Vers le Sud (2005)

Toch ook weer niet heel ver, volgens mij. Bij mij in de zaal zaten vooral vrouwen en ik vermoed dat de dames de film eerder aan vriendinnen zullen aanraden dan heren aan hun vrienden.

Maar goed, de film heeft wel meer te bieden dan hitsige 50+dames en jonge gespierde negers. De film gaat over de processen die bij deze dames spelen (verliefdheid, bezitterigheid, jaloezie) en over hoe zeer zij opgaan in hun eigen probleempjes en zich niet (willen?) realiseren wat voor sociale problematiek er op het eiland schuilgaat achter de facade die zij tegenkomen.

Daarin vond ik de film best overtuigend, maar nergens bijzonder - behalve de sterke acteerprestatie van Rampling, trouwens.

Na de trailer dacht ik aan een nogal oppervlakkige film, en dat bleek ie zekere zin ook wel te zijn. Toch gaat het wel wat dieper, maar ook weer niet te diep. Kwam op mij over als een vrij naturel belichting van het onderwerp. En dat maakt het net wat meer als aardig.

Mooie muziek ook van een bandoneonist. Vergeten om nog even goed in de aftiteling te kijken wie daar verantwoordelijk voor was.

3.5 sterren

Het deed mij nogal denken aan de wat ' latere Ozon ', alleen dan veel beter.

Veel stranden, zee en restaurants waar vertoefd wordt door een aantal dames die trachten te ontsnappen aan hun kleurloze en meestal sexloze bestaan elders. Aan de hand van hoofdstukindelingen waarin de vrouwen en ook een man wat meer naar voren worden geschoven om te vertellen over hun kleurloze leven elders, hun soms onstuimige verleden en hun passie voor deze droomlocatie komen we meer over hen te weten.

Ik vond de uitwerking best grappig. Brenda die er niet op uit was om op te trekken met Ellen & co, moest soms toch noodgedwongen bij hun vertoeven. Het was een beetje iedere dame voor zich en het had zelfs een bepaalde triestesse zoals de dames door hun gordijnen gluurden met wie Legba zijn nachtelijke avontuurtje beleefde. Ze waren sterk afhankelijk van de gunsten van hun lieveling, die door enkele eilandbewoners met scheve ogen werd aangekeken.

De rol van de plaatselijke bevolking in Haïti was ondergeschikt aan de verhaallijn rondom de vrouwen maar kwam terloops een aantal keer aan bod. De anarchie, gekoppeld aan het ' jezelf niet veilig voelen ' werd een aantal keren belicht. Verwacht echter geen diepgaande observaties of conclusies van de regisseur.

Vermakelijke film, aantal idyllische shots maar verder toch niet echt bijzonder. Charlotte Rampling was hier wel duidelijk in haar element. 3,5*

Poeh, wat wordt deze film hier ondergewaardeerd. Een film over modern kolonialisme. Met Young en Rampling in heel goede rollen als de kolonisatoren die het zelf maar half snappen en beide uit lust dromen geloven. Imaginaire liefde. En dan het venijn bij de vrouwen onderling, de steken onder water. Knappe film die werkt op microniveau maar tegelijk een film is over de verhoudingen in de wereld. Dat het Haiti 1979 is, is wellicht een beetje jammer want dit is makkelijk toe te passen op nu.

Ik zie ze nogal traag en met enorme tussenpozen, maar ik heb nog geen film van Cantet gezien die niet heel goed was.