice en Kira Miró is vanaf nu met stip m'n favoriete filmbabe.

Almodóvar, erg fijne regisseur en visueel zonder twijfel één van de betere op dit moment. De kitsch die hij in zijn vroegere films had heeft plaats moeten maken voor visuele hoogstandjes. Ook in Abrazos laat ie weer genoeg moois zien. Zijn kleurengebruik is echt fenomenaal.

Helaas heeft hij niet mijn verwachtingen kunnen inlossen. Dat was nagenoeg ook niet mogelijk na het geniale Volver. Die behoort tot één van de beste films die ik ooit gezien heb. Het is vooral jammer dat hij een beetje de mist in gaat qua verhaalstructuur. Waarom zo moeilijk doen als je het gewoon simpel kan doen. Voelt enorm pretentief en arty-farty aan.

Dan kom ik aan bij het andere pluspunt; Penelope Cruz. Zonder twijfel één van de beste actrices van dit moment, zij kan een film zo makkelijk dragen. Cruz en de visuele flair weten te zorgen dat de verhaalstructuur niet voor te veel ergenis zorgt maar Almodóvar moet niet te veel willen en gewoon doen waar hij goed in is. Ook Portillo niet onder laten sneeuwen, die acteert ook weer sterk, zoals altijd.

Les vampires, comme les Chinois. Sont intégrés à notre société

sans attirer l'attention.

Behoorlijk ambitieus. Misschien wel iets te ambitieus. Want zoals kos het hierboven al vermeld kan Almódovar wel eens in zijn eigen pretenties verdrinken. Het script is echt een mikmak, maar dan helaas niet op die bevredigende Almodóvar-manier. En aangezien Los Abrazos Rotos geenszins (Almodóvar)kitsch is, zou dat als het grootste probleem gezien kunnen worden. Verder is dit echt een typische cinefielen-film. Is filmtechnish behoorlijk vakkundig, steekt visueel knap in mekaar (die kleuren!) en er is 'n een zeer fraai oog voor detail (prachtige composities en schitterende decors).

De soundtrack mocht overigens wat fijner, voelde her en der wat weinig sfeer mede hierdoor, en een matig scenario weerhouden mij van een hoog cijfer. Ietwat gemiste kans aangezien er zoveel potentie hierin zit. De scéne waarin Cruz (immer 'n genot om te zien) de kamer binnen wandelt en haar eigen woorden vertaalt is trouwens pure cinema. 3,5*

Aangezien ik La Mala Education en Volver tot het betere werk van Almodovar vindt behoren, moest ik natuurlijk even spieken of hij zijn stijgende lijn in zijn werk vast zou weten te houden. Het antwoord daarop is: nee. Los Abrazos Rotos weet nauwelijks de grauwe middenmoot te ontstijgen.

Het verhaal is soms lachwekkend slecht. Ik bedoel: neem nou dat moment waarop zoonlief te horen krijgt dat Mateo Blanco zijn daadwerkelijke vader is. Niet om het een of het ander, maar ik leefde juist vanaf begin af aan al in die veronderstelling en ik had nooit kunnen bevroedden dat dit nog eens op zo `n manier naar voren gebracht zou worden!

Gelukkig springen er 2 scenes uit van beeldende schoonheid. Vlak hierboven refereert Rokkenjager al naar èèn scene, maar ook de ode aan Almodovar `s beste film: Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios, is een prachtscene om in te lijsten. Op dit soort momenten teert Almodovar niet op oude roem, maar drukt hij juist zijn auteurstempel op een verder vrij routinematige, te lange, zij het zeer vermakelijke, goed geacteerde film die je snel na het kijken ervan al bijna vergeten bent. Een 3*

Suspensevolle romance.

Het is vooral de verhaallijn die erg prettig verloopt in dit drama met thrillerrandje. Een schrijver duikt noodgedwongen in zijn eigen verleden en herbeleeft een stormachtige romance.

De meeste acteerprestaties zijn uitstekend en het plot is sterk, ondanks een paar zwakke momenten. Ook cinematografisch gezien is een en ander erg mooi.

Zeer goed.

Film met typische Almodóvar sfeer en karakters.

Het duurde bij mij wel eventjes voordat ik echt gepakt werd door de film, maar als de vaste cast van Sr. Alomodóvar komt opdraven geniet ik.

Paar mooie vondsten ook; de film van de film in de film (volgt u het nog waarde lezer?) en daar dan nog het liplezen overheen, keurig hoor.

Drie en ½ sterretje.

Redelijke film.......

In het begin beetje saai, maar laatste is wel interessant hoe is verleden gegaan? Waarom is hij blind geworden? En twee vrouwen?

Actrice Penélope Cruz speelt zeker goed...

Een fijne film die het niet zozeer van het verhaal moet hebben maar zeker wel van de sfeer. Deze lekkere sfeer kwam voornamelijk door het sterkte acteerwerk en de mooie beelden. Bijvoorbeeld die van Lanzarothe waren heel erg mooi. Penelope Cruz vind ik trouwens echt een fascinerende actrice om naar te kijken.

Het verhaal vond ik wat minder omdat het op bepaalde punten best langdradig was. De vaart ging er dan een beetje uit. Maar toch is dit zeker een aanrader om te bekijken. Voor mijn gevoel had de film ook twee delen. In het begin meer een beetje een licht thriller achtig misdaadachtig sfeertje toen het personage "Ernesto Martel" uitgelegd werd. Het tweede gedeelte van de film was het meer een romantisch drama.

Los Abrazos Rotos heeft het typische sfeertje van Almodóvar. Ik hou hier wel van, al moet ik zeggen dat de regisseur al beter heeft gemaakt. Gezien het personage zelf regisseur is, denk ik dat er veel persoonlijke elementen in zitten. Hij slaagt er in elk geval in, om de kijker vast te houden. De personages zijn boeiend genoeg en hebben voldoende invulling gekregen om elk hun interessant verhaal te kunnen doen. De film doet smaken naar meer en dat is ook al een prestatie.

Aardige film over een schrijver die terugkijkt op zijn verleden waarin hij als regisseur een verhouding had met zijn leading lady. Het verhaal zit op zich goed in elkaar en de mix van verschillende genres werkt ook wel, maar de film is te lang om over de gehele lengte te boeien. Daarvoor is het te langdradig en wat was bijvoorbeeld het nut van de ´film-in-de-film´? Verder ziet de film er goed uit en uiteraard draagt Penelope Cruz hier ook haar steentje aan bij.

Aardig drama welke eigenlijk volledig wordt gedragen door Penélope Cruz die prima speelde en er adembenemend uitzag (wat een schitterende vrouw is het toch). Het verhaal (jaloersheid) kijkt zich lekker weg en was best boeiend en de beelden zien er vaak fraai uit. De overige cast deed het ook best goed en het was leuk om de mooie Lola Dueñas weer eens terug te zien in een kort rolletje.

Prima film van Almodovar, die nog meer eens bewijst aan (verhaal)ideeen geen gebrek te hebben. Nonchalant strooit hij in Los Abrazos Rotos met opzetjes die de potentie hebben voor meer. Het hoofdverhaal is wat geconstrueerd en zelfs in grote lijnen voorspelbaar. Sowieso ben ik geen fan van de techniek van de raamvertelling, die in een deel van de film ook wordt gebruikt. Door de uitwerking en de zijsporen blijft Los Abrazos Rotos echter vanaf het begin wel boeiend. Zoals te verwachten zijn de decors, zeker in het tweede deel van de film, weer heerlijk kleurrijk. Het echt uitbundige van z'n vroegere werk is er een beetje af, maar Almodovar blijft zijn stijl wel trouw. Cinematografie is ook goed, met enkele prachtige diepte-shots. De rest doet Penelope Cruz, onweerstaanbaar mooi weer in deze film. Net aan de 3,5 hiervoor, met het vaste voornemen om meer prioriteit te gaan geven aan Almodovar.

Degelijke Almodóvar over diens favoriete thema's: hartstocht, intriges en jaloezie.

Kleurrijk, maar wat aan de trage / langdradige kant.

Mooie rol van Lluís Homar. Zoals te doen gebruikelijk omringt Almodóvar zich graag met mooie vrouwen, waarvan er één echt uitspringt in deze film: Kira Miró, de krantlezeres in het begin van de film.

Eerste uur blijven we een beetje op onze honger zitten ondanks de vele zuurstok-kleurtjes...nogal soap, maar dan beginnen langzamerhand de betere invloeden binnen te sluipen....Audrey Hepburn, Gone with the Wind, L'Ascenseur pour l'Echafaud, Peeping Tom.

Welgeteld 1 homo, geen transgenders...bepaald niet de allerbeste Almodovar...maar de tweede helft van de film is zeker niet slecht.

Betekenis : "Verbroken omhelzingen".

Filmtechnisch zit dit allemaal goed in elkaar. Almodavár is geen groentje en brengt goede scènes en vondsten in montage enz... maar het verhaal kon me niet echt boeien. Ook niet wat hij naast de story te vertellen heeft, "iedere film moet worden afgemaakt, zelfs blindelings" Flauw als einde.

laat die gasten uit hollywood maar eens goed naar spaanse films kijken, misschien dat ze daar dan ooit leren hoe je acteurs en actrices op het witte doek de liefde moet laten bedrijven.

zelfs deze film die wel aardig was, maar niet echt bijzonder, had een liefdesscène erin, zo ontzettend veel beter dan dat achterlijke hollywood nepgevrij.

Zo, dat moest ik even kwijt.

Een hele mooie Almodóvar, een van de betere, qua stijl gaat het al een beetje in de richting van La Piel Que Habito. Geen nadruk hier op excentrieke (vrouwen)rollen en ook geen excessief kleurgebruik, al blijft het natuurlijk wel een Almodóvar. Het verhaal blijft van begin tot eind boeien. Alleen de personage Ernesto Jr. kon ik in het verhaal niet zo plaatsen, zijn motivering om Mateo te benaderen vond ik niet echt sterk. Gelukkig is dat maar een detail in het verder zeer genietbare verhaal. Lluís Homar speelt zoals altijd sterk, terwijl Penélope Cruz helaas op de automatische piloot acteert. 3,5*

Almodóvar.

Nog niet zo héél veel van gezien, zeker niet gezien z'n reputatie, maar het draait vaak op hetzelfde uit. Z'n films zijn best aardig voor een keer, maar meer dan een goeie verteller is hij jammer genoeg niet. Wanneer hij qua stilering wat extras probeert te doen, voelt het vaak nogal onwennig en leidt het meer af dan dat het wat toevoegt.

Broken Embraces past dan ook perfect in dat plaatje. Een degelijk plot, met wat twistjes en wendingen (die gelukkig niet al té veel de aandacht opeisen, maar de film wel steeds in een nieuwe richting stuwen). Of het echt 120+ minuten waard is, is een ander verhaal, maar het boeit wel.

Maar verder is het redelijk karig. Camerawerk, aankleding, acteerwerk ... 't is ofwel functioneel, ofwel wat stroef en geforceerd zonder al te veel impact. Echt memorabel is deze film dan ook niet, maar om een keer gezien te hebben zeker geen drama.

2.5*

De sparkle die er vanaf het begin was bij de film Carne Tremula die ik laatst zag, zat niet in deze film en qua scenario valt Almodvar terug op bij hem veelvoorkomende thema's over schuld wraak en herinnering. Toch is dit beslist geen slechte film. Hij is vloeiend forceert nergens en is in alle opzichten een bovengemiddelde Almodovar. Hij hoort gewoon niet bij zijn allerbeste werk.