Pi (1998)

Wat een fascinerende film zeg! Had nooit gedacht dat hij me zo zou boeien maar ik vond hem erg goed. Alles sluit op elkaar aan. Het camerawerk ondersteund de thema's (chaos/orde word veel afgewisseld), de soundtrack heeft een hoog "cyber"-gehalte en de film kent enkele ijzingwekkende, surrealistische scènes. Dat hij zwart-wit is versterkt het geheel nog eens (zie "go", 1 van de belangrijkste motieven in de film, ook zwart-wit). Dat Aronovsky met de mieren precies hetgene bedoelde wat Dionysos zegt durf ik amper te betwijfelen. De film zit zoiezo al erg goed in elkaar.

Ben er nog niet uit hoe het helemaal in elkaar zit maar ik denk dat we, zodra Max' hand begint te shaken, we zijn trip meemaken. We gaan in zijn hersenen net als hijzelf. Dit kwam naar mijn mening het duidelijkst naar voren in de scène met de hersenen in het metro-station: hij prikt ergens en hij hoort een schel geluid. Hij zit dus in zijn eigen hersens te porren.

Zeker weten doe ik het natuurlijk niet, dat zal ook nooit zo zijn want we zullen nooit weten wat er echt omgaat in het hoofd van zo'n iemand. Deze film laat in ieder geval een erg fascinerende reconstructie zien daarom 4* met een optie op meer, dat ligt eraan of hij blijft hangen of niet. Vond hem ook beter als A Beautiful Mind dus daar gaat een halfje af.

Uiteindelijk toch maar gezien. En het was een erg mooie film.

Sterk verslag van een hoe een passie in een obsessie omslaat en uiteindelijk bijna leidt tot de ondergang van een mens enerzijds, een film over de abslute waarheid waarvan geen mens de reikwijdte ooit zou kunnen dragen, als er überhaupt al zoiets bestaat anderzijds.

Knap hoe in beeld is gebracht hoe de Max zijn grip aan het verliezen is, hoe de wereld om hem heen steeds chaotischer wordt terwijl hij bezig is die wereld juist te ordenen. Het is al vaak gezegd, maar subliem gekozen muziek die erg van meerwaarde is voor de film.

Ik ben benieuwd hoe Aranofsky zich verder ontwikkeld en hoop dat hij zijn eigenzinnigheid weet te behouden.

4.0*

Ik heb deze echt enorm ondergewaardeerd toen ik m voor het eerst zag. Tijdens herziening werd ik meegesleurd door het geniale verhaal, begeleid door perfekt gedoseerde muziek/geluidseffecten. En wat beeldvulling en camerahantering betreft verbleekt RfaD een beetje in vergelijking met deze. Waar deze film nog lekker rauw is, wordt RfaD al snel erg gelikt.

Het einde is trouwens echt te mooi voor woorden. Wat me de eerste keer mankeerde weet ik niet, maar een hele ster erbij; 4,5*

Prima en heerlijk bizar filmpje, die erg goed in elkaar zit en er gewoonweg prachtig uitziet. De muziek in de film is werkelijk geweldig en zeer sfeervol (de hele film is trouwens ontzettend sfeervol) en de film zit propvol met de meest briljante shots. Eén minpuntje van Pi is dat hij na ongeveer 45 minuten een klein beetje de neiging heeft om wat weg te vallen, maar echt inzakken doet de film niet, daar is de film te boeiend en sfeervol voor.

3,5 sterren.

Heb me uiteindelijk dan toch maar gewaagd aan Aronofsky's eerste film na het behoorlijk op m'n zenuwwerkende en tegenvallende RfaD. Ik moet zeggen Pi is een stuk beter te pruimen maar helemaal weg was ik er niet van.
Idee achter de film is grappig maar ook nu weer niet zo ontzettend origineel. Vond het een moderne versie van Dr. Frankensteins Monster. De zoektocht naar de uiltieme waarheid over het bestaan door de geflipte geobserdeerde wetenschapper. Max leek zelfs wel op Dr. Frankenstein in z'n laboratorium, Vooral als hij met handschoenen en mondkapje de nieuwe chip in z'n computer gaat plaatsen. Ook heeft Sol het op een bepaald moment over het bewust worden van de siliconen. Leuk gevonden allemaal maar het kwam mij net iets te vaak over als quasi intellectueel kunstzinnig geknutsel.
Dat is meteen het probleem wat ik met Pi (en ook wel RfaD) heb, ik word er niet warm of koud van. Aronofskys films voelen voor mij erg "leeg" aan. Ook hier had ik meer het idee 80 minuten naar een hele lange techno videoclip te hebben zitten kijken. En laat nu ook dat net niet mijn eerste muziekkeuze zijn (op het fenomenale Angel van Massive Attack na dan).
Deze film kent wel wat meer rust dan RfaD en dat ervaarde ik als een pluspunt. Hierdoor zijn de drukke, hectische scenes nog enigzins door te komen. Acteerwerk in de film is aardig maar zeker niet bijzonder. Wat ik al verwachte is dat Aranofsky zich weer beperkte tot het spectrum van negatieve emoties, tja beetje jammer.
Laat ik maar besluiten dat Aranofsky niet echt in mijn straatje ligt. Toch moet ik zeggen dat ik het onderwerp van Pi wel boeiend genoeg vond en dat er best een paar goed gevonden en mooie shots in de film zitten. Vond het einde ook erg sterk gevonden trouwens. Uiteindelijk een krappe 3.141592653589793238462643383279502884197169399
3751058209749445923078164062862089986280348253
421170679*

Een visueel hypnotiserende film. Je meent in elke opeenvolging van beelden getallen te missen, sleutels, aanwijzingen. Hoewel ik er geen fan van ben vormt de film- en montagetechniek van Aronofsky zodoende een belangrijk deel van het effect dat deze film heeft.
Dit effect is echter beperkt tot het filmkijken zelf. Ik heb achteraf nauwelijks over de film nagedacht. Het lijkt een diepzinnige, filosofische, wetenschappelijke film te zijn, maar eigenlijk blijft hiervan niets over dan een handvol leuke weetjes.

Tijdens het doorlezen van dit topic viel mij op dat veel wordt gesproken over wiskunde in deze film, maar niet over het thema 'God'. Volgens mij is het echter belangrijk om te zien dat wiskunde ten dienste staat van iets anders: voor de een om de beurskoersen te voorspellen, voor een tweede om patronen in de natuur te herkennen, voor de ander om God te ontmoeten. Max kiest duidelijk voor dit laatste. Daar ligt het zwaartepunt van de film, als hij de deur opent en het Godsgetal uitspreekt. De eindscene laat zien dat hij de wiskunde dan helemaal heeft losgelaten. Hij vindt rust in het leven zelf, niet in de beschrijving daarvan.

4*

Hele vreemde, psychotische film, die met name in het eerste half uur toch een erg spannende sfeer op weet te wekken. Daarna blijft het voor mij allemaal wat in het vreemde hangen, en laat de film mij uiteindelijk met een onbevredigend gevoel achter

2,5 ster

Niet herzien, maar nu we toch bezig zijn met deze film weer in de top 250 te krijgen

Inderdaad heerlijke film, elke kijkbeurt word die beter naar mijn mening. Eerste keer dat ik hem keek vond ik hem goed maar toen was ik zo moe, erg jammer. Maar door een erg enthousiast verhaal van een vriend van mij, weer herzien. En was toen helemaal verkocht en de 3e en 4e keer steeds weer een stukje meer.

5 sterren, hoorde dat hij na het maken van Fountain weer een kleine film wou maken zou ik geen gek plan vinden. Hoewel ik iets meer geld aan deze regisseur wel toevertrouw.

Schitterend debuut van Aranofsky. Intelligente rollercoaster die met een harde klap tot een waanzinnig einde komt. Bizar en vernieuwend, een klassieker.

4,5*.

Een paar maand geleden, puur om de plot omschrijving, gekocht. Na de aankoop de trailer even bekeken en me kapot geschrokken. Zo'n film is namelijk op voorhand gedoemd om te mislukken bij mij. Al helemaal als een lid genaamd Onderhond deze film op een 5 ster heeft staan. Laten liggen dus, geld verspild. Vandaag toch alle moed bij elkaar weten te schrapen en Pi bekeken.

Pi (1998) bevat duidelijk de stijl van regisseur Darren Aronofsky. Hier en daar namelijk wat stijlen die Darren Aronofsky ook bij zijn tweede film Requiem for a Dream heeft gebruikt. De cinematografie is fascinerend, zo past elke stijl bij een thema. Chaos, orde en paranoia worden namelijk op hoge snelheden afgewisseld, net zoals in het verhaal.

Ondanks dat Pi voornamelijk draait rondom het hectische gebeuren van Max Cohen vind ik de wiskundige formules en bedenksels ook machtig interessant om te volgen. Oké, ik moet eerlijk toegeven dat ik er geen flikker van snap, maar het is hoe dan ook interessant om te volgen. Net zoals de gesprekken tussen Sol Robeson en Max. Erg interessant.

De chaos dat Pi uitstraalt komt in vele scènes duidelijk naar voren, denk hierbij bijvoorbeeld aan de scène met de boor, of de scène waarbij Max helemaal doorslaat. Erg sterke scènes, meteen ook de sterkste uit Pi.

Over de soundtrack, waar vele positief over zijn, kan ik nog geen mening geven. Het was allemaal zo adembenemend dat ik mij helemaal geen soundtrack meer kan herinneren. Binnenkort dus zeker nog eens beluisteren, dan zal het ook wel bekend voorgekomen.

Pi is gewoon een meesterwerk van regisseur Darren Aronofsky, een heerlijk origineel apart verhaal met een heerlijke stijl van cinematografie. Chaos, orde en paranoia, Pi straalt het allemaal uit.

5*

Een unieke, hypnotiserende film begeleidt door angstaanjagend goede muziek. Pi is eigenlijk één grote tripfilm. Geen drugstrip, maar een reis door het hoofd van een man met een passie. Een onwaarschijnlijke passie die hij zo ver doordrijft dat het hem letterlijk teveel wordt.

Enorm sterk geacteerd, geniale cameravoering, goede editing, visueel zeer sterk (prachtige zwart/wit shots),... Niets dan goede punten.

Deze film moet je ondergaan. Je laten meevoeren door de beelden zodat je kan voelen wat hij meemaakt. Ik vond deze net iets beter dan RfaD, maar dat is louter gevoelsmatig. Een erg indrukwekkende film die alleen bekroond kan worden met het maximum aantal sterren. En een plaats in mijn top-10.

5*

Hoe anders is het gesteld, zo `n anderhalf jaar later,

Als er een film was die ik met verkeerde verwachtingen tegemoet trad was het deze film wel. Ik verwachtte toendertijd een spannende thriller en werd dan ook vreselijk teleurgesteld doordat je vrijwel alleen de verrichtingen van de hoofdpersoon volgde. De buitenwereld in de vorm van zakenrelaties kwamen zeer weinig in beeld. Verder keek ik ook totaal langs de montage heen en werd ik alleen maar gefrustreerd als er een run werd ingezet door de hoofdpersoon. Ik zat immers te wachten op intriges, uitleg van gedane zaken en mogelijke complottheorieën.

Maar nu bij herziening is mijn beeld over deze film totaal veranderd. Ik ging helemaal op in de hoofdpersoon, die ondersteund door een prachtige elekronische soundtrack vol met piepjes en muziek deuntjes, ten onder ging aan zijn fascinatie voor getallen. Al had het zo een ander onderwerp kunnen zijn. Geweldig hoe de regisseur zijn hoofdpersoon laat onderdompelen in een wereld van getallen. Nergens viel er aan te ontsnappen, zelfs een ontspannend geachte trip naar het strand viel zo in het water. Verder ondersteunt de beeldtaal de dialogen perfect. Bv. toen Max uitweidde over zijn kindertijd en dat hij recht in de zon keek. Niet alleen het zonlicht dient zich nu aan maar ook het beeld begint lichtflitsen te produceren.

Verder wordt er hier gewerkt met felle kleurencontrasten. Het was geen uitzondering als felwit in donkerzwart overliep. De meeste punten scoort Pi bij mij echter met zijn oogstrelende montage. Deze weet de chaos in Max zijn hoofd perfect na te bootsen. Tijdens de achtervolgingen vang je soms maar een schim op doordat er razendsnel wordt geëdit. Maar juist die schimmen, die vaagheid, die flitsen completeren de complete chaos in Max zijn hoofd. Zijn mensenschuwheid is overigens goed te rijmen met de de chaos aan beelden. Beiden zijn niet zo snel waarneembaar, het is meer een proces dat je ondergaat.

Enig minpunt dat ik kan aanvoeren is dat de gesprekken tussen Max en zijn schaakmaatje wat oninteressanter waren dan de rest.

Dat nummer dat tijdens de aftiteling speelde was trouwens echt briljant. 4,5*

strakke film inderdaad, duidelijk een film 'van de maker vàn...'
Maar het moet het wel hebben van z'n wottafokgehalte.

Ik had eigelijk liever wat meer verhaal gezien, wat meer uitwerking, iets minder vragen. De tripperige hoofdpijn scenes wordt je wel beu na een tijd. Het ging hem hoofdzakelijk over het weergeven van een gevoel, en niet over een verhaal.

en wat was dat wit spul nu? En wat was dat wit ding op zijn appartement? En het ding op z'n hoofd? en van waar kent iedereen hem en waarom laten ze hem zo snel gaan?
Ik vind de film dus een tikkeltje te vaag, te veel gebaseerd op vreemde scenetjes, maar al bij al wel een goeie film..
3,5*

*Recensie*

Portret van een gekte.

Sommige stukjes van de muziek (dat wordt geloof ik de 'score' genoemd) zijn echt vet!

π: Ik vond er weinig aan. De film is mij door meerdere mensen wiens mening ik serieus neem aangeraden: ik zal hen toch moeten vragen wat zij in vredesnaam hierin zien.

Ik wil niet zeggen dat de film er slecht uitziet. De afwezigheid van alles wat enigszins op een plot zou kunnen wijzen daarentegen... Dit was zonde van mijn tijd.

RfaD vind ik super. Dan is er The Fountain die ik niet kan aanzien, met zn zeepbelyoga bomenpraat praktijken.

Pi was altijd een kwestie van uitstellen, uitstellen en nog eens uitstellen. Waarom? Een film over een wiskundegeleerde sprak me niet echt aan. Ik was bang, dat het snel zou vervallen in veel theoretisch gewauwel. Aangezien ik niks met wiskunde kan en helemaal gek wordt van cijfers (heb me weleens willen testen op cijfer dislexie zelfs), tsjah wat dan te denken van de film....

Ik had kunnen weten dat Darren anders (moderner/persoonlijker) te werk ging. De film had net zo goed over een muzikant kunnen gaan, bijvoorbeeld. De wiskunde is meer een kapstok, voor de obsessie van Max. Gelukkig!

Die obsessie is erg goed verbeeld. Erg beklemmend.

Wat de film maakt is dan vooral de sfeer die neergezet wordt door beelden en soundtrack.

Visueel erg rauw met sterke contrasten tussen zwart en wit. In combinatie met de soundtrack, heeft het haast een cyberpunk feel. Het is in ieder geval, even beklemmend en even rauw.

Die soundtrack is dus ook erg sterk. Erg drukkend, afstandelijk, heel digitaal. gaaf. Aphex in een film, gebeurde dat maar vaker.

Ja, echt zwakke punten kan ik niet opnoemen. Ik ga echter niet voor de 5* nog. Wie weet, ooit nog es. 4.5*

De soundtrack

De film zelf was origineel, claustrofobisch en chaotisch, maar soms ook wat herhalend.

Ik denk dat dit echt zo'n film is die je minstens 2 keer moet zien om hem op volle waarde te schatten.

Voorlopig 3,5.

Heel bijzondere film. Prachtige uitwerking van een man wiens passie grenst aan obsessie. Geleidelijk aan raakt hij steeds meer geobsedeerd en onvermijdelijk wordt hij uiteindelijk krankzinnig wat zich uit in trips en paranoia. Doet zoals hier al eerder gezegd een beetje denken aan 'A Beautiful Mind', zij het dat de uitwerking volledig anders is.

Wat deze film zo bijzonder maakt is de unieke vorm van beeld en geluid. Prachtige montage met zo af en toe beeldtrucage die je later ook terugzag in RfaD, sterke zwart/wit beelden wat af en toe nog versterkt werd door de sterke contrasten tussen zwart en wit. Bovendien is alles voorzien van een geniale soundtrack. Net als in Requiem for a Dream dragen het geluid en de soundtrack ongelofelijk veel bij aan deze film. Met name de 'trips' van Max zijn gewoon vreselijk knap vormgegeven en dit komt met name doordat het geluid en de beelden perfect op elkaar zijn afgestemd. Dit geeft je als kijker een zeer bijzondere ervaring met een soort hypnotiserende werking, alsof je de trip zelf beleeft, alsof je in het hoofd van Max zit. Dat tweede is precies wat Aronofsky met deze manier van montage probeert te bewerkstelligen en hij slaagt daar absoluut in.

Daarnaast levert de film vreselijk veel informatie en stof tot nadenken. Continu had ik het gevoel informatie te missen door de gigantische hoeveelheid cijfers en wiskundige problemen die in beeld gebracht worden. Eigenlijk biedt de film naar mijn mening ook teveel informatie om in één keer alles te kunnen bevatten en oppikken.

Het verhaal schommelt wat tussen wetenschap en religie. Max is geobsedeerd met het ontdekken van een soort ominpotente 'formule' die het mogelijk maakt alles in deze wereld te begrijpen. In de film gaat het Max in het begin vooral om een sleutel die de beurzen kan voorspellen. Later gaat dit echter verder en zoekt hij een soort patroon in het bestaan van de hele mensheid en probeert hij op deze manier in contact te komen met God. Deze twee thema's zijn onlosmakelijk verbonden in deze film, iets wat (zij het op andere wijze) terugkomt in zijn latere film The Fountain. Misschien gaat die vergelijking wat krom, maar ik zie absoluut overeenkomsten.

Deze hele zoektocht van Max is natuurlijk gedoemd te mislukken zoals zijn mentor hem ook al voorspelt: "Have you met the new fish my niece bought me? I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned." Later zal blijken dat ook Sol deze 216-cijferige code heeft gevonden en tot de conclusie is gekomen dat dit niets goed brengt. Na een beroerte heeft Sol namelijk zijn zoektocht opgegeven, zoals Max al vroeg in de film verteltt: "It wasn't just a stroke, he stopped caring".
Uiteindelijk komt ook Max tot een soortgelijke beslissing. Hij boort het stuk van zijn hersenen weg waarin zijn wiskundige talent ligt opgeslagen en geeft de zoektocht op. In de laatste shot ziet hij de wereld zoals je hem zou moeten zien volgens Sol; zonder de sleutel tot het bestaan te proberen acterhalen. Deze sleutel is simpelweg teveel om te bevatten voor een menselijk persoon leek mij de boodschap.

Prachtige film die ik gauw nog eens moet gaan herzien. Voorlopig: 4.5*

Was echt wel hoog tijd voor een herziening. Veel te lang niet meer gezien, dat wordt wel weer bevestigd na vanavond. Blijft een unieke film.

I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned."

Deze enkele quote geeft de hele kern van Pi weer. Iets ontastbaars, ongrijpbaars en onvatbaars proberen te begrijpen sloopt je. Het thema ontwikkelt zich eigenlijk nauwelijks in de film, het is al vanaf scene één aanwezig. Max is uit obsessie volledig naarbinnen gekeerd en probeert elk mogelijk contact te vermijden . Naarmate het verhaal vordert wordt de obsessie hooguit iets sterker.

Naast het ijzersterke verhaal blijven de visuals er ook uitsteken. De ruizge zwart-wit vormgeving met de zware overbelichten, het werkt zo goed! Zo'n beetje de helft van de sfeer in Pi komt door deze grauwe invulling. De handtekening van Aranofsky staat voor de rest door de hele film gezet. De bekende close-up shots, hier van de pillen, van de sloten en het toetsenbord. Het is weer prachtig. Zo had je ook een scene waarin de koffiemelk en de sigarettenrook spiraaltjes vormden. Maar eigenlijk nog wel de mooiste shots, en dat vond ik de eerste twee keer dat ik Pi zag ook wel, waren die door het raamwerk van de computerchip.

Naast dit alles bezit Pi nog een van de sterkste soundtracks die ik ken. Eigenlijk knalt de openingsscene meteen al van het scherm, met name vanwege de idioot sterke openingstrack. Het zuigt je meteen het verhaal in. De audiovisuele ondersteuning door de film heen is ook in elk geval ijzersterk.

Wat dus niks anders kan worden dan een verhoging naar 5*. Pi is een feilloze cultfilm die ik, nu op DVD te hebben, ongetwijfeld vaker zal zien dan eens in de 3 jaar. Keert dus ook weer na vrij kort te zijn weggeweest terug in mijn top 10.

ps. Maakt dus ook dat Aranofsky 3x 5* heeft weten te bemachtigen, heb The Wrestler nog niet gezien, maar dat kan toch alleen maar tegenvallen zou je denken?

pss. De nummer 1 positie van Fight Club is toch eigenlijk maar moeilijk te handhaven. De drie Aranofsky's staan allemaal te dringen. Weet ook eigenlijk niet welke van de drie ik het beste vind, en dat is dan ook de reden dat ik Fight Club maar even laat staan.. for the moment.

Aaah, Pi.

De zwart-wit montage trok me meteen aan.

11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature.

Ben een fan van films waarin het getal centraal staat. Niet symboliek, laat daar geen verwarring over ontstaan; waar ik The Number 23 een klein meesterwerkje vond, was ik minder te spreken over bijvoorbeeld de Da Vinci Code. Ratio trekt mij dan ook veel meer dan gevoel. Vraag maar aan m'n moeder, die zal dit beamen. Je praat altijd zo weinig over je gevoelens, Leon!. Ja, het is goed. Wiskunde was één van mijn favoriete vakken op de middelbare school, en ook in mijn studie de hoeksteen van de interesse. Daarom waren de modellen en formules in Pi voor het gros herkenbaar, wat natuurlijk een stimulans is voor de belevingswaarde. Algebra, wat een uitvinding!

Naast dit gegeven, staat de film ook redelijk bol van de interessante verwijzingen naar de Griekse en Hebreeuwse oudheid. Sol, Maximillian's leermeester, ziet hem afdwalen in een wereld van onrust en chaos. Pi domineert namelijk Maximillian's leven, en Sol komt met een advies wat ik wel drie keer teruggespoeld heb.

Now, what is the moral of this story?

Maximillian: that a breakthrough will come?
Sal: Wrong! The point of the story is the wife, you listen to your wife, she will bring you perspective, meaning; YOU NEED A BREAK, you have to take a bath or you will get nowhere!

There will be no order, only chaos


Maximillian heeft problemen. Hij slikt pillen bij het leven en wordt daarnaast dagelijks bestookt met stekende pijnen in zijn rechter hersenhelft. Naast lichamelijke onheil, wordt hij constant lastig gevallen door een guur bedrijf en een Hebreeuwse sekte. Eén van de leden, Lenny, weet Maximillian te interesseren met het Hebreeuws, een taal waarin elke letter een cijfer is. Dit leidt naar de climax, die waarschijnlijk niemand zal zien aankomen, ware het niet dat de beschrijving hierboven onbedoeld veel weg geeft.

Aranofsky is een interessante regisseur. Montorsi hieronder heeft drie van diens werken in zijn top 10 staan, dat moet toch wat zeggen eh? Binnenkort maar eens wat meer van deze regisseur zien. En natuurlijk Pi nog een keer, want die 4,5 (ik vond de Drum-and-Bass niet altijd even goed passen) moet eigenlijk naar de perfect score.

Mooimooimooi, Arnofsky doet het weer! Het viel me tijdens de film ook op dat de muziek door Clint Mansell(die trouwens echt wel de moeite is) vele gelijkenissen vertoont met requiem for a dream! (Sommige 'geluidjes' uit de soundtrack zijn ook in RFAD gebruikt!)

In ieder geval wel een film die aanzet tot nadenken en met een supergoeie kerngedachte!

Zou misschien zelfs eens moeten gebruikt worden in de middelbare school!? (Tzou in ieder geval wel een hevige discussie achteraf opleveren:-)))

Kheb nu op 2 weken tijd de beide zwart-wit debuutfilms van zowel Arnofsky als Nolan (Following) gezien en ik vind het moeilijk kiezen welke nu de betere is...

Ik ga er mij ook nie aan wagen om er een uit te kiezen, want ze met elkaar vergelijken is niet echt mogelijk denk ik!

(Maar ik blijf in ieder geval toch ietsje meer fan van Nolan's filmstijl!:-))

Een hele dikke 4* voor Pi!

Meesterwerkje en een van de beste soundtracks ooit

een 4

Herzien na veel te lange tijd..

En nu pas, na een 2e kijkbeurt zo'n 10 jaar later, op waarde geschat. En zoals de regisseur zelf vindt, het lijkt wel schilderen in contrastrijke zwartwitte stillevens. Voeg daarbij een hoogst origineel paranoiaverhaal, et voila! Hoe het kan dat zo een low-budgetfilm met thema's als wiskunde en religie zo goed kan zijn, moet je met je eigen ogen zien. Dit is een droomdebuut van jewelste, met de nadruk op droom.

Deze gaat in het BluRay-kastje en krijgt een notering in mijn top-10.

Meesterwerk.

Eindelijk gezien terwijl deze film al veel langer op mijn must see lijstje stond door het aparte onderwerp.

Ik vond het een bijzonder interessante maar wel erg vreemde, aparte film. Met de aparte stijl van filmen die erg chaotisch en intens is krijg je het verhaal van Max te zien met zijn unieke wiskundeknobbel waarmee hij de grote geheimen van het leven lijkt te ontdekken. Of toch niet?

Typisch een film waarvan ik nu al weet dat ik hem nog eens ooit een 2e keer moet herzien omdat je dan weer dingen ontdekt die de 1e keer niet zijn opgevallen en/of dat je weer een andere gedachte krijgt over wat de film wil zijn.

Zeker het slot van de film is heel erg sterk. De mens lijkt niet bestemd voor het weten van alles wat je wil weten.

Verrassende topper.

4*

Ik vind de film best wel aangenaam, alhoewel ik sommige dingen niet direct kan plaatsen zoals het speciale goedje op de man zijn computers: was dat mierenzuur ofzo? En zijn sommige personages in de film ingebeeld of reeel? Want dat onderscheidt kon ik moeilijk maken. En het gekreun en "I want to suck your niples" gefluister, als hij weer eens gek wordt, waar slaat dat nu op????
Kan iemand mij hierbij helpen?

Verder vond het eigenlijk raar en jammer dat de choastheorie en de fractalen YouTube - Fractal Zoom Mandelbrot Corner
quasi niet ter sprake kwam, ondanks er onnoemelijke voorbeelden van gezien te hebben: De kuststrook die opblinkt, de sigarettenrook, de vorm van de schelp, de melk in de koffie, de rectangeltheorie toegepast op Da Vinci's tekening, de wind in de toppen van de bomen en de beweging van bladeren daardoor...

Deze theorie staat eigenlijk als model voor alle bestaande en onbestaande dingen: orde in totale wanorde.

Erg beklemmende film, die je meezuigt in de wereld van Max Cohen. Hij is een wiskundig genie die op zoek is naar een getal, waarmee het hele universum verklaard zou kunnen worden. Interessant concept en ook mooi uitgewerkt al zal er wel wat bullshit tussen zitten. Pi schittert daarnaast door zijn unieke grauwe stijl (en lekker lowbudget) waarmee Aronofsky zijn stappen heeft gemaakt in de filmwereld.

Gaaf gemaakte film, met een fraai zwart-wit filter, die mij gelijk van begin af aan boeide. Ik houd zelf ook veel van getallen en statistiekjes, dus zo'n film over wiskunde,het getal Pi en anderen zaken daaromheen.

De beelden zijn druk en soms lekker chaotisch, net zoals de hoofdrolspeler op een gegeven moment zelf ook is. Heerlijk om te zien hoe obsessief iemand op zoek kan gaan naar een antwoord en daar aan ten onder dreigt te gaan. De film zakt in het midden een klein beetje in, maar slaagt er gelukkig in dat weer tijdig te herstellen en af te sluiten met een overdonderend einde. Ik kon ook de muziek wel waarderen, die goed bij de film past. Een mooi debuut dus van Aronofsky en zelfs nog een tikkeltje beter dan Requiem for a Dream.

dikke 4,0*

3,14159265358

Fascinerend, geweldig goede film deze Pi, het debuut van Darren Aronofsky. Met dank aan Clint Mansell zat ik direct in de film, geweldige score van hem. Mansell speelt zelf trouwens die student, die foto's van Max maakt in de trein. Eén ding weet ik zeker, deze moet ik z.s.m. aanschaffen op dvd.

Prachtige zwart-wit beelden, geweldig beklemmende sfeer en een hoofdrolspeler die langzamerhand op een chaotische manier wegzinkt in z'n ''eigen'' obsessie. Dankzij de sublieme montage lijkt het net of je als kijker op sommige momenten in het hoofd van Max zit, erg strak gedaan. Daarnaast had ik het vooral over Max' eigen obsessie, aangezien hij hier volgens mij ook ''alleen'' mee bezig is. Er is geen Wall Street bedrijf en er is ook geen sekte. Max wil dat ''zijn'' uitvinding zó belangrijk is dat hij andere groeperingen verzint om het voor hemzelf geloofwaardiger te doen lijken en zo verder te kunnen gaan met z'n eigen obsessie. Waarom zouden die anderen nét precies hetzelfde als Max willen vraag ik me anders af? Zo dwaalt Max verder af en komt hij zo nu en dan uit bij Sol, een man die precies hetzelfde als Max heeft geprobeerd, maar ook al weet waar alles zal eindigen... nergens namelijk. ''I named her Icarus. After you, my renegade pupil. You fly too high, you'll get burned." Pi is iets wat gewoon niet uit te vogelen valt, wat niet te begrijpen valt en als je naar het ongrijpbare grijpt, zak je op een gegeven moment zó ver weg in je eigen obsessie dat het je ondergang wordt. Sol was gewaarschuwd met z'n beroerte en wist na deze waarschuwing direct dat hij moest stoppen, omdat ''het'' gewoon iets is waar wij als mensen nooit bij zullen kunnen. Voor de mens is het gewoon teveel.

Het eindshot bewijst dat Max op een gegeven moment ook inziet dat Sol gelijk had. Prachtig eindshot. Max wist altijd alle sommetjes uit z'n hoofd, maar omdat zijn zoektocht naar ''het bestaan'' hem zo heeft weten door te draaien komt hij tot het besluit om een stuk in z'n hersenen weg te boren, zodat zijn wiskudige vermogen weg is. Zo is het leven een stuk beter, de zoektocht naar het bestaan van de mens is gewoon iets waar we nooit achter zullen komen. Max weet de uitkomst van het sommetje niet meer, terwijl hij op het bankje zit en kijkt maar wat voor 'm uit... De scénes in de trein en die met die hersenen waren ook fascinerend trouwens. Hij zit gewoon in z'n eigen hersenen te prikken, aangezien hij dan ook dat vreselijke geluid hoort. Heeft misschien ook weer wat te maken met dat litteken op z'n hoofd. Het is allemaal zoveel. En dat in een film van amper 85 minuten. Tsjah, die Aronofsky kan er wat van.

Geweldige film vond ik het dus. Prachtige muziek, geweldige chaotische montage, prachtige zwart-wit filters, beklemmende sfeer en zoveel details, ongelovelijk. Het wordt bijv. in de film ook al gezegd dat de vorm van de spiraal zó vaak terug te vinden is in alles, zo ook in deze film, zelfs duidelijk te zien in de koffiemelk. En ondanks dat Max zich zo afsluit van de buitenwereld en alleen gelaten wil worden krijgt hij zichzelf toch nog zo gek om gestoord te worden, door mieren... Je maakt jezelf op een gegeven moment helemaal gek, op zoek naar... niets.

Zonde dat ik deze pas geleden voor het eerst heb gezien, wat een film! De vondst dat alles om je heen wiskundig te beschrijven vormen of bewegingen heeft, is niets nieuws, maar de manier waarop het verfilmd is, echt bijzonder, bijna geniaal.

Zwart-witbeelden als voor de binaire code 1 0, het go-spel, yin yang, materialisme versus religie die beide baat bij hebben bij de cijferreeks, allemaal tegengesteld maar toch onlosmakelijk. En van donker haar naar kaal

Daarbij nog de strijd tegen het persoonlijke letsel en die tegen de buitenwereld, het heldere genie met een oneindig rekenvermogen in een donker, bekrompen huurflatje, de tegenstellingen zijn om van te genieten. Slim genoeg om achter de allesverklarende reeks te komen, maar te nietig om ermee om te kunnen gaan, net zoals bij Sol gebeurde die hem terecht telkens waarschuwde, zoals z'n moeder al vroeger deed.
Het is een wat flauwe boodschap, maar het kon ook niet anders.

Het wordt nog eens mooi verbeeld in de scene voor de spiegel als hij
z'n 'wiskundeknobbel doorboort' en eindelijk wél luistert naar de waarschuwing om niet in de zon te kijken (de bron van het leven) en ervan leert. Fantastisch.
Het geheel wordt nog eens versterkt door de pakkende elektronische muziek. Er had geen betere score dan deze bij gepast.

Wat een overpretentieus geneuzel weer. Aronofsky mag zich als aanstellerige puber met z'n menselijke verval en wiskunde dan wel heel erg intelligent vinden uit veel zaken zoals decoupage, acteursregie en algehele uitdrukkingswijze blijkt niet anders dan oppervlakkigheid en een gebrek aan originaliteit. Was wel geboeid door de cinematografie maar de foeilelijke sounddesign en de te drukke montage doen deze geen eer aan. Voor mij bevestigt Pi heel simpel mijn afkeer voor het werk van Aronofsky.

A Beautiful Mind voor gevorderden

Na tien jaar eindelijk een keertje herzien. Met veel plezier, want Pi bleek zelfs een pak beter te zijn dan in mijn herinneringen. Wist ik destijds veel dat ik een juweeltje te zien zou krijgen van een debuterend regisseur die inmiddels een gevestigde waarde is.

Op audiovisueel vlak is Pi quasi ongeëvenaard. Opmerkelijk hoe beeld en geluid zo mooi met elkaar versmolten zijn. En niet alleen getuigt die perfecte fusie van inzicht, de afzonderlijke onderdelen geven ook nog eens blijk van goede smaak. De mooie zwart-wit fotografie met felle contrasten, snedige montage en agressieve close-ups zijn een waar festijn voor de ogen. Dit alles wordt mooi aangevuld met een pittige elektronische soundtrack die opzwepende beats afwisselt met abstracte composities. Kortom, een aparte en gedurfde keuze, maar wel de enige juiste.

Wat Pi ver (!) boven de middelmaat doet uitspringen is dat onder dat fraaie kleedje een ijzersterk scenario schuilgaat. Aronofsky neemt de kijker mee in het geniale brein van Max Cohen, die overal wiskundige patronen in ziet tot hij er barstende hoofdpijn van krijgt. Zijn obsessie met getallen, aanvankelijk een gave, blijkt uiteindelijk niet minder dan een vloek. Zijn sociale vaardigheden lijden eronder, hij is afhankelijk van medicatie, zijn appartement is omgebouwd tot een gigantisch mainframe en hij wordt belaagd door geheimzinnige groeperingen die misbruik willen maken van zijn talent. En alsof dat nog niet genoeg is, kreunt hij onder zijn eigen obsessie die steeds groteskere vormen aanneemt. Het duurt dan ook niet lang voor hij er lichamelijk en mentaal aan volledig onderdoor gaat. De laatste scène voor de spiegel is een aangrijpende apotheose hierop.

Aronofsky levert met Pi een van de sterkste karakterstudies af die ik ooit in een film gezien heb. Bovendien getuigt de manier waarop Max' innerlijke chaos door de cinematografie weerspiegeld wordt van puur vakmanschap. Ik neem het woord meesterwerk zelden in de mond, maar voor Pi maak ik graag een uitzondering.