Meningen

Prima vertier,

Wederom een fijne film noir. Een mooi onderling steekspel, waarbij de poppetjes rondom elkaar heencirkelen, elkaar behagen en afstootten. De duistere sfeer komt zeker goed over, dankzij aardig zwart - wit gebruik en Fuller `s oog voor zwakkere mensen in de samenleving, die bedenkelijke rollen spelen voor een aalmoes. Thelma Ritter speelt de rol van haar leven en geeft de film een welkome menselijke noot mee, tussen alle rauwe verschrikkingen. Ik vond het einde alleen niet bijster goed, omdat ik het woord rauw op basis daarvan bijna terug zou moeten nemen. Een kleine 3,5*

Prachtige film die de dartelende, zweverige gemoedstoestand waarin de meisjes verkeren perfect weet te vangen met de camera. De vrij nadrukkelijk aanwezige ( panfluit ) muziek versterkt alleen nog maar het gevoel dat het een bijzondere dag gaat worden, op het broeierige en vervaarlijke Hanging Rock.

Ik was aanvankelijk bang dat deze film misschien te truttig over zou komen met al die nette gebruiken die de school zijn leidinggevenden en zijn leerlingen oplegde. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn, de manier waarop de meisjes met zijn allen van de trap af stormden, de sarcastische opmerkingen van buitenstaanders over de zogenaamde nette naam van de school en de snerige opmerkingen die het leidinghoofd maakte over de mensen die ' zich voor hun ontspanning in de natuur ophielden en zich daarmee automatisch blootstelde aan de vele gevaren van de natuur ', waren hier indicaties van. Heel goed geacteerd door vrijwel iedereen maar in het bijzonder door het anti - natuurmens.

De film vond ook een uitermate goede balans tussen dialoog en beeldvorming. Zo werd voorkomen dat het een simpele film zou worden die louter om de climax zou draaien. Prachtig mysterieus gebracht en toch geen moment moeilijk om te volgen. Het gebeuren rondom het weesmeisje voegde niet zoveel toe. Maar dat was eigenlijk de enige smet op een bijzonder sfeervolle film, die mij ' nogal logisch ' aan Engelse scholen deed denken. Al was het maar omdat iedereen dezelfde uniforms droeg. Dat alles op het einde nog niet duidelijk was, vond ik veel toevoegen aan de film. Fijn dat de film ruimte biedt voor eigen associaties, alles laat zich immers niet zo snel en simpel oplossen. Kleine 4,5*

Rembrandt, haarspeldbochten, verkleedpartijen en een tijger,

Bovenstaande woorden bevatten nauwelijks samenhang. Ze zijn moeilijk met elkaar te rijmen. Net zoals Godard in deze film veel tegenstellingen presenteert waaronder een variant van een wat cliche aandoende quote: Het leven is moeilijk, maar het leven is wel altijd mooi.

Mijn 3de Godard en de film heeft ontzettend veel weg van Le Mepris. Qua kleurengebruik even verfijnd als zijn oudere broertje Le Mepris en zijn jaargenoot: Giulietta degli Spiriti. We zijn net 10 minuten onderweg of Godard heeft zijn hele beeld al meerdere keren op laten vullen door slechts een bepaalde kleur. Tijdens een expositie wisselen de kleuren rood, groen, blauw en beige elkaar af. Duidelijk te zien dat Godard zijn film meerwaarde wil geven door voor apart kleurengebruik te kiezen en niet louter voor dialoog. Het nachtelijk gesprek in de auto stond voor mij volledig in het teken van genot. Prachtig hoe Godard speelt met de lichtsinval in de auto. Op een gegeven moment sluipt er zelfs een bepaalde symmetrie in.

Qua stijl verder ook echt Godard. Hij doet wat hij wil en besteedt aandacht aan soms wat onnodig lijkende zijweggetjes. Zo belandden Pierrot en Marianne op een gegeven moment in een cafe. De bezoekers van het cafe kijken hen aan. Waarna Godard 3 personages onder begeleiding van een foto introduceert, door ze een naam te geven, te vertellen waar ze vandaan komen en te vertellen wanneer ze geboren zijn. Aparte vertelstructuur dus, wat ook is terug te vinden in de voice over die ingevuld wordt door een mannen en een vrouwenstem. Beiden haken in op wat er op het scherm gebeurt. Het commentaar van beiden is in ieder geval expres lekker tegenstrijdig en zorgt naast de daarbij gepaarde humor voor wat leuke taalkundige vondsten.

Tijdens de film richtten de hoofdpersonen zich ook af en toe naar de camera en vangen we op wat er zich allemaal afspeelt in het hoofd van ' Pierrot ' die niet zonder zijn boeken en zijn aantekenschrift lijkt te kunnen. De aantekeningen die Pierrot maakt krijgen wij als kijker gewoon te zien, zelfs zijn correcties. Ze worden soms zelfs met een kleurtje opgefleurd. De muziek is trouwens ook prima te noemen. Ik ergerde mij geenszins aan het vrij abrupt verdwijnen van muzikale ondersteuning om na een paar secondes weer zijn rentree te maken.

Het verhaal ten slotte is boeiend genoeg om een flink aantal bizarre situaties aan op te hangen. Een complex liefdesverhaal waarin de hoofdpersonages vaak communiceren via literatuur of via muziek. Prachtige scene wanneer Marianne haar gevoelens uit aan de hand van een gezongen lied, met als achtergronddecor de zee, het losse zand en de rijen donkere bomen die voor een fraai schaduwspel zorgen. Richting het einde boet de film wat in qua frisheid maar verzilverd hij uiteindelijk wel een 4,5* Dankzij een explosief goed einde.

In 1997 schreef De Volkskrant de volgende lovende woorden over deze film: er is naast Greenaway geen 2de filmer te vinden die met zoveel fanatisme/intelligentie en originaliteit experimenteert met de visuele en narratieve mogelijkheden van de speelfilm.

Niet dat ik De Volkskrant blindelings vertrouw op hun woord, maar hier hebben zij zeker een punt. Deze film is fris, vrij en staat volledig in het teken van het weergeven van de passie van enkele mensen voor kalligrafie en literatuur. Het hoofdpersonage wordt in haar jeugd gevoed met een traditie, wat langzamerhand een passie wordt als haar leven voor de 1ste keer op de kop staat. Het steeds terugkerende ritueel van het versieren van het lichaam, gaat gepaard met een schitterend nummer, zowat het enige nummer dat echt gemonteerd is onder een bepaald beeld, namelijk een jeugdherinnering. Prachtig deuntje, zeker in combinatie met de andere muziek die veelvuldig aanwezig is en niet alleen om de emotionele momenten een extra dimensie te geven.

De vertelstructuur is dus redelijk narratief. Ondanks het gebruik van een vrouwelijke voice - over, die wat gemoedstoestanden toelicht. Dit gebeurt echter met de nodige subtiliteit. Het hoofdpersonage praat vooral over haar leven, is niet alwetend, legt andere mensen ook geen woorden in de mond als vaststaande feiten en licht zelf niet alles toe. Hoogstens de belangrijkste, toonaangevende gebeurtenissen. Er blijft veel mystiek en gevoel voor insinuaties over.

De beelden die Greenaway hier aanvoert zijn soms verbluffend mooi. Weinig films gezien die zo mooi gebruik maken van een combi tussen zwart - wit en kleuren, en dat vaak in een beeld dat weer bestaat uit subbeelden, een soort van splitscreen dus. Al is het niet symmetrisch, zodat je 4 beelden in een beeld krijgt of twee evengrote beelden. Met name de combinatie zwart - wit en geel zorgde voor kermis in mijn ogen.

De romantiek tussen Vivian Wu en Ewan mc Gregor ( topjaar voor hem ) spat er vanaf. Jammer dat de film richting het einde wat minder varieert tussen kleur als in het begin. Het verhaal wordt ook wat rechtlijniger dan in de lekker chaotisch, maar fijn afgewerkte beginfase. Na The Cook....moest ik nog eens iets van Greenway zien. Zijn reputatie van de laatste jaren werkte tegen, net zo als weinig mensen films van hem gezien hebben, waardoor je weer minder inzichten verkrijgt door het simpelweg ontbreken van commentaar bij zijn films. Dit is sowieso een klein, verborgen pareltje voor de buitenwacht, helaas vergeten zo lijkt het. Nou, ja. De kenners weten wel beter. Dikke 4*

Aja doet niet veel moeite om zijn personages nieuw leven in te blazen. Een stoere vrouw die van wanten weet zwaait de scepter in een dorp dat overspoeld wordt door bronstige jongeren, als er een over de schreef dreigt te gaan, laat ze gelijk zien dat ze niet met haar laat sollen, op de achtergrond zien wij haar zoon tevreden toekijken.

Qua plot zit er ook het een en ander niet helemaal snor. Als Aja zo graag een film wil maken over feestvierende jongeren die worden bedreigd door piranha `s prima, maar waarom zadelt hij zijn hoofdrolspeler dan op met 2 kleine kinderen op wie hij zonodig moet oppassen? Letterlijk nogal onnodige ballast, een voorspelbaar en vervelend plotelement dat de boel ophoudt, omdat je weet dat het links of rechtsom een flauwe, prominente rol gaat spelen in de film.

Toch is Piranha absoluut niet op een teleurstelling uitgedraaid. De reden daarvoor is Aja `s geweldige vermogen om aan te komen zetten met een bewust allerminst spannende film die des te meer beschikt over vele lollige gadjets in de vorm van speciale onderwaterkunsten met passende muziek, geinige CG effecten: zo vond ik de piranha `s er geweldig uitzien en een spectaculaire slachtpartij waarbij mensen gruwelijk verminkt worden, maar niet voordat de spot met hen is gedreven door bv. afzakkende bikini `s in beeld te tonen.

Ik zou Piranha geen horrorfilm willen noemen, maar een zuivere komedie inclusief stereotype personages. Aja weet hij wil met deze film ondanks bovengenoemd storend element in de plot. Zo optimaliseert hij zijn relaxte sfeer gedurende de hele film. Alles ademt: strand, zon, zee en feest uit ( met een klein smetje op komst dan ). Mede dankzij een geweldige cinematografie die zich richt op veel warme, felle, heldere kleuren en prachtig onderwatercamerawerk.

Bovenal een uiterst vermakelijke, zomerse bedoeling! Een 4*

Tja,

Ik wilde eigenlijk Lucky Number Slevin gaan kijken, maar omdat die te vaak haperde, waagde ik mij maar eens aan Dead Men `s Chest.

Het is mij niet meegevallen. Het verhaal slaat al helemaal nergens op, de zogenaamde trucjes om de monsters goor te laten lijken zijn van het niveau: Timon & Pumba. Dan doel ik onder meer op het opslurpen van insecten. De personages zijn vrijwel allemaal oninteressant of lijken gekopieerd uit andere films ( o.a. Fight Club ) en hun ontsnappingspogingen zijn zo clichè, bijna op het idiote af. Bv. Jack Sparrow, die vlucht en de touwen van de brug niet doorsnijdt en Will, die ontsnapt doordat zijn vader die nacht toezicht houdt. Gaat er van tevoren geen lichtje branden? .

De monsters zijn al helemaal een verschrikking. Wat zag dat er nep uit zeg! Absoluut niet optimaal gebruik gemaakt van de computer. Die stukjes waarin zij deelnamen waren noch humoristisch, noch afschrikwekkend. Die scènes hadden zeker niet misstaan in een goedkope b film. Het was allemaal te kinderachtig voor woorden. Simpel hersenloos vermaak.

Tel daarbij ook nog eens de tenenkrommende dialogen en gezichtsuitdrukkingen die Orlando Bloom eruit weet te persen en de overbodige rol van Keira Knightley. Alleen Johnny Depp, was redelijk, maar al veel minder fris en vernieuwend als in The Curse of the Black Pearl.

Verder vraag ik mij af of men in het tijdperk van de kruisvaarders en de ontdekkingsreigers al de beschikking had over een dobbelsteen.

De muziek is eigenlijk het enige positieve puntje dat ik kan aanhalen naast de scène waarin men heen en weer schommelt met hun ronde kooi en tracht de kant te bereiken . Ik kreeg bij deze scène, mede door de muziek een fijne draaimolen flashback.

Waar de Curse of the Black Pearl nog wel veel charmante scènes had o.a. de scène waarin Depp en Knightley alleen op een eiland vertoefden is dit een maar voortslepend, kinderachtig filmpje, zonder inspirerende personages of een intrigerend plot. Alleen de af en toe mooie scènes van de kustlijn zorgen voor een bescheiden visueel succesje. 1,5*

Ik had deze film al bijna een jaar in mijn kast liggen en ik heb vandaag maar eens besloten om hem dan toch te gaan kijken. Normaal hou ik niet zo van historische verhalen, ik was dus voorbereid......maar dat was helemaal niet nodig, de film viel me 100% mee. Geen moment saai of dramatisch. Veel humor en leuke personages waarbij vooral Johnny Depp opvalt in positieve zin: Hij kan echt in alle genres uit de voeten: CATCF, Secret Window, Chocolat. *4.

Vooraf, boeiende film met weinig noten op zijn zang waardoor het allemaal een lekkere ongedwongen sfeer over zich heeft. Helaas, genoeg op aan te merken, een paar euvels uitgediept:

De terugkerende saxofoon of trompetmuziek vond ik veel te eentonig en braaf voor een film die poogt om divers te zijn. Slechts dat nummer wat wel wat weg had van een reggae nummer kon er mee door. Dat nummer klonk lekker relaxt en wat minder stijf, niet alsof je muziek zit te fabriceren op muziekles.

Jammer dat Suzuki zich niet volledig laat gaan. Veel goede ideeën, maar als puntje bij paaltje komt gaat meneer soms keihard op zijn bek door betrekkelijk weinig leuke ideeën te visualiseren. Denk aan de vrouw die sprak over haar fascinatie voor vlaggen, allemaal leuk en wel. Maar in mijn hoofd ontstond al een bonte vlaggenparade of allemaal vrouwen die in jurken van een nationale vlag rondliepen. Gemiste kans dus.

Uit het kleurgebruik had ook gemakkelijk meer gepeurd kunnen worden, de poster van de film is helaas geen juiste afspiegeling van wat je in de film te zien kreeg. Veel primaire kleuren, i.p.v. alle kleuren van de regenboog tegelijkertijd van het scherm af te laten spatten. Daarbij ging telkens dezelfde gele jurk, ook wat aan aandacht inboeten. Overigens heb ik genoeg mooie kleuren en elkaar fraai opvolgende scenes gezien. De mise-en-scène was overweldigend, vooral toen alle toneelspelers op een scherm naar beneden vielen.

Uiteindelijk is Pistol Opera een vrij unieke film waarvan het jammer blijft dat het potentieel niet ten volle benut wordt. Dat het kleine meisje constant schuupen is nam ik allemaal tot mij, maar dat gelul over de namen van de moordenaars, zonder daadwerkelijk over te gaan tot visualisatie ervan, was weer een gemiste kans. Net zo als het gemis van Suzuki, om zijn buitenscenes van wat meer danoontje power te voorzien. De binnenscenes oogden wel gestileerd.

De decors zijn overal vrij goed gekozen, bv. geinig als The Stray Cat tegenover een vijand staat, waarna ze achter een pilaar over een verlaging naar beneden rolt en dekking zoekt. Dit soort spel met diepte lag mij wel. Het is dan ook allemaal goedbedoeld van Suzuki en dat levert gemakkelijk een bovengemiddelde kijkervaring op met genoeg visueel vernuft voorhanden. De scenes in het zwembad en de aanvaring met de in een rolstoel zittende hitman werkten bovendien ook goed op de lachspieren, zoals wel vaker.

Overigens heb ik door de chaos in het laatste deel nog geen eens 100% sluitend, wie nou precies honderd ogen was. Al doet het er ook niet bar veel toe. 3,5*

Goh, die Pixote vond ik toch wel een behoorlijke huilebalk zeg.

Nogal misplaatst eigenlijk in een film waarin ' Pixote ' er toch echt zelf voor kiest om misdaad te bedrijven. Nogal een zacht eitje tussen al die meer doorgewinterde, minder gevoelige ' bendeleden '. Maar zijn doelen zijn uiterst nobel dus moet de kijker wel ontroerd worden. En anders gooien we er toch gewoon gelijk vrij pontificaal muziek tegenaan, die echt niet alleen maar louter op de achtergrond aanwezig is. Ik vind de film voor een ' straatbendefilm ' veel te soft omwille van het constante gedweep met Pixote `s romantische aangelegenheden en zijn andere onzekerheden. Ik vond het contrast tussen de straat en zijn vele onzekerheden gewoon niet goed werken. ah, wat zielig hij is zowat een analfabeet.....

De film zou mij dan dus moeten ontroeren om nog wat indruk te maken en ondanks het veel te gekunstelde drama slaagde hij daar wonderwel toch wel in. Ondanks de vele ergernissen tot aan het eind toe, waar Pixote vlucht terwijl hij beter had kunnen blijven staan omdat hij op dat moment niets misdaan had en zich door weg te vluchten juist verdacht maakte en zich afzonderde van andere mensen waardoor hij alleen kwam te staan tegen die beruchte cop.

Genoeg minpunten te vinden, maar gelukkig viel er genoeg te genieten. Qua sfeerzetting begint de film gelukkig nog wel grimmig en geeft hij met beelden mooi weer wat voor een erbarmelijk leven ' sommige ' mensen daar leiden door constant op de vlucht te zijn. De vriendin van Pixote wist mij ook nog wel te ontroeren, ofschoon ze natuurlijk wel vreselijk naïef was. Vermakelijke film, ondanks zijn gebreken waar ik wel tussendoor kon kijken. Kleine 3,5*

Een erg leuke film die geen moment verveelt. Af en toe en dan vooral naar het einde toe wat opgekropt moralisme ertussendoor maar dat is beter dan een kerstkalkoen. Vooral leuk om te zien hoe Steve Martin en John Candy elkaar telkens weer treffen en er binnen no time weer iets fout gaat. De scènes op de hotelkamer waren het leukste! 4*

Deze film mag dan gedateerd zijn in de zin, dat de apen geen schrik meer inboezemen. Planet of the Apes is nòg steeds een hoogst vermakelijke avonturenfilm, die draait om de verkenning van onbekend terrein, naastenliefde ( vertederende rollen van de 2 apen: Dr. Zira & haar vriend ) en een intelligent script, ( men vertoeft op een verre planeet in het heelal, waar de rollen tussen mensen en apen exact zijn omgedraaid ).

Dit alles levert een amusante film op waarbij ik o.a. genoten heb van een struintocht door onbekend landschap en een heuse invasie van actie als de apen, de mensen gevangen nemen. De fotografie van de apenplaneet is met name in het begin toch best wel mooi, de regisseur bewijst ook dat hij oog heeft voor enkele aparte camerastandpunten. De apenkostuums zijn niet heel denderend, maar eigenlijk vond ik het concept al zó leuk, dat ik mij nauwelijks kon storen aan de gedateerde apenpakken.

Ik zat eigenlijk met een 3,5* in mijn hoofd, toen ik plotseling werd lamgeslagen door het spetterende sluitstuk van deze film. Uiteraard wist ik wel dat Planet of the Apes verantwoordelijk was voor een van de meest tot de verbeelding sprekende eindscenes ooit, maar dit sloeg alles! Gelukkig, was ik nog niet vervuild geraakt met de remake van deze film. Wat een verbluffend krachtig einde! Zowel schitterend bedacht op papier als gefilmd. Ik had gewoon nooit voor mogelijk kunnen houden dat men gewoon op de aarde aan het vertoeven was. De manier waarop dit vervolgens ook duidelijk gemaakt werd, met een alom gekend, iconisch standbeeld dat meer zegt dan 1.000 woorden. Een prachtig staaltje aan beeldtaal! Een 4*

Ik heb Robert Rodriguez nooit zo gemogen, maar wat hij hier voordraagt is fenomenaal amusement! Planet Terror is een lompe, smerige, grappige, explosieve en uitzinnige bende film. Een typische mannenfilm, waar een wulpse dame ( alhoewel Fergie?), uiteraard ná het tonen van haar véél te grote voorgevel op een naargeestige manier aan haar einde komt.

Het is allemaal compleet fout, maar daarom niet minder geniaal als verpleegsters 'verse patiënten' bejubelen en bijna een orgasme krijgen als ze iemand een fatale injectie mogen toedienen. Planet Terror is dè definitie van hersenloos vermaak met Rose McGowan in een fijne rol in een visueel aantrekkelijke film die bovenal heel grappig is! Een dikke 4*

De scene op het politiebureau, waar Griffin Mill de grillen van het politiekorps moet doorstaan is absoluut de leukste scene in een verder vermakelijke film, die eigenlijk toch bar weinig om het lijf heeft. Het tempo is fijn gezapig, maar dat gaat hier ten koste van de satire waarmee Altman ons schijnbaar om de oren wil slaan. De film had er meer baat bij gehad als hij korter was geweest, niet op zo `n dun verhaal had geleund en gewoon wat levendiger van aard zou zijn.

Als thriller komt de film niet uit de verf, maar als komedie doet de film het eigenlijk ook al niet veel beter. Robert Altman faalt ook weer om zijn film te voorzien van wat extra `s op visueel vlak, al was de openingsscene nog wel leuk, zij het wat knullig uitgevoerd. P.T. Anderson liet in Boogie Nights zien hoe het wèl moet! Een 3*

Redelijk anonieme film die het vooral moet hebben van de groep buitenlandse toeristen die van allerlei dingen beleven in een vreemde stad. De ontwikkelingen rondom Monsieur Hulot vond ik eerder storend dan grappig.

Ik ergerde me niet aan de sprakeloosheid bij de vele personages maar wel aan hun anonieme verschijningen, uitgezonderd de vrouw die zich wat meer afscheidde van de grote groep. Naarmate de film vorderde werd hij wel interessanter, maar verder dan een krappe voldoende kom ik voorlopig niet. 3*

Erg originele film,

Leuk om te zien hoe de inwoners van Pleasantville steeds kleurrijker werden. De wisselwerking tussen zwart wit en kleur werkte perfect, het contrast tussen beiden was soms enorm en ik hunkerde al net zo mee naar wat kleuren in de levens van de bewoners.

Reese Witherspoon speelde een overtuigende rol. Ik vond het alleen raar dat haar vriendje Paul Walker lange tijd kleurloos bleef Dit vond ik raar omdat ik veronderstelde dat je een kleurtje kreeg als je verliefd was.

Enig minpuntje vond ik dat de bewoners tegenover elkaar kwamen te staan Het had een beetje een communistische lading. Als ieder niet evenveel heeft of gelijk is dan ontstaat er onrust en daarom moet iedereen maar gelijk zijn. Op zich wel een goede afspiegeling van verschillende culturen in de wereld die ook vaak naast elkaar lijken te leven zonder een dialoog te voeren maar dan in het klein. 4*

Catherine Keener is dè vrouw bij uitstek als je op zoek bent naar een sympathiek hoofdpersonage voor je film. Please Give is een uit het leven gegrepen film, waarin de emoties van hoofdpersonage Kate constant balanceren tussen een grappige kruising van gewetenswroeging en persoonlijk gewin. De acteerprestaties zijn sowieso fenomenaal in deze film. Wat te denken van Rebecca Hall als schuchtere kleindochter van een oude tang die maar niet de pijp uit wenst te gaan. Het voor oma georganiseerde verjaardagspartijtje was een bijzonder geestige scene.

Deze film mikt niet op banale humor, maar op verborgen en droge humor zoals het overdreven radicaal niet uitspreken van gevoelens om een ander maar niet voor het hoofd te stoten en dàt tegenover de recht door zee aanpak van oma maakt de film tot wat hij is. Een fijne film waarbij je eigenlijk constant met een kleine glimlach rondom je kaken zit en waarbij ik het oprecht jammer vond dat de film alweer afgelopen was.

Een intieme, oprechte, blinkende ster in het grote, overweldigende melkwegstelsel. Een 4*

De film kijkt aardig weg, verveeld nergens maar is soms zo cliche als de pest. De openingsscene is goed te doen, maar al snel hierna wordt de creatieve kant van de regisseur overboord gegooid en verzandt alles in een hoop romantische zoetigheid die gelukkig nog wordt bijgestaan door enkele leuke personages, waarbij vooral de toekomstige schoonmoeders wel geinig waren. 3*

Teleurstellend geheel,

Dat de film zich zo traag als een slak aan de wandel voltrok vond ik op zich geen bezwaar. Wat mij al wel snel ging tegenstaan was de doelloosheid, die deze film bevatte. Waarschijnlijk was dat zo, omdat ik mij in een te eenzijdig universum waande. De film speelt zich lang af in een hotel. Slechts enkele personen passeren ondertussen de revue, waaronder een iemand genaamd: Ploy, die aanvankelijk nog voor wat mysterie wist te zorgen. En voor vermaak: die ontmoeting in de bar met als voortvloeisel samen muziek luisteren.

Dit ebde weg nadat de film zich hoe langer en meer ging toeleggen op het ontbreken van chemie in de relatie van Tum en Daeng. Perikelen over een weer en nonchalance die werden afgewisseld met beelden van een schoonmaakster die er lustig op los snuffelde. Emoties als jaloezie werden breed uitgemeten en vormgegeven in al niet dan niet afgespeelde momenten. Dit vatte mij ook niet echt, vond het einde er ook wat bijgesleept. Wel creatief geprobeerd, maar uiteindelijk had ik na afloop teveel het gevoel alsof ik naar een soort van pleidooi film had gekeken die weergaf dat we onze naasten moeten laten blijken dat we van ze houden, opdat ze anders wel eens zouden denken dat dit anders niet het geval zou zijn. Vond het een niet op zichzelf staande, authentieke gebeurtenis, kreeg teveel het idee alsof ik dit al meerdere malen had gezien en veel beter, o.a. dankzij mooier camerawerk. Het creeëren van verbeeldingskracht schoot tekort in deze film. Net zoals de emotionele betrokkenheid.

Het greep mij in ieder geval niet aan. Te weinig gevarieerd en kon er geen apart universum in zien, die mij hypnotiseerde. Wel goed gebruik gemaakt van geluiden. Krappe 3*

Neder horror!

Als je even wegdenkt waarom de personages maar niet kunnen ontsnappen aan dat verderfelijke meer dan houdt je best een entertainende film over. Geen hoogstandjes, maar wel wat sappig ongemak tussen de kampeerders, mooie sfeerplaatjes, naderend onheil en enkele hilarische scenes. Vooral de moeder blinkt uit in haar snedige commentaar om haar vervolgens alles te laten welgevallen.

Nergens echt spannend, maar geen idee waarom dit zooooooo slecht wordt bevonden! 3*

Geniaal!

Een perfecte combinatie van Crank versus 300. Over gestileerd, kleurrijk en zwaar over de top; maakt dat je jezelf geen moment verveelt met alle flamboyante schurken in deze vlotte actiefilm. Er zitten ook veel geinige details in deze best zwartgallige film die alles opmerkelijk luchtig houden. Zowel de nachtshots, de rustieke sfeerschetsen en de flashbacks zijn adembenemend goed gefilmd/gemonteerd. Netflix creëert steeds betere content.

Oh ja aparte muziek gebruiken die enigszins misstaat bij een bepaalde scene mag dan niet meer geweldig origineel zijn, ik vind het nog altijd getuigen van een fijne dwarsheid. Doet de film goed. Veel zwarte humor ook, met die voorlichting scene op die school voorop.

Dikke 4*

Alhoewel het verhaal in eerste instantie geen aanleiding geeft om eens lekker onderuit te hangen en jezelf onder te laten dompelen in een bepaalde roes, was ik het standaard verhaal zo vergeten en liet ik mij volledig meeslepen in een wereld, waar de beelden zichzelf maar bleven uitstorten over de kijker. Op visueel vlak ziet de film er weergaloos uit en geeft hij tevens een goede impressie, van een persoon die het allemaal niet meer zo scherp voor ogen ziet, veel waanbeelden die ontiegelijk veel sfeer uitademen. Ik bleef gedurende de helse rit gefascineerd toekijken. Het drama aspect werkte beter dan het hele horror gebeuren, ofschoon de combinatie beeld - geluid vaak al spannend genoeg was. Een audiovisueel wonder! 4,5*

Wisselend!

De zwarte en lompe humor in deze film kon ik goed waarderen. Zoals die gast bij die uitkeringsinstantie die even naar een beter nummertje op zoek gaat tijdens een schietpartij en daarvoor niet terugdeinst om fysiek geweld te gebruiken of die politieagent in gesprek(?!) met die Aziatische vrouw. Verder heb ik ook wel kunnen lachen om de droge opmerkingen van de eigenaar van de kleine supermarkt en om de sentimentele speech vlak voor het einde van de film.

Daar tegenover staan de vele banale grappen die vaak vreselijk plat zijn èn vervelende personages zoals Uncle Dave en zijn dikke compagnon. Daarbij vond ik het optreden van Uwe Boll in deze film nogal misplaatst en vond ik de invaliden, dwergen en Bush/Osama Bin Laden humor nogal goedkoop en weinig origineel. Osama Bin Laden die naarstig op zoek is naar kwartjes om te kunnen telefoneren is wel geestig, eveneens als de: wat is het verschil tussen een eend? - scene. Leuk flauw!

Een beetje hit and miss humor dus. Een 3*

Aardige film,

Duurde alleen wel een tijdje voordat de film goed en wel op gang kwam. Uitgangspunt is simpel maar geweldig. Vooral dat constante manoeuvreren door de straten op het scherpst van de snede en de ongrijpbaarheid van Sawaki, wat weer tot hilarische bijna slapstick achtige taferelen leidde als de achtervolging op hem of een van zijn vele dubbelgangers werd ingezet, oogden komisch. Tel daarbij op de schitterende finale als het drietal in slowmotion de brug op komt gereden. En het daarbij gepaarde, heftige einde.

Verder een typische verwijzing naar huurmoordenaar Leon. Geen dialogen die naar hem verwijzen. Maar gewoon een wat komischere, ongewonere uitwerking in de vorm van een look - a - like inpassen. Mooie beeldtaal! Alleen kon de muziek mij in het begin niet pakken, evenmin als de gebeurtenissen op het scherm. Vond het verder in visueel opzicht wat tegenvallend. Het niveau ging wel steeds meer omhoog, maar uiteindelijk toch niet meer dan een ruime 3,5* Unieke film, dat wel.

Leuk fris filmpje,

Heeft logischerwijs een streepje bij mij voor, omdat ik `l Auberge Espagnole geweldig vond. En het heeft even geduurd maar het was weer een fijn weerzien met de oude cast. Veel leuke hoofdrolspelers in deze film. Romain Duris staat weer centraal in deze film. Er is bijna geen een scène die buiten hem om gaat. Toch is dat allerminst vervelend. Duris staat namelijk zijn mannetje en weet moeiteloos op een geloofwaardige manier meerdere emoties tentoon te spreiden. Cecile de France is ook een fijne verschijning, heeft een lekkere ondeugende look. Audrey Tatou doet het ook aardig, mocht misschien wel wat cynischer zijn, is weer eens wat anders en ze bewees dat ze best sarcastisch over kan komen. Kelly Reilly is ook een grote verrassing, getransformeert van studiebol tot een heuse vamp.

Verder ook veel bijpersonages in deze film. Het lijdt allemaal tot veel komische situaties. Niet altijd makkelijke humor, omdat de film geen platgelopen paadjes betreedt. Daardoor moest ik ook even in de film komen. Wat minder feel - good ook, temeer omdat er toch wat problemen behandeld worden. Zij het op een luchtige manier.

Visueel ook erg genoten van de vele trucjes. Terugspoelen, vooruitspoelen, telkens weer de terugkerende trein als symbool voor plaatsverplaatsing, splitscreen - beelden, uitzoomen uit een raam en in zijn achteruit steeds verder van die plek verwijderd raken etc. De muziek was ook goed, vooral leuk in combinatie met de beelden. De scènes werden van de juiste muziek voorzien. Bv. De ijsdansscènes worden begeleidt door wat traditionelere, bekende muziek.

Hoogtepunt voor mij was de 5 minuten durende vertwijfeling van Duris met in zijn gezichtsveld een mooie dame op straat en in zijn gedachten een andere vrouw.

Het 1ste uur bevat wat mindere momenten dan het 2de uur, waarbij de trucjeskast wat meer open gaat en waarbij ik een steeds warmer gevoel kreeg bij de cast. 4*

Een aardige film, waarin een stel machomannen het opnemen tegen een hogere macht. De opbouw van de film was goed, wat vooral te danken was, aan de hint van een mysterieus wezen dat op de loer lag. Het was wel gaaf om te zien dat hij alleen de beschikking had over warmtesensoren, wat de film visueel een hoop goed doet.

De bossen zijn een uitermate geschikt onderkomen voor de jager, die zijn prooi ieder moment kan belagen. De predator zelf is leuk vormgegeven, al vond ik zijn eerste optreden nog wat knullig. De eindstrijd is zeer vermakelijk. Helaas doet de jaren `80 sfeer afbreuk aan deze film. Het acteerwerk en de muziek zijn belabberd. 3*

Fijne film, doorspekt met vele dagelijkse herkenmomenten, luchtigheid en fijne dialogen die treffend aanstippen dat het in de omgang niet zo vlot tussen bv. Robert en zijn vader, zoals wanneer laatstgenoemde een rapport citeert: heeft de bodem bereikt, maar graaft verder!

Grootste pluspunt aan deze film is dat hij nooit te zwaar wordt en alles met gemak weet te relativeren. Voorbeeld is bv. als Marie-Jeanne expres een hond heeft aangereden, waarna het baasje te kennen geeft dat ze al 70 is, wat erop kan duidden dat het hondje het enige was wat ze nog had. Waarna Marie-Jeanne zegt dat ze nog zo jong oogt waarna er wat grappige ontboezemingen volgen.

Hartverwarmend ook, om te zien hoe een auto ongeluk het hele stel uiteindelijk weer nader tot elkaar weet te brengen, al zal de zieke Robert ongetwijfeld ook mee gespeeld hebben. Het moment dat Fleur oog in oog komt te staan met de ouders van haar eerste vriendje, was echt te grappig of toen de jongens research gingen doen omtrent het schaamhaar incident.

Zat lang op 3,5* maar dankzij de prachtige muziek, de frisse uitstraling van de film, het hart op de juiste plek en het ontroerende einde krijgt hij net wat meer. En ja, deze film is inderdaad equivalent aan C.R.A.Z.Y. Wat niet deert, aangezien ik toejuich dat er nog meer films worden gemaakt waar het gezin daadwerkelijk de hoeksteen van de samenleving betreft. Vooral genoten van die kleine geluksmomenten waar vader en dochter thuiskomen en mams zien dansen en elkaar wat gekscherend en gelukkig aankijken. Zo herkenbaar! 4*

Best wel een ontluisterend harde film waarin het vrije mediterrane zomerse sfeertje constant wordt onderbroken door scenes die aangeven wat de toekomst voor de hoofdpersoon in petto heeft. Dit blijkt een effectief stijlmiddel omdat de soms zo door Mathieu verafschuwde kibbelende familieleden tegelijkertijd ook garant staan voor een warm nest maar hij zich dat nog maar terdege beseft. Het besef komt later als hij in den vreemde aan zijn eigen lot wordt overgelaten en de warmte van mensen in zijn nabijheid mist. De wat ingetogen beelden ( zeker in de toekomst ) en muziek dragen bij aan een boeiende portrettering van de schaduwkant van de 'geromantiseerde ' vakantieliefde. 4*

Na stevige miskleunen als Insomnia en Batman Begins is Nolan eindelijk weer een wat betere straat ingeslagen. De ontsponnen strijd tussen Bale en Jackman met Johansson als joker, keek na een stroef eerste half uur mooi weg. Jackman blijf ik alleen een zeer beperkt acteur vinden. Temeer duidelijk gemaakt tegenover Bale, die een wat sappigere, duistere en smerige performance weggeeft.

Sommige locaties waren goed gekozen, waarbij ik vooral het lichtveld mooi en sfeervol over vond komen. Verder huist er betrekkelijk weinig sfeer in deze film, die het vooral moet hebben van plottwists om een verhaal van meer impact te voorzien. Overigens vond ik het idee dat Bale een dubbelganger had zo slecht nog niet. Maar had er veel meer met dit gegeven gedaan kunnen worden.

Mijn licht brandde nooit volledig voor The Prestige, getuige het afzetten van de film na het eerste half uur. De andere dag alleen nog even verder gekeken en de 2de helft beviel mij wat beter. De harmonie tussen beeld en geluid verliep soms wel fijn al heeft het allemaal ook weer niet het desgewenste effect aangezien ik de muziek niet blindelings aan de beelden kan koppelen. 2,5*

Ik sluit mij aan bij de laagstemmers,

Vooral als documentaire hopeloos mislukt. Van Erp doet het voorkomen alsof hij een reëel beeld van Nederland neerzet. Dat stoort mij nogal. Tuurlijk gaat elke Nederlander wel eens naar zee, naar een festival of naar een pretpark. Gelukkig maar. Alleen zoals alles hier geportretteerd werd was het meer een soort van lesje propaganda voor je stad c.q. bedrijf maken. Eenzijdige preken als de Nederlander gaat tijdens feestdagen naar de meubelboulevard, gingen er bij mij niet in. Zeg dan niks en registreer alleen. Kortom, te banaal, te simpel allemaal. Net zo alsof alle mensen zich zo naar de slachtbank laten leiden en alleen maar komen als er wat te eten is. Het zogenaamde hapjes en sapjesvolk komt er beteuterd vanaf, in het begin is dat nog wel vermakelijk. Maar op een gegeven moment zou je bijna denken dat elke potentiële Nederlander een randdebiel is. Voor mij dus ver verwijderd van een soort ode aan de Nederlander.

Als sfeerbeeld van Nederland beter geslaagd maar veel te eenzijdig. De doelgroep 40+ met het kleine kroost leek wel oververtegenwoordigd. Daarnaast mixten de locaties die werden aangedaan niet lekker. De bouw van de Vliegende Hollander paste sowieso al niet in het plaatje.

Het begin ging nog wel. Maar naarmate de film vorderde kreeg ik er steeds meer genoeg van. Wel in een deuk gelegen om de baas van Batavia - stad die een bierbrouwerij nog uniek weet te maken. En zo waren er nog wel meer grappige momenten, maar op het laatste vooral stomvervelend. Gewoon geen geslaagde satire op `de Nederlander `. Veel te veel het niveau van de open deur. 2,5*

De eerste 15 minuten waren een hel. Mislukte, verwoede pogingen tot grappigheid soms. Bv. toen men op de werkvloer bezig was en de machines veel decibellen maakten, waarop een gast zei: moeten we geen brillen opzetten?. Terwijl oordoppen meer voor de hand lagen. De rest werd opgevuld met nogal wat technisch geblablabla.....blablabla die zich in de categorie wiskunde nerd gelul liet plaatsen.

Vlak erna werd het allemaal wat beter omdat het mysterie zich wat meer ontvouwde. Wel geboeid gekeken omdat de film weinig prijsgeeft van wat er nou precies gaande is en je soms alleen maar wat insinuaties kunt doen. Al is het ook niet zo bijzonder lastig om er tenminste een vinger op te leggen: de jongens hebben een tijdmachine gebouwd waarmee ze terug in de tijd gaan om te beleggen op de beurs, met de kennis die ze van het heden hebben. Zodat ze een fors geldbedrag buitmaken.

De film komt bij de finishstreep uiteindelijk ook veel tekort om echt te kunnen beklijven. Een leuk experiment, visueel wordt er wel wat getracht maar nooit echt verzilverd, net zoals het op muzikaal vlak ook wat anoniem en braaf was. 2 belangrijke elementen die falen, om de spanningsboog die de film langzamerhand wel degelijk op weet te bouwen absoluut niet ondersteunen, en dat is een pijnlijke constatering. Ik ben te weinig ondergedompeld in de sfeer van de film, die slechts bij vlagen raak schiet. 3*