Vers le Sud (2005)

Vanavond gezien op het Maastrichts filmfestival. Een mooie film, waarin Rampling weer een prachtige rol speelt. De film behandelt een belangrijk onderwerp, echter zonder te veel diepgang. 3,5*

Is het geen film voor 40+ vrouwen die op gespierde negers vallen? Het onderwerp trekt me totaal niet.

Het lijkt me niet dat het zo'n banaal filmpje is kapp.

Nee, zo banaal is het inderdaad niet. De film laat de kloof zien tussen de westerse wereld en de derde wereld, waarbij westerlingen misbruik maken van de armoede in de derde wereld om hun eigen lusten te bevredigen.

Hé, dit doet me denken aan het West-Afrikaanse land Gambia (bij Senegal). Ik heb daar ooit eens een artikel over gelezen.

Dat is ook een plek waar oudere en rijke westerse vrouwen tegen betaling hun sexuele lusten laten bevredigen door de plaatselijke bevolking, door lokale jongemannen. Daar is ook veel sextoerisme, maar dan anders

Precies, daar doet het me ook aan denken. Ik zag eens een reportage op tv over dat onderwerp.

Tuurlijk gaat het daarover, maar een film OVER het gegeven dat rijke dames zich daar storten op de plaatselijke heren is wel even wat anders dan een film VOOR vrouwen die op gespierde negers vallen.

Tja oneens. Wie interesseert dat nou, behalve genoemde doelgroep. Ik vind het een afstotelijk onderwerp.

Op films over sextoerisme zit ik uberhaupt niet te wachten.

Te ongenuanceerd... Ik behoor niet tot de doelgroep en mij interesseerde het...

Als afstotelijke onderwerpen je niet interesseren, dan kun je meer dan de helft van de drama films doorstrepen op je TODO lijstje.

Kapp, films over terroristen spreken dus ook alleen terroristen aan? En naar Beethoven kijken alleen honden?

Best mooie film vond ik. Beetje gezapig, maar eindigt interessant.

Nee maar je hebt films die vooral vrouwen aanspreken. Maar bij deze film zit ik er dus blijkbaar naast.

Ik vond het wel een goede film, niet briljant ofzo, maar gewoon sterk. Het onderwerp schurkt erg aan tegen de thematiek van de boeken van Houellebecq, alleen is het hier iets gevoeliger en fijnzinniger. Interessant hoe de dilemma's worden geschetst. De jonge Haïtianen laten zich graag gebruiken als sexobject, maar worden ze er per saldo beter van? En zoeken die vrouwen nu alleen sex, of stiekem toch ook liefde en intimiteit?

De discussie hierboven is tamelijk onzinnig. Het is gewoon een film voor diegene die geïnteresseerd is in een sterk drama danwel interesse heeft voor het onderwerp (de invloed van het rijke westen op arme landen). Dat de rijken met hun geld nogal wat kapot kunnen maken in dergelijke landen wordt op een aannemelijke en genuanceerde manier neergezet. Geen dikdoenerig idealisme of anti-globalisme, gewoon een geloofwaardige illustratie.

Toch ook weer niet heel ver, volgens mij. Bij mij in de zaal zaten vooral vrouwen en ik vermoed dat de dames de film eerder aan vriendinnen zullen aanraden dan heren aan hun vrienden.

Maar goed, de film heeft wel meer te bieden dan hitsige 50+dames en jonge gespierde negers. De film gaat over de processen die bij deze dames spelen (verliefdheid, bezitterigheid, jaloezie) en over hoe zeer zij opgaan in hun eigen probleempjes en zich niet (willen?) realiseren wat voor sociale problematiek er op het eiland schuilgaat achter de facade die zij tegenkomen.

Daarin vond ik de film best overtuigend, maar nergens bijzonder - behalve de sterke acteerprestatie van Rampling, trouwens.

Best aardige observatie over het thema sextoerisme. Aardig om in het filmhuis nog eens over na te praten, en natuurlijk heeft niemand ooit dergelijke relaties gehad...

Na de trailer dacht ik aan een nogal oppervlakkige film, en dat bleek ie zekere zin ook wel te zijn. Toch gaat het wel wat dieper, maar ook weer niet te diep. Kwam op mij over als een vrij naturel belichting van het onderwerp. En dat maakt het net wat meer als aardig.

Mooie muziek ook van een bandoneonist. Vergeten om nog even goed in de aftiteling te kijken wie daar verantwoordelijk voor was.

3.5 sterren

Een mooie film!

Sterke vertolkingen!

Beklijvend!

Laurent Cantet wordt volgens het boek Cinema Now toch wel beschouwd als de 60 beste vernieuwde regisseurs. Hoewel de film me van te voren niet echt interessant leek plus dat ik Charlotte Rampling één van de meest vreselijke actrices vind uit Frankrijk. Nam ik toch de uitdaging en ging hem zien vooral vanwege positieve reacties over de film. Het onderwerp is niet zomaar eentje we hebben te maken met sekstoerisme op Haiti rond de jaren ‘’70. De rijpere dames komen niet alleen voor de prachtige stranden, zee en blauwe lucht nee ze komen vooral voor de veel jongere, donkere eilandbewoners. Eentje daarvan heet Legba die begeerd wordt door elke sekstoerist. Dat gaat een keer fout als één vrouw compleet verliefd op hem wordt en hem voor zichzelf wil hebben. De film geeft een sterk beeld wat wij rijke westerlingen met behoorlijk wat geld zoveel kapot hebben gemaakt daar. De dames zien het als een paradijs maar als we verder gaan kijken dan de stranden zien we dat het eiland behoorlijk wat sociale problemen heeft. Het deed me een beetje denken aan de Tsunami twee jaren terug. Toeristen die op de stranden gewoon hun vakantie waren aan het vieren terwijl ze daar aan het zonnen waren tussen de doden. We krijgen een sterk kijkje in het leven van de rijpe dames en het eiland. Maar toch deed de film niet veel met me. Het acteerwerk vond ik ook niet echt geweldig, aardig niet meer dan dat. De muziek is zeer eentonig op een enkel ingezongen nummer na dan. Dus zie niet echt in waarom deze regisseur zo vernieuwend, spraakmakend is. Eens kijken naar wat eerder werk van de regisseur.

Het deed mij nogal denken aan de wat ' latere Ozon ', alleen dan veel beter.

Veel stranden, zee en restaurants waar vertoefd wordt door een aantal dames die trachten te ontsnappen aan hun kleurloze en meestal sexloze bestaan elders. Aan de hand van hoofdstukindelingen waarin de vrouwen en ook een man wat meer naar voren worden geschoven om te vertellen over hun kleurloze leven elders, hun soms onstuimige verleden en hun passie voor deze droomlocatie komen we meer over hen te weten.

Ik vond de uitwerking best grappig. Brenda die er niet op uit was om op te trekken met Ellen & co, moest soms toch noodgedwongen bij hun vertoeven. Het was een beetje iedere dame voor zich en het had zelfs een bepaalde triestesse zoals de dames door hun gordijnen gluurden met wie Legba zijn nachtelijke avontuurtje beleefde. Ze waren sterk afhankelijk van de gunsten van hun lieveling, die door enkele eilandbewoners met scheve ogen werd aangekeken.

De rol van de plaatselijke bevolking in Haïti was ondergeschikt aan de verhaallijn rondom de vrouwen maar kwam terloops een aantal keer aan bod. De anarchie, gekoppeld aan het ' jezelf niet veilig voelen ' werd een aantal keren belicht. Verwacht echter geen diepgaande observaties of conclusies van de regisseur.

Vermakelijke film, aantal idyllische shots maar verder toch niet echt bijzonder. Charlotte Rampling was hier wel duidelijk in haar element. 3,5*

vreemde uitspraak. begrijp ik niet zo goed. volgens mij is dit geen doelgroep film. het gaat hier niet zozeer over sextoerisme, maar over geld en welvaartsverschillen. dat gaat in principe iedereen aan.

mooi in beeld gebracht overigens.

Oeps, meteen maar even indekken: Ik vier mijn vakanties het liefst thuis op de bank met een stapeltje films, heb een prima relatie en niet noemenswaardig geïnteresseerd in sex met jonge negers en zit nog net aan de goede kant van de 40.

Maakt natuurlijk allemaal geen moer uit voor of je deze film wel dan niet kan waarderen.

Een echte vrouwenfilm is het ook niet sec.

Doet wat denken aan Swimming Pool vanwege de langzame uitbarstende agressie en Charlotte Rampling.

Prima rol hier als de dame die opeens concurrentie krijgt van een andere vrouw om haar favoriete speeltjes-neger.

En bij vrouwen worden dit soort conflicten niet opgelost met een scheld- of vecht-partij, maar gaat het allemaal net wat venijniger en minder opvallend.

Lome broeierige film.

Gedurfd en beladen onderwerp over de verhouding zwart-blank, rijkdom en armoede en over uitbuiting en lust. Goede rolbezetting.

Interessant om te zien dat vrouwen ook betalen voor sex. Dat ze zich ongegeneerd door minderjarige jongens laten omringen, zich laten bevredigen door hen en het verklaren met een "because they are close to nature". Vers le Sud begint sterk maar verzand m.i. in vaginamonologen. Het meest interessante karakter Legba komt pas op het einde van de film meer tot zijn recht. De drie dames worden steeds treuriger, vooral Brenda die als door Voodoo behekst rond lijkt te dolen. Er had meer in gezeten!

Uitstekende cast, in beginsel goed gegeven. Maar het verhaaltje stelt helemaal niets voor, warrig en nietszeggend.

Poeh, wat wordt deze film hier ondergewaardeerd. Een film over modern kolonialisme. Met Young en Rampling in heel goede rollen als de kolonisatoren die het zelf maar half snappen en beide uit lust dromen geloven. Imaginaire liefde. En dan het venijn bij de vrouwen onderling, de steken onder water. Knappe film die werkt op microniveau maar tegelijk een film is over de verhoudingen in de wereld. Dat het Haiti 1979 is, is wellicht een beetje jammer want dit is makkelijk toe te passen op nu.

Ik zie ze nogal traag en met enorme tussenpozen, maar ik heb nog geen film van Cantet gezien die niet heel goed was.