Ohayô (1959)

Erg leuke film weer. Deze Ozu is nog lichter van toon en is een lichte komedie eigenlijk. Hij is ook in kleur en Ozu's kleurgebruik is ook bijzonder. Geen felle kleuren.

Verder komen een paar typische Ozu thema's weer voorbij. (modernisme vs. traditie, familierelaties)., maar het hoofdthema is communicatie. Veel kleine verwijzingen naar de tekenen van de tijd ook. Ook hier was de sfeer weer erg sterk, het tempo prettig rustig.

Wederom heb ik een heel mooie film gezien.

4.0*

Mijn eerste film van Ozu. Puur gezien de korte tijdsduur kwam deze als eerste aan de beurt. Had verder ook geen voorkennis van de film. Op een of andere manier had ik een beeld van Ozu dat hij nogal serieuze dramafilms maakt, maar deze eerste kennismaking heeft dat beeld al gelijk veranderd.

Ohayou is voor het grootste deel een heerlijke lichte komedie. Natuurlijk zijn er genoeg verbanden te leggen met thema's die in deze tijd nog steeds spelen, maar vooral een aantal kleine komische momenten bevielen mij. Daarmee ook de karakters die stuk voor stuk redelijk goed werden uitgewerkt in de gelimiteerde tijdsduur van de film. Het belooft in ieder geval veel goeds voor zijn andere werk, die voor mij ook totale verrassingen zijn.

Echt weer een typische Ozu, extreem relaxed, schattig en bij vlagen erg komisch.

Opmerkelijk hoe de man films waarin eigenlijk niks gebeurt toch zo boeiend weet te maken. In mijn geval is het omdat ik het buitengewoon interessant vind om te zien hoe die mensen dagelijks in zo'n omgeving leven en hun dagelijkse dingetjes doen en veel gedetailleerder dan bij Ozu kom je wat dat betreft niet.

En wat had hij gelijk: 'TV creëert 100 miljoen idioten. '

Ozu is een van de laatste grote klassieke regisseurs waarbij de teller nog op 0 stond. Tokyo Monogatari is waarschijnlijk een logischere start, maar die duurt meteen weer zo lang.

Redelijke film dit. Klein, zowel qua scope als oppervlakte. 95% van de film speelt zich op dezelfde 50m² af. Vijf gezinnetjes die op een kluit leven en bij elkaar de deur plat lopen. Veel gebeurt er niet, maar da's ook niet zo erg.

Beetje rare verdeling in het plot, dat wel. Eerste half uur gaat over verloren gewaand geld, laatste uur over de zwijgende kinderen. Verder wat lichte sociale commentaar, zoals het gedoe over small talk.

Doet inderdaad sterk denken aan Yamada-kun, al vond ik die wel beduidend grappig. Ohayo had visueel ook heel wat minder te bieden, hoewel het nergens echt lelijk werd. Zeer strak camerawerk met een rustgevende uitwerking.

Af en toe grappig, al is al het gekibbel en de achterklap net iets te toneelmatig voor een film die een kijkje in de dagelijkse rompslomp wil bieden.

Geen verkeerde film, net een klein tikkeltje te lang, maar veel meer dan aardig vermakelijk vond ik het ook weer niet.

2.5*

Mijn 2de Ozu na Tokyo Story!

In het begin moest ik echt even in de film komen. Het dorpsgeroddel en al die rustige, wat brave bedrijvigheid op een paar vierkante meters, vond ik niet al te boeiend. De huizen hadden ook veel weg van decorstukken op een toneel, dat kwam de beleving ook niet helemaal ten goede.

Gelukkig is dat kleine ventje best grappig en schattig met zijn aandoenlijke, allesomvattende: I Love you! Naarmate de film verstrijkt maakt het allemaal niet zo veel meer uit dat er niet zo veel gebeurt omdat je dan wat meer binding met de personages hebt en wat meer kan lachen om hun achterdochtigheid en goedgelovigheid.

Een van de leukste scenes is absoluut als de broertjes besluiten om even lekker ongehoorzaam te zijn, maar de manier waarop een grootmoeder een huis aan huisverkoper afwimpelt was ook goud waard. Eenmaal aangekomen in het Ozu universum kon ik de film goed waarderen, al bleef de film soms aanvoelen als een onbedoelde gimmick op plattelandstaferelen, neem nou dat moment waarop een vrouw informatie uit de eerste hand verkreeg en gelijk naar de overkant van het pad rent om haar buuf te informeren. Dat soort dingen zagen er soms gewoon lachwekkend uit, mede dankzij het kleine oppervlak waar de film zich afspeelt.

Verder had Ozu wel interessante theorieën en vond ik de vele korte gesprekken en met name de aanvankelijke betekenisloosheid ervan ( in de ogen van de kinderen ) wel geinig.

Goedemorgen!, goedemiddag!, weertje, he!.....Ja, toch zeker een dikke 3,5*

Leuke luchtige film van Ozu.

De film heeft een aparte soort van humor, die soms best goed werkt. Die vrouw die een aantal keren komt kijken, omdat ze denkt geroepen wordt, terwijl haar man scheten laat, is best komisch. En zo zitten er wel meer van dat soort momenten door de film heen verweven. De film speelt zich af op een kleine plaats van een vijftal gezinnen en nadat je iedereen een klein beetje kent is het allemaal best leuk om te volgen.

De manier van communiceren staat duidelijk centraal in deze film. De kinderen ergeren zich aan de taal van de volwassenen. De volwassenen ergeren zich aan de modernisering van de samenleving door de televisie. Verder komen ze er achter dat er door zwijgen heel wat misverstanden kunnen ontstaan. Daarnaast wordt er nogal wat afgeroddeld in deze samenleving. Op zich zitten er door die miscommunicatie best wat interessante stukken in de film en geeft de film zelfs nog stof tot nadenken.

De film maakt niet zoveel indruk als eerdere Ozu’s die ik zag, maar is desondanks een fijne wegkijker, die nog makkelijk boven de gemiddelde film uitkomt.

3,5*

Luchtige en gemoedelijke film over twee jochies, en breder gezien over een kleine overzichtelijke gemeenschap in een buurtje met kleine 'bordkartonnen' huisjes met schuifdeurtjes dicht tegen elkaar, met erg weinig privacy en veel roddel en achterklap.

Het zwijgen van de jochies brengt onbedoeld wat misverstanden in de wereld.

Het is volgens mij de eerste Ozu die ik zie in kleur. Dat is wel eens verfrissend, omdat veel Ozu films er praktisch hetzelfde uitzien.

De jochies zijn grappig, maar soms ook onuitstaanbaar. Ze lijken alleen te leven voor hun twee obsessies; (de afwezigheid van) tv en scheten laten.

Ondanks mijn alsmaar toenemende liefde voor Aziatische cinema heb ik me er nooit zo toe kunnen aanzetten om eens wat van de oude meesters: Kurosawa (met zijn samuraifilms) en Ozu (die bekend stond om zijn familie-drama's) te proberen, heb wel wat pogingen ondernomen maar die vaak al na 5/10 minuten gestaakt, op de een of andere manier kon ik er gewoon nooit zo de zin voor vinden. Daar moet dit jaar toch eens verandering in komen: met dit uiterst toegankelijk en luchtige Good Morning als geslaagde start. Heb expres voor deze gekozen aangezien hij bekend staat als de man's minst zware/slepende (en kortste) werk. Kan nou niet echt zeggen dat ik er enorm van ondersteboven was, maar charmant is het zeker. Vooral die constant terugkerende slapstick momentjes tussendoor: vet flauw en gedateerd maar zo enorm sterk getimed en lief, niet te vergeten. Die kinderen, en dan vooral dat kleine jochie (i love you! ) ook. Koenr vertelde me eens dat kinderen altijd briljant zijn in Ozu's films en ik snap nu wat hij bedoelde. Wat mij betreft had hij een hele film met die twee gemaakt, ik zag ze immers tien keer liever dan die irritante roddelwijven, geweldig! (3*)

Het leek me wel een strak plan om met deze 'Ohayô' te beginnen uit het oeuvre van Yasujirô Ozu. Luchtige kennismaking. Vond het wel grappig allemaal. Die oma met de verkoper, dat kleinste jochie, dat geroddel / de misverstanden, maar ook de hele setting zelf met die huisjes die zo dicht op elkaar staan. Erg leuk geheel. Ozu maakt best een vermakelijk filmpje die eigenlijk nergens over gaat. Op naar de volgende.

Fijne Ozu, mijn eerste. Zoals ik al las erg licht van toon, te licht eigenlijk ook om echt indruk achter te laten, maar zeker een film die smaakt naar meer van deze regisseur. Mooi ingetogen acteerwerk (vergelijk dat met werk van Kurosawa uit dezelfde tijd), sterke beelden met veel gevoel voor locatie (met oud en nieuwbouw bij elkaar) en gewoon een fijne slice of life. Niet helemaal in focus (dat eerste halfuur staat redelijk los van het laatste uur) maar in dit soort films maakt dat minder uit. De personages zijn warm en heel menselijk en er worden zinnige dingen gezegd die vooral denkvoer zijn voor na de film. 3,5*.

Een film over 2 kinderen die een televisie willen, hoe boeiend kan dit zijn ? Ga maar kijken. Als je van dit kleine kereltje niet vrolijk kan worden dan is er iets goed mis, deze film is één en al plezier! . Prachtig ook die japanse huisjes van binnen, wat een oog voor detail heeft Ozu..

Van de wat zwaardere Tokyo Twilight nu tijd voor deze Good Morning, één van de meer luchtige films van Ozu. Ook hier schittert de cineast in de eenvoud en de rust die hij uitstraalt met zijn warme beelden. Het verhaal van enkele kinderen die graag televisie zien, maar thuis zijn ze daar geen voorstander van. Waarop ze dan maar zwijgen om hun zin te krijgen. Dat kleine gegeven wordt ook gaandeweg vermengd met andere verhaallijnen. Een leuk en vrolijk verhaal. Minder aangrijpend dan andere films van Ozu, maar wel helemaal in zijn gekende stijl.

Een meer luchtige olijke Ozu die erom bekend staat familieperikelen in zijn films te verwezen. Een leuke film, maar slechts ten dele of tot op zekere hoogte. Die kibbelende viswijven en dat hele gedoe over dat ledengeld kon me eigenlijk gestolen worden.

Gelukkig kon ik me dan nog wat optrekken aan die gezellige kleine prefabhuisjes die minutieus en verzorgd werden weergegeven. Bijzonder leuk dat Ozu daar de nodige aandacht aan heeft besteed. Het is zo één van die redenen waarom ik Japanse (en Aziatische) cinema zo apprecieer. Niet dat er zo heel veel gebeurt, maar ik trek me ruimschoots op aan de sfeer en de setting.

Maar de sterren en het centrale thema van de film zijn toch de twee kinderen die in opstand komen omdat ze een televisie willen om naar het worstelen te kijken. Charmant en guitig, zolang het je eigen kinderen niet zijn, blijft het een gezellige boel. Die kleine subtiele humor ontbreekt niet en tovert een glimlach op je gezicht. Fijn!