menu

Opening Night (1977)

mijn stem
3,66 (127)
127 stemmen

Verenigde Staten
Drama
144 minuten

geregisseerd door John Cassavetes
met Gena Rowlands, John Cassavetes en Ben Gazzara

Een jonge vrouw, fan van de theateractrice Myrtle Gordon, verongelukt wanneer ze een poging onderneemt haar favoriete actrice te ontmoeten. De actrice voelt zich zo verantwoordelijk voor de dood van de jonge vrouw dat ze een emotionele crisis krijgt die haar theaterwerk in de weg staat.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=eRZZAvWIBAo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Badalamenti
4,0
Opnieuw een overrompelende vertolking van Gena Rowlands.
Zelden zo'n rauwe, doorleefde, emotionele vertolking gezien als deze !

avatar van Ramon K
4,0
Gena Rowlands is wederom geniaal! Een rauwe emotionele film over theater, waarin Gena Rowlands problemen krijgt met zichzelf, met ouderdom en met haar vak. Weer een mooie Cassavetes! Trouwens nog nooit iemand zo'n schitterende dronkenlap zien neerzetten als Rowlands in deze film doet. 4*

avatar van kos
kos
Da's inderdaad het leuke van Cassavetes en Rowlands, ze hoeven alleen maar zichzelf te spelen en je hebt een mooi werkje over de zelfkant van het bestaan .

3,5
Actrice speelt een stuk dat haar maar matig afgaat. Omdat ze de hoofdpersoon die ze moet spelen niet begrijpt, zeg ze, maar in werkelijkheid komt die juist te dicht bij en is een zenuwinzinking dichtbij, vooral nadat een fan na een voorstelling wordt overreden. Gena Rowlands vertolkt de rol van ouder wordende vrouw op toneel en realiteit met ongekende verve. Omdat het improviseergehalte op het toneel gaandeweg steeds grotere vormen aanneemt en het applaus toeneemt, zegt de film ook wat over podiumkunsten en de onmogelijkheid iets echts te tonen, waardoor Cassavetes' filmvisie op een originele wijze wordt ingebracht. Dat laatste komt er niet helemaal lekker uit: De lange geïnproviseerde slotscene op toneel, met een stomdronken Rowlands, is wat ongefocust en brengt niet het momentum dat de film naar een hoger plan had kunnen brengen. Maar de moeite waard.

avatar van stephan73
4,0
Fantastisch sterk geacteerde film.
Ik wist wel dat Cassavetes goed was met acteurs, maar hier haalt hij het beste uit Gene Rowlands en Ben Gazzara.
Vooral het laatste gedeelte, waar Myrtle dronken het podium op moet en het er fantastisch vanaf brengt, is werkelijk top.

Ik had deze ooit eens gezien, een jaar of 15 geleden, en vond er toen niet al te veel aan. Een paar jaar geleden toch de (Britse) DVD-box gekocht en na Shadows en Faces (die ik allebei prachtig vond) deze maar opgezet. Ik kijk nu al uit de de laatste twee films in deze set!

4*

avatar van Verhoeven
3,0
Ik ben momenteel bezig met het Cassavetes retrospectief en het zijn films die me opzuigen of uitspugen. Heel vreemd.

1) Nogal verwarrende film.
2) Ik werd ergens midden in de film letterlijk er uitgegooid door het personage van Gena Rowlands. Ik kon de expliciete verschijning van het jonge meisje niet goed plaatsen. Daardoor had ik geen houvast meer op Gena Rowlands en wist ik niet meer wat er in haar omging.
3) Aparte film dat afspeelt in het theater waar ik op een gegevenmoment niet meer wist wat film was en wat theater. Wat gespeeld was en wat écht moest voorstellen. Zoals het appartement van Gena Rowlands dat behoorlijk wat weg had van het theater.
4) Mooie gerestaureerde 35 MM Copië.
5) Toch wel benieuwd naar de andere films van Cassavetes.

avatar van maxcomthrilla
4,0
Ongelofelijk, Gena Rowlands flikt het weer!

Opening Night wist mij volledig in zijn macht te krijgen, dankzij de innerlijke strijd die Gena Rowlands met zichzelf aanging om te kunnen presteren op het podium. Het voelt aan als een ware marteling om te constateren dat de grens tussen fictie en non - fictie langzamerhand vervaagt, waardoor Gena Rowlands als een waar podiumbeest het beste uit haarzelf weet te halen.

Haar spel met het publiek was fenomenaal, vooral bij het lucifermoment lag ik op de grond van het lachen, haar mimiek van selectieve verontwaardiging en vele andere emoties spraken boekdelen en waren goud waard omdat ze zich rechtstreeks leek te wendden tot het publiek, wat het geheel interactief maakte. De theaterstukken waren hierdoor het meest fascinerend. Al vond ik de spanning die er bij de crew leefden zo vlak voor een première, ook goed worden neergezet.

Opening Night is een boeiende karakterstudie geworden over een niet bestaand persoon in de vorm van een vrouw, wiens zenuwen het elk moment kunnen begeven omdat haar eigen leven een puinhoop is, waardoor het podium het enige is wat haar hoop en verlichting kan bieden in barre tijden, maar waardoor ze niet onbevangen op het podium kan staan vanwege de druk die zij zichzelf oplegt.

Op visueel vlak ziet het er allemaal best wel degelijk uit, al moet Cassavetes het voor mij vooral hebben van de ongekende acteerprestaties van zijn sterrenensemble, die een levenloos script daadwerkelijk leven geven en pijn lijden, opdat het door merg en been gaat. 4*

(verwijderd)
Verhoeven schreef:

3) Aparte film dat afspeelt in het theater waar ik op een gegevenmoment niet meer wist wat film was en wat theater. Wat gespeeld was en wat écht moest voorstellen. Zoals het appartement van Gena Rowlands dat behoorlijk wat weg had van het theater.

Juist dit punt vind ik zo fascinerend en goed uit de verf komen. Het is een van mijn lieveling thema's in de wereld van film. Vandaar mijn voorkeur voor Lynch, Fellini en Agoyan, om een paar regisseurs te noemen. Maar Cassavetes mag zeker in dit rijtje niet ontbreken. Opening Night heeft mijn hart gestolen.

avatar van Friac
4,0
Olaf K. schreef:
De lange geïnproviseerde slotscene op toneel, met een stomdronken Rowlands, is wat ongefocust en brengt niet het momentum dat de film naar een hoger plan had kunnen brengen. Maar de moeite waard.


Dat gevoel had ik eerlijk gezegd ook, tijdens de laatste scène met Maurice (Cassavetes). Ofwel had ik het gewoonweg niet door, maar het miste wel wat kracht die elders in de film wél volop aanwezig was.

Cassavetes' films vind ik vooral interessant vanwege het prachtige acteerwerk. Alles gebeurt lekker casual, wat er voor zorgt dat het allemaal zo intens realistisch overkomt. Dit is natuurlijk ook te danken aan het talent van mensen als Rowland en Gazarra, de twee grote sterren in Opening Night.
Voorts is het verhaal bijzonder krachtig, met o.a. een focus op het mentale proces rond ouder worden wat geen enkele kijker onberoerd laat. Zeker niet wanneer het met zo'n gevoel voor tragiek gebracht wordt: een vrouw die enkel op het podium kan schitteren en tegen haar zin geforceerd wordt in de rol van oudere vrouw, een gegeven waar zij in het echte leven duidelijk moeilijk mee om kan gaan. Het dode meisje als een projectie van haar jongere zelf of als symbool van verloren gegane jeugd was een erg mooie vondst, al was het jammer dat dit naar het einde van de film ietwat verwaterde. Ook vond ik de film naar het einde toe iets te langdradig worden, de laatste 30 minuten waren eerlijk gezegd een beetje een gevecht tegen de klok.

Maar Opening Night is zoals elke Cassavetesfilm die ik gezien heb prachtig kijkmateriaal, vol doorleefde acteerprestaties en doordrenkt van pure emoties. Keer op keer genieten, en dat is bij deze Opening Night niet anders.


4*

yorgos.dalman
Friac schreef:
Cassavetes' films vind ik vooral interessant vanwege het prachtige acteerwerk. Alles gebeurt lekker casual, wat er voor zorgt dat het allemaal zo intens realistisch overkomt.
...
Maar Opening Night is zoals elke Cassavetesfilm die ik gezien heb prachtig kijkmateriaal, vol doorleefde acteerprestaties en doordrenkt van pure emoties.


Ik had het niet beter kunnen verwoorden...

avatar van Spetie
4,5
”I thought that small talk was too small, I thought big talk was too pretentious, I thought music was noise, and I thought art was bullshit.”

Geweldige film weer van John Cassavetes. Een mooi script over een actrice, die zich bijzonder veel zorgen maakt over haar leeftijd en het bijbehorende ouder worden. Doordat ze in een theaterproductie ook zo’n soort rol moet spelen, komt ze in een soort van crisis terecht.

Laat zo’n rol maar over aan Gena Rowlands, want wat speelt zij hier goed. Ze geeft op geweldige wijze een performance neer, waarbij ze zichzelf zowat helemaal ten gronde richt, zwaar depressief oogt en zichzelf troost met alcohol en sigaretten. En ondanks dat blijft ze sympathiek en overtuigt ze iedere seconde dat ze in beeld is. De overige rollen, o.a. gespeeld door Cassavetes zelf en Ben Gazzara worden ook prima neergezet, maar sneeuwen lichtelijk onder bij Rowlands. Sowieso wordt er altijd goed geacteerd in de films van Cassavetes.

Wat deze film naast het geweldige acteerwerk zo boeiend maakt is de dunne scheidslijn tussen het toneelstuk in de film en de werkelijkheid. Cassavetes lijkt de kijker een beetje te willen bespelen en dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Ik had op een gegeven moment niet door of een bepaalde ruzie nu werkelijkheid was, of zich in het toneelstuk afspeelde. En dat gebeurde nog een aantal keren.

Het einde van de film vond ik misschien nog wel het mooist. Het toneelstuk waarbij Rowlands dronken op het podium staat, is uitermate vermakelijk en daarnaast is de performance van Rowlands daar echt fenomenaal. Het paste ook echt bij de film en ik betrapte mezelf erop dat ik echt zat te genieten op dat moment. De film had voor mij ook niet beter kunnen eindigen.

Een indrukwekkende kijkervaring dit, dat moge duidelijk zijn.

4,5*

avatar van Paalhaas
4,5
Wat een geweldige film zeg. Ik ben er even stil van...

4,0
Realiteit en theatraliteit beginnen onontwarbaar verstrengeld te raken in Opening Night. Of als je het iets complexer en preciezer verwoord wilt zien: een bespreking op de Senses of Cinema website. In dit artikel wordt terecht genoemd dat dit niet alleen op het narratieve vlak overgebracht wordt, maar ook door de cinematografie. In de eerste scene is de voorstelling nog gefilmd vanuit het bekende perspectief van een toeschouwer, gaandeweg de film worden de perspectieven steeds minder duidelijk.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Geweldige Cassavetes weer. Dus briljante acteurs, een prachtig script en vooral ook geweldig camerawerk. Zoals vaker bij Cassavetes is alles uit balans geraakt en proberen zijn karakters de balans terug te vinden.

Verrukkelijk aan Opening Night zijn de theaterscenes. Van backstage naar het podium, verschillende versies van dezelfde stukken, door het spelen van de rollen wordt gesuggereerd hoe het op dat moment met Myrtle en de anderen gaat. Op het podium is ook het leven en ernaast wordt ook geacteerd, Vaak grappig, maar Cassavetes weet ook vooral in dit soort lange scenes vaak een enorme spanning te leggen. Een van de redenen waarom ik van zijn films hou.

Dikke 4.0*

avatar van Dievegge
4,5
All you have to do is say the lines clearly and with a degree of feeling...

Volgens de bejaarde schrijfster (Joan Blondell) is het zo eenvoudig om de hoofdrol te spelen in haar toneelstuk. Actrice Myrtle (Gena Rowlands) heeft een andere opvatting over acteren, beïnvloed door method acting. Ze wil iets in zichzelf ontdekken waarmee ze het personage tot leven kan brengen. Door haar worsteling met deze rol vervaagt het onderscheid tussen actrice en personage stilaan. Ze blijft acteren als het doek al neer is; ze geeft commentaar als zichzelf midden in het toneelstuk. Factoren die hiertoe bijdragen zijn haar buitensporige gebruik van alcohol en tabak, haar angst om ouder te worden als actrice en dus geen jeune première meer te mogen spelen, en een dodelijk ongeval van een zeventienjarig meisje waarin ze haar jongere zelf herkent. Dit meisje verschijnt een paar keer als hallucinatie.

Het toneelstuk binnen de film leren we in flarden kennen via fragmenten van repetities en premières, eerst off-Broadway en ten slotte in New York.

Met hun vrije benadering van acteren en improviseren hebben Cassavetes en Rowlands een soort film ontwikkeld die het minder moet hebben van een traditionele uitgewerkte plot. Daarmee hebben ze onder anderen de samenwerking Scorsese-De Niro beïnvloed.

avatar van BlueJudaskiss
3,5
Een paar jaar geleden de John Cassavetes-box als recensie-exemplaar gekregen en toen alles wel gekeken, maar weinig onder de indruk. Desondanks toen deze film een 3,5* gegeven.

Die score blijft staan. Ik heb de film weer een keer gezien - had er blijkbaar weer behoefte aan - en ik begrijp nog altijd niet waarom Myrtle reageert zoals ze reageert. Ik vind het een vervelende, arrogante vrouw die naar mijn mening niet begrijpt dat ze het werk van heel veel collega's op het spel zet. En sommige dialogen in de film - buiten het toneelstuk om - vond ik erg toneelmatig en niet iets toevoegen. Maar toch... de film heeft wat waardoor het 2,5 uur lang wel boeit. Geen idee wat het is, maar ik vind het evengoed erg knap.

avatar van Biosguru
2,0
Ik kom tot mijn schrik tot de ontdekking dat ik dit werkelijk niets vindt. Het is spuuglelijk gefilmd. Ik heb niets met de personages en vraag me al na 10 minuten af waarom dit niet gewoon in boekvorm verschenen is. Yuk.

Vreemd, Fassbinder met soortgelijke thema's vindt ik dan weer wel prachtig.

4,5
Cassavetes reken ik al enige tijd tot mijn favoriete filmmakers, maar dit is pas de 5de film die ik van hem zie. Hij is waarschijnlijk de grootste onafhankelijke filmmaker ooit en het levert voor mij keer op keer unieke en heerlijk eigen films op. Erg verschillend toch ook wel van elkaar, maar vooral van al het andere.

Opening Night is echt erg goed. In veel opzichten. Het vermengen van fictie en (fictieve) werkelijkheid zag ik nog nooit zo sterk gedaan als hier. De scenes op het toneel zijn op een vreemde manier spannend omdat je op een gegeven moment niet meer weet wat gespeeld is en wat “echt” is. Gena Rowlands, maar ook Ben Gazzara zijn echt fantastisch. De sfeer en de psychologische ontwikkelingen zijn ook onovertroffen. Het scenario zit ook zo goed in elkaar en dat op een ongedwongen en niet gescripte manier.

Hoewel dit niet de eerste in zijn soort is, is dit toch duidelijk een voorloper op films als Black Swan en vooral Birdman. Deze vind ik beter. 4,5 sterren.

avatar van 93.9
3,0
Nee, echt goed vind ik het niet. Onafhankelijke film is het wel en dat doet altijd goed.
Fassbinder heeft meerdere keren en vrouw op het randje van de afgrond gefilmd, maar dan beter. Veel en veel beter.

avatar van Marvinleeaday
2,0
Ik zal de film wel niet begrijpen of zo, maar ik vond het helemaal niets en dat 2,5 uur lang. Zonde van mijn tijd.

3,5
Verbluffende mise-en-scène.
Het begin is, Cassavetes getrouw, wat doorbijten, maar wat volgt is toch sterk.
Kijker wordt doorheen wat zich op het toneel en ook daarnaast, familiaal, professioneel afspeelt, in een resem, bijwijlen als het ware giïnproviseerde scènes, meegenomen.
Hoofdbrok is natuurlijk de psychische ontleding van de gevoelens van een toneelvedette en de weerslag ervan op de personages die haar omringen en dat Gene Rowlands hierbij een topprestatie weggeeft hoeft geen betoog. Een prestatie die deze van "A Woman under Influence" zeker evenaart.
Maar ook daarnaast (Ben Gazzarra!) is het acteren "af".
Buitenbeentje, die een tweede kijkbeurt verdient en misschien wel nodig heeft.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:19 uur

geplaatst: vandaag om 08:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.