Opera (1987)

Mooie Argento alweer. Qua verhaal net voldoende, maar grafisch en stilistisch recht in de roos. Met momenten doet Opera denken aan Argento's vorige film Phenomena, vooral dan wat de metal-soundtrack, die in Phenomena nog als experiment doorging, en de settings betreft. En niet te vergeten de ode aan Hitchcock's The Birds.

Spannend wordt het niet echt, maar de moorden zijn als vanouds weer visuele hoogtepunten. Leuk bedacht en door middel van hallucinant camerawerk en goede effecten erg mooi om naar te kijken allemaal. Absoluut voer voor de fans!

Inderdaad sterke Argento. Stylistisch weer een genot om naar te kijken en ook een soundtrack die de juiste sfeer weet mee te geven. Ik heb het dan vooral over de ambient stukken want de heavy metal soundtrack was best misplaatst. Dit kwam in Phenomena beter tot zijn recht, mede ook doordat er gewoon betere nummers zijn uitgekozen. Hier en daar geweldige shots (die kogelscene ) en erg mooi lichtgebruik. Nergens zo mindblowing als bij Suspiria maar Opera weet zeker de juiste balans te vinden. Het verhaaltje slaat ook hier op niks en het einde (de scene met het vuur voornamelijk) was slecht. Het allerlaatste shot maakt weer veel goed dankzij de erg mooie soundtrack. Ik heb erg genoten van Opera en ik denk dat dit zo'n beetje de laatste klassefilm van de heer Argento is geweest (heb Trauma en Two Evil Eyes nog niet gezien). Hopen op een sterke comeback met La Terza Madre!
4*

Een film van Dario Argento staat gelijk aan verschrikkelijke plotholes, ergerlijk acteerwerk (vooral van de vrouwen), verwarrende/rommelige scènes en meestal een anti-climax van een einde. In deze film is het niet anders.

Toch kon ook deze Dario Argento film mij boeien. Gewoonweg het goede camerawerk, de prachtige invalshoeken en de verscheidene suspensescènes geven mij genoeg redenen om bovenstaande fouten te vergeten. In tegenstelling tot Phenomena irriteerde de heavy metal muziek mij in deze film niet. Zoals in de meeste werken van Dario Argento die dateren uit de jaren 70 en 80, is ook deze film gevuld met creatieve scènes. Al moet ik zeggen dat de gorescènes in tegenstelling tot wat vele reviewers beweren erg goed meevallen. Toch enkele zéér leuke kills.

Het einde sluit de film met een mooie filosofische spreuk af, maar qua geweld en uiteindelijke afsluiting wat de moordenaar betreft, viel het toch ergens tegen. Eén ding kunnen we gerust zeggen. Met Opera had Dario zijn laatste (grote) succes. Hierna ging het hopeloos bergaf.

Was dat einde er niet aangeplakt tegen Argento’s zin in? Zou veel verklaren, het is namelijk een schandalige zonde om een dusdanig imposante horrorfilm als Opera te eindigen als goedkope ode aan Phenomena. Want imposant is Opera zeker, alleen al omdat Argento’s alternatieve camerawerk hier op z’n uitbundigst is en briljant in functie staat van de film. Veel lange track- en craneshots die soepel door de opera en het appartement bewegen terwijl de vormgeving een duidelijke inspiratie laat zien van Suspiria en Inferno. De moorden zijn zoals gewoonlijk bruut en de ontknoping ver te zoeken. Neemt niet weg dat al het voorafgaande verhaaltechnisch erg netjes is en zelfs inventief wordt gemixt met de productietechnische kant van de opera. Jammer van het einde maar absoluut een hoogtepunt uit het oeuvre van Dario Argento.

Mooi gestileerd weer met de vale kleuren groen, rood, blauw die je bijna overal ziet terugkomen, kunstzinnige vrouwen, scherpe voorwerpen, hard geweld en dieren. De killers view vind ik altijd erg leuk, vooral bij de wenteltrap en het meebewegen van de camera op de hartslag en andere leuke camerafoefjes. Wel jammer dat je de killer hoort praten en dat hij/zij net te vroeg bekend wordt gemaakt. De scene met de kogel is inderdaad erg fraai.

De sfeervolle belichting en de operamuziek maken het plaatje compleet, alleen zonde dat de hardrockmuziek ertussen zit, een behoorlijke mood killer. Verder is het niet altijd even spannend en het einde (althans de truc van de killer en het overmeesteren door de politie) vind ik ook iets teveel van het goede, maar het zij zo, het is vooral een visuele beleving.

Fantastische film weer van Dario Argento ook al stellen het verhaal en het acteerwerk niet echt veel voor. Maar daar kijken we ook niet voor toch?
Het camerawerk is echt fantastisch; Die draaiende bewegingen waarbij je als het ware achter de camera aanzweeft zijn prachtig, vooral de stukjes in het theater. Als ze die wenteltrap afgaat bv. En de close-ups van de raven. De moorden zijn geweldig in beeld gebracht met voor mij als absolute hoogtepunten de moord waarbij die jonge gast een mes door zijn kin krijgt en het pistoolschot door het kijkgat van de deur in het hoofd van die vrouw.
Het moment waarbij de dader bekend wordt is geweldig gevonden. Heb het nog niet eerder zo gezien. Het stuk waarbij de dader haar aan het eind vastbind en benzine in de ruimte gooit is ook mooi Wel jammer dat er daarna nog een stuk komt. Het einde was goed, waarom nog zo'n vergezocht stukje erachteraan.
De soundtrack is fantastisch, ook de metaltracks die perfect worden ingepast, bv bij de scene als ze door de straten loopt.

Zwaar genietbaar deze film en 4.5 * daarvoor.

Wederom een prima film van Argento. Goed, het begin was even slikken, maar daarna ontvouwde zich al snel een vermakelijke film. Echt spannend, willen Argento `s films voor mij meestal nooit worden, gelukkig zijn ze wel vaak sfeervol tot èn met en blijven zijn films behoorlijk onbehaaglijk te zijn af en toe.

Argento hanteert meestal een lange opbouw voor een moord, waarbij de muziek dikwijls indiceert, wanneer de opbouw van start is gegaan, in Opera stapt hij wat meer van zijn stijlkenmerk af zo lijkt het. Toch zitten er enkele gave moordvondsten en sadistische praktijken bij! De kogelscene en de pinnen die de ogen dreigen te doorboren als je knippert met je ogen. Een dikke 3,5*

Eergisteren gezien. Op zich prima filmpje, met prachtige shots en redelijke spanning. De moorden waren weer prachtig in beeld gebracht en op een heel originele manier lekker goor, wat ik ook al een pluspunt vind in andere Argento's. Toch vind ik deze film een van de minste Argento's die ik tot nu toe heb gezien. Hij kan in de verste verte niet tippen aan films als Suspiria, Profondo Rosso en Phenomena.

Om te beginnen vond ik de start erg traag. De dialogen zijn van niet al te hoog niveau en hoewel die bij andere films van Argento ook niet al te best zijn, ergerde ik me er hierbij meer aan dan normaal. Het begin zit stampvol met dit soort dialogen, en is dus ook niet interessant.

Na de eerste moord wordt het al een stuk beter en de scenes waarin de hoofdpersoon de moorden aan moet zien, zijn erg spannend. Helaas zakte de film na deze sterke scenes ook meteen weer in en dat komt voornamelijk doordat het hoofdpersonage na deze gebeurtenissen, die toch erg traumatiserend voor haar zouden moeten zijn, gewoon doorgaat met haar leven alsof er niet veel bijzonders is gebeurd en er helemaal niemand is vermoord. Buiten de moordscenes om laat ze geen greintje emotie zien; geen verdriet, geen woede, nauwelijks angst... Dat is zo ongeloofwaardig! Neem nou de tweede moord, waarbij ze moet toekijken hoe haar vriend/minaar wordt vermoord. Je zou verwachten dat ze hier helemaal door van slag is en nog een paar dagen lang in shock zal zijn. Maar nee hoor, ze stapt gewoon de auto in bij iemand en praat over het voorval alsof het allemaal niet zoveel bijzonders is. Geen verdriet, geen traan, niks. Het enige wat ze zich afvraagt, is wie de dader is. Dit vond ik echt ongeloofwaardigheid den top. Ik bedoel; ze is vastgebonden, heeft moeten zien hoe haar vriend op gruwelijke wijze vermoord werd, dan doe je toch niet zo onverschillig?

De film bevat later nog enkele heel goede en spannende scenes, zoals de scene in het appartement, met die kogel en later die geheime gang en de scene met de vogels die de dader proberen te vangen tijdens de operavoorstelling. Het was allemaal niet slecht, maar echt spectaculair werd het nergens, omdat steengoede scenes werden afgewisseld met vreselijk saaie dialogen die de kracht van de scenes daarvoor enigszins wegnamen.

Het einde vond ik erg onnodig. Het voelde alsof de makers niet helemaal blij waren met het oorspronkelijke einde en er nog snel even iets bij hadden verzonnen. Hoe het ook gegaan is; het voelde erg idioot aan. Dacht je eindelijk dat de dader dood was, bleek het ineens niet zo te zijn en zie je in een heel korte en crappy achtervolging hoe de dader uiteindelijk toch gepakt wordt. Dan denk ik echt; waar was dit voor nodig? Ik had het beter gevonden als hij gewoon echt dood was gegaan bij die brand, of dat het hoofdpersonage niet via het nieuws te horen kreeg dat de dader nog leefde, maar dat hij ineens heel onverwachts weer bij haar opdook. Dit vond ik in ieder geval nogal amateuristisch.

Verder vond ik de heavy metal soundtrack niet eens zo storend. Je hoorde deze muziek eigenlijk alleen bij de moorden en verder was het vooral operamuziek. Ik vond het wel een aardig contrast met elkaar vormen, al miste ik toch echt de muziek van Goblin in deze film! Hun muziek schept echt een evil sfeertje, wat ik in deze film graag had teruggezien.

Al met al een matig tot redelijk filmpje met prachtige beelden en heerlijk gruwelijke moorden, maar die toch aan heel wat kanten rammelt. Het plot biedt veel potentie, maar voor mij was het hem gewoon telkens niet.

Ben nog steeds geen echte fan van Argento, maar dit is tot nu toe denk ik mijn favoriete die ik van hem heb gezien. Dit is toch wel behoorlijk spectaculair gemaakt. Mooie kostuums, mooie camera punten, sterk sfeertje en ga zo maar door. De Engelse nasynchronisatie vond ik wel storend en soms moesten de scene's bij mij even op gang komen. 3,5.

Redelijk. Beter verhaal dan de vorige Argento die ik keek (Inferno), visueel net iets minder. 6/10*

Een goede Argento maar haalt het qua spanning bij lange niet bij "Phenomeno". Het einde vond ik zelfs erg teleurstellend. Kenmerkend van de films van Argento zijn toch altijd de bijzonder mooie jonge vrouwen die de hoofdrol spelen. Ook die Cristana Marsillach mocht er van mij wezen. De soundtrack, muziek uit de opera's van Verdi en volgens mij ook Puccini, vond ik erg mooi muv de metal die je hoorde als er weer iemand vermoord dreigde te worden. Visueel was het verder allemaal best mooi maar nogmaals echt spannend werd het niet. Ik denk toch dat Argento met deze film al duidelijk op zijn retour was.

3,5*

Bijzonder matige giallo, zeker in verhouding met Argento's geweldige Tenebre.

Nergens wist deze film te overtuigen. Op gebied van spanning zitten er wel een paar ''aardige'' scene's (bijvoorbeeld wanneer ze erachter komen dat het de killer kan zijn die in het huis is ipv. de politieagent) maar al die potentieel spannende scene's worden volledig verkracht door het enorm slechte acteerwerk.
Als Cristina Marsillach nou net zo goed kon acteren als dat ze eruit zag had ze waarschijnlijk een oscar gewonnen. Het buitengewoon belabberde script helpt natuurlijk ook niet echt mee.

De kills zagen er wel zeer aardig uit. En het idee van de ogen open houden door middel van de naalden was lekker sadistisch.

Visueel is het natuurlijk wel weer voldoende. Argento creëert een paar zeer originele shots (al was de cameraman in de spiegel natuurlijk wel een behoorlijk slordigheidje).
Op gebied van muziek weet het in tegestelling tot veel andere Argento's ook niet te overtuigen. De opera zang vond ik irritant en de rockmuziek is enorm misplaatst. Waarom konden Argento en z'n crew niet weer gewoon voor een uitstekende muzikale score zoals in Tenebre, Suspiria of zelfs Inferno zorgen.

De manier waarop de ''killer'' ontmaskerd wordt is zeer zwak en behoorlijk ongeloofwaardig.
Het einde vond ik ook maar magertjes en behoorlijk lachwekkend uitgevoerd.

Nee, dit is er eentje die stof gaat happen in de kast.

En weer een toffe klassieker van Argento. Ik heb een afkeer voor opera, dus het duurde even voordat ik de film eindelijk opzette, maar stiekem beviel de setting me wel. Operazang heeft in combinatie met de juiste setting toch altijd wat duisters.

Net als in Argento's andere werk is de sfeer weer erg fijn. De soundtrack is minder dan bijvoorbeeld een Suspiria of Phenomena maar het camerawerk was weer behoorlijk experimenteel. Veel close-ups van ogen, zwevende shots en vooral het filmen in POV was genieten.

Het acteerwerk is niet helemaal geweldig, maar dat komt vaak ook door de vage lip-sync die nooit helemaal lijkt te kloppen. Gelukkig stoort het niet. De cast is echter wel een interessante, gezien Marco gebaseerd is op Argento himself. Daarnaast wordt Myra gespeeld door de ex-vrouw van Dario, terwijl de huidige vriendin van Dario op dat moment Marion speelde. Volg je het nog? Bovendien scheen Marsillach een pain in the ass geweest te zijn om mee te werken.

Opera kent een paar heerlijk sadistische scenes zoals de bekende oog-scene die op iedere poster prijkt. Ook de kogelscene was er eentje die er fantastisch uit zag mede door weer het geweldige camerawerk. Ik moet zeggen dat ik in het midden heel even verveeld was, maar het einde maakt het weer goed. Mag niet in de collectie ontbreken deze.

Voor de tweede maal weet Argento me helemaal in te palmen in een genre dat me zelden ligt. Hij doet iets met de sfeer dat me grijpt. Niet alleen maar typische horror-grauwheid, maar gewoon een spel met kleur en hij weet ook enorm goed zijn omgevingen te kiezen. Het verhaal is misschien slecht (om nog maar te zwijgen van het acteerwerk), maar dit werkt ook bijna als een soort groteske koortsdroom. Surrealistisch is het niet, maar ergens voelt het wel bijna zo aan. Vooral tijdens de moordscènes komt Argento helemaal tot leven, maar met zijn rusteloze camera geeft hij de gehele film een zwier. Die raven in de opera zijn al helemaal fantastisch.

Wel jammer dan dat er zo'n zwak einde aan vastgeplakt zit. Compleet andere sfeer en nergens op gebaseerd, behalve misschien het idiote idee dat bij horrorfilms de moordenaar nog eens terug moet komen. Ik snap wat Argento probeert met het slot: aantonen dat de hoofdfiguur gek is geworden. Het is echter zo geforceerd gedaan en het komt ook zo plots aanwaaien dat het niet werkt. Het slechte acteren helpt ook niet mee.

Verder is het echter wel een sterke film. Laat logica varen en neem het bloedbad.
4*

Overigens kreeg ik de indruk dat raven niet dol zijn op operamuziek.

Prima film weer van Argento.

Het acteerwerk slaat als een lul op een drumstel, zo ook het verhaaltje. De echte liefhebber neemt hier natuurlijk geen aanstoot aan, aangezien er ook in deze Argento aan klasse geen gebrek is. Zo zorgt de setting alleen al voor een hoop sfeer, en dat versterkt Argento nog eens met strakke visuals, maar bovenal prachtig, sierlijk camerawerk. De moordscenes zijn dan ook top notch, al is het toch een beetje jammer dat er niet nét wat meer in zaten. Sommige (wel functioneel) minder boeiende stukjes deden het tempo wat teniet.

Qua soundtrack ook weer weinig te klagen, behalve dat de metal muziek soms wat uit de toon viel. Beetje ongelukkig getimed ook soms. Net zoals de user boven mij mistte ik overigens ook wel de écht geweldige Goblin muziek, maar soit. Zeker genoeg moois gehoord én gezien gelukkig.

Verder nog een paar erg leuke individuele scenes die het vermelden waard zijn, zoals de eerste moord, en de scene waarin de raven losgelaten worden. Niet Argento's beste werk dus, maar zonder meer smullen geblazen voor de liefhebbers. Lekkere 3,5*.

Matige film waarbij de setting niet goed wordt gebruikt. Bij de kills zien we te duidelijk het 'inklapmes', al is het idee van het laten toezien wel aardig. De spanning komt er nooit in, deels door de niet goed gebruikte setting. De cast is bovendien matig en de film zit vol met saaie personages, ze zijn niet eens onbedoeld grappig.

Vanwege Berberian Sound Studio, die een ode is aan de giallo en die me zeer beviel, besloot ik eens een oorspronkelijke giallo te kijken. Deze was de eerste die ik in handen kreeg.

Echt spannend wordt de film niet en anno 2017 kijkt het als een matige tot redelijke horrorfilm, maar de film verdient bonuspunten omdat het toch wel een aaneenschakeling is van goede vondsten die vooral daarna eindeloos zijn herhaald in alle Amerikaanse horrorfilms zodat we ze mede daarom nu allemaal erg clichématig vinden. Maar als the original verdient de film lof; als het origineel is de giallo bovenal intelligenter dan al zijn Amerikaanse imitaties. De gekke nasynchronisatie in het Engels – het thema van Berberian Sound Studio – stoorde me niet.

Overigens, de giallo zou oorspronkelijk weer verwijzen naar de gele boekjesreeksen met vertalingen van misdaadthrillers als van Agatha Chrisie en ook in een horrorfilm als Opera blijft in wezen dat thema van ‘whodunit?’ intact. Een typische Amerikaanse adaptatie van de giallo lijkt me dan ook bv. de film Scream waar het ook gaat om de vraag wie de mysterieuze moordenaar is.

Naar aanleiding van bovenstaande herwaarderingen eindelijk de Duitse bluray gekeken. Italiaanse geluidsband (met Duitse ondertitels in dit geval) maakt een wereld van verschil, vooral het verdwijnen van Barberini's vreselijke Engelse dub is een enorme verbetering. Dit maakt de belevenis een stuk serieuzer en dramatischer, wat de spanning enkel ten goede komt.

Overigens valt het slot ietwat uit de toon, lijkt zowel stilistisch als thematisch direct uit Phenomena te komen.

4,25*

"I think it's unwise to use movies as a guide for reality. Don't you Inspector?"

Op 20 April werd bij Cinema Egzotik in het Eye Filmmuseum (in aanwezigheid van de grootmeester zelf!) niet alleen een prachtige 4K restauratie van Suspiria, maar ook een mooie 2K print van Opera vertoond. Een goede aanleiding om mijn recensie eens te hernieuwen en de film nogmaals onder de loep te nemen.

Omdat de grote ster is verongelukt krijgt de jonge Operazangeres Betty de hoofdrol in een opvoering van Verdi’s MacBeth. De Opera van MacBeth schijnt vervloekt te zijn en ook deze opvoering is niet zonder problemen. Een gestoorde fan vermoord de vrienden van Betty en dwingt haar om toe te kijken. Wie is deze sadistische moordenaar?

De heren van Cinema Egzotik vertoonde de Italiaanse versie van Opera. Eerder had ik alleen de belabberde Engelse dub gezien en dus was het een verademing om de (veel minder storende) Italiaanse audio een keer te horen. Je mist enkel de originele Engelse stem van Ian Charleson, verder zijn toch vrijwel alle acteurs Italiaans. Toen Martin Koolhoven Argento vroeg of de Engelse of de Italiaanse versie zijn voorkeur genoot, zij hij: “Language is not Important, it’s the images that are important.”
Cristina Marsillach speelt een goede hoofdrol als Betty. Toch schijnen Argento en de rest van de crew en cast haar een moeilijk persoon om mee te werken te vinden. Marsillach was eigenlijk een model en schijnt een typische diva-houding te hebben gehad tijdens de productie.

VERHAAL & INHOUD
Het verhaal is behoorlijk naïef en Argento windt er geen doekjes om dat het plot vooral wordt gebruik zodat situaties ontstaan om bepaalde locaties te gebruiken en mooie plaatjes te schieten. De film begint met een soort Phantom of the Opera-tafereel (een film die Argento later overigens nog zou remaken). Er schijnt een soort vloek te rusten op de opera van MacBeth en zodoende gebeuren er een hoop ongelukken (de productie van de film was zelf overigens ook niet zonder problemen, zo is Charleson overreden door een auto en de vader van Argento overleden tijdens de productie). Er blijkt echter meer aan de hand te zijn want Betty wordt geplaagd door nachtmerries van een gemaskerde en zwart gehandschoende man die onder toeziend oog van haar moeder jonge dames toetakelt. Een echte Giallo dus. Wat volgt is Hitchcockiaanse spanning in Betty’s appartement en het Operagebouw.

Het idee voor de naalden die onder Betty’s ogen worden geplakt kreeg Argento toen hij zich er aan ergerde dat er tijdens een voorstelling van een van zijn films mensen hun ogen dichtknepen wanneer er bloed was te zien op het scherm. Naar eigen zeggen zocht hij een manier mensen te dwingen om te kijken en kwam hij op de naalden.

Bij velen zal het op de lachspieren werken, maar Argento’s wereldbeeld, logica en moraal begin ik zelf steeds meer te waarderen. Het idee dat de kraaien de moordenaar hebben herkend en hem herkennen en aanvallen als ze later tijdens de voorstelling worden losgelaten is natuurlijk enigszins stupide. Toch vind ik dit ‘vermenselijken’ van de kraaien eigenlijk wel charmant. Ze willen wraak op hun gesneuvelde broeders! Opera is denk ik ook de meest humoristische/luchtige van Argento’s films (met uitzondering van Four Flies on Grey Velvet dan), niet alleen de dieren maar ook mensen zorgen namelijk voor komische momenten met typisch Italiaanse humor.

Het einde van de film was een beetje uit de toon met de rest van de film. We zijn weer terug in de setting van Phenomena. De moordenaar blijkt nog te leven, Betty doet alsof ze net als haar moeder is en hem wil helpen en dan komt uit het niets een hele delegatie politiemannen met waakhonden die de moordenaar (niet bepaald zachtzinnig) oppakken. Vervolgens horen we Argento zelf als verteller over de balans tussen de natuur en alle levende wezens en zien we hoe Betty een hagedis bevrijdt. Dit hippie-achtige moraal komt bij veel mensen vreemd over naar al het geweld dat we eerder hebben gezien, destijds werd in de bioscoop boe geroepen en bij Cinema Egzotik schoot ook iedereen in de lach. Het is een typisch voorbeeld van Argento die zijn wereldbeeld opdringt aan een publiek dat daar nog niet klaar voor was/is. Dit einde is overigens geïnspireerd door het boek Red Dragon. Argento ergerde zich eraan dat Michael Mann het in de verfilming Manhunter niet had gebruikt en daarom wilde hij er in Opera iets mee doen.

AUDIOVISUEEL
De film is meesterlijk opgenomen, met name de flashbacks zien er erg goed uit. Geen wonder, want de Oscar-winnende cinematograaf Ronnie Taylor (Star Wars, Barry Lyndon, Gandhi) is speciaal voor Argento naar Italië gekomen. Opvallend aan het camerawerk is dat Argento hier erg veel gebruik heeft gemaakt van (erg lange) bewegende shots, met als hoogtepunt een spectaculair kraan-shot waar de camera in een spiraalbeweging over het publiek van de opera vliegt als zijnde het POV van een kraai. Ook staat de camera zelfs een enkele keer op de kop. Ook bijzonder waren de beelden van de hersens van de moordenaar op het moment dat de moorddrang zich meester van hem maakte. Daarnaast gebruikt Argento weer veel close-ups, met name de beelden van kraaien waren erg sterk, maar Argento laat ook zien dat het display van jaren ’80 stereo-installatie er goed uitziet op film. Het shot waar de politie-inspecteur (Michele Soavi) sterft in Betty’s appartement deed me qua belichting zelfs denken aan Blade Runner en The Hunger van de gebroeders Scott. Je kunt zeggen wat je wil over Opera, maar iedere frame is een klein kunstwerkje. Dat mag ook wel, want het is de duurste film die Argento ooit gemaakt heeft, omdat er in ieder shot een gloednieuwe cameratechniek werd toegepast. Taylor’s hyperrealistische cinematografie (onder andere gekenmerkt door wat meer filmkorrel) is een hele verandering ten opzichte van de nachtmerrieachtige stijl die Argento eerder veel heeft toegepast, het stilisme blijft echt onaangetast en deze terugkeer naar de Giallo (eerder ook al in Tenebre) mag er zeker wezen.

Opera is ongetwijfeld de film waarin Argento de meeste componisten gebruikt voor zijn filmmuziek. Bij Phenomena werd de muziek verzorgd door Goblin en Bill Wyman/Terry Taylor met verder gebruikte muziek van Iron Maiden en andere metalbands. Voor Opera zijn thema’s gemaakt door Claudio Simonetti (Goblin) en Bill Wyman/Terry Taylor, maar ook atmosferische elektronische muziek door Brian Eno/Roger Eno en Heavy metal-muziek van Steel Grave (een pseudoniem van de Italiaanse band Gow). Alsof dat nog geen bonte mix van muziekstijlen was bevat de film (uiteraard) ook nog heel wat Operamuziek van Giuseppe Verdi. Hoewel de overgangen in stijl veel te drastisch zijn, werkt de muziek vreemd genoeg wel. De Operamuziek past goed bij de scènes met camerabewegingen en lijkt zelfs perfect aan te sluiten (of soms juist te contrasteren) met de emoties van de personages, net zoals eerder bij Inferno het geval was.

TOT SLOT
Ik herinner me dat ik ooit een boek van de bibliotheek had geleend over filmregisseurs, ook over Argento stond een stukje met stills uit onder andere deze film. Vooral de foto van Cristina Marsillach met naalden voor haar ogen geplakt intrigeerde me enorm. Zo is mijn interesse in Argento’s werk begonnen. Jaren later zag ik Tenebre en Phenomena en was bijzonder onder de indruk. Vreemd genoeg vond ik Opera toentertijd nogal een tegenvaller. Nu ik precies 2 jaar later vrijwel de hele filmografie van Argento heb gezien en Opera dus onlangs in het Italiaans op het grote, ben ik daar toch op terug gekomen. Opera is namelijk een van Argento’s beste films.

Het nogal naïeve verhaal blijft een mankement van de film, al moet ik zeggen dat dat ook in de Italiaanse versie al veel beter te pruimen is. Nee, Opera moet het vooral hebben van de sterke cinematografie en de Brian De Palma-achtige jaren ’80 Giallo-stijl. Een visueel meesterwerk en voor wie Argento’s stijl kan waarderen ook een bijzonder vermakelijke Thriller. Net als bij menige andere film van Argento wordt de film iedere kijkbeurt een stukje beter.

Opera bevat veel van de bekende elementen uit Argento's oeuvre : een terugkerende herinnering van de protagonist waarin de oplossing van het mysterie verscholen ligt, zwarte handschoenen, dieren die een rol spelen, stijlvolle bloederige scènes, knap camerawerk en voyeurisme. Dat laatste wordt met verve naar voren gebracht door de moordenaar waarbij Betty dwingend moet kijken naar zijn gruweldaden door haar ogen open te houden. Knappe vondst ! Dat is ook de reden waarom ik deze horrorregisseur vaak weet te appreciëren. Hij weet het geweld met heel wat klasse in beeld te brengen. Een voorbeeld in deze film is de geweldige scène wanneer een personage een kogel door het oog krijgt wanneer ze door het sleutelgat kijkt., een andere briljante scène is wanneer iemand zijn ogen worden uitgepikt door kraaien. Die kraaien trouwens hebben een belangrijke rol in de film. Er werden 140 kraaien gebruikt bij de filmopnamen. Prachtige scène is wanneer die kraaien rond vliegen in het operagebouw tijdens een voorstelling. Schitterend camerawerk ! Acteerwerk van Cristina Marsillach is zonder meer degelijk en qua sfeer is deze film gewoon top. Het verhaal valt misschien wat tegen, vooral naar het einde toe laat de film wat steekjes vallen. De slotscène is bizar en heel raar gekozen, al heeft Argento hier blijkbaar zijn redenen voor. Het einde van Opera zou geïnspireerd zijn door het einde van Thomas Harris roman Red Dragon en vond het einde van de film Manhunter (1986) te veel afwijken van het boek. Dat terzijde.

Conclusie : qua camerawerk, sfeer, gruwel, vondsten erg sterk... maar het verhaal voelt zoals meestal ver gezocht aan en het slot kon beter uitgewerkt worden naar mijn mening. Toch wegen deze minpunten niet op tegen al die geweldige positieve punten. Mits meer verhaal en betere uitwerking naar het einde toe zou dit een topper geweest zijn. 8/10

Redelijke film waarin een jonge operazangeres moet invallen bij een opera die getekend is door ongeluk. Er zit weinig vooruitgang in het toch al simpele verhaal dat ook niet echt weet te boeien. Uitstekend camerawerk dat een flink aantal prachtige en knappe shots oplevert. Een paar brute scenes, maar dat hadden er wat mij betreft wel wat meer mogen zijn.

Het fijnst is Argento hier op dreef met heerlijk bijna over de top mooi camerawerk (de opera-uitvoering in het begin is echt om te smullen en hoe Argento gebruik maakt van zijn decor is ook vaak wow (wederom die operazaal, maar ook die maak ook de tocht door de luchtschacht met dat buurmeisje. En hoewel hij hier niet zo extreem tekeer gaat als in Suspiria, ook beeldschoon kleurgebruik. Niks bovennatuurlijks dit keer, maar een flink sadistische moordenaar, en ach ja, dat einde. Toen ik zag dat er nog acht minuten waren toen de film uit leek te zijn voelde ik 'm we; aankomen. Zo goed als Suspiria is dit voor mij net niet, maar het doet er ook behoorlijk wening voor onder. Suspiria had een dikke 4 sterren, deze een kleine. Zelfs de metalmuziek contrasteerde wel fijn met de opera.

Opera van Dario Argento leek me een mooie afsluiter van de 31 films voor de horrorchallenge. Het is een prima giallo, en ook een hele typische genre-exercitie - zowel in goede als in slechte zin. In Opera volgen we een jonge knappe opera-zangeres, die gekweld wordt door een gemaskerde schobbejak die allerlei mensen in haar omgeving bruut omlegt én haar dwingt te kijken. Het verveelt in ieder geval niet, en dat komt ook zeker door de visuele fraaiheid die Argento op het scherm tovert. Net als menig ander giallo van zijn hand is ook dit weer een plaatje. En hoewel het zeker geen gore-fest is, wordt er alsnog op bloederige, sadistische en originele wijze huisgehouden.

Kortom, best wat te genieten, maar er zijn ook genoeg zaken hier waar ik minder mee kon. Zoals in wel meer giallo's is er weer een killer met een absurd omslachtige werkwijze en motivatie (en heel veel POV-shots), waar je ook alleen maar in een giallo mee weg kan komen. Net als die eeuwige kraaien, die soms voor mooie plaatjes zorgen en een goeie bloederige scene maar wel weer een exemplarische keuze zijn van Argento. En het visuele mag dan zeer geslaagd zijn, de muziek is dat niet altijd - het is 1987, maar zo achteraf gezien is de potsierlijke hair metal die af en toe tussendoor komt niet zo'n goed idee. Maar ach, alsnog is dit bijzonder genietbaar.

Lekker overdadig daarvoor moet je bij Argento zijn. Dit is in de stijl van seventieswerk dat ik eerder van hem zag. Zeer spannende scenes in het appartement met de typische pulserende lichten (heeft hij ooit opgepikt van Mario Bava denk ik). In het algemeen een erg knappe visuele aanpak met dank aan de typische barokke interieurs. Er is de gewaagde en sfeervolle ode aan de vogels van Hitchcock. De muziek van Verdi afgewisseld met metalstuff tijdens de moordscenes: mooi bedacht. Sowieso een leuk bedacht verhaal over een regisseur van horrorfilms die zich aan high brow opera waagt. Komt zelfironisch over. Het idee van giallo als ontmoetingsplaats van horror schlock en Italiaanse meesters van klassieke opera vind ik geweldig. De muziek geeft een zeer gepaste droomachtige kwaliteit aan de gebeurtenissen. De gift van de roos van de politieman aan de zangeres: dit heeft een bijzondere betekenis bij Shakespeare (wiens MacBeth wordt gebracht in de film). De roos staat niet alleen voor schoonheid maar ook voor verborgen kwaad (de doornen). De rest van de film heeft die betekenis ook uitgewezen. Spannende en vermakelijke film. Operahorror op zijn best.

Matige Giallo-film met een aantal positief opvallende scenes. Ik heb van regisseur Argento niet vaak de keuze begrepen om enkele sequenties heel lang door te laten gaan. De trage montage en het langzame camerawerk zorgen niet zozeer voor spanning, maar vooral voor verveling. Zeker omdat best potentiële scenes op die manier te lang duren en de schokkende toon die Argento hoopt mee te geven gewoonweg niet blijft hangen. Het acteerwerk is overigens voorspelbaar slecht, bijzonder eigenlijk dat niemand een goed figuurtje kan spelen in dit soort films. Uiteraard is Suspiria daarbinnen een positieve uitzondering, voordat ik iemand op m'n kop krijg. Opera is dat helaas niet. Een aantal creatieve moorden en set-ups kan ik prijzen. Het "dwingen tot kijken" is best origineel, maar dat zijn ook vooral de uitschieters die een film als Opera niet tot complete matigheid laten verlagen. Ik moet nog even wachten voordat ik weer een topper van Argento tegenkom, want tot nu toe blijft er voor mij persoonlijk maar één enkele film op eenzame hoogte staan.

De vergelijking met Suspiria is niet ver weg, maar ik verkies toch eerstgenoemde film boven Opera. Niet dat Opera slecht is, integendeel, maar ik vond het eveneens een vrij bizarre film. Neem nu de muzikale keuzes van Argento. Dat operagebeuren vond ik overigens best sfeervol. Maar die rock metal? Dat paste bij momenten als een tang op een varken. Zeer vreemde stijl alvast.

Marsillach is een heel fijne verschijning en betekent zeker een meerwaarde voor de film. Niet dat ze ijzersterk staat te acteren, maar knap is ze in ieder geval. Een erg onbekende actrice ook, speelde blijkbaar ooit in Tom Hanks' eerste films zowaar. Gelukkig hebben we vandaag Anna de Armas.

Die droomsequenties waren voor mij overbodig. Het plot had dat niet noodzakelijk nodig. Die kraaien idem, maar die brachten nog wat een lugubere sfeer. De kills en de sadistische insteek vond ik wel de moeite. Zeker bij hun aanval in het operagebouw. De scène met dat kettinkje en de daarbij gepaarde moord was ... nouja, klunzig. Dat kan ook gezegd worden van het einde, een Heidisfeertje zowaar, wtf! Maar vervelend is de film allerminst. Leuk!

Na veel Italiaans sentiment eerder op de avond met Nuovo Cinema Paradiso het over een andere Italiaanse boeg met Argento en per definitie iets dat me beter ligt, want ja, stiekem ben ik toch wel een Argento genieter geworden en het was zaterdag op de na avond dus de lichten op standje schemer, kaarsjes aan en een goed glas Bourbon. Aanvankelijk was ik op zoek naar Il Tram uit '73 maar schijnt dat een onmogelijkheid te zijn die te zien met Engelse subs en kwam ik bij deze Opera terecht die zoals gewoonlijk allerminst verveelde.

Opera dus ditmaal met een setting en elementen die je niet perse met iets spannends in verband zouden brengen, alhoewel, Arnofsky flikt het immers ook met Black Swan. Maar goed, pech in het Opera gebouw met een invaller die meteen alle focus inclusief negatieve aandacht op zich krijgt. En al vrij snel is het een Argento achtige versmelting van zonderlinge karakters, mysterie en verontrustende momenten die het beeld toont binnen het toneelwereldje die vaak gepaard gaat met grote afgunst en haat. Dus wat dat betreft een plek bij uitstek is voor veel vijanden en vijandigheid en een situatie die daarna gevoed door achterdocht en paranoia van kwaad tot erger gaat en in die hoedanigheid zo nu en dan op voortreffelijke wijze wordt opgebouwd.

En waar het eerst allemaal nog veel kenmerken heeft van mysterie en de subtiliteit heeft van het vroegere Argento werk is dat na de eerste keer met de naalden en slachting wel overboord en wordt er stevig op los geslacht met dat weerzinwekkende naalden gedoe als extra gruwel momentje. Sinister is het hele gedoe met de jurk en de ontsnappende kraaien en mag zoals gewoonlijk deze Argento ook weer benoemt worden als sfeervol geheel met sterke muziek waar mij de hardrock nummers niet perse storen. Sterker, ik vind het wel lekker met wat stevigere muziek en de rest uit de pen van Brian Eno en onderandere gespeeld door Bill Wyman. Naast dat zou het natuurlijk geen Argento zijn zonder mooie vrouwen, want Marsillach is erg leuk, en lijkt Daria Nicolodi in weinig anders dan Argento's voor te komen.

En zo vermaakt deze Argento ook gewoon weer op goede wijze met een ontknoping die niet helemaal je dat is, maar verder wel een erg sterke opbouw in het donkere appartement kent, een scène met de kraaien die de dader in het publiek aanwijzen die erg spitsvondig is en verder alle kenmerken van de regisseur heeft met nu ook weer een overdaad aan rood en blauw. Afijn, het mag duidelijk zijn, het beste is het zeker niet maar het blijft ook ver verwijderd van het slechtste werk. Een 3,5 wat mij betreft.

Bij Giallo-films moet je toch wel door heel wat onlogische momenten kijken om je niet te storen. Het is veelal meer stijl dan substantie. Dario Argento is de meest bekende regisseur in het subgenre en iedere challenge kijk ik wel uit naar zijn werk. Suspiria is visueel prachtig, Profondo Rosso kruipt onder de huid en Tenebre is groovy in zijn muziekstijl. Vooral de soundtrack van die laatste leg ik nog regelmatig op.

Met deze Opera uit 1987 schotelt Argento een veel rechtlijniger verhaal voor. Natuurlijk moet je de film nog steeds veel vergeven want veel logische keuzes maken de protagonisten niet. Gelukkig maar want anders had je amper een film. Waar de film in uitblinkt is de heel verontrustende manier waarop ons hoofdpersonage gedwongen wordt te kijken hoe haar collega's en vrienden vermoord worden. Het gaf me toch wel een rilling of twee. De soundtrack is alweer fenomenaal en Argento's regie is uitmuntend. Al bij al opnieuw een erg geslaagde Giallo!

4*