menu

Opera (1987)

Alternatieve titel: Terror at the Opera

mijn stem
3,25 (161)
161 stemmen

Italië
Horror / Thriller
104 minuten / 88 minuten (VS edited version)

geregisseerd door Dario Argento
met Cristina Marsillach, Ian Charleson en Urbano Barberini

Als een jonge operazangeres de hoofdrol overneemt in een avant-garde presentatie van Verdi's MacBeth ontketent ze de waanzin van een gestoorde fan. Deze dwingt haar om toe te kijken als hij haar vrienden binnen de opera vermoordt. Heeft de steeds terugkerende nachtmerrie van de zangeres iets te maken met de identiteit van deze psychopaat?

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=grx7zPycVbw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,5
Bloedspannend

avatar van Quentin
4,5
Naar aanleiding van bovenstaande herwaarderingen eindelijk de Duitse bluray gekeken. Italiaanse geluidsband (met Duitse ondertitels in dit geval) maakt een wereld van verschil, vooral het verdwijnen van Barberini's vreselijke Engelse dub is een enorme verbetering. Dit maakt de belevenis een stuk serieuzer en dramatischer, wat de spanning enkel ten goede komt.

Overigens valt het slot ietwat uit de toon, lijkt zowel stilistisch als thematisch direct uit Phenomena te komen.

4,25*

avatar van baspls
4,0
"I think it's unwise to use movies as a guide for reality. Don't you Inspector?"

Op 20 April werd bij Cinema Egzotik in het Eye Filmmuseum (in aanwezigheid van de grootmeester zelf!) niet alleen een prachtige 4K restauratie van Suspiria, maar ook een mooie 2K print van Opera vertoond. Een goede aanleiding om mijn recensie eens te hernieuwen en de film nogmaals onder de loep te nemen.

Omdat de grote ster is verongelukt krijgt de jonge Operazangeres Betty de hoofdrol in een opvoering van Verdi’s MacBeth. De Opera van MacBeth schijnt vervloekt te zijn en ook deze opvoering is niet zonder problemen. Een gestoorde fan vermoord de vrienden van Betty en dwingt haar om toe te kijken. Wie is deze sadistische moordenaar?

De heren van Cinema Egzotik vertoonde de Italiaanse versie van Opera. Eerder had ik alleen de belabberde Engelse dub gezien en dus was het een verademing om de (veel minder storende) Italiaanse audio een keer te horen. Je mist enkel de originele Engelse stem van Ian Charleson, verder zijn toch vrijwel alle acteurs Italiaans. Toen Martin Koolhoven Argento vroeg of de Engelse of de Italiaanse versie zijn voorkeur genoot, zij hij: “Language is not Important, it’s the images that are important.”
Cristina Marsillach speelt een goede hoofdrol als Betty. Toch schijnen Argento en de rest van de crew en cast haar een moeilijk persoon om mee te werken te vinden. Marsillach was eigenlijk een model en schijnt een typische diva-houding te hebben gehad tijdens de productie.

VERHAAL & INHOUD
Het verhaal is behoorlijk naïef en Argento windt er geen doekjes om dat het plot vooral wordt gebruik zodat situaties ontstaan om bepaalde locaties te gebruiken en mooie plaatjes te schieten. De film begint met een soort Phantom of the Opera-tafereel (een film die Argento later overigens nog zou remaken). Er schijnt een soort vloek te rusten op de opera van MacBeth en zodoende gebeuren er een hoop ongelukken (de productie van de film was zelf overigens ook niet zonder problemen, zo is Charleson overreden door een auto en de vader van Argento overleden tijdens de productie). Er blijkt echter meer aan de hand te zijn want Betty wordt geplaagd door nachtmerries van een gemaskerde en zwart gehandschoende man die onder toeziend oog van haar moeder jonge dames toetakelt. Een echte Giallo dus. Wat volgt is Hitchcockiaanse spanning in Betty’s appartement en het Operagebouw.

Het idee voor de naalden die onder Betty’s ogen worden geplakt kreeg Argento toen hij zich er aan ergerde dat er tijdens een voorstelling van een van zijn films mensen hun ogen dichtknepen wanneer er bloed was te zien op het scherm. Naar eigen zeggen zocht hij een manier mensen te dwingen om te kijken en kwam hij op de naalden.

Bij velen zal het op de lachspieren werken, maar Argento’s wereldbeeld, logica en moraal begin ik zelf steeds meer te waarderen. Het idee dat de kraaien de moordenaar hebben herkend en hem herkennen en aanvallen als ze later tijdens de voorstelling worden losgelaten is natuurlijk enigszins stupide. Toch vind ik dit ‘vermenselijken’ van de kraaien eigenlijk wel charmant. Ze willen wraak op hun gesneuvelde broeders! Opera is denk ik ook de meest humoristische/luchtige van Argento’s films (met uitzondering van Four Flies on Grey Velvet dan), niet alleen de dieren maar ook mensen zorgen namelijk voor komische momenten met typisch Italiaanse humor.

Het einde van de film was een beetje uit de toon met de rest van de film. We zijn weer terug in de setting van Phenomena. De moordenaar blijkt nog te leven, Betty doet alsof ze net als haar moeder is en hem wil helpen en dan komt uit het niets een hele delegatie politiemannen met waakhonden die de moordenaar (niet bepaald zachtzinnig) oppakken. Vervolgens horen we Argento zelf als verteller over de balans tussen de natuur en alle levende wezens en zien we hoe Betty een hagedis bevrijdt. Dit hippie-achtige moraal komt bij veel mensen vreemd over naar al het geweld dat we eerder hebben gezien, destijds werd in de bioscoop boe geroepen en bij Cinema Egzotik schoot ook iedereen in de lach. Het is een typisch voorbeeld van Argento die zijn wereldbeeld opdringt aan een publiek dat daar nog niet klaar voor was/is. Dit einde is overigens geïnspireerd door het boek Red Dragon. Argento ergerde zich eraan dat Michael Mann het in de verfilming Manhunter niet had gebruikt en daarom wilde hij er in Opera iets mee doen.

AUDIOVISUEEL
De film is meesterlijk opgenomen, met name de flashbacks zien er erg goed uit. Geen wonder, want de Oscar-winnende cinematograaf Ronnie Taylor (Star Wars, Barry Lyndon, Gandhi) is speciaal voor Argento naar Italië gekomen. Opvallend aan het camerawerk is dat Argento hier erg veel gebruik heeft gemaakt van (erg lange) bewegende shots, met als hoogtepunt een spectaculair kraan-shot waar de camera in een spiraalbeweging over het publiek van de opera vliegt als zijnde het POV van een kraai. Ook staat de camera zelfs een enkele keer op de kop. Ook bijzonder waren de beelden van de hersens van de moordenaar op het moment dat de moorddrang zich meester van hem maakte. Daarnaast gebruikt Argento weer veel close-ups, met name de beelden van kraaien waren erg sterk, maar Argento laat ook zien dat het display van jaren ’80 stereo-installatie er goed uitziet op film. Het shot waar de politie-inspecteur (Michele Soavi) sterft in Betty’s appartement deed me qua belichting zelfs denken aan Blade Runner en The Hunger van de gebroeders Scott. Je kunt zeggen wat je wil over Opera, maar iedere frame is een klein kunstwerkje. Dat mag ook wel, want het is de duurste film die Argento ooit gemaakt heeft, omdat er in ieder shot een gloednieuwe cameratechniek werd toegepast. Taylor’s hyperrealistische cinematografie (onder andere gekenmerkt door wat meer filmkorrel) is een hele verandering ten opzichte van de nachtmerrieachtige stijl die Argento eerder veel heeft toegepast, het stilisme blijft echt onaangetast en deze terugkeer naar de Giallo (eerder ook al in Tenebre) mag er zeker wezen.

Opera is ongetwijfeld de film waarin Argento de meeste componisten gebruikt voor zijn filmmuziek. Bij Phenomena werd de muziek verzorgd door Goblin en Bill Wyman/Terry Taylor met verder gebruikte muziek van Iron Maiden en andere metalbands. Voor Opera zijn thema’s gemaakt door Claudio Simonetti (Goblin) en Bill Wyman/Terry Taylor, maar ook atmosferische elektronische muziek door Brian Eno/Roger Eno en Heavy metal-muziek van Steel Grave (een pseudoniem van de Italiaanse band Gow). Alsof dat nog geen bonte mix van muziekstijlen was bevat de film (uiteraard) ook nog heel wat Operamuziek van Giuseppe Verdi. Hoewel de overgangen in stijl veel te drastisch zijn, werkt de muziek vreemd genoeg wel. De Operamuziek past goed bij de scènes met camerabewegingen en lijkt zelfs perfect aan te sluiten (of soms juist te contrasteren) met de emoties van de personages, net zoals eerder bij Inferno het geval was.

TOT SLOT
Ik herinner me dat ik ooit een boek van de bibliotheek had geleend over filmregisseurs, ook over Argento stond een stukje met stills uit onder andere deze film. Vooral de foto van Cristina Marsillach met naalden voor haar ogen geplakt intrigeerde me enorm. Zo is mijn interesse in Argento’s werk begonnen. Jaren later zag ik Tenebre en Phenomena en was bijzonder onder de indruk. Vreemd genoeg vond ik Opera toentertijd nogal een tegenvaller. Nu ik precies 2 jaar later vrijwel de hele filmografie van Argento heb gezien en Opera dus onlangs in het Italiaans op het grote, ben ik daar toch op terug gekomen. Opera is namelijk een van Argento’s beste films.

Het nogal naïeve verhaal blijft een mankement van de film, al moet ik zeggen dat dat ook in de Italiaanse versie al veel beter te pruimen is. Nee, Opera moet het vooral hebben van de sterke cinematografie en de Brian De Palma-achtige jaren ’80 Giallo-stijl. Een visueel meesterwerk en voor wie Argento’s stijl kan waarderen ook een bijzonder vermakelijke Thriller. Net als bij menige andere film van Argento wordt de film iedere kijkbeurt een stukje beter.

avatar van Quentin
4,5
baspls schreef:
Het einde van de film was een beetje uit de toon met de rest van de film. We zijn weer terug in de setting van Phenomena. De moordenaar blijkt nog te leven, Betty doet alsof ze net als haar moeder is en hem wil helpen en dan komt uit het niets een hele delegatie politiemannen met waakhonden die de moordenaar (niet bepaald zachtzinnig) oppakken. Vervolgens horen we Argento zelf als verteller over de balans tussen de natuur en alle levende wezens en zien we hoe Betty een hagedis bevrijdt.

Staat een leuk essay over in het boekje dat bij de nieuwe Phenomena box van Arrow zit, getiteld 'Phenomena as a key to unlocking Opera'.

avatar van tbouwh
3,5
Heerlijk gefilmd weer, prachtig kleurgebruik, veel sfeer, fijne locaties, maar die (Duitse) metal... Waarom O waarom? Plot is ook te voorspelbaar (met de finale-confrontatie als dieptepunt), daarom geen 4*. Suspiria blijft nr. uno.

avatar van baspls
4,0
tbouwh schreef:
Heerlijk gefilmd weer, prachtig kleurgebruik, veel sfeer, fijne locaties, maar die (Duitse) metal... Waarom O waarom? Plot is ook te voorspelbaar (met de finale-confrontatie als dieptepunt), daarom geen 4*. Suspiria blijft nr. uno.

Ja, schijnbaar was Argento naast liefhebber van Verdi ook een enorme Metalhead . Volgensmij was die echter niet Duits, in de Italiaanse versie was het Engelstalig en de bands komen allemaal uit Italië. Ik weet niet of je weleens de film Red Dragon hebt gezien, dan zal iets aan het einde je bekend voorkomen.

avatar van tbouwh
3,5
baspls schreef:
(quote)

Ja, schijnbaar was Argento naast liefhebber van Verdi ook een enorme Metalhead . Volgensmij was die echter niet Duits, in de Italiaanse versie was het Engelstalig en de bands komen allemaal uit Italië. Ik weet niet of je weleens de film Red Dragon hebt gezien, dan zal iets aan het einde je bekend voorkomen.


Ik houd er wel van als filmmakers experimenteren, maar deze stukjes vielen op audio-gebied zo uit de toon dat het toch snel ophield voor mij. Zonde, score was sterk verder.

'T was Duits met een vraagteken, fragmenten deden me een klein beetje denken aan Avantasia (een door mij gewaardeerde Duitse symfonische metalband) en aan de Rammstein-stukjes in Lost Highway (die daar dan weer wel goed passen), vandaar. Red Dragon heb ik zeker gezien (die met Norton en Hopkins, toch?), maar kan me de muziek niet meer herinneren. Lang terug.

avatar van baspls
4,0
tbouwh schreef:
Red Dragon heb ik zeker gezien (die met Norton en Hopkins, toch?), maar kan me de muziek niet meer herinneren. Lang terug.

Ja die. Maar ik bedoel niet de muziek, lees mijn recensie maar eens

avatar van Chainsaw
Chainsaw (moderator)
Berichten verplaatst naar Film > Genres en landen > Giallo

avatar van Noodless
4,0
Opera bevat veel van de bekende elementen uit Argento's oeuvre : een terugkerende herinnering van de protagonist waarin de oplossing van het mysterie verscholen ligt, zwarte handschoenen, dieren die een rol spelen, stijlvolle bloederige scènes, knap camerawerk en voyeurisme. Dat laatste wordt met verve naar voren gebracht door de moordenaar waarbij Betty dwingend moet kijken naar zijn gruweldaden door haar ogen open te houden. Knappe vondst ! Dat is ook de reden waarom ik deze horrorregisseur vaak weet te appreciëren. Hij weet het geweld met heel wat klasse in beeld te brengen. Een voorbeeld in deze film is de geweldige scène wanneer een personage een kogel door het oog krijgt wanneer ze door het sleutelgat kijkt., een andere briljante scène is wanneer iemand zijn ogen worden uitgepikt door kraaien. Die kraaien trouwens hebben een belangrijke rol in de film. Er werden 140 kraaien gebruikt bij de filmopnamen. Prachtige scène is wanneer die kraaien rond vliegen in het operagebouw tijdens een voorstelling. Schitterend camerawerk ! Acteerwerk van Cristina Marsillach is zonder meer degelijk en qua sfeer is deze film gewoon top. Het verhaal valt misschien wat tegen, vooral naar het einde toe laat de film wat steekjes vallen. De slotscène is bizar en heel raar gekozen, al heeft Argento hier blijkbaar zijn redenen voor. Het einde van Opera zou geïnspireerd zijn door het einde van Thomas Harris roman Red Dragon en vond het einde van de film Manhunter (1986) te veel afwijken van het boek. Dat terzijde.
Conclusie : qua camerawerk, sfeer, gruwel, vondsten erg sterk... maar het verhaal voelt zoals meestal ver gezocht aan en het slot kon beter uitgewerkt worden naar mijn mening. Toch wegen deze minpunten niet op tegen al die geweldige positieve punten. Mits meer verhaal en betere uitwerking naar het einde toe zou dit een topper geweest zijn. 8/10

avatar van scorsese
3,0
Redelijke film waarin een jonge operazangeres moet invallen bij een opera die getekend is door ongeluk. Er zit weinig vooruitgang in het toch al simpele verhaal dat ook niet echt weet te boeien. Uitstekend camerawerk dat een flink aantal prachtige en knappe shots oplevert. Een paar brute scenes, maar dat hadden er wat mij betreft wel wat meer mogen zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:47 uur

geplaatst: vandaag om 12:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.