Pi (1998)

Man ziet wiskundige patronen, man krijgt hoofdpijnaanvallen die op een vrij goede manier gefilmd zijn, man wordt er flauw van, man pakt boormachine, aftiteling.

Briljant? Och. Wat is briljant. De vele closeup-shots, het grainy filter, de zwartwit kleuren en muziekkeuze maken deze film al snel tot eentje is die anders is dan alle andere. Helaas verwarren velen dat met genialiteit. Doe iets anders dan de massa en het krijgt al snel veel lof.

Ondanks dat het "ik kom net van de filmacademie en heb geen budget" gehalte er vanaf druipt, is het een knappe film. Dat de armetierigheid er vanaf straalt hoeft de film niet te hinderen. Dit is bij Pi dan ook niet het geval. Het aardige eraan is, dat je door gebrek aan enig vertrouwd Hollywood-stramien, werkelijk geen idee hebt waar de film naartoe gaat. Dat is wel eens fijn. Het einde is dan een beetje een makkelijk en nogal een domper.

Toch een interessante kijkervaring en een inspiratie voor iedereen die nog een Sony Handycam thuis heeft liggen en een grauw zwartwitfilter in Adobe After Effects. Doe er iets leuks mee en wie weet ben jij de volgende Aronofsky.

3 sterren

Deze film is de beste die ik ken en is mij op het lijf geschreven.

Er zijn hier meerdere lagen aanwezig zoals in elk goed boek. Je kunt zowel aan het oppervlak als in de diepte zien, horen, bespreken en beleven.

Ik kan mij echter voorstellen dat het sommige mensen niets doet, ik denk dat een bepaald gevoel voor mystiek wel zou helpen deze film te omarmen. Maar ook zonder dat kun je wellicht het verhaal, de muziek en de wijze van verfilming waarderen vanwege de vele ingangen.

Voor mij, alles bij elkaar, een dikke 5,0.

Ik weet het nu zeker: Aronofsky maakt zeker geen alledaagse films. Pi heeft mij altijd aangesproken, maar om de een of andere manier vergat ik de film altijd. Toen ik er weer aan dacht gelijk op mijn verlanglijstje gezet, zodat ik hem niet zou vergeten.

Vanwege de korte speelduur heb ik deze gisteren opgezet en het was zeker niet wat ik verwachtte. De keuze voor zwart-wit pakte erg goed uit en zorgde dat de film een soort spookachtige sfeer krijgt.
Net zoals bij Requiem for a Dream kom je in een soort rollercoaster van bijna hypnoitserende muziek/geluiden en beelden. Daar waar de terugkerende shots bij Requiem for a Dream (die met het spuiten) mij aan het einde mateloos irriteerde, werd er hier precies genoeg gebruik van gemaakt. De bijna hypnotiserende muziek maakte het sfeertje nog helemaal af.

Voor een uur was deze film boeiend. Je weet totaal niet waar het heen gaat. Eigenlijk ben je bijna geen stap verder dan aan het begin. Dat had ik liever zo gehouden. De keuze voor een achtervolging en ontvoering werkte niet voor mij en ik kreeg een soort Hollywood-gevoel en de gedachte dat het gedaan was 'om het publiek te bevredigen'. Dat er daarna nog wat religieuze betekenissen bij kwamen, maakte het niet beter. Ik heb niks met religieuze films en ik had veel liever een soort wiskundige betekenis gezien.

Kan iemand mij trouwens het einde nog even uitleggen? Hij was daar ergens bij een witte achtergrond. Was dat de hemel? En de cijfers die hij oplas, was dat niet het goede getalen en bleef hij daarom leven?

Een film met veel potentie, maar vanwege het onbevredigende einde 'slechts' een ruime voldoende.

3,5*

Een boeiend uitgangspunt gemixt met wat gekende wiskunde-fenomenen. Daar bovenop een sterk staaltje sfeerschepping (muziek, zwart-wit beeld en de 'Requiem for a Dream'-montage) en je hebt een film die geen seconde verveelt !

Eindelijk weer eens gezien. Ooit eerder gekeken omdat ik wiskunde studeer, maar toen beviel de film me een stuk minder vanwege de wiskundige onzin. Wat filosofie van de personages betreft heb ik dan ook meer met Sol dan met Max. Of zoals eerstgenoemde zegt: "Als je geobsedeerd raakt, filter je de rest weg en zie je het overal terug. Zodra je het wetenschappelijke keurslijf afwerpt, ben je geen wiskundige meer, maar een numeroloog."

Dat de hele wereld te beschrijven valt met getallen geloof ik niet. Tot op zekere hoogte wel, wellicht bestaat er inderdaad een theorie van alles die alle natuurkrachten beschrijft, zoals sommige natuurkundigen geloven, maar deze theorie zal nooit in staat zijn om het gedrag van mensen, laat staan de beurs te beschrijven.

Maar goed, dit forum is niet bedoeld om te filosoferen over de aard van de natuur, maar om films te becommentariëren.

De film dus herzien met het oogpunt om meer op de film en minder op de numerologische onzin te letten. Dat was soms nog wel moeilijk met mijn achtergrond, maar desondanks een stuk meer kunnen genieten van de film. Deze was werkelijk verbluffend. De muziek lijkt perfect gekozen, je voelt bijna zelf je hoofd kloppen als Max hoofdpijn heeft en in het algemeen krijgt de film door de muziek in combinatie met de bijzondere montage de juiste opgefokte sfeer die past bij hoe Max' in het leven staat.

Bij films in zwart-wit vraag ik me altijd af of ik de film liever in kleur had gezien of niet. In dit geval denk ik dat de keuze voor zwart-wit de juiste is geweest. Kleur had de sfeer denk ik op negatieve wijze veranderd. Voorlopig geef ik 4,5*.

Aparte film met een geweldige sfeer, die er heel goed uitkomt door de zwart-wit filter. Het verhaal is heel erg goed uit gewerkt en ondanks dat ik wiskunde niet een heel erg interressant onderwerp vind, vond ik het erg boeiend. Ook de terugkomende scenes (net zoals in Requiem for a Dream) vond ik erg goed. De acteerprestaties zijn redelijk, niet bijzonder, maar ook zeker niet slecht.

Diepere lagen en ingewikkelde nonsens?

Sommige mensen vinden het fijn als er over een verhaal, en de manier waarop het word verteld word nagedacht.

Dit is gewoon een goede film.

1 van de meest rare en mysterieuze films die ik tot nu toe heb gezien, het deed me erg veel denken aan Lynch met een vleugje van Cronenberg, lekker bizar dus.

Na het spoiler topic gelezen te hebben begon ik het verhaal wel wat beter te begrijpen en heb ik er ook zelf mijn denkwijze over gegeven(voor degene die misschien benieuwd zijn)

De film houd me een half uur later nog steeds bezig en krijgt zeker nog een keer een 2de kijkbeurt.

Erg bijzonder filmpje, met een kille sfeer en een mysterieus verhaal van begin tot eind.

4 sterren.

Bijzondere film. Apart in beeld gebracht, hoewel ik me ook weer niet helemaal kan voorstelln dat mensen dit waanzinnig mooi vinden. Op momenten is de film echt briljant, maar overall is deze film echt inferieur aan bijvoorbeeld Eraserhead. 4 sterren.

Fantastische film.

Ontzettend mysterieus, bijna onnavolgbaar maar zo aangrijpend verhaal over een man die op de rand staat van de ontdekking van het geheim van onze wereld, maar daarbij door van alles en nog wat wordt gedwarsboomd.

Ik moet toegeven dat ik zeker niet de hele film snapte, maar vervolgens zelf nog wat na te denken over de film, en even in het spoilertopic rond te kijken, de film in grote lijnen wel snapte.

Naar mijn inzicht werd de beste man tegengehouden door het universum, of de 'bewaker' van het geheim (In de vorm van een insect). Uiteindelijk, mede dankzij hallucinaties en inzichten van zijn grote vriend Sol, wilde hij het geheim niet meer ontdekken, en distantieert hij zich van de wetenschap.

Visueel is het allemaal prima, de kleurenblindheid van Max werd leuk in het zwart-wit vormgegeven. Qua muziek is het, net als Aronofsky's andere meesterwerk ROAD, toppie (alhoewel de muziek uit ROAD voor mij boven alles uitsteekt).

Qua acteerprestaties zit het ook wel prima, niet alles is even geweldig (zoals de (directrice?) van het Wall-Street-bedrijf), maar het merendeel is niet storend.

Unieke, zeer sterke film die een tweede kijkbeurt verdient. Vooralsnog:

8,4/10
4*

Ik had behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, vooral omdat ik de andere films van Aronofsky erg waardeer. Maar helaas ik vond pi nogal tegenvallen. Het was me allemaal te vaag, en de manier van filmen kon ik gewoon niet waarderen. Visueel gezien viel het wel te verwachten gezien zijn andere films, maar ik had dit nou ook weer niet verwacht. Het verhaal is wel spannend maar niet echt interessant. Wat de film voor mij echt de moeite waard maakt is de muziek en het geweldige acteerwerk van Sean Gullette. Het is ook zeker geen slechte film, maar niet heel erg aan mij besteed.

3*

Interessante debuutfilm van Aronofsky. Zijn typische stijl komt hier al zeer sterk naar voren en de verhaallijn is ook kenmerkend voor hem. Eigenlijk is dit op alle fronten een prima film ware het niet dat de climax niet erg bevredigend is. Kortom een mooie film die laat zien dat de man talent heeft maar in zijn latere films heeft hij het beter gedaan.

Lekker vlot filmpje, voor je 't weet is ie voorbij. FIlm stelt een aantal toffe aspecten van 't leven aan de kaart. Niet zo heel moeilijk te volgen als je een beetje voorkennis hebt, en in de film worden alle wiskundige aspecten toch nog haarfijn uitgelegd. Film heeft verder ook zo z'n spannende moment. Cameravoering was erg goed, heerlijk paranoia wat ook goed bij de hoofdpersoon past. Zwart/wit fotografie vond ik erg mooi. Stop er nog een heerlijke drum and bass beat onder en je hebt één van de beste, dan wel niet dè beste, low-budget film ooit gemaakt.

Film is niet voor iedereen weggelegd, maar als je van Aronofsky's werk houd en je graag naar zijn cinematografie kijkt plus nog van wiskundige en filosofische ideetjes houdt zit je helemaal knor met Pi.

Foutloos debuut.

Wat Aronofsky met 'Pi' weet neer te zetten is verbijsterend. Een vreemd genoeg érg boeiend script dat feilloos hand in hand gaat met de magistrale cinematografie en minstens zo goede soundtrack. 'Pi' maakt cijfertjes intrigerend en hypnotiserend, not bad..

Wanneer er 'Wi' op m'n schoolrooster stond was het een instant kater bij het wakker worden. Een kater die groeide tijdens het klaarmaken voor de fietsrit naar school. Bah, wat een rotzooi. Uiteindelijk komen zelfs die akelige gevoelens niet meer in de weg van 'deze ervaring, wie weet komt dat omdat ik alsnog Havo heb afgesloten met een 6 (*schouderklopje* ).

Aronofsky pakt een vrij ongebruikelijk uitgangspunt en gaat daarmee tot het uiterste. Psychologische kwellingen stapelen zich op wanneer Max zichzelf steeds verder verliest in z'n obsessie. Een obsessie die zich als een soort tumor ontwikkelt, een perfect neergezette ontwikkeling waarin de waanzin zich uitbouwt tot aan een einde die de 'perfectie' in stand houdt.

Van het overtuigende acteerwerk tot óntzettend boeiend gelul over dingen waar ik niets van weet (/af wil weten) en van 't bizar sterke audiovisuele aspect tot de ongelooflijke diepgang...'Pi' doet al mijn verwachtingen overtreffen. 'The Fountain' en 'Black Swan' volgen (hopelijk) spoedig, al verwacht ik niet dat ze dit makkelijk gaan overtreffen.

Vond het niet geweldig ofzo.

Wiskunde cijfertjes en al die shizzle boeid me sowiezo niet echt. Geen eis om deze film leuk te vinden, maar toch blijven al die getallen het onderwerp. Een nerd die aan het onderzoeken is en daarbij doordraait.

Grappig dat hij die mieren plet.

Meneer Gullete doet prima z'n ding en ik leefde best met 'm mee. Toen ie skinhead was en toen gefotografeerd werd op het station kreeg ik lichtelijke haatgevoelens en ik hoopte dat hij die jongen met een honkbalknuppel in elkaar zou timmeren.

Prima muziekje, past er goed bij.

Aantal dromen, verwarringen.

De kwaliteit was jammergenoeg erg slecht, dus misschien moet ik 'm nog een keertje downloaden. Het leek wel van de neanderthalers af te stammen en ik zag soms allemaal vierkantjes. Het zwart/witte vind ik goed, maar het was zo onscherp...


Redelijk origineel maar ik ben niet ingepakt.

Audiovisueel zit de film goed in elkaar, alleen door de oppervlakkige zogenaamde 'wiskundige' vraagstukken en het ongeloofwaardige en flinterdunne verhaal dat de beurs (iets emotioneels en variabel) te voorspellen zou zijn boet deze film een hoop in. Zijn obsessie en ontwikkeling is het echte onderwerp en dan had ik dat gezever over de Gulden Snede toch iets liever op de achtergrond gezien.

Enerverend debuut van Aronofsky, dat op een intelligente wijze omgaat met het script en het verval van de uitstekend acterende Gullette perfect op het scherm weet te toveren. De muziek heeft ook een belangrijk aandeel in de film, de zenuwslopende riddeltjes passen perfect in de paranoïde gedachten van Max en zorgen er ook voor dat je als kijker toch onrustig, maar gefascineerd blijft kijken.

4*

Moeilijk om een fatsoenlijk oordeel over te vellen, deze film. Het eerste uur was ronduit fantastisch, dat moet gezegd worden: de snelle montage, het goede camerawerk (camera's die aan de hoofdpersoon zijn vastgemaakt!), de fan-tas-tische muziek en het interessante verhaal sleuren je werkelijk mee - lang geleden dat een film dat bij me bewerkstelligde. Wat surrealisme hier en daar (hersenen op het metrostation!) maakt het helemaal af: een intrigerende kijkervaring, zoveel staat vast. Op een gegeven moment lijkt de film helaas behoorlijk te ontsporen, zo kon dat hele gedeelte omtrent de Thora me maar weinig boeien en vond ik het eind ook maar een beetje flauw... op het eerste gezicht althans. Het deed me er bijna toe bewegen de film middelmatig te beoordelen, maar dat zou onredelijk zijn geweest. Bovendien laat het eind toch nog wat na te denken over, en dat is ook weer eens fijn. Ik twijfelde tussen een 3,5* en een 4,0*, maar ik ga toch voor de laatste. Lowbudgetvermaak van de bovenste plank, dit

4,0*

Toch niet helemaal mee eens. Toegegeven, je weet niet wat je moet verwachten na de eerste 10 minuten. En het acteer werk is ook niet helemaal top notch. Toch is het plot van deze film onverwacht en vond ik het knap verzonnen.

3.5*

Leuke film, origineel concept, mooi uitgewerkt. Visueel prima in orde, de grofkorrelige zwartwit past goed voor deze film. Mooie beelden sowieso - wel wat onrustbarend dat het werkhok van Max best wat op dat van mij lijkt

Wel, net als bij Requiem vind ik het geluid echt afdoen aan de kwaliteit van de film als totaal. Vooral de in mijn oren flauw en goedkoop klinkende synthesizerpiepjes irriteren me daarbij - bijvoorbeeld die bij de scene in het metrostation - mooie scene verder. Jammer, onnodig.

Erg coole film, die met name voortgestuwd wordt door een fantastische soundtrack. Niet alleen het bekende thema en de betere electronische knallers maar met name het meer ondersteunende werk is erg indrukwekkend. Aranofsky speelt hier handig op in door zowel de editing, dialogen als visuele vondsten een eenheid met de muziek te laten vormen.

Zat voorbeelden te noemen:
Het flikkerende streepje op het computerscherm wanneer hij zijn belangrijkste berekening wil gaan maken, gesprekken die bijna muzikaal worden door subtiel ondersteunend ritmisch, het slikken van de medicijnen, de metroscenes, en ga zo maar door

Verder ook een interessante opzet, lekker grauw zwart-wit, heerlijke steeds freakier wordende scenes (de drilboor ) en genoeg mooie shots. Een audiovisuele kanonskogel van een film.

Deze film geeft een bepaalde sfeer weer, waar ik niet echt van houd.

En dan heb ik het niet over het verhaal wat overigens prima was, alswel de onderliggende thema's, maar dan heb ik het puur over de zwart-wit sfeer en muziek, die het geheel een nogal creepy ouderwetse sfeer gaven.

je moet er van houden, dat is alles wat ik er over kan zeggen.

En met zijn debuutfilm als laatste heb ik nu eindelijk alle films van Darren Aronofsky gezien. Deze staat op de 4e plaats, net voor The Fountain. Het is in het begin wel wennen aan de grauwe, gruizelige, zwart/wit manier van filmen. De hoofdrolspeler zet wel een erg goede rol neer en door de korte speelduur gaat de film niet vervelen.

Eindelijk eens het debuut kunnen aanschouwen van Aronofsky/ Heeft wel erg lang op zich moeten wachten omdat de dvd erg moeilijk te vinden was (voor een normale prijs). Uiteindelijk toch de UK-versie kunnen kopen bij ebay voor een zacht prijsje.

En het debuut is ook erg bijzonder en tegelijkertijd ziet het er ook echt uit als een beginnerswerkje. Alleen zouden we nu wel al kunnen weten dat die Aronofsky echt een rekenwonder is met al die ingewikkelde sommen waar we regelmatig in de film mee te maken krijgen en waar Max Cohen zich ook veel mee bezighoud. Max Cohen is een heel gek figuur die toch wel ernstige hersenproblemen heeft en erg veel waanbeelden ziet, of dingen denkt te zien die er toch niet zijn. En zo volgen we zijn leven dat ook in een geflipte zwartwit montage is gefilmd en soms onavolgbaar is. Ook erg vette soundtracks van Aphex Twin, Autechre en Orbital erbij. Tegen het einde aan word de film bizarder en komt de waarheid wel zonbeetje naar boven.

Erg fijn debuut van Aronofsky.

4,0*

Herziening doet wonderen!

De eerste keer wist Pi me nog niet helemaal te overtuigen, maar nu werd ik compleet omvergeblazen door Aronofsky's debuut. Wat een briljante afdaling in de geest van een geobsedeerde wiskundige. De rauwe maar virtuoze zwart-wit fotografie mag er wezen, de montage is top, maar het is de soundtrack die met de bloemen gaat lopen. Ronduit geniaal. Ook Sean Gullette is geweldig als paranoïde loner die grip probeert te krijgen op de wereld.

5*

...leuk om Orbital terug te horen.. geweldig album, dat "In Sides"

Nadat Requiem for a Dream en Black Swan van Aronofsky me heel goed bevallen waren (beide films 5*) was het toch tijd om ook deze debuutfilm van de maker boven te halen. Een heel ander thema, alhoewel het anderzijds toch op hetzelfde neerkomt (de obsessie van het hoofdpersonage). De typische kenmerken van Aronofsky komen sterk naar voren. Prachtige combinatie van muziek en beeld. Door het gebruik van de zwart/wit filter (met wat overbelichting) krijg je een mooi beeld van een man die enkel denkt in cijfers en op zichzelf leeft. Het claustrofobische wordt hierdoor sterk benadrukt.

Of het cijfer in de film relevant is en ook in werkelijkheid zou toegepast kunnen worden is eigenlijk niet aan de orde. Het gaat over de obsessie van Max voor dat bewuste cijfer. En andere fanatieke instanties die graag alles onder controle willen houden.

Het enige minpuntje, waardoor de film minder scoort dan Requiem for a Dream en Black Swan, is vooral persoonlijk. Voor mij mist de film de nodige emoties om er echt van te kunnen genieten. Naar mijn smaak is de film net iets te hard. Bovendien mis ik de spiraal van obsessie wat bij die 2 films wel aan bod kwam. Daar kreeg je een hoofdpersonage dat in een neerwaardse spiraal wordt meegezogen in het obessieve. Terwijl Max al in z'n obsessie gevangen zat. Maar dat is louter persoonlijk en doet niets af aan de kwaliteit waarmee de fim gemaakt is.

Prettig gestoord.

Nog niet alles gezien, Black Swan en Wrestler waren goede films, en naast deze twee sprak vooral zijn debuut mij erg aan. Darren is niet echt een regisseur waar ik voor te springen sta, ik zal hem zeker gaan volgen de jaren die hierna volgen, maar toch weet hij niet iets persoonlijks los te maken. Het waren stuk voor stuk geweldige films, maar wisten me niet totaal te pakken. Wat jammer is. Tot gisteravond was ik dus niet zo heel ver weggeblazen. Black Swan had natuurlijk wel een indruk gemaakt, maar nu ik er naar terug kijk word ik er niet bepaald enthousiast weer van (heb hem al drie keer gezien, misschien vandaar). Aldus, gister Pi opgezet. En dit trok dan wel onder de huid. Gekkenwerk.

Ik ga het er niet te lang over hebben, want Pi is echt een ervaring die je moet liggen of niet. Er is al veel gezegd over deze film en ik ken mijn skills en zal er waarschijnlijk niet veel bij voegen. Ik vond het alleen echt dat de film het moest hebben van het audiovisuele mind-fucken. Leuke twist om met bestaande samples een soort soundtrack te maken (baby geluiden, geneuk, boren enz. ). Niet zo origineel, maar ik vond het hier vooral gewoon goed werken. Camera werk is lekker wild, gelukkig is het nergens gedoseerd waardoor je echt in een volle beleving zit zonder remmen, tot een hoogtepunt. Verhaal wist me niet zo zeer te trekken, bleef voor mij een beetje vaag en zag geen diepere betekenis achter bepaalde dingen. Het was zoals het was, al was het, wat het was, toch heel interessant. Snap je?

Bijzondere kijk ervaring die het moet hebben van de stijgende lijn qua gekheid. Ik werd bijna gek, en dat was als het goed is ook de bedoeling.

4,5 ster

Met Pi eindelijk ook de laatste film van Aronofsky gezien die ik nog moest zien.

Moet zeggen dat het een aparte filmervaring is. Eerst en vooral is er het zwart-wit gegeven dat toch altijd voor een extra dimensie zorgt. Wat echter ook gelijk opvalt is de geweldige score, gewoonweg verslavend. In dat opzicht (en in nog wel meerdere opzichten) lijkt deze film sterk op Requiem for a Dream. Op zich een belachelijke opmerking natuurlijk, want het is uiteraard andersom, maar heb RfaD nu eenmaal eerder gezien. Sowieso zijn er best wel wat parallellen tussen beide films.

Visueel bij momenten een echte trip en mede dankzij die geweldige score slaagt Aronofsky er nogmaals in een film te maken die je toch een beetje van je melk brengt.

Het hele wiskundige riedeltje is wellicht leuk voor mensen met affiniteit voor wiskunde en getallenleer, had er persoonlijk niet veel mee en het is ook niet meteen daar waar het om draait.

Sterke film.

Blijft geweldig ... maar!

De editing viel me af en toe een klein beetje tegen, ook ogen sommige shots toch net iets te kaal. Mooie, groezelige zwart-fit fotografie ten spijt, de film begint een klein beetje z'n leeftijd tegen zich te krijgen.

Gelukkig blijft de soundtrack wél ijzersterk, wellicht omdat het nog steeds de enige "normale" film is met een serieuze, wat meer underground gerichte electronische soundtrack. Toont maar weer hoe oubollig de filmwereld als geheel is.

Verder gewoon een erg sterke film, aardig wat memorabele scenes, mooi thema en een mooi einde.

5.0* blijven wel staan, top 10 notering is hij kwijt. En uiteraard een uitgebreide review