Opera (1987)

Ik ben nog vergeten de decors en kostuums te vermelden. Indrukwekkend !!

Wederom een prima film van Argento. Goed, het begin was even slikken, maar daarna ontvouwde zich al snel een vermakelijke film. Echt spannend, willen Argento `s films voor mij meestal nooit worden, gelukkig zijn ze wel vaak sfeervol tot èn met en blijven zijn films behoorlijk onbehaaglijk te zijn af en toe.

Argento hanteert meestal een lange opbouw voor een moord, waarbij de muziek dikwijls indiceert, wanneer de opbouw van start is gegaan, in Opera stapt hij wat meer van zijn stijlkenmerk af zo lijkt het. Toch zitten er enkele gave moordvondsten en sadistische praktijken bij! De kogelscene en de pinnen die de ogen dreigen te doorboren als je knippert met je ogen. Een dikke 3,5*

Deze film heeft alles wat je van een Argento film, en giallo in het algemeen mag verwachten. De cameravoering is vaak vanuit het standpunt van de moordenaar met de zwarte handschoenen, de moorden zijn vaak bruut en erg grafisch, en het plot is soms te ridicuul voor woorden, met de nodige red herrings en een vaag einde.

Qua sfeer zit het meestal wel snor bij Argento, en het geweldige camerawerk en het goede gebruik van kleur maakt dat het altijd een feest is om naar zijn films te kijken. De muziek was vaak goed gekozen. De acteurs waren allemaal behoorlijk, maar Ik moet wel zeggen dat de Engelse dub me soms uit de film haalde. Tot slot nog complimenten voor één van de beste kills ooit. Mensen die de film gezien hebben weten waarschijnlijk wel welke ik bedoel.

Kortom; het verhaal is van ondergeschikt belang, maar Argento weet er wel weer iets prachtigs van te maken. Toch wel een goede voldoende...

Opera is een nogal matige giallo, die ondanks de ideale setting voor een klassiek moordmysterie, te wensen over laat. Verhaaltechnisch is het zeer onsamenhangend, de scène opvolging voelt raar aan en het infantiele acteerwerk is bijzonder storend. Zelfs de algemene sfeerschepping wist me niet te raken. Meestal ben ik wel te vinden het contrast dat een stevige heavy metal soundtrack teweeg brengt, maar hier vond ik het nogal misplaatst.

Op vlak van cameravoering wel zeer indrukwekkend en ook bepaalde kills zijn best inventief uitgewerkt. Hoe het hoofdpersonage Clockwork Orange-gewijs noodgedwongen de moorden moet aanschouwen, is een erg cool detail.

Erg spijtig van het zinloze einde, waar het tot daar toe compleet vlakke, kleurloze hoofdpersonage opeens een uitweiding doet over haar non-conformistische neigingen.

Eergisteren gezien. Op zich prima filmpje, met prachtige shots en redelijke spanning. De moorden waren weer prachtig in beeld gebracht en op een heel originele manier lekker goor, wat ik ook al een pluspunt vind in andere Argento's. Toch vind ik deze film een van de minste Argento's die ik tot nu toe heb gezien. Hij kan in de verste verte niet tippen aan films als Suspiria, Profondo Rosso en Phenomena.

Om te beginnen vond ik de start erg traag. De dialogen zijn van niet al te hoog niveau en hoewel die bij andere films van Argento ook niet al te best zijn, ergerde ik me er hierbij meer aan dan normaal. Het begin zit stampvol met dit soort dialogen, en is dus ook niet interessant.

Na de eerste moord wordt het al een stuk beter en de scenes waarin de hoofdpersoon de moorden aan moet zien, zijn erg spannend. Helaas zakte de film na deze sterke scenes ook meteen weer in en dat komt voornamelijk doordat het hoofdpersonage na deze gebeurtenissen, die toch erg traumatiserend voor haar zouden moeten zijn, gewoon doorgaat met haar leven alsof er niet veel bijzonders is gebeurd en er helemaal niemand is vermoord. Buiten de moordscenes om laat ze geen greintje emotie zien; geen verdriet, geen woede, nauwelijks angst... Dat is zo ongeloofwaardig! Neem nou de tweede moord, waarbij ze moet toekijken hoe haar vriend/minaar wordt vermoord. Je zou verwachten dat ze hier helemaal door van slag is en nog een paar dagen lang in shock zal zijn. Maar nee hoor, ze stapt gewoon de auto in bij iemand en praat over het voorval alsof het allemaal niet zoveel bijzonders is. Geen verdriet, geen traan, niks. Het enige wat ze zich afvraagt, is wie de dader is. Dit vond ik echt ongeloofwaardigheid den top. Ik bedoel; ze is vastgebonden, heeft moeten zien hoe haar vriend op gruwelijke wijze vermoord werd, dan doe je toch niet zo onverschillig?

De film bevat later nog enkele heel goede en spannende scenes, zoals de scene in het appartement, met die kogel en later die geheime gang en de scene met de vogels die de dader proberen te vangen tijdens de operavoorstelling. Het was allemaal niet slecht, maar echt spectaculair werd het nergens, omdat steengoede scenes werden afgewisseld met vreselijk saaie dialogen die de kracht van de scenes daarvoor enigszins wegnamen.

Het einde vond ik erg onnodig. Het voelde alsof de makers niet helemaal blij waren met het oorspronkelijke einde en er nog snel even iets bij hadden verzonnen. Hoe het ook gegaan is; het voelde erg idioot aan. Dacht je eindelijk dat de dader dood was, bleek het ineens niet zo te zijn en zie je in een heel korte en crappy achtervolging hoe de dader uiteindelijk toch gepakt wordt. Dan denk ik echt; waar was dit voor nodig? Ik had het beter gevonden als hij gewoon echt dood was gegaan bij die brand, of dat het hoofdpersonage niet via het nieuws te horen kreeg dat de dader nog leefde, maar dat hij ineens heel onverwachts weer bij haar opdook. Dit vond ik in ieder geval nogal amateuristisch.

Verder vond ik de heavy metal soundtrack niet eens zo storend. Je hoorde deze muziek eigenlijk alleen bij de moorden en verder was het vooral operamuziek. Ik vond het wel een aardig contrast met elkaar vormen, al miste ik toch echt de muziek van Goblin in deze film! Hun muziek schept echt een evil sfeertje, wat ik in deze film graag had teruggezien.

Al met al een matig tot redelijk filmpje met prachtige beelden en heerlijk gruwelijke moorden, maar die toch aan heel wat kanten rammelt. Het plot biedt veel potentie, maar voor mij was het hem gewoon telkens niet.

Ben nog steeds geen echte fan van Argento, maar dit is tot nu toe denk ik mijn favoriete die ik van hem heb gezien. Dit is toch wel behoorlijk spectaculair gemaakt. Mooie kostuums, mooie camera punten, sterk sfeertje en ga zo maar door. De Engelse nasynchronisatie vond ik wel storend en soms moesten de scene's bij mij even op gang komen. 3,5.

Phenomena zul je vast mooi vinden.

Daar ga ik wel eens achter aan. Ben eerst benieuwd naar Infero en Tenebre.

Tenebre is wel een stuk beter dan Inferno en er zit ook wat meer gore in.

Meer gore in film betekent niet dat het altijd beter dan de ander is.

Mooie decors maar daar houd het dan ook helemaal mee op. Wat een acteerwerk.....bedroefend slecht.

Ik ben het redelijk eens met het bericht van Juud, met het verschil dat ik de heavy metal soundtrack wél storend vond.

Ik heb vanavond van de gelegenheid gebruik gemaakt om de film in het donker te zien op een breedbeeldtv. Die sfeer had met name effect bij de achtervolgingsscene door de luchtkoker waarbij ik toch echt wel aan het scherm gekluisterd bleef. Maar echt heel erg eng... nee.

Zonder af te doen aan de kwaliteit van het camerawerk en de prachtige gotische decors: het was toch het verhaal waardoor de film voor mij tegenviel. Een verschrikkelijk ver gezocht einde, een onduidelijk motief en overbodige bijpersonages zoals de blonde buurvrouw. De finale met de kraaien geloofde ik ook niet.

Toch drie sterren door de mooie sfeer en simpelweg omdat ik een zwak voor Argento heb.

3*

Redelijk. Beter verhaal dan de vorige Argento die ik keek (Inferno), visueel net iets minder. 6/10*

Een goede Argento maar haalt het qua spanning bij lange niet bij "Phenomeno". Het einde vond ik zelfs erg teleurstellend. Kenmerkend van de films van Argento zijn toch altijd de bijzonder mooie jonge vrouwen die de hoofdrol spelen. Ook die Cristana Marsillach mocht er van mij wezen. De soundtrack, muziek uit de opera's van Verdi en volgens mij ook Puccini, vond ik erg mooi muv de metal die je hoorde als er weer iemand vermoord dreigde te worden. Visueel was het verder allemaal best mooi maar nogmaals echt spannend werd het niet. Ik denk toch dat Argento met deze film al duidelijk op zijn retour was.

3,5*

Zoals vaker moet ik me aansluiten bij yeyo en mikey.

Stilistisch is deze film gewoonweg magnifiek, van camerawerk tot belichting tot decors, allemaal is het tot in het kleinste detail verzorgd. Een lust voor het oog, een toonbeeld van Italiaans meesterschap.

Helaas... Het script is vreselijk. Er is nauwelijks sprake van opbouw en spanningsboog, en er wordt niet eens de moeite gedaan om de karakters te typeren. Gevolg: je hebt geen idee wat er gaande is of waarom het gaande is - en erger nog: het boeit je geen zak.

Wel complimenten voor de dvd van Arrow video, mooi gepresenteerd en goede beeldkwaliteit.

Met deze Opera maakte Argento zijn laatste echte meesterwerk. Het soortgelijke Phantom of the opera wat hij een tiental jaren later maakte flopte volledig.

Met Opera leverde Argente weer een erg sfeervolle film af. De settings, de donkere ietwat barokke sfeer, het geweldige camerawerk, de suspense en de brute en soms wel gore kills maken voor mij het soms povere acteerwerk meer dan goed.

Wat me wel stoorde was de oppervlakkigheid van de personages in deze film. Geen enkel personage werd echt uitgewerkt en gekarakteriseerd. Het personage van Betty gedroeg zich na elke kill scene vrij normaal naar mijn mening. Ze had er voor mij toch iets meer angstig en getraumiseerd kunnen bijlopen.

Het einde van de film had voor mij ook niet gemoeten. Alles wat er na die scene gebeurde waarin Betty uit die brandende kamer gered werd vond ik er toch wat teveel aan. Argento had de film beter laten eindigen met de geweldige Hitchcock achtige raven-scene.

Desondanks heb ik erg genoten van deze kostuum-giallo. Een dikke 3,5*

P.S. dvd release op het mr. horror label is ook dik in orde

Mijn 4* blijven overeind omdat ik vind dat Opera op visueel vlak een van Argento's strafste films is. Ook de brutaliteit zit zeker en vast in de topcategorie van Argento's werk.
Waar het de film helaas aan ontbreekt, is een goede afronding van het verhaal. Het laatste kwartier is van een erbarmelijk lage kwaliteit, met een bespottelijke eindscène als treurig resultaat.
Maar alleen al voor de briljante scène met de kogel door het spiongat in de deur kan Opera bij mij nog steeds op 4* rekenen.

Bijzonder matige giallo, zeker in verhouding met Argento's geweldige Tenebre.

Nergens wist deze film te overtuigen. Op gebied van spanning zitten er wel een paar ''aardige'' scene's (bijvoorbeeld wanneer ze erachter komen dat het de killer kan zijn die in het huis is ipv. de politieagent) maar al die potentieel spannende scene's worden volledig verkracht door het enorm slechte acteerwerk.
Als Cristina Marsillach nou net zo goed kon acteren als dat ze eruit zag had ze waarschijnlijk een oscar gewonnen. Het buitengewoon belabberde script helpt natuurlijk ook niet echt mee.

De kills zagen er wel zeer aardig uit. En het idee van de ogen open houden door middel van de naalden was lekker sadistisch.

Visueel is het natuurlijk wel weer voldoende. Argento creëert een paar zeer originele shots (al was de cameraman in de spiegel natuurlijk wel een behoorlijk slordigheidje).
Op gebied van muziek weet het in tegestelling tot veel andere Argento's ook niet te overtuigen. De opera zang vond ik irritant en de rockmuziek is enorm misplaatst. Waarom konden Argento en z'n crew niet weer gewoon voor een uitstekende muzikale score zoals in Tenebre, Suspiria of zelfs Inferno zorgen.

De manier waarop de ''killer'' ontmaskerd wordt is zeer zwak en behoorlijk ongeloofwaardig.
Het einde vond ik ook maar magertjes en behoorlijk lachwekkend uitgevoerd.

Nee, dit is er eentje die stof gaat happen in de kast.

Op de nummer 6 in de Horror Top 25 met de beste horrorfilms van de jaren '80 staat Opera van Dario Argento. Sinds 7 oktober tellen we bij Midnight Movie Review dagelijks af om op Halloween de beste horrorfilm van de jaren '80 vrij te geven.

Voor de video: Halloween '80s Horror Top 25 - Nr. 6 Opera

Mwah, ik had hier meer van verwacht. Film heeft wel een aantal pluspunten. Zo is de setting en sfeer erg goed en is er net als in Suspiria het gebruik van lichtkleurtjes die het visueel nog aantrekkelijker maken. De kills en de manier waarop het personage mee moest kijken gaven ook reden tot nagelbijten. Dat je het bij Argento van plot niet moet hebben is bekend, maar het zorgde toch wel voor de nodige ergernis. De twist is weinig verrassend en de eindscene in de bergen is lachwekkend. Waar ik me het meest aan stoorde was het personage dat een beetje versuft door de film heen wandelt. Er zit een moordenaar achter haar aan en het besef lijkt er op de een of andere manier niet te zijn. Toppunt was het moment dat de moordenaar wordt onthult en staat te schieten in de operazaal en zij doodleuk gaat uitrusten in haar kleedkamer. Jammer, want ik zat de eerste helft van de film nog op een dikke voldoende en na afloop kom ik niet verder dan 2,5*.

Ik ben me mondjesmaat door het oeuvre van Argento aan het werken en elke film is opnieuw een ontdekking. Opera is geen uitzondering.

De shots die de meester op het doek tovert zijn alweer bijzonder elegant en inventief, met als topper de kogel door het sleutelgat. Argento hanteert weer gretig de POV camera, de sierlijke dolly shots, en zowaar tollende en zwevende camerashots. Wie graag een inventaris aan camerabewegingen de revue ziet passeren, kan dan ook bij Opera terecht.

De spanning is bovendien bijwijlen op zijn Hitchcocks, zoals de achtervolging door de ventilatiegang.

Ik lees hier kritiek op het plot en het realisme, maar Argento adepten weten al langer dat het verhaal ondergeschikt is aan de beelden.

Waar ik me wel integraal bij aansluit is die ridicule coda van de film, om te janken zo slecht.

En weer een toffe klassieker van Argento. Ik heb een afkeer voor opera, dus het duurde even voordat ik de film eindelijk opzette, maar stiekem beviel de setting me wel. Operazang heeft in combinatie met de juiste setting toch altijd wat duisters.

Net als in Argento's andere werk is de sfeer weer erg fijn. De soundtrack is minder dan bijvoorbeeld een Suspiria of Phenomena maar het camerawerk was weer behoorlijk experimenteel. Veel close-ups van ogen, zwevende shots en vooral het filmen in POV was genieten.

Het acteerwerk is niet helemaal geweldig, maar dat komt vaak ook door de vage lip-sync die nooit helemaal lijkt te kloppen. Gelukkig stoort het niet. De cast is echter wel een interessante, gezien Marco gebaseerd is op Argento himself. Daarnaast wordt Myra gespeeld door de ex-vrouw van Dario, terwijl de huidige vriendin van Dario op dat moment Marion speelde. Volg je het nog? Bovendien scheen Marsillach een pain in the ass geweest te zijn om mee te werken.

Opera kent een paar heerlijk sadistische scenes zoals de bekende oog-scene die op iedere poster prijkt. Ook de kogelscene was er eentje die er fantastisch uit zag mede door weer het geweldige camerawerk. Ik moet zeggen dat ik in het midden heel even verveeld was, maar het einde maakt het weer goed. Mag niet in de collectie ontbreken deze.

Voor de tweede maal weet Argento me helemaal in te palmen in een genre dat me zelden ligt. Hij doet iets met de sfeer dat me grijpt. Niet alleen maar typische horror-grauwheid, maar gewoon een spel met kleur en hij weet ook enorm goed zijn omgevingen te kiezen. Het verhaal is misschien slecht (om nog maar te zwijgen van het acteerwerk), maar dit werkt ook bijna als een soort groteske koortsdroom. Surrealistisch is het niet, maar ergens voelt het wel bijna zo aan. Vooral tijdens de moordscènes komt Argento helemaal tot leven, maar met zijn rusteloze camera geeft hij de gehele film een zwier. Die raven in de opera zijn al helemaal fantastisch.

Wel jammer dan dat er zo'n zwak einde aan vastgeplakt zit. Compleet andere sfeer en nergens op gebaseerd, behalve misschien het idiote idee dat bij horrorfilms de moordenaar nog eens terug moet komen. Ik snap wat Argento probeert met het slot: aantonen dat de hoofdfiguur gek is geworden. Het is echter zo geforceerd gedaan en het komt ook zo plots aanwaaien dat het niet werkt. Het slechte acteren helpt ook niet mee.

Verder is het echter wel een sterke film. Laat logica varen en neem het bloedbad.
4*

Overigens kreeg ik de indruk dat raven niet dol zijn op operamuziek.

"I think it's unwise to use movies as a guide for reality. Don't you Inspector?"

- "Depends what you mean by reality."

Ik herinner me dat ik ooit een boek van de bieb had geleend over film regisseurs, ook over Argento stond een stukje met stills uit deze film. Vooral de foto waar we de hoofdpersoon zien vastgebonden met die prikkers voor d'r ogen geplakt intrigeerde me enorm. Het boek vertelde wat voor geniale filmmaker Argento was et cetera. Nu ik kortgeleden ben begonnen met het kijken van zijn films moest dan ook deze aan de beurt komen. Mijn derde film van Dario Argento alweer. Dit keer een beetje een tegenvaller, in ieder geval wat minder als Phenomena.

Eigenlijk de grootste misser is het acteerwerk. Weer allemaal nagesynchroniseerd (is een geluidsman inhuren nou echt zo moeilijk voor Italianen?) en dat merk je, een dikke Italiaan klinkt als een Britse stemacteur die te dicht bij de microfoon zit. Het vervelendst was dat de hoofdpersoon zo'n irritant accentje heeft. Maar als liefhebber van horror-films en ander werk dat soms erg goedkoop is kan ik daar uiteraard wel doorheen zien.

De setting is weer prima gedaan. Erg mooie opnames en sterke cinematografie. Ook laat Argento zien dat het display van een jaren '80 stereo-toren er erg gaaf uit kan zien op analoge film. Mooie close-up shots van de raven.

De gore was weer zeker niet slecht maar had zeker beter gekund. Vooral de manier waarop de kills worden gebracht is een beetje rommelig. De film loopt niet heel vloeiend. Het verhaal word af en toe zelfs een beetje belachelijk, hoewel het best een goed concept is.

Ik mis de muziek van Goblin heel erg. Claudio Simonetti levert wel wat gave synths (teleurstellend weinig wel) maar het overgrote deel van de film is er toch Opera, uiteraard. Niks mis mee, ik ben een liefhebber van klassieke muziek, maar het is niet geweldig in de film verwerkt. Brian Eno, Roger Eno, Steel Grave en Bill Wyman hebben de film van metal voorzien (Wat heeft Argento daar toch mee?) maar dat past allemaal weer totaal niet bij de film (behalve aan het einde dan).

Het einde van de film was wel heel rommelig, weer in Zwitserland. Het is gebaseerd op het einde van het boek Red Dragon, Argento vond het einde dat Michael Mann in Manhunter had gebruikt maar niets en besloot het in deze film te gebruiken (het voelt ook heel erg "out-of-place"). Waar ik bij Phenomena nog wel een beetje door het vage heen kon kijken word het hier toch wel een stoorfactor. Opera is zeker niet Argento's beste werk maar heeft een geslaagd concept en erg mooie opnamen. Al met al was het toch wel een vermakelijke film, al vond ik het een lange zit.

(Feitje voor horror-fans: Iemand is overleden tijdens de opnames.)

Prima film weer van Argento.

Het acteerwerk slaat als een lul op een drumstel, zo ook het verhaaltje. De echte liefhebber neemt hier natuurlijk geen aanstoot aan, aangezien er ook in deze Argento aan klasse geen gebrek is. Zo zorgt de setting alleen al voor een hoop sfeer, en dat versterkt Argento nog eens met strakke visuals, maar bovenal prachtig, sierlijk camerawerk. De moordscenes zijn dan ook top notch, al is het toch een beetje jammer dat er niet nét wat meer in zaten. Sommige (wel functioneel) minder boeiende stukjes deden het tempo wat teniet.

Qua soundtrack ook weer weinig te klagen, behalve dat de metal muziek soms wat uit de toon viel. Beetje ongelukkig getimed ook soms. Net zoals de user boven mij mistte ik overigens ook wel de écht geweldige Goblin muziek, maar soit. Zeker genoeg moois gehoord én gezien gelukkig.

Verder nog een paar erg leuke individuele scenes die het vermelden waard zijn, zoals de eerste moord, en de scene waarin de raven losgelaten worden. Niet Argento's beste werk dus, maar zonder meer smullen geblazen voor de liefhebbers. Lekkere 3,5*.

Matige film waarbij de setting niet goed wordt gebruikt. Bij de kills zien we te duidelijk het 'inklapmes', al is het idee van het laten toezien wel aardig. De spanning komt er nooit in, deels door de niet goed gebruikte setting. De cast is bovendien matig en de film zit vol met saaie personages, ze zijn niet eens onbedoeld grappig.

Argento kan beter. Toch leuk om gezien te hebben vanwege de visuele pracht en sommige moorden. En de echt lachwekkend slechte Engelse dubbing van een kind door een volwassen vrouw.

Vooruit 3,0*

Donderdag 20 april te zien in EYE in het kader van Cinema Egzotik

In aanwezigheid van Dario Argento himself!

Trailer werkt niet

Vanwege Berberian Sound Studio, die een ode is aan de giallo en die me zeer beviel, besloot ik eens een oorspronkelijke giallo te kijken. Deze was de eerste die ik in handen kreeg.

Echt spannend wordt de film niet en anno 2017 kijkt het als een matige tot redelijke horrorfilm, maar de film verdient bonuspunten omdat het toch wel een aaneenschakeling is van goede vondsten die vooral daarna eindeloos zijn herhaald in alle Amerikaanse horrorfilms zodat we ze mede daarom nu allemaal erg clichématig vinden. Maar als the original verdient de film lof; als het origineel is de giallo bovenal intelligenter dan al zijn Amerikaanse imitaties. De gekke nasynchronisatie in het Engels – het thema van Berberian Sound Studio – stoorde me niet.

Overigens, de giallo zou oorspronkelijk weer verwijzen naar de gele boekjesreeksen met vertalingen van misdaadthrillers als van Agatha Chrisie en ook in een horrorfilm als Opera blijft in wezen dat thema van ‘whodunit?’ intact. Een typische Amerikaanse adaptatie van de giallo lijkt me dan ook bv. de film Scream waar het ook gaat om de vraag wie de mysterieuze moordenaar is.