Pi (1998)

Heb me uiteindelijk dan toch maar gewaagd aan Aronofsky's eerste film na het behoorlijk op m'n zenuwwerkende en tegenvallende RfaD. Ik moet zeggen Pi is een stuk beter te pruimen maar helemaal weg was ik er niet van.
Idee achter de film is grappig maar ook nu weer niet zo ontzettend origineel. Vond het een moderne versie van Dr. Frankensteins Monster. De zoektocht naar de uiltieme waarheid over het bestaan door de geflipte geobserdeerde wetenschapper. Max leek zelfs wel op Dr. Frankenstein in z'n laboratorium, Vooral als hij met handschoenen en mondkapje de nieuwe chip in z'n computer gaat plaatsen. Ook heeft Sol het op een bepaald moment over het bewust worden van de siliconen. Leuk gevonden allemaal maar het kwam mij net iets te vaak over als quasi intellectueel kunstzinnig geknutsel.
Dat is meteen het probleem wat ik met Pi (en ook wel RfaD) heb, ik word er niet warm of koud van. Aronofskys films voelen voor mij erg "leeg" aan. Ook hier had ik meer het idee 80 minuten naar een hele lange techno videoclip te hebben zitten kijken. En laat nu ook dat net niet mijn eerste muziekkeuze zijn (op het fenomenale Angel van Massive Attack na dan).
Deze film kent wel wat meer rust dan RfaD en dat ervaarde ik als een pluspunt. Hierdoor zijn de drukke, hectische scenes nog enigzins door te komen. Acteerwerk in de film is aardig maar zeker niet bijzonder. Wat ik al verwachte is dat Aranofsky zich weer beperkte tot het spectrum van negatieve emoties, tja beetje jammer.
Laat ik maar besluiten dat Aranofsky niet echt in mijn straatje ligt. Toch moet ik zeggen dat ik het onderwerp van Pi wel boeiend genoeg vond en dat er best een paar goed gevonden en mooie shots in de film zitten. Vond het einde ook erg sterk gevonden trouwens. Uiteindelijk een krappe 3.141592653589793238462643383279502884197169399
3751058209749445923078164062862089986280348253
421170679*

Je doet het erom!

De verleiding om juist voor deze film een 3.14(...) te geven was erg groot inderdaad

wat een verschrikkelijke irritante film is dit zeg. Heb me zelden zo geërgerd aan een film. Het camerawerk, het verhaal, de muziek, alles is gewoon waardeloos aan deze film.

Aronofsky ligt mij niet echt, ik vond requiem ook redelijk irritant, maar daar kon ik er nog wel een beetje in komen.

0,5 voor deze anti climax

Sissy

OMG ! Ga je mond spoelen !

Aronofsky is een fantastisch regisseur. Dat sommige mensen hun zenuwen het bij momenten begeven , kan ik goed begrijpen na deze Pi, die zeer beklemmend is. Maar Reqiuem for a dream tenietdoen, daar kan mijn verstand toch niet bij. Maar soit.

"Pi" is een opeenvolging van flitsende beelden, sterke one-liners en een razendsnel verhaal vol intriges. Geen top, maar zeer goed. Aronofsky's stijl is prachtig! Ieder beeld spreekt (roept) je als het ware toe.

Geweldige film, fantastische beelden en een heerlijk duister sfeertje, zat continu op het puntje van mijn stoel, lekker onvoorspelbaar en zelfs beetje luguber bij vlagen.

nu 4 sterren.

Het leuke aan Aronofsky's films is dat, hoewel ze niet per definitie spannend zijn, ze je toch op het puntje van je stoel krijgen. Dit door het flitsende camerawerk, het paranoia-sfeertje en de immer zeer toepasselijke muziek. Zo ook in Pi.

Ga deze film vooral zien als je stalen zenuwen hebt en van aparte films houdt.

Ik vond zelf de andere film van deze regisseur, RfaD, een goeie film. Dus dacht ik ik koop ook die andere film. Maar ik moet zeggen dat die erg tegen viel. Ten eerste was die zwart wit, die irritante muziek. Als ik eerlijk ben moet ik zeggen dat ik in slaap viel tijdens de film zo saai vond ik hem.

Daarom ook deze matige 1,5

De film verschilt visueel wel redelijk sterkt met Requiem, maar wat is er mis met zwart-wit? Zeker gezien de thematiek vind ik zwart-wit een uitstekende keuze.

Knap. Lijkt mij een beetje moeilijk, vooral bij deze flitsende film.

Dat je dan nog durft te stemmen...

Bij True Romance :

Ligt het aan mij of is dit nogal contradictorisch ?

Indringend, zo is de stijl van Aronofsky perfect te typeren. Je wordt opgeslokt in de film, eerder bij Requiem for a Dream, nu bij Pi.

Dezelfde stijlen, dezelfde klasse. Prachtige film. Het zwart/wit contrast is sterk, acteren is goed, camerawerk is gewoon subliem, indringend.

In de film zelf komen er leuke stukken voorbij, voor velen leerzame dingen over bijvoorbeeld de Gulden Snede.

Sterke film!

4 sterren voor Pi.

Vandaag herzien, blijft niks minder dan geniaal.

Geen enkele langspeler die soundtrack en beeld zo mooi weet te verweven met het concept. Kijk je de film, luister je naar de soundtrack. Luister je de soundtrack, kijk je meteen ook weer de film.

Max' overschrijden van de lijn tussen passie en obsessie wordt perfect weergegeven. Overheerlijke, rauwe zwart/wit beelden, precieze editing en een bijna perfecte soundtrack. Geen film over wiskunde, religie of het zijn van de mensheid wat mij betreft, al zitten die themas er wel in. Maar enkel op de achtergrond.

Mooi ook dat Aronofski zelf op het einde nog "de" tip geeft hoe deze film hoeft bekeken te worden. Niet met de starre blik waarmee Max in het begin naar de bladeren kijkt. Wel met de dromerige, emotionele blik die het laatste shot van de film siert.

Gewoon meedrijven. Enige minpunt van deze film ? 8 jaar later is er een zo'n muzikale en visuele evolutie dat de film eigenlijk al lang overtroffen zou moeten zijn. Tot dusver echter nog niemand die ook maar in de buurt komt. Die 5* en Top 10 plaats blijven dus gewoon staan.

Kan iemand me vertellen hoe ik deze film kan zien? Is hij gewoon te huur?

Zelfs te koop voor 5EUR in de MediaMarkt. In de videotheek moet hij ook wel te vinden zijn lijkt me.

Bah! De 1ste 60 minuten had ik moeite om wakker te blijven bij dit gedrocht. 5 minuten van enige spanning maken dat ik deze film niet de slechtse kwalificatie geef die er is, maar daar is alles meegezegd: saai, zwart - wit, nauwelijks actie ( iets dat ik toch wel een beetje verwacht bij een thriller ) en een niet boeiend thema maken een *1.

De muziek zal me trouwens inderdaad voor altijd aan deze film herinneren maar ik weet niet of ik daar zo blij mee moet zijn.

Pi is een opeenvolging van steeds intrigerender wordende scènes.

Prachtige visuals: de zwart-beelden en chaotische montage geven Max' handicap en waanzin op perfecte, effectieve wijze weer.

Van de muziek ben ik over het algemeen niet kapot, hier werkt het samen met het energieke tempo echter fantastisch.

Ik deel Max z'n passie net niet genoeg om al zijn acties volledig te begrijpen en te rechtvaardigen, maar thematisch gezien vond ik Pi toch een stuk interessanter dan 'Requiem', die ik 4 sterren gaf.

4,5 ster lijkt me hier dus wel op z'n plaats en er zit, bij een eventuele herziening, hoogstwaarschijnlijk wel een 0,5 ster verhoging in.

Pi is een bijzonder filmwerkje dat voornamelijk draait op één centraal personage. Daardoor krijgen we het gevoel mee te denken en te voelen met hem. Door het originele camerawerk kijk je niet gewoon toe, maar maak je bijna zelf onderdeel uit van de film.

Het verhaal loopt over van de wiskundige en filosofische beschouwingen: knap bedacht en goed uitgewerkt. Ook de soundtrack wist me te bekoren: zelden zo'n geslaagde en passende soundtrack gehoord in een film.

Toch liet de film een dubbel gevoel na. "Pi" heeft alles wat een goede film nodig heeft, maar toch vond ik de film af en toe saai en traag. Alhoewel de film barst van de ideeën, heb je op het einde het gevoel dat er eigenlijk niet zoveel verhaal in de film zat.

Mijn oordeel: een goede 3/5.

Ik had Pi al een paar keer gezien, maar ik had hem zelf niet. Vrijdag was ik in de Mediamarkt in Antwerpen, daar gekocht voor 5 €

Ik heb Pi recentelijk ook op DVD aangeschaft, nadat ik 'm een poosje terug voor het eerst heb gezien.

Een aantal (positieve) commentaren verwoorden perfect de kwaliteit van deze bijzondere film die een zeer intrigerend verhaal heeft.

Weinig aan toe te voegen dus. Een 'meesterwerk' vind ik het niet maar toch druipt de klasse er als het ware vanaf.

4* (voorlopig, ga Pi binnenkort weer bekijken)

Een visueel hypnotiserende film. Je meent in elke opeenvolging van beelden getallen te missen, sleutels, aanwijzingen. Hoewel ik er geen fan van ben vormt de film- en montagetechniek van Aronofsky zodoende een belangrijk deel van het effect dat deze film heeft.
Dit effect is echter beperkt tot het filmkijken zelf. Ik heb achteraf nauwelijks over de film nagedacht. Het lijkt een diepzinnige, filosofische, wetenschappelijke film te zijn, maar eigenlijk blijft hiervan niets over dan een handvol leuke weetjes.

Tijdens het doorlezen van dit topic viel mij op dat veel wordt gesproken over wiskunde in deze film, maar niet over het thema 'God'. Volgens mij is het echter belangrijk om te zien dat wiskunde ten dienste staat van iets anders: voor de een om de beurskoersen te voorspellen, voor een tweede om patronen in de natuur te herkennen, voor de ander om God te ontmoeten. Max kiest duidelijk voor dit laatste. Daar ligt het zwaartepunt van de film, als hij de deur opent en het Godsgetal uitspreekt. De eindscene laat zien dat hij de wiskunde dan helemaal heeft losgelaten. Hij vindt rust in het leven zelf, niet in de beschrijving daarvan.

4*

Qua verhaal weet ik het niet, maar de associatie kwam ook bij mij op: Max (!) Delius ontdekt de hemel in een getallenreeks (De ontdekking van de Hemel).

Volgens mij focus je toch iets teveel op het religieuze effect. Mij lijkt het meer een geslaagde catalisator die Max' passie in obsessie verandert. De moment waarop wetenschap en gedrevenheid zweverig idealisme wordt. Wat beter dan religie om dat te illustreren.

De manier waarop Max met zijn wetenschap omging was al langer obsessief, zoals Sol de hele tijd aangeeft. Door het contact met de orthodoxe Joden beseft Max dat het in de wiskunde niet alleen om een samenhang in de kosmos gaat, maar zelfs om de bron hiervan: God. (Het kijken in de zon is veelzeggend: God is een lichtend licht, een verterend vuur.)
Er is daarbij zeker geen sprake van zweverig idealisme: niet de religieuze Joden zijn puur, maar hij, de geniale wiskundige. Hij is de uitverkorene. Op dat moment laat de film de beurzen en de wiskunde achter zich.

Punt blijft voor mij de betekenis van de eindscene. Het lijkt erop dat de boorscene ook illustreert dat Max zijn uitverkoren positie (van wiskundig inzicht) wil vernietigen. Zie het spoilertopic voor de betekenis van de frenologische schedel die in de film wordt getoond.
Hij gaat niet, zoals de Joden wilden, fungeren om de messiaanse tijd te laten aanbreken. De naam van God, die alleen bestond in zijn hoofd, gaat verloren en Max blijft achter als een gewoon mens.

Maar goed, dit is allemaal interpretatie en niet de grootste kracht van de film. Dat blijft toch het visuele aspect. Juist inhoudelijk vond ik het allemaal wat tekort schieten.

Wat natuurlijk gekoppeld is met je interpretatie van de film. Als ik de jouwe lees zou ik er bijna spontaan een halfje afdoen

Laten we zeggen dat ik het er niet mee eens ben.

Begrijp me goed, het is geen religieuze film. Maar denk je niet dat de scene dat hij het Godsgetal uitspreekt, als silhouet tegen die lichte achtergrond, het eindpunt van de zoektocht en daarmee het kernpunt van de film is?

Erg originele film. Aronofsky zet een beklemmende film neer waar hij zijn bekende trucjes toepast. Het verhaal is origineel en wil laten zien dat er met wiskunde veel meer kan worden gedaan dan simpelweg rekenen. Helaas geeft de film geen uikomst of een duidelijke verklaring maar die bestaad eigenlijk ook niet.

Interessant om naar te kijken , alhoewel het eigenlijk een beetje een los verhaal is. Verder nog imponeerdende scenes zoals met de hersenen en met de boor.

Krappe 4*

ik heb deze film gisteren aangeschaft en ga hem zeer binnenkort kijken, lijkt me een heel aparte film, Requiem for a Dream was in 1 woord fantastisch, ik hoop deze film ook