Ohayô (1959)

Van de wat zwaardere Tokyo Twilight nu tijd voor deze Good Morning, één van de meer luchtige films van Ozu. Ook hier schittert de cineast in de eenvoud en de rust die hij uitstraalt met zijn warme beelden. Het verhaal van enkele kinderen die graag televisie zien, maar thuis zijn ze daar geen voorstander van. Waarop ze dan maar zwijgen om hun zin te krijgen. Dat kleine gegeven wordt ook gaandeweg vermengd met andere verhaallijnen. Een leuk en vrolijk verhaal. Minder aangrijpend dan andere films van Ozu, maar wel helemaal in zijn gekende stijl.

Een meer luchtige olijke Ozu die erom bekend staat familieperikelen in zijn films te verwezen. Een leuke film, maar slechts ten dele of tot op zekere hoogte. Die kibbelende viswijven en dat hele gedoe over dat ledengeld kon me eigenlijk gestolen worden.

Gelukkig kon ik me dan nog wat optrekken aan die gezellige kleine prefabhuisjes die minutieus en verzorgd werden weergegeven. Bijzonder leuk dat Ozu daar de nodige aandacht aan heeft besteed. Het is zo één van die redenen waarom ik Japanse (en Aziatische) cinema zo apprecieer. Niet dat er zo heel veel gebeurt, maar ik trek me ruimschoots op aan de sfeer en de setting.

Maar de sterren en het centrale thema van de film zijn toch de twee kinderen die in opstand komen omdat ze een televisie willen om naar het worstelen te kijken. Charmant en guitig, zolang het je eigen kinderen niet zijn, blijft het een gezellige boel. Die kleine subtiele humor ontbreekt niet en tovert een glimlach op je gezicht. Fijn!

Waarom staat hier nu opeens een dvd hoes ipv een poster.

Er was nog geen poster in goede kwaliteit beschikbaar. Nu wel. Overigens zelfde ontwerp als de dvd-cover.