Osoi Hito (2004)

Een aanrader voor de liefhebbers van Tetsuo en spetterende soundtracks met allerhande industrial en noize. Vond 'm als film iets te ranzig/lelijk [bibberende dv] voor een echt hogere score, maar er zat genoeg geflipt materiaal in om van een zeer aardige IFFR-verrassing te spreken.

Staat genoteerd

Draait op het BIFFF!

Prachtig filmpje, beste in een hele reeks leuke maar niet meteen geweldige films die ik de laatste tijd heb bekeken.

De zwart-wit fotografie is niet 100% geslaagd. Iets meer contrast bij sommige scenes had het nog net even wat meer power kunnen geven. Ook zijn de shots zelf technisch gezien niet altijd even sterk. Doch worden hier prachtige dingen op het scherm getoond. Het handheld gebeuren werkt prima en helpt mee om een lekker zenuwachtige mood neer te zetten.

Qua sfeer zit het zowiezo wel goed want beeld en geluid gaan naadloos in elkaar over. Paar keer lekkere noize doorheen de film, zeker bij de intensere momenten. Maar ook andere stijlen/bands komen aan bod, met als hoogtenpunt mijn eigen lieveling: World's End Girlfriend.

Verhaal is verder een beetje fuzzie. Na een half uur toch ook een aardige twist, of iniedergeval iets wat ik niet zo snel verwachtte. Gelukkig dat het warrige verhaal echter nergens stoord. Dit is dan ook in de eerste plaats een audiovisuele ervaring. Het is weliswaar geen nieuwe Pi of Tetsuo, maar voor liefhebbers van het genre toch een prima film.

4* Dik

Geniale film. Sumida is gewoon geniaal. Uniek personage, unieke acteur. Zal denk ik nooit nog een andere rol krijgen, of zelfs kunnen spelen, maar de man heeft indruk gemaakt.

Verder is de mix tussen cyberpunk esthetiek en bijna documentair drama redelijk uniek.Werkt ook goed, zit een fantastische (meer electronisch dan echt industrial georienteerde) soundtrack onder en tijdens de experimentelere scenes geweldig gebruik van zwart/wit, heerlijk geëdit.

NIet zo'n makkelijke film om kijken, vooral omdat het Sumida's personage niet meteen voor de wind gaat. Misschien nog wel het interessantste aan de film. Een ernstig invalide man casten in een weinig verheerlijkende rol.

Dikke 4.5*, dikke aanrader en nog een dikke review.

Heel eigenaardig filmpje, en dan vooral vanwege de hoofdrolspeler. Heb nog nooit eerder een film gezien waarin een gehandicapte persoon is gecast voor zo'n rol. De meeste regisseurs durven het waarschijnlijk niet aan vanwege de mogelijke complicaties. Shibata laat met deze film zien dat het prima uit kan pakken.

Mede dankzij de digitale handcamera doet de film denken aan een documentaire, een soort real-life soap die het dagelijks leven van een invalide presenteert. De elektronische noise aan het begin van Late Bloomer geeft echter al prijs dat we hier niet te maken hebben met een conventioneel, rustig filmpje, er borrelt continu een bedrukkende sfeer op de achtergrond. Je weet dat er iets gebeuren gaat.

En dan gebeurt het. Sumida verandert plots in een maniakale killing machine, die ondanks zijn lichamelijke beperkingen efficiënt zijn moorden volbrengt. Bij deze scènes komen ook de kwaliteiten van de regisseur naar boven. Hij weet hier op een knappe manier de elektronische geluiden te verweven in de hectisch gemonteerde beelden. Dit zorgt voor enkele intense fragmenten.

Late Bloomer is verder een mooi drama, waarin de invalide Sumida centraal staat. Zonder medelijden op te wekken of grappen te maken, krijgt de kijker de mogelijkheid om hem objectief te observeren en er zelf verdere invulling aan te geven. Ondanks alle bezoeken die Sumida krijgt van sociale werkers, merk je dat hij eigenlijk heel alleen is en dat niemand doorheeft hoe hij zich echt voelt. Geestelijk kon hij volgensmij nog prima functioneren. Zijn lichamelijke en communicatieve gebreken frustreerden hem echter zo erg dat moorden de enige uitlaatklep lijkt.

Had zelf weinig problemen met de DV-beelden en het zwart-wit. Af en toe was het misschien iets te donker en had er wat meer contrast in gemogen. Echter zou dit de documentairestijl weer afzwakken. Muzikaal valt er zeker niets te klagen.

Soms had ik even een momentje dat ik wat minder geboeid was en me afvroeg waar het verhaal naartoe zou gaan. Uiteindelijk komt dat gelukkig helemaal goed. Late Bloomer biedt wat mij betreft een unieke kijkervaring en mag daarom niet gemist worden. Ga hem zelf zeker nog eens kijken.

De handcamera en de documentaire stijl die af en toe gebruikt worden vind ik toch wel duidelijke minpunten. Sommige scènes vond ik daardoor beduidend minder boeiend dan andere delen van de film (het privé leven van de vrouwelijke verzorger vond ik weinig interessant). Hier en daar is deze stijl echter wel weer geschikt om het ongemak, dat bij alles wat Sumida doet komt kijken, op directe wijze in beeld te brengen.

Rustig wordt het leven van Sumida aan de kijker tentoon gesteld. Je hebt eerst misschien nog een beetje een gevoel van medelijden. Echter is Sumida bepaald geen fris persoon. Mij bekroop daardoor een beetje een akelig, onderhuids gevoel naarmate de film vorderde. Als wat beter duidelijk wordt wat zich allemaal in zijn hoofd afspeelt neemt dat nog meer toe. Erg goed gedaan.

De film wisselt de eerder genoemde rustige gedeelten met handcamera, af met intensere scènes. Hoewel dit goed uitpakt had ik wel wat meer intensiteit gewild. Aan het begin van de film zit een lekker opgefokte scène. En het einde, hoewel rustig, wist me door het knappe camerawerk en de indringende muziek volledig te grijpen. Heb totdat aftiteling stopte m'n oren wijd open gesperd gehouden en naar het beeld gestaard. Die intensiteit had ik het liefst de hele film gehad, maar dit was ook prachtig.

4.0*

Ik kom hier nog op terug, met waarschijnlijk een halfje verhoging. Audio die bij mijn exemplaar zat was redelijk brak en die soundtrack was nu juist zo gaaf. Ga er dus zeker meer over zeggen bij herziening met een betere rip.

Voor nu wil ik even dit kwijt: OH je had het erover dat dit Shibata's eerste film was, maar hij heeft in 99 nog een film gemaakt genaamd NN-891102, die kwam ik toevallig ook maar tegen bij mijn bekende adresje. Zag er vet uit, ben ik ook benieuwd naar.

Edit

Na een 2e source blijkt dat de soundtrack zo hoort. . Nu weet ik niet of het een kwestie van low budget sound was, of een bewuste keuze, maar in de rustige stukken vind ik het soms wat te subtiel qua volume. Begrijpelijk als het bewust gedaan is, want het spelen met hard en zacht geeft ook wel wat dynamiek, maar omdat het zo mooi was, hadden ook die zachte stukken wel wat meer naar voren gemogen.
Verder een leuke afwisseling van elektronisch, post-rock en noise. Zou bijna zeggen, 1 van de beste soundtracks die ik gehord heb.

Het verhaal is gedurfd. Er word mooi uitgebeeld, dat je eigenlijk niet altijd weet wat er iemands hoofd omgaat en dat het ook echt voor iedereen geldt. Dit is misschien nog wel extra lastig te peilen bij zo'n man als deze in de film, hoewel als hij er echt voor had gekozen zich open te stellen, ook hij een open boek had kunnen wezen.

Daar draait het echter niet alleen om. In het grootste stuk, zag ik deze film toch gewoon als karakterstudie. Lijkt me om meerdere redenen ook waarschijnlijk dat deze man niet snel voor een andere film gevraagd wordt, maar vooral omdat hij niet iemand neerzette hij IS die persoon in de film. Zou hij ooit weer voor een andere film gevraagd worden, geloof ik niet dat hij deze rol van zich af kan schudden. Op je netvlies gebrand zoiets.

Apart ook, dat er visueel voor deze insteek is gekozen. Het begint al heel cyberpunk achtig, met snelle beelden en die afwisseling tussen cyber en rustig drama blijft erin. Wel neemt het snelle steeds meer de overhand, wat een rare sfeer geeft. Tsja, de film deed wel meer dingen die ik niet verwachtte..
De scene na het stukje aftiteling was erg opvallend, maar gevoelsmatig snapte precies ik waarom hiervoor gekozen was. Erg mooi

Mja, dit lijkt allemaal een beetje gelul in de ruimte, maar ik heb het idee dat hoe meer ik over de film vertel, des te minder de eerste kijkervaring word.
De film heeft mij in ieder geval positief verrast en ik had niet verwacht dat iemand ooit zoiets zou filmen. Mooi, eerlijk en indringend.

Osoi Hito is een aardig verontrustende film, want onder de experimentele bovenlaag schuilt een ontluisterende karakterstudie van een buitenstaander, die uit frustratie het recht in eigen handen neemt. Shibata neemt de regie losjes tot zich en creëert een eigenzinnig portret. Sumida draagt de film met gemak en zet een nogal on-standaard rol neer. Vond zijn rol erg goed. De regie en fotografie springen nogal heen en weer, maar ook dit draagt bij aan de schets. De ontwikkeling van Sumida tot moordenaar vond ik aanvankelijk choquerend, maar ontwikkelde zich mij teveel richting de thriller. Vooral de eerste helft is erg unheimisch. Ben er niet helemaal weg van, maar het kan wel eens een groeier zijn.

In het begin duurde het even voordat ik greep op de film kreeg. Niet dat deze film zo onbegrijpelijk uit de startblokken komt, maar een drama uitspinnen rondom een gehandicapt persoon vond ik nou niet 1,2,3 boeiend. Gelukkig weet de film al snel te vermaken, met name de muziek laat zich al snel positief gelden.

Vanaf het moment dat Sumida ontspoort en verandert in een moordmachine is het hek definitief van de dam en is het puur genieten van een vrij aparte film, waarin een gehandicapte het vertikt om te accepteren dat al het lekkers voor zijn neus wordt weggekaapt.

Minpunten zijn het handheldcamerawerk, dat allemaal wat ongecontroleerd oogt en alhoewel er enkele prachtige zwart - wit shots in deze film zitten, had er nog veel meer zwart - wit contrast in sommige scenes mogen zitten. 3,5*

De openingsequence beloofde wat en Osoi Hito maakt het meer dan waar.

Apart dat Sumida gewoon zijn eigen naam in de film gebruikt, over de verstandigheid daarvan kun je te raden gaan. Hij doet het hoe dan ook geweldig. Met het camerawerk had ik weinig moeite, maar in het zwart/wit had inderdaad iets meer contrast gemogen, al geldt dat zeker niet voor elke scène.

Ook al is het vrij gruwelijk, het is niet meteen een erg zware film. Ik zat in ieder geval redelijk hard te genieten, mede door de geweldige integratie tussen geluid en beeld. Sowieso een dikke pluim voor de editting en bepaalde shotkeuzes. Boeiend en bijzonder, geen film voor het grote publiek, maar zo fijn dat het er is.

4,5*

Wat kan ik nog zeggen? Geweldig, dit soort cinema doet 't bij mij altijd goed. Sumida heeft een rol die je nooit zult vergeten, een bijzonder personage. Geeft de film een heel eigen karakter, waar de zwart/wit cinematografie daar eigenlijk niet zo in slaagt.

Wat wél geweldig meewerkt is die zware soundtrack, dikke zooi Het spreekt de beelden nooit tegen, het is één geheel. Sowieso vaak erg mooi geschoten, losjes maar altijd doelgericht. Met enkele enorm sfeervolle en interessante scenes als gevolg.

Nogmaals bedankt voor de tip Goldenskull, was er anders waarschijnlijk nooit aan begonnen.

Snel maar eens zien.

Voor valide mensen is de omgang met invalide mensen niet altijd eenvoudig. Ik kijk maar even naar mezelf. De volgende vragen spelen zich dan meteen in mijn hoofd af. Hoe moet ik mij gedragen? Moet ik medelijden tonen of doen alsof er niets aan de hand is? Moet ik ergens mee helpen of wordt mijn hulp juist niet op prijs gesteld? Moet ik iets zeggen over de lichamelijke beperking? Kunnen we überhaupt elk gespreksonderwerp aanroeren? Lastig. Lastig. Nu kom ik niet dagelijks in aanraking met invalide mensen, maar als het gebeurt, ga ik mij toch wat onzeker gedragen en raak enigszins verkrampt. Ik kan me voorstellen dat dit lachwekkend klinkt. Zeker voor mensen die op dagelijkse basis zo’n ontmoeting hebben. Beroepshalve bijvoorbeeld.

Bij het kijken naar de film kwamen uiteraard gevoelens van barmhartigheid gevolgd door dezelfde vragenreeks weer opzetten. Nou, daar bleek dus helemaal geen reden voor, want regisseur Go Shibata laat meteen blijken dat hij met deze film een andere weg bewandelt dan de nobele weg. Hier geen gehandicapte die langs een weg met hindernissen moet reizen, alvorens zichzelf bevrijd te weten. Hier geen gehandicapte die met al zijn noblesse en integriteit heel veel respect en begrip kweekt van de onwetende wereld om hem heen. Die triomftocht is bedoeld voor een ander type film en interesseert Shibata niet. Gelukkig maar.

Shibata portretteert een gehandicapte die Sex, Drugs and Rock ‘n Roll omhelst. Hier zien we helemaal geen nobel en respectabel personage. De film toont een nare en verknipte gehandicapte. Iemand die hopeloos verdwaald is en dat blijvend is. Een beetje ongewoon is dat wel. In Hollywood films kom je daar niet zo gemakkelijk mee weg. Daar zorgt een schokkende gebeurtenis altijd voor inkeer. In deze deprimerende en zwarte film is dat niet zo. Het is dan ook meer dan gepermitteerd om niet met de gehandicapte te sympathiseren.

De film laat het allemaal op een documentaire-achtige wijze zien. Vastgelegd met onvast camerawerk In korrelig zwart-wit, onder het genot van snerpende elektrorock en zeer dynamisch gemonteerd. Het levert een onrustige maar confronterende look op die prima aansluit op de fysieke en psychische leefwereld van het hoofdpersonage. De beelden zijn hoofdpijngevoelig maar ook krachtig. Ze hielpen resoluut bij de afbrokkeling van het sneue beeld van de gehandicapte hoofdpersoon. Die betitelde ik trouwens al snel als een psychopatisch loeder. Ja, ik voelde mij totaal bevrijd van mijn eerder vermelde juk. De film heft blokkades op en heeft een helende werking.

De film heeft zowel van binnen als van buiten een ruwe en verontrustende uitstraling. Inhoud en cinematografie komen in die zin overeen. Beide dingen maken de film tevens vermoeiend om naar te kijken. De artistieke vormgeving had van mij soms iets gematigder gemogen. De aggresieve presentatie kende te weinig rustige momenten om het inhoudelijke aspect helemaal naar waarde te kunnen schatten. Andersom geldt dat ook voor het negatieve effect dat de overrompelende, warrige en concentratievretende verteltrant heeft op de waardering van de artistieke vorm.

Het is een bijzondere film.