Pi (1998)

Opmerkelijk kun je deze film op z'n minst noemen: Een zwart-wit film, drum & bass muziek en dan nog eens een vreemd verhaal. Het is dus wel even wennen aan de film.

'k heb de film dan toch uitgekeken, maar vond toch dat er meer had ingezeten. Het zal toch bij een keer blijven denk 'k.

Het deed me een klein beetje denken aan The Number 23, omdat hij ook zo obsessief met dat nummer bezig is. Al zou 'k dan eerder The Number 23 aanraden, omdat deze veel meer toegankelijk is voor het grote publiek.

Wiskunde is voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar tegelijkertijd erg intrigerend.

Pi is een intelligente film, met een duidelijke vinger van Aranofsky en zijn vriend Mansell; fijne editing en een heerlijke score (+ soundtrack), al is het niet geheel de sfeer die me ligt.

Waar Aranofsky zich hierna mee ging bemoeien, ligt meer in mijn straatje - zijn heerlijke climaxen na schitterende cinema boordevol prijsscènes, met veel naargeestige trekken.

Desalniettemin is Pi zeker niet ongeslaagd. De paranoia van Max komt sterk tot uiting (achtervolging!) en het einde krikt het cijfer wat omhoog.

Ruime 3* en, net als alle andere Aranofky's, alleen kans op verhoging bij herziening.

Eindelijk eens deze Pi gezien - waarom zijn sommige films toch zo lastig legaal verkrijgbaar? Het was het wachten gelukkig wel waard.

Een zwart-wit film, en bijna letterlijk deze keer. Wiskunde is een exacte wetenschap, zonder echt grijze gebieden zoals in psychologie, geschiedenis of rechtsgeleerdheid wel bestaan. Hoogstens onontgonnen gebieden, dat wel. En ook deze film toont weinig grijs. Lichte vlakken zijn vaak wit, donkere vlakken vrijwel altijd tegen het zwarte aan. Daar helpen kledij (van de joden) of metrostations als decor ook aan mee, maar ook overbelichting en onderbelichting die zo af en toe langs komt. Tezamen met veel close-ups geeft dit een heel benauwend beeld.

Ook de score van Mansell is uitstekend (en hij met een kleine cameo, leuk!) die perfect bij de leefwereld van Cohen past. Niet vaak wordt hoofdpijn zo goed door beeld en geluid getoond als hier. Je voelt het zelf gewoon. Dat komt ook door het intrigerende spel van Gullette als autistisch persoon (lijkt me): intens en overtuigend. Ook de bijrollen van Sal (vooral hij) en de jood worden heerlijk ingevuld.

Waar Aronofsky de mosterd vandaan haalde voor Requiem en Black Swan is heel duidelijk. Technisch zowel zijn snelle montage (die overigens nooit verwarrend wordt zoals bij veel slechte actiefilms wel gebeurt), de bodycam en het tonen van hallucinaties, maar ook plekken als Coney Island en de metro van New York. Dit is dus niet enkel een bijzondere film maar ook een goedkope blauwdruk voor die twee andere meesterwerken. En dan te bedenken dat deze film slechts $ 60.000 kostte. En toch ziet het het fantastisch uit. Wellicht zelfs door de goedkope materialen is het heerlijk smoezelig. Daarnaast een aardige inhoud over wiskunde dat voldoende brengt om naast het audiovisuele de film interessant te maken. Alleen tegen het einde zakt de film iets in, dus net geen absolute topscore. Verdiend 4,5*.

Ik had deze film al een tijdje op m'n pc staan, maar nooit echt de behoefte gehad om 'm te zien, maar het moest er dus ooit van komen en ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Een erg fascinerende doch bizarre film met een zeer beklemmend sfeertje doordat het in zwart-wit is, de ietwat drukke montering en de pompende soundtrack. De obsessie die Max heeft wordt door deze middelen dan ook goed in beeld gebracht.

Daarnaast is dit echt een film voor de wiskunde freaks met alle formules en theorieën die voorbij komen, zelf kende ik er wel een paar. Maar dat de Thorah gebaseerd is op cijfers wist ik nog niet.

Dikke 3,5 sterren.

Op dit moment is PI de beste film van wat ik van Darren Aronofsky heb gezien, maar met o.a. The Fountain , The Wrestler en in de toekomst respectievelijk Noah (2014) verwacht ik ook dat het nog een tijdje de beste van Aronofsky zal blijven. Wat een heerlijke abstract film is Pi geworden.

De film begint al heerlijk trippend met de harde beats, de zwarte/witte filters en de energieke/speelse montage wordt er een nihilistische leegte gecreëerd over een man die ontzettend getalenteerd is met cijfers en dat tot een vloek degradeert en tenslotte tten onder aan zal gaan. Op zich kan Aronofsky al zeer boeiend een aftakeling van iemands leven in beeld brengen (ik weet niet of je daar zo blij mee moet zijn ) maar goed hij heeft daar toch talent voor. Maar met Pi maakt hij toch de minst toegankelijkste, indrukwekkendste en bovenal de beste.

De wereld die hij creëert in Max zijn hoofd of daarbuiten is fascinerend en boeiend. De regie is hallucinerend. De film is zit daarbij ook nog eens zo vol met detail en andere kleine details waardoor je bij iedere kijkbeurt weer nieuwe boodschappen of invalshoek krijgt, want er wordt voor de kijker hier niks voorgekauwd je moet zelf op ontdekkingstocht. Het wiskundig gedeelde wordt als kapstok gebruikt de ware boodschap of moraal zit ertussen in.

Ondanks dat de film vol zit met cijfers en je zelf er niks mee hebt is deze film zeker een aanrader.

Potentiele top 10 materiaal.

$40.0000.- heeft dit meesterwerk maar gekost.

In een zoektocht naar controle probeert Max het leven te verklaren door op een wiskundige manier het bestaan te vatten in terugkerende patronen.
Hij probeerd via deze patronen het leven te vatten, grip op de wereld te krijgen, maar hij verliest zichzelf in dwangmatigheden die hem drijven naar een aan psychotische grenzende gemoedstoestand. Wanneer hij dicht bij een antwoord lijkt te zijn eindigd zijn zoektocht in het bovennatuurlijke. Hoewel deze uitkomst totaal haaks staat op zijn eerdere kijk op het leven, durft hij het gevoel om zelf controle te hebben op te geven, wat hem de rust geeft die hij eigenlijk zocht.

Lichten dimmen, volume opendraaien en verdrinken maar.
Het leven en de persoonlijkheid van introverte individu's zoals we hier zien valt vaak moeilijk te bevatten. Aronofsky slaagt erin om audiovisueel een zeer intrigerende en geslaagde poging hiertoe te doen. De zwartwit beelden, snelle montages, opzweperige score, het maakt het plaatje en de persoonlijkheid waarin hij ons meesleurt compleet.

Het is een korte maar krachtige rit. De speelduur had van mij gerust langer mogen zijn, maar de 'chaos' die de film nu heeft dankzij zijn korte speelduur en turbulente inhoud hebben wel een groot aandeel in het uiteindelijk samenhangende geheel.
We zien Max ten onder gaan aan zijn zoektocht en drang naar controle, en hiermee hebben we een universeel fenomeen op het doek waarin we onze maatschappij weerspiegeld kunnen zien; alles moet binnen de rede vallen. Dit wordt subliem weergegeven. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan de manier waarop de buurvrouw in het verhaal betrokken wordt. De natuurlijke en dierlijke aantrekking die Max voelt tot dit vrouwtje brengen hem ontzettend van de wijs, hij kan haar niet benaderen noch doorgronden met exacte logica. Wanneer hij dan haar 'gemeenschapsgeluiden' door zijn muur hoort wordt zijn chaos en onvermogen compleet. Zo tekenend en treffend.

De film wordt gekenmerkt door een stijl die veel van Aronofsky's latere werken zullen karakteriseren, met name vooral Requiem for a Dream mijns inziens. Als je je dan bedenkt dat hij heeft moeten redden met zulk een klein budget, dan kun je niet anders dan spreken van een meer dan geslaagde debuutfilm!

π

Wiskundige titel. Niet heel aantrekkelijk als je er net een heel schooljaar achter de rug hebt. Nog minder aantrekkelijk als je naar voren kijkt en nog meer integralen, primitieven, parabolen en stellingen voorbij ziet komen. Toch duurt hij maar 80 minuten en zou hij zo weg moeten kijken. Een aantrekkelijk verhaaltje leek mij. Iets wat psychologisch en mathematisch heel goed uitgewerkt zou kunnen worden. Het eerste wat mij opviel voor een film uit 1998: de oude sfeer die gecreëerd was. Daar zal ik zo nog op terug komen.

Het verhaal is zeer simplistisch; een man ontdekt een machine waarmee je de vragen van het leven kan beantwoorden. Hij wordt benaderd door zowel een bedrijf als een groep joodse geestelijken (sekte vind ik zo'n naar woord). Hij heeft met zijn machine in zijn macht, maar met macht komt verantwoordelijkheid. Hij wordt tot gekte gedreven.

Want de gebeurtenissen in de film vallen direct op hun plaats. In de 80 minuten was er geen tijd voor uitgebreid uitdiepen van de personages en de film heeft dus een zekere mate van obscuriteit.

De af en toe wiskunde stellingen en anekdotes, uiteraard over wiskundige, geven de film een frisse invulling. Je hoeft geen genie te zijn om de film te kunnen volgen. De verhalen over Archimedes en Pythagoras waren een welkome onderbreking van het normale verhaal.

Uiteindelijk is het in zijn eenvoud precies goed uitgewerkt. De ontwikkelingen van Max zijn precies goed weergegeven, en zijn leraar maakt met 216 het verhaal compleet. 216? Kijk maar wat dat is

Sean Gullette, dé man in de film, speelt een puike partij. Hij weet zeer goed een wereldvreemde mathematicus neer te zetten die achter het systeem in Wall-street probeert te komen. Daarbij bewijst hij niet alleen zijn hypothese, maar ook die van het de hele schepping. Wat zijn we? Hoe komen we hier? Wat is ons doel? Wie is God? Hij lost het allemaal op met één antwoord. Zeer diepzinnig, maar mooi om te zien.

Ik had het al over de sfeer. Die is prachtig. Ik dacht continu dat ik naar een film uit de jaren 40 zat te kijken. Toen ik hier vervolgens kwam zag ik 1998 staan. Dit komt mede door het gebruik van zwart-wit. Echter draagt de manier van filmen meer bij. Waar je in bijvoorbeeld Schindler's List nog het gevoel hebt dat je in een moderne film zit, is de eenvoud waarin deze film gedraaid sfeergevend en typisch voor een wat oudere film.

Eveneens zijn de kamers en locaties goed genomen. Je krijgt echt een oud gevoel bij deze film. Uiteindelijk zijn er volgens mij maar 2 ruimtes gebruikt en voor de rest wat straatbeelden, maar het is prachtig!

Ook de muziek paste erg goed in de stukken. De migraineaanvallen waren goed ondersteund en zorgde voor een vorm van medeleven met de hoofdpersoon.

Uiteindelijk is π een film waarin je 80 minuten geniet. De regisseur had het veel dieper uit kunnen werken, maar π schittert door zijn eenvoud.

4*

Goeie film over een man die op zoek is naar een getal dat het patroon in alles blootlegt. Een film over wiskunde die, naarmate het verhaal vordert, steeds intrigerender en ook spannender wordt. Helaas valt het einde wel een beetje tegen. Een aantal mooie, chaotische montages ondersteund door een goed bijpassende soundtrack zorgen voor de paranoïde sfeer van deze originele very-low-budget film.

Sterk debuut.

Opvallend toch hoe Aronofsky in z'n eerste langspeelfilm meteen de elementen vond die de rest van z'n latere oeuvre zouden kleuren. De snappy editing die een grote rol speelt in Requiem for a Dream, de onstopbare neerwaartse spiraal waarin z'n obsessieve hoofdpersonages terechtkomen (wat later ook het geval zou zijn in alweer Requiem for a Dream maar ook Black Swan), maar vooral de samenwerking met Clint Mansell die beide carrières tot grote hoogten zou stuwen. Het zit allemaal ook in Pi, waarin Aronofsky van de wiskundige Max een Icarus maakt die zijn vleugels verbrandt aan de zoektocht naar een algeheel patroon in het universum. Het wiskundige thema zorgt voor een interessante toets, maar het is toch vooral de obsessie en daarbijhorende ondergang van Max die cenraal staan. Hoe dichter Max bij zijn ontdekking komt, hoe meer zijn mentale toestand erop achteruitgaat. Dat zowel Wall Street als een religieuze Joodse sekte een ongezonde interesse tonen voor zijn ideeën helpt daar ook niet aan.

Visueel haalt Aronofsky meteen een hoog niveau. De eerder genoemde editing, het camerawerk en de korrelige zwart-witbeelden staan allemaal in het teken van het verbeelden van Max' gemoedtoestand, wat erg goed werkt. Waar de film echter volledig in excelleert is de soundtrack. Perfect gekozen nummers van onder andere Aphex Twin en Orbital zorgen voor een opzwepende sfeer, maar ook Mansell zelf laat zich niet onbetuigd en levert met de titelsong een waar meesterwerkje af. Niet meteen omdat het zo'n briljant nummer is, maar omdat het perfect bij en in de film past. Het acteerwerk is bovengemiddeld. Mark Margolis levert een sterke bijrol af en Sean Gulette weet de film moeiteloos te dragen. Leuke cameo ook voor Clint Mansell zelve als fotograaf.

Interessant idee, knap uitgewerkt via een uitstekende score, en een mooi einde. Sterke Aronofsky. 4*.

Viel me een beetje tegen... het zwart wit heeft voor mij geen meerwaarde. Is nergens erg intens, terwijl andere films van Aronofsky dat naar mijn mening juist wel zijn. Muziek wel weer in orde. Verhaal zelf lijkt natuurlijk erg op dat van A Beautiful Mind. Alhoewel ik die film persoonlijk een stuk beter vond. Qua acteerwerk, decor en verhaaltechnisch.

Deze film - sinds lange tijd weer eens herzien - oogt voor mij qua inhoud als een puur filosofische film. Centraal staat Max, een computerdeskundige die alle wetenschappelijke vragen beantwoord wil hebben, en meent die oplossing te kunnen vinden met behulp van de getallenleer. Hij gaat zo op in zijn werk dat hij geen oog heeft voor die kleine dingen die het leven zo interessant maakt, zoals bij voorbeeld het contact met zijn niet onaantrekkelijke buurvrouw. Max staat voor mij daarom ook als een duidelijk voorbeeld van een wetenschap fundamentalist, een wetenschapper die niet wil accepteren dat al het wetenschappelijk onderzoek begrensd is. We kunnen namelijk niet alles weten en we moeten er ook niet naar streven om alles te weten. Wat zei Wittgenstein in zijn Tractatus (Stelling 6.52) hier ook weer over;

"Wij voelen dat zelfs als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zijn, onze levensproblemen nog helemaal niet zijn aangeroerd".

De oplossing van het levensprobleem kun je naar mijn mening alleen maar intuïtief vatten. Daar heb je geen computer voor nodig. Het heeft namelijk niets met wetenschap te maken en je kunt er namelijk ook niets over zeggen omdat het volledig subjectief is.

Behalve het filosofische gehalte mag het camerawerk in prachtig geschoten zwart/wit beelden natuurlijk niet onvermeld blijven. Stilistisch is Pi een grootse film van Aronofsky, misschien nog net overtroffen door zijn opvolger "Requiem for a Dream". Daarna ging het met deze regisseur snel bergafwaarts met als dieptepunt zijn laatste film, het Bijbelse "Noah". Zoals bij zo veel regisseurs die een uitstekend debuut maakten - Christoffer Nolan bv - moest kwaliteit helaas plaats maken voor kwantiteit.

4,5* Na herziening.

Echt een groeier dit. Vooral veel details in de vorm van visuals en soundtrack die me bij de herziening (meer) opvielen. Elke scene word ondersteund door perfecte, uiterst sfeervolle soundtrack en visueel is het gewoon een feest, al moet ik wel bekennen dat ik gewoon een zwak heb voor die heerlijke gritty zwart-wit stijl.

Cohen's obsessie is gewoon geweldig om te volgen. Zijn gemoedstoestand gedurende de film, is erg intrigerend weergegeven, zoals we dat bij meer films van Aronofsky gewend zijn. De soms hectische editing, de elektronische soundtrack, waar ik sowieso al fan van ben, en de korrelige visuals die ik al eerder aanhaalde, alles draagt bij aan de waanzin van Cohen, die ons op sublieme wijze getoond word in Pi. Knap werk, al helemaal als je je bedenkt dat ik de ballen verstand van wiskunde heb, noch enige interesse in het onderwerp. De uitwerking van Pi is echter wat het zo'n geweldige kijkervaring maakt. Requiem for a Dream vind ik nog iets beter, simpelweg om dat die een nog grotere impact achterliet.

Neemt niet weg dat dit meesterwerk in mijn ogen gewoon 5,0* verdient plus een plek in m'n top 10. Geweldige film.

Totaal geen idee wat ik hiervan moest verwachten. De enige aanwijzing die ik had was Aranofsky, en dus wellicht een Requiem of a Dream-achtige cinematografie, maar de inhoud?

De Aranofsky-stempel is voornamelijk meteen te merken door de score van Clint Mansell, die dezelfde 'feel' heeft als die van RoaD, en waar de film een heel lekker ritme van krijgt. Sluit ook naadloos aan bij de inhoud wat mij betreft.

Die inhoud bleek gedeeltelijk sureëel en gedeeltelijk heel concreet - want wiskunde - te zijn.

Ook al heb ik heel weinig met wiskunde en cijfers, vond ik dat aspect nog wel het beste aan de film. De verhalen van Sol, de inkijkjes in de reeks van Fibonacci, Da Vinci, pi, de Thora, allemaal erg interessant en ook zeer pakkend naar film vertaald. Ga er maar aanstaan om zulke droge kost interessant te brengen.

Had eigenlijk gewild dat de hele film meer zo was - wie had dat gedacht, bèta-noob als ik ben- omdat ik echt heel weinig heb met sureële cinema. Ik hou van realisme, en vooral begrijp ik dingen graag. En van deze film hoopte ik echt dat ik 'm ging begrijpen omdat het onderwerp in combinatie met de vorm me echt boeide. Is uiteindelijk redelijk gelukt. Denk dat het allemaal wat minder moeilijk is dan het overkomt, maar een herkijkbeurt kan en wil ik er nog wel aan wijden.

Overigens is de vergelijking met Christopher Nolans Following snel gemaakt; een wat obscure zwartwitfilm als opmaat naar het eerste grotere commerciele werk. Best opvallend, en dan ook nog in hetzelfde jaar. Ik heb hier uiteindelijk meer mee dan met Following, de inhoud is daadwerkelijk intelligent (of moet ik zeggen, de intelligentie heeft daadwerkelijk inhoud), in tegenstelling tot Nolans wat gekunstelde moeilijkdoenerij.

voorlopig 4*

Paranoia. Obsessie. Wiskundige en filosofische thema's. Surrealistische beelden. Had ik al totale paranoia gezegd?

π zit er vol van. Gelukkig wel op de juiste manier; de paniekerige en de wat rustigere scènes houden elkaar netjes in balans. Het verhaal is bijzonder vernuft en gebaseerd op het principe dat alles wat zich in de natuur voordoet, gebaseerd is op patronen. Met name in het eerste gedeelte van de film wordt dit op een uitstekende manier visueel uitgebeeld; stof om ook na de aftiteling verder over na te denken.

Wat cinematografie betreft doet de film het behoorlijk, zeker gezien het budget wat er destijds voor was uitgetrokken. Ook de acteerprestaties zijn naar behoren en de soundtrack à la Moby mid jaren '90 sluit goed aan. De enige kanttekening die derhalve geplaatst kan worden, is de zwart-wit keuze; het was wellicht beter geweest om op bepaalde momenten in het verhaal (met name in de laatste scène) toch wat kleur toe te voegen om het een en ander nog treffender te duiden.

π: een beetje vreemd, maar wel lekker. En niet in de laatste plaats: bijzonder interessant.

Zware tegenvaller, en zwaar overgewaardeerd wat mij betreft, de hoge score deed me onterecht een sterke film verwachten. Wat ik vervolgens kreeg was een experimentele low budget film met ondermaats acteerwerk wat de hoofdpersoon betreft, slechte dialogen, een vervelend onsamenhangend script die op momenten langdradig saai is, en slecht computergegenereerd lawaai. Qua beelden grijpt men naar overbelichting, slechte beeldkwaliteit en zwartwit om het nog ergens op te laten lijken. Hoofdpijnbeelden en hoofdpijnmuziek. Ik heb betere experimentele low budget films gezien die het met minder dan een tiende van het budget van deze film moesten doen.

Het script valt te verwijten dat het geen kant opgaat, het begint alsof een wiskundegeleerde de aandelenmarkten wil verslaan, maar daar blijft niets van over. Er worden daarbij zelfs voor de hand liggende inkloppers genegeerd, zo heeft men het qua wiskunde over Fibonacci en komen de aandelenmarkten voorbij maar nota bene zoekende naar een verband legt men de link niet tussen die twee, terwijl de Fibonacciformule een bekend onderdeel is van het ook bekende technische analyse van de markten. Daar waar de hoofdrolspeler van droomt was al decennia geleden uitgevonden... Of misschien was het de bedoeling om dat te ontwijken zodat we denken dat we hier met een genie te maken hebben die het wiel uitvindt.

Vervolgens gaat het de religieuze kant op wat de film nog onzinniger maakt, en eindigt het na een slaapverwekkend stuk met de hoofdrolspeler die een gat in zijn hoofd boort om zijn 'wiskundekennis' (die hij duidelijk niet bezit, het heeft immers tot niets geleid) te wissen... Die religieuze kant gaat het op aan de hand van de Torah Codes van Eliyahu Rips, uiteraard zonder bronvermelding zodat we wederom denken dat we hier met een genie te maken hebben.

Kortom, een experimentele film van Aronofsky, hier en daar laat hij zien wat hij in zijn mars heeft, maar als geheel is het zeer ondermaats. Heeft wat weg van een afstudeerproject. Gelukkig is het later met hem wel goedgekomen, mede dankzij grotere budgetten.

1,5 a 2*

Een matige drama thriller film..

Saai verhaal...

Saai acteerwerk..

Zwart en wit beeld, geen HD aanwezig, slecht kwaliteit

breedbeeld...

Redelijk geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Niet te moeite waard...

Het kostte niet heel veel tijd om verknocht te raken aan de geluidsband van deze film. Mansell’s elektronische tonen passen erg goed bij de paranoïde sfeer die Pi oproept, en het is dan ook mede door de muziek dat ik dit werk waarlijk meeslepend vond.

Want op het narratieve vlak miste ik toch wel wat, al genoot ik van de speculatieve vervlechting van wiskunde en (Joodse) religie. Pi draait uiteindelijk vooral om de toenemende paranoia van hoofdrolspeler Max Cohen (Sean Gulette). En dat was me dan net niet genoeg, want ik vond Gulette niet al te sterk acteren, en de beelden flitsen zo snel aan je voorbij dat een stukje opbouw of narratieve uitwerking meestal zoek is.

Dat flitsende tempo is echter weer sterk gedaan, want de montage is van hoog niveau. Het geeft Pi qua filmvorm iets extra’s. Wel betwijfel ik tot op dit moment of ik erg gelukkig ben met de zwart-wit keuze, dat genereerde visueel een stukje grauwheid en deed de scherpte van het beeld geen goed. Misschien was dat juist Aronofsky’s intentie, maar ik ben benieuwd of ik er nog meer in had gezeten als er in kleur was gefilmd.

Knap dat diezelfde Aronofsky met zijn debuut op low budget al zoiets kon neerzetten. Ik ben onder de indruk, maar mis nog net even dat extraatje voor een waarlijke hoge beoordeling.

Stevig in de 3,5*

"11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature. 2. Everything around us can be represented and understood through numbers. 3. If you graph these numbers, patterns emerge. Therefore: There are patterns everywhere in nature."

Max Cohen is geobsedeerd door nummers. Hij heeft zelf een supercomputer gebouwd die op een dag een schijnbare willekeurige 216 getallen produceert. Max wordt benaderd door een groot bedrijf en een Joodse sekte.

Wiskunde is mijn minst favoriete vak en ik ben erg slecht met nummers. Toch vond ik het concept van Pi wel erg interessant. De film heeft een geslaagd paranoïde sfeertje en het obsessieve spreekt me ook wel aan. Het ontwerp van de 'supercomputer' zag er ook wel gaaf uit.

Darren Aronofsky's filmdebuut, gemaakt voor een bescheiden budget van $60,000. De film deed me denken aan het debuut van Christopher Nolan, Following uit dat zelfde jaar (die voor slechts $6,000 gemaakt is). Beide films hebben dezelfde grauwe zwart-wit fotografie. Pi was opzich mooi geschoten, al was het beeld af en toe wel een beetje wazig en te hoog belicht. De soundtrack bestaat uit een elektronische score met een typisch jaren '90 geluid, past wel goed bij de paranoïde sfeer.

Uiteindelijk vond ik Pi wel een redelijke film. Het is leuk om te zien wat je met zo'n klein budget kan doen en de film heeft een sterk uitgangspunt. Het plot loopt echter toch niet helemaal lekker en echt spannend werd het nergens.

Een knappe prestatie van regisseur Darren Aronofsky om van een abstract vak als wiskunde een fascinerende film te maken. Wiskunde is totaal niet mijn ding want bij termen als: uiteraard Pi, de gulden snede (phi), de Stelling van Pythagoras, Archimedes-spiraal en Rij van Fibonacci gaat mijn hoofd tollen. Uiteindelijk kan het niet anders dan dat het bij Maximillian Cohen, een briljante informaticus ook zal gebeuren. Cohen werkt tussen zijn migraine-aanvallen door aan een supercomputer waarmee alle grote maatschappelijke en wetenschappelijke vraagstukken zullen kunnen worden opgelost. Max is dus een uitverkorene tegen wil en dank, een hoogvlieger die gedoemd is neer te storten, een Icarus. Hierdoor tracht een machtig beurskantoor Cohen over te halen om hun de aandelenkoersen te voorspellen terwijl een Joodse sekte achter Cohen aan zit om de wiskundige mysteries uit de Thora (kabbala) te verklaren. En zo zit de hele film vol met symboliek. Dit alles wordt begeleidt door perfect werkende heerlijke techno en drum&Bass soundtrack van Clint Mansell. Het is een aparte kijkervaring deze Pi.

Tja, een film die zich weer slimmer wilt voordoen dan het in werkelijkheid is. Voor mij is dit basiswiskunde. Zo worden er heel wat wiskunde thema's kort aangehaald over het al dan niet aanwezig zijn van een patroon in Pi. Net dit artikel even gelezen, best interessant: Pi day: Pi might look random but it's full of hidden patterns | The Independent - independent.co.uk.

In de film vertelt men ook het voor mij erg bekende verhaal van hoe Archimedes eens in zijn bad zat en tot een geweldig idee kwam. Dat doe ik ook regelmatig maar tot nu toe nog geen geniale ingeving van die orde helaas De moraal van dat verhaal vond ik nog wel interessant want ik zei eigenlijk net hetzelfde als wat Max zei tegen Sol.

Dan komt ook de Rij van Fibonacci nog even langs om van daaruit de gulden snede uit te leggen en uiteindelijk te komen tot spiralen (die dan mooi in beeld gebracht worden door melk die zich verspreid in koffie en uitgeademde rook). Eigenlijk wordt er hier naar fractalen toegewerkt maar daar gaat men dan niet op in.

Men springt dus eigenlijk nogal van de hak op de tak zonder uit te werken wat alles met elkaar te maken heeft. Zo kan iedereen wel een film maken over wiskunde zonder er ook maar iets van te snappen. Men heeft het wel over verbanden die men legt met de aandelenmarkt en met getallen uit de Thora, maar ik mis uitwerking.

Het zwart-wit is niet zozeer een heikel punt aan deze film, maar de korrelige beeldkwaliteit en het camerawerk vond ik op momenten eerder storend. De muziek heeft wel iets hypnotiserends en kon ik wel smaken.

Het belangrijkste punt van de film gaat wel over paranoia natuurlijk. Van teveel kennis kan je zeker paranoïde worden als je te geobsedeerd geraakt door iets. Veel mensen willen waarschijnlijk eerder slim worden, maar de supergenieën die willen misschien juist het omgekeerde. Natuurlijk zal een gat boren in je schedel niet je intelligentie doen verdwijnen. Je zal de volgende dag niet rustig op een bank zitten, maar wel dood in een kist of oven liggen.

You have to take a bath or you will get nowhere

Ik ben nooit een echt grote Darren Aronofsky fan geweest. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit pas de derde film is die ik van hem zie, maar ik zie de grootsheid niet in The Wrestler of Black Swan. Dan maar eens zijn regiedebuut proberen. Naar het schijnt één van de meest indrukwekkendste debuten en ik zag hier en daar een vergelijking met Eraserhead passeren. Ook niet meteen één van mijn favoriete David Lynch films, maar wel interessant genoeg om hier eens voor te gaan zitten.

Ook deze keer niet helemaal overtuigd eigenlijk. Hetgeen me vooral begon tegen te steken was de korrelige structuur van de film. Ik ben altijd wel te vinden voor een film die een poging doet om zijn eigen stijl te krijgen, maar dit zag er bij vlagen toch wel erg lelijk uit. Het lijkt wel alsof je de helft van de tijd naar één of andere brakke en onscherpe VHS kopie te zien waarbij de kleur is weggedraaid. Toch doet Aronofsky nog wel een aantal interessante dingen. De wiskunde die hij hier tentoon stelt is nu niet van zo'n indrukwekkend niveau, maar hij blijft het op een manier wel boeiend houden. Alleen een beetje jammer dat de film naar het einde toe wat begint te ontsporen. De jacht op Max door dat Wall Street bedrijf (hoogtepunt is misschien wel de scène waar Max onder een auto gaat schuilen en wordt gevonden door Marcy) is nog een goede zet, maar het abrupte verdwijnen van Sol bijvoorbeeld had wel wat beter gemogen.

Zeker omdat Arronofsky best nog wel wat ruimte had om dit allemaal verder uit te werken, de film duurt nu toch maar een goede 80 minuten. Wel een fijn eindbeeld trouwens met Max die zijn wiskundeknobbel als het ware "weg" boort. Ook een vlotte combinatie van beeld en geluid trouwens. Zijn maar weinig films waar het zo complementair lijkt te zijn en dat is toch ook voor een groot stuk de meerwaarde aan deze film. Dat, en een degelijke cast. De waanzin waar Max verder en verder in verzeild geraakt wordt heerlijk neergezet door Sean Gullette en ook de wisselwerking met Sol, gespeeld door Mark Margolis, oogt vlotjes. Toffe bijrol ook nog wel van Ben Shenkman als de Joodse Lenny. Diens rol wordt naarmate de film vordert groter maar vreemd genoeg wordt de invulling van Shenkman dan wat minder interessant. Ik vond hem op zijn best in de lunch gesprekjes met Max.

Wel verbazingwekkend trouwens hoeveel mensen hier op de site een hekel aan wiskunde hebben en daardoor bijna de film links laten liggen. Heb er zelf nooit zo'n problemen mee gehad, maar ik zou er nooit aan denken om een film daardoor niet te proberen. Soit, maakt verder weinig uit. Interessant debuut van Aronofsky maar wel één die de tand des tijds niet doorstaan lijkt te hebben.

3*

Pi is een herziening, maar het was al een hele tijd geleden dat ik Pi nog eens zag. Het is Aronofsky's debuutfilm (als langspeelfilm), een low budgetfilm eveneens, die destijds op het Sundance Festival de prijs voor beste regie in de wacht sleepte. Aronofsky is één van mijn favoriete acteurs. Wiskunde spreekt me sowieso aan en ook daarom kan ik Pi best smaken. Aronosky laat hier al zien wat hij in zijn mars heeft. You love it or you hate it, ik behoor alvast tot de fans van Aronofsky.

Technisch is Pi een hoogstandje met zijn visuele effecten, snelle montages en close-ups. De inname van pillen is een item wat we in zijn later meesterwerk 'Requiem for a dream' zullen terugzien. Ook de grauwe zwart-witbeelden dragen bij tot de mysterieuze geheimzinnige context waarin het getal Pi zich al eeuwenlang bevindt.

Max Cohen, een op cijfers en wiskundige formules gericht individu met beperkte sociale vaardigheden, die vooral in zijn eigen wereld leeft. Aronofsky creëert met Pi de macht der getallen en maakt van wiskunde een onheilspellend meeslepende thriller. De complottheorieën vliegen je om de oren en het Joodse syndicaat en beurswereld houden hem nauwlettend in de gaten. De film doet me in dat opzicht wat denken aan A beautiful mind met Russell Crowe. De voice-over ten slotte passen bij het personage van Max Cohen als een eigengereide in zichzelf gekeerde zonderling. Zijn oplossing om verlost te raken van zijn hersenspinsels is dan ook simpel, doeltreffend en onomkeerbaar. Sterke film, zonder meer!

Best lekker.

Nog een Aronofsky erbij. Ik moet nog wat meer van hem zien, maar ik zit nu op 5/7de van zijn langspeelfilms en dat vind ik toch heel wat. Tot nu toe zat er ook geen echte teleurstelling bij. Ik meen dat elke film van hem boven de 3,0* kreeg, en Pi is daarop geen uitzondering. Zo goed als enkele andere titels vind ik het niet, maar nog steeds zeer solide.

Goedkoper dan zijn andere films, maar Aronofsky laat hier al vroeg zien waar tot hij toe in staat is. De regie is soms uitzonderlijk sterk, zeker tijdens de scenes die meer gekte uitstralen brandt het allemaal goed los. De montage en editing zijn soms razendsnel, zeer passend bij de beelden, waardoor er soms toch een aardig apart gevoeltje overheerst.

Acteerwerk vond ik niet heel sterk. Er is ook niet veel waar hoofdrolspeler Gullette zichzelf mee kan bewijzen. Hij moet nu vooral zijn ding doen, maar het had wat specialer kunnen zijn. Daar hadden zowel Gullette als Aronofsky voor kunnen zorgen, want nu lijk je toch nog een iets te "normaal" personage te volgen. Hij is alles behalve normaal, maar zijn uitstraling oogt wel zo helaas.

Verder zitten er tussen de rustigere momenten wat ongelukkige momentjes van editing en is het verhaaltje zelf niet heel interessant om te volgen. Het is vooral de intense regie zelf die het de moeite waard maakt. De meeste andere gebruikers lijken dit ook behoorlijk te waarderen, wat natuurlijk begrijpelijk is. Het maakt van de film zelf een leuk geheel met veel tempo om de boel intrigerend te houden.

Het is jammer dat het buiten de regie, naar mijn mening, te weinig weet te bieden om het echt doorlopend interessant te houden. De gekte en chaos worden soms uitstekend uitgewerkt en daar kickt de film op, maar verder vond ik het niet erg interessant. De vele conspiraties die erin voorkwamen wisten me ook niet echt te charmeren. Erg sterk op bepaalde fronten, maar het zal geen favoriet worden.

Filmpje die ik al even vaak tegenkwam bij de kringloop als liet liggen, maar afgelopen weekeinde kwam het er dan toch van. De reden? Darren Arnofsky met zijn low budget debuut, niet waar overigens want hij had al twee andere films geregisseerd.

Verrassend is toch zeker de stijl te noemen, met zijn stemmig zwart wit en korrelige weergave. Het verhaal rond Max laat zich eenvoudig uitleggen als cijferfanaat/wiskundige die zijn eenzame uren slijt in het doorgronden van de wiskunde constante genaamd Pi. Maar al vrij snel wordt duidelijk dat het niet helemaal oke is met Max die aan hoofdpijn en neuroses lijdt dit allen neergezet in een knappe mysterieuze en beklemmende toon.

Maar toch, want waar dit geheel nu helemaal heen gaat of wil is me niet echt duidelijk. Is Max serieus iets op het spoor met het getal 216 of is hij serieus loosing his mind? Pi kan dan ook niet anders omschreven worden als een koortsachtig trip die weliswaar qua beeld, geluid en sfeer sterk in elkaar zit maar waar het verhaal en de clou rond Max bij mij niet helemaal wil vallen. Daarom voorlopig een voldoende maar tevens het vooruitzicht dat de film toch zeker nog een keer voor de keuring moet. Daarom drie sterren voor nu.

Ik ben altijd al slecht in wiskunde geweest, heb niks met religie dus de naam van God intereseert me ook niet. De chaos kwam wel goed over maar was ik na een kleine 3 kwartier ook wel klaar mee.

“When I was a little kid, my mother told me not to stare into the sun, so when I was six I did…”

De excentrieke en paranoïde wiskundige Max Cohen bouwt in zijn sombere New Yorkse appartement een supercomputer die het getal pi moet kraken. Nadat hij ontdekt dat het universum en alles daarin uit spiralen is opgebouwd, krijgen meer mensen belangstelling voor zijn denkbeelden. Sinistere beurshandelaren die denken dat het apparaat de beursontwikkelingen kan voorspellen, terwijl een Joodse sekte achter de geheime naam van God probeert te komen.

Deze psychologische thriller herzien op de nieuwe 4K uitgave van A24 met Dolby Vision&Atmos. Gefilmd in korrelig zwartwit met een creepy industriële soundtrack. Debuutfilm van regisseur Darren Aronofsky, en in mijn ogen een klein meesterwerk. Een wilde achtbaanrit die je op het puntje van je stoel houd. Voor degene die het oudere werk van David Lynch- en Cronenberg kunnen waarderen zou ik deze film zeker aanraden.

Met het kleine budget van 60.000 haalde de film wereldwijd ruim 3,5mil binnen. Pi was de eerst film ooit die als download of pay-per-view op internet werd verkocht.

Het budget werd voornamelijk door familie en vrienden gesponsord. Na het succes heeft hij iedereen met rente terugbetaald.

Voor geen van de gefilmde scènes zijn locatievergunningen verkregen. De crew moest één man constant als uitkijkpost voor de politie hebben, zodat ze indien nodig konden stoppen met filmen.

Na ruim 20 jaar maar eens een herziening. Toen gaf ik hem een 9, nu een paar honderd films ervaring later een stukje omlaag. Maar niet te ver, want als je door alle korreligheid heen kijkt en beseft dat dit met 60k geschoten is, zie je een bijzonder prentje. Thema's en sferen die in latere Aronofsky's zouden terugkomen. Knap om met je debuut zo'n enorm gekke offbeat film te maken en vervolgens nog een succes hebben ook. Soms onnavolgbaar, maar altijd pakkend. Fijn ongemakkelijk, vreemd en beklemmend. Ook al heb je niks met cijfers, het intrigeert.

Geweldig om zo ineens Autechre te horen opdoemen, en vervolgens Orbital. Sowieso is de omlijsting van Clint Mansell fijn en zou dat een film later nog sterker maken.

En geinig wel: ik heb net voor het eerst een 4K-tv gekocht, en na Dune 2 gister met alle impressie en Atmos, besluit ik vandaag deze gruizige rol te bekijken. Heerlijk

Voor de eerste keer gezien, en laat wel meteen een best sterke indruk achter. Wat een inventief, avant-gardistisch, low-budget, chaotisch eerste werkje leverde Aronofsky hiermee af. Bijna niet te kijken eigenlijk, op de beste manier mogelijk bedoeld. Je zit enorm hard in het hoofd van de hyper-begaafde, maar geobsedeerde, paranoïde en op z'n zachtst gezegd geestelijk instabiele hoofdpersoon, en die ervaart de wereld op een luide, schelle, nachtmerrie-achtige manier. Dat zet zich over op de kijker. Super onaangenaam, maar komt daardoor wel hard binnen.

Werkelijk, beeld en geluid steken hier zo functioneel in elkaar, echt heel sterk. Elke schokkerige camerabeweging, elk stukje geluid, staat in teken van de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage, en het oncomfortabel maken van de kijker. En een prima voorbeeld van hoe je als (beginnende) regisseur creatief en inventief moet zijn met hele beperkte middelen. Leidt vaak tot betere resultaten dan wanneer je een comfortabel groot budget achter de hand hebt (ook bij Aronofsky, kijk naar Noah).

Grappig om Mark Margolis, die ik vooral van het Breaking Bad-universum ken, hier te zien opduiken - zelfs 27 jaar geleden leek hij al even oud haha. Sterke rol wel, ook van de zijfiguren die telkens opduiken, en uiteraard vooral van Sean Gullette, eigenlijk nog nooit in iets anders zien spelen. Het draagt allemaal wel bij aan die typische ''low-budget''-feel. Thematisch zullen er ook nog wel honderd-en-een dingen uit te halen vallen, maar daar kijk ik de film ooit nog eens een tweede keer voor misschien. Eén van Aronofsky's sterkere films eerlijk gezegd; een héle ruwe bolster, maar met genoeg creativiteit en visie, waar al duidelijk een grote filmmaker in doorschemert. 4*.