Pi (1998)

Zware tegenvaller, en zwaar overgewaardeerd wat mij betreft, de hoge score deed me onterecht een sterke film verwachten. Wat ik vervolgens kreeg was een experimentele low budget film met ondermaats acteerwerk wat de hoofdpersoon betreft, slechte dialogen, een vervelend onsamenhangend script die op momenten langdradig saai is, en slecht computergegenereerd lawaai. Qua beelden grijpt men naar overbelichting, slechte beeldkwaliteit en zwartwit om het nog ergens op te laten lijken. Hoofdpijnbeelden en hoofdpijnmuziek. Ik heb betere experimentele low budget films gezien die het met minder dan een tiende van het budget van deze film moesten doen.

Het script valt te verwijten dat het geen kant opgaat, het begint alsof een wiskundegeleerde de aandelenmarkten wil verslaan, maar daar blijft niets van over. Er worden daarbij zelfs voor de hand liggende inkloppers genegeerd, zo heeft men het qua wiskunde over Fibonacci en komen de aandelenmarkten voorbij maar nota bene zoekende naar een verband legt men de link niet tussen die twee, terwijl de Fibonacciformule een bekend onderdeel is van het ook bekende technische analyse van de markten. Daar waar de hoofdrolspeler van droomt was al decennia geleden uitgevonden... Of misschien was het de bedoeling om dat te ontwijken zodat we denken dat we hier met een genie te maken hebben die het wiel uitvindt.

Vervolgens gaat het de religieuze kant op wat de film nog onzinniger maakt, en eindigt het na een slaapverwekkend stuk met de hoofdrolspeler die een gat in zijn hoofd boort om zijn 'wiskundekennis' (die hij duidelijk niet bezit, het heeft immers tot niets geleid) te wissen... Die religieuze kant gaat het op aan de hand van de Torah Codes van Eliyahu Rips, uiteraard zonder bronvermelding zodat we wederom denken dat we hier met een genie te maken hebben.

Kortom, een experimentele film van Aronofsky, hier en daar laat hij zien wat hij in zijn mars heeft, maar als geheel is het zeer ondermaats. Heeft wat weg van een afstudeerproject. Gelukkig is het later met hem wel goedgekomen, mede dankzij grotere budgetten.

1,5 a 2*

Het filmwerk is fantastisch. Anders word je na een half uur al gek van het verhaal. Pffff.

Een matige drama thriller film..

Saai verhaal...

Saai acteerwerk..

Zwart en wit beeld, geen HD aanwezig, slecht kwaliteit

breedbeeld...

Redelijk geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Niet te moeite waard...

Decec, ben jij misschien toevallig een robot?

ha ha

Gewoon een slap aftreksel van Eraserhead

Ik kreeg tijdens het kijken hetzelfde gevoel als bij een wiskunde tentamen waar je geen reet van begrijpt, echt jammer. Dit plot valt niet te begrijpen, door niemand toch?

Toch wel wat knappe en bijzondere aspecten zoals de zwart-wit beelden en het acteerwerk van de hoofdpersoon, maar zonder verhaal heb je ook daar eigenlijk niets aan.

Toen out of nowhere religie ook nog aan bod kwam met wat onrealistische figuren wist ik het: wat een kutfilm.

Haha, ik begrijp je gedachtes helemaal.

De film is op Blu-Ray verkrijgbaar dus er is wel HD aanwezig. Misschien dat de versie die jij hebt gezien niet HD was?

Komt uit zender Sudance, dus geen HD aanwezig, helaas.

Sudance zendt nooit HD uit...

Niet dan respect voor je indrukwekkende cijfers en statistieken. Maar ik begrijp je haast autistische manier van recenseren niet. Helemaal niet nu ik deze uitleg lees.

Oh, oh!

Niet leuk hoor!

wil geen autistische niet meer horen!

Je kent mij niet.

Mijn handicap is slechthorend en zeer taalproblemen.

Verder wil ik geen opmerkingen schrijven over HD!

Dan begrijp ik je puntsgewijze manier van recenseren. Dat is makkelijker wanneer taal voor jou een uitdaging is.

Het werkt voor mij soms verwarrend omdat de beoordeling op HD en geluid afhankelijk is van de versie die jij gekeken hebt.

Als ik de Titanic op VHS ga kijken dan kan ik niet in mijn beoordeling meenemen dat het beeldkwaliteit slecht was. Dat lag aan de versie die ik gekeken heb, en niet aan de film zelf.

Maar dank voor je uitleg. Met 6438 stemmen en 5244(!) toevoegingen vind ik je een held

Een afrader, wat mij betreft. Ik heb deze film uitgezeten vanwege de hoge score die een fors aantal mensen hem toegekend hebben.

Het plot heeft heel weinig met wiskunde of wetenschap te maken; het is een zoektocht van een paranoide eenling die nergens heen leidt.

Zie verder Arno74 hierboven.

Op aanraden van een collega maar eens gekeken, helaas kon ik deze film niet zo waarderen. Ik had gehoopt op een geniaal plot maar in plaats daarvan vond ik het een chaotisch zooitje. Een wiskundige die langzaam maar zeker doordraait, meer is het niet. Het gebruik van zwart wit vond ik niets toevoegen, en het acteerwerk vond ik ook niet zo sterk als ik eerlijk ben. Ik had gehoopt op een film als The Number 23 maar dat zat er helaas niet in, dit was me te chaotisch en vond het niet prettig kijken.

Zou '3.14159265359' als alternatieve titel niet toepasselijk zijn?

Geen goed idee, dat is slechts een afkorting

De eerste Aronofsky en nog altijd een van z'n beste. Met een geschat budget van slechts 60.000 dollar lijkt Pi haast een aanklacht tegen al die geitenwollen onzin die vaak synoniem is aan de term indie.

Want Pi is op z'n eigen unieke manier bloedstollend spannend. Door het energieke camerawerk in combinatie met de vele mysterieuze elementen en die drukke soundtrack word je constant meegesleurd in Max' paranoia op zoek naar de betekenis achter het getal 216. In een achtbaanrit van 85 minuten passeer je de wereld van numerologie/wiskunde, de kabbalah, de gulden snede, een complot achter de beurzen en nog veel meer, terwijl Max ondertussen achtervolgd wordt/denkt te worden door pionnen in dat complot. Of het allemaal wiskundig gezien klopt zal me een zorg zijn, je moet je hier gewoon lekker laten meevoeren door de energie die loskomt.

Het komt ondertussen wel allemaal wat overweldigend over met al die thema's en gebeurtenissen, maar dat maakt Pi ook tot een film die je makkelijk elk jaar weer opnieuw kunt beleven en waar je elke keer weer volop geconcentreerd voor gaat zitten. En al die keren word je weer beloond door het ontdekken van elementen die je de vorige keer niet (zo duidelijk) opvielen. Zet vooral ook je telefoon uit tijdens Pi, want twee minuten wegkijken en je hebt de halve film gemist.

Zelf zag ik hem ditmaal voor het eerst op blu-ray, waarbij met name de soundtrack van Clint Mansell harder binnenkwam dan de vorige keren. De eerste keren vielen me vooral de drum-'n-bass-passages op, maar er is zoveel meer dan dat. De soundtrack is constant een heel belangrijk onderdeel van de film. De gaafste scène wat dat betreft is het stuk waar Max voor de eerste keer met die plek op z'n hoofd zit te fucken, terwijl de muziek samensmelt met de seksgeluiden van de buren op de achtergrond. Schitterend hoe die hele passage is opgebouwd; alle kwaliteiten waar Aronofsky later om geprezen zou worden, kwamen hier al samen.

Al met al kom ik nét niet op een 10 uit, maar Pi is wel een van de weinige films waarbij ik elke scène intens wil beleven, elke keer weer. Veel beter dan dit wordt low budget filmmaking niet.

Echt een tegenvaller, slecht gefilmd, moeilijk gedoe terwijl het heel snel duidelijk is. Jammer, door het hoge cijfer hier had ik toch hoge verwachtingen.

Zwolle84 na een hoop negativiteit hier op te pikken bij een snelle blik maak je me met je recensie toch enthousiast vanavond maar eens opzetten in het kader van de challenge.

Genietze! Ik weet bijna zeker dat je hem geweldig zult vinden.

Een Black Swan vond ik erg sterk van Aronofsky, en gezien het feit dat deze binnen hetzelfde genre valt (psych. thriller) heb ik goede hoop Plot spreekt ook aan, dus we zullen zien.

Zijn wel héél verschillende films hoor... Maar probeer je vooraf niet teveel in te lezen.

Ik zal me inhouden vooraf houd ik daar sowieso nooit zo van, ben veel meer van het lezen van theorieën en recensies achteraf. Maar een snelle oriëntatie doe ik soms wel, puur om even te kijken of een film me de moeite lijkt.

Het kostte niet heel veel tijd om verknocht te raken aan de geluidsband van deze film. Mansell’s elektronische tonen passen erg goed bij de paranoïde sfeer die Pi oproept, en het is dan ook mede door de muziek dat ik dit werk waarlijk meeslepend vond.

Want op het narratieve vlak miste ik toch wel wat, al genoot ik van de speculatieve vervlechting van wiskunde en (Joodse) religie. Pi draait uiteindelijk vooral om de toenemende paranoia van hoofdrolspeler Max Cohen (Sean Gulette). En dat was me dan net niet genoeg, want ik vond Gulette niet al te sterk acteren, en de beelden flitsen zo snel aan je voorbij dat een stukje opbouw of narratieve uitwerking meestal zoek is.

Dat flitsende tempo is echter weer sterk gedaan, want de montage is van hoog niveau. Het geeft Pi qua filmvorm iets extra’s. Wel betwijfel ik tot op dit moment of ik erg gelukkig ben met de zwart-wit keuze, dat genereerde visueel een stukje grauwheid en deed de scherpte van het beeld geen goed. Misschien was dat juist Aronofsky’s intentie, maar ik ben benieuwd of ik er nog meer in had gezeten als er in kleur was gefilmd.

Knap dat diezelfde Aronofsky met zijn debuut op low budget al zoiets kon neerzetten. Ik ben onder de indruk, maar mis nog net even dat extraatje voor een waarlijke hoge beoordeling.

Stevig in de 3,5*

"11:15, restate my assumptions: 1. Mathematics is the language of nature. 2. Everything around us can be represented and understood through numbers. 3. If you graph these numbers, patterns emerge. Therefore: There are patterns everywhere in nature."

Max Cohen is geobsedeerd door nummers. Hij heeft zelf een supercomputer gebouwd die op een dag een schijnbare willekeurige 216 getallen produceert. Max wordt benaderd door een groot bedrijf en een Joodse sekte.

Wiskunde is mijn minst favoriete vak en ik ben erg slecht met nummers. Toch vond ik het concept van Pi wel erg interessant. De film heeft een geslaagd paranoïde sfeertje en het obsessieve spreekt me ook wel aan. Het ontwerp van de 'supercomputer' zag er ook wel gaaf uit.

Darren Aronofsky's filmdebuut, gemaakt voor een bescheiden budget van $60,000. De film deed me denken aan het debuut van Christopher Nolan, Following uit dat zelfde jaar (die voor slechts $6,000 gemaakt is). Beide films hebben dezelfde grauwe zwart-wit fotografie. Pi was opzich mooi geschoten, al was het beeld af en toe wel een beetje wazig en te hoog belicht. De soundtrack bestaat uit een elektronische score met een typisch jaren '90 geluid, past wel goed bij de paranoïde sfeer.

Uiteindelijk vond ik Pi wel een redelijke film. Het is leuk om te zien wat je met zo'n klein budget kan doen en de film heeft een sterk uitgangspunt. Het plot loopt echter toch niet helemaal lekker en echt spannend werd het nergens.

Vooral cinematografisch een interessant debuut. Lekker grove korrel en hoog contrast. Daarbij leuke editing en natuurlijk die eigenzinnige soundtrack. Blijf het verder wel een wat beholpen film vinden, die vooral qua verhaal wat achterblijft. De op zich interessante thematiek wordt niet helemaal naar behoren uitgewerkt en maakt de film voor mij zelfs wat saai. Maar goed, dit zijn wel de debuutfilms die je wilt zien en blijft herzien - denk ook aan Eraserhead en Following. Eigenzinnig, rauw en veelbelovend!

slechte film... toch afgekeken in de hoop dat er nog een onverwachte draai aan zou komen maar die maar niet kwam.

2*

Een knappe prestatie van regisseur Darren Aronofsky om van een abstract vak als wiskunde een fascinerende film te maken. Wiskunde is totaal niet mijn ding want bij termen als: uiteraard Pi, de gulden snede (phi), de Stelling van Pythagoras, Archimedes-spiraal en Rij van Fibonacci gaat mijn hoofd tollen. Uiteindelijk kan het niet anders dan dat het bij Maximillian Cohen, een briljante informaticus ook zal gebeuren. Cohen werkt tussen zijn migraine-aanvallen door aan een supercomputer waarmee alle grote maatschappelijke en wetenschappelijke vraagstukken zullen kunnen worden opgelost. Max is dus een uitverkorene tegen wil en dank, een hoogvlieger die gedoemd is neer te storten, een Icarus. Hierdoor tracht een machtig beurskantoor Cohen over te halen om hun de aandelenkoersen te voorspellen terwijl een Joodse sekte achter Cohen aan zit om de wiskundige mysteries uit de Thora (kabbala) te verklaren. En zo zit de hele film vol met symboliek. Dit alles wordt begeleidt door perfect werkende heerlijke techno en drum&Bass soundtrack van Clint Mansell. Het is een aparte kijkervaring deze Pi.

Tja, een film die zich weer slimmer wilt voordoen dan het in werkelijkheid is. Voor mij is dit basiswiskunde. Zo worden er heel wat wiskunde thema's kort aangehaald over het al dan niet aanwezig zijn van een patroon in Pi. Net dit artikel even gelezen, best interessant: Pi day: Pi might look random but it's full of hidden patterns | The Independent - independent.co.uk.

In de film vertelt men ook het voor mij erg bekende verhaal van hoe Archimedes eens in zijn bad zat en tot een geweldig idee kwam. Dat doe ik ook regelmatig maar tot nu toe nog geen geniale ingeving van die orde helaas De moraal van dat verhaal vond ik nog wel interessant want ik zei eigenlijk net hetzelfde als wat Max zei tegen Sol.

Dan komt ook de Rij van Fibonacci nog even langs om van daaruit de gulden snede uit te leggen en uiteindelijk te komen tot spiralen (die dan mooi in beeld gebracht worden door melk die zich verspreid in koffie en uitgeademde rook). Eigenlijk wordt er hier naar fractalen toegewerkt maar daar gaat men dan niet op in.

Men springt dus eigenlijk nogal van de hak op de tak zonder uit te werken wat alles met elkaar te maken heeft. Zo kan iedereen wel een film maken over wiskunde zonder er ook maar iets van te snappen. Men heeft het wel over verbanden die men legt met de aandelenmarkt en met getallen uit de Thora, maar ik mis uitwerking.

Het zwart-wit is niet zozeer een heikel punt aan deze film, maar de korrelige beeldkwaliteit en het camerawerk vond ik op momenten eerder storend. De muziek heeft wel iets hypnotiserends en kon ik wel smaken.

Het belangrijkste punt van de film gaat wel over paranoia natuurlijk. Van teveel kennis kan je zeker paranoïde worden als je te geobsedeerd geraakt door iets. Veel mensen willen waarschijnlijk eerder slim worden, maar de supergenieën die willen misschien juist het omgekeerde. Natuurlijk zal een gat boren in je schedel niet je intelligentie doen verdwijnen. Je zal de volgende dag niet rustig op een bank zitten, maar wel dood in een kist of oven liggen.

You have to take a bath or you will get nowhere

Ik ben nooit een echt grote Darren Aronofsky fan geweest. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit pas de derde film is die ik van hem zie, maar ik zie de grootsheid niet in The Wrestler of Black Swan. Dan maar eens zijn regiedebuut proberen. Naar het schijnt één van de meest indrukwekkendste debuten en ik zag hier en daar een vergelijking met Eraserhead passeren. Ook niet meteen één van mijn favoriete David Lynch films, maar wel interessant genoeg om hier eens voor te gaan zitten.

Ook deze keer niet helemaal overtuigd eigenlijk. Hetgeen me vooral begon tegen te steken was de korrelige structuur van de film. Ik ben altijd wel te vinden voor een film die een poging doet om zijn eigen stijl te krijgen, maar dit zag er bij vlagen toch wel erg lelijk uit. Het lijkt wel alsof je de helft van de tijd naar één of andere brakke en onscherpe VHS kopie te zien waarbij de kleur is weggedraaid. Toch doet Aronofsky nog wel een aantal interessante dingen. De wiskunde die hij hier tentoon stelt is nu niet van zo'n indrukwekkend niveau, maar hij blijft het op een manier wel boeiend houden. Alleen een beetje jammer dat de film naar het einde toe wat begint te ontsporen. De jacht op Max door dat Wall Street bedrijf (hoogtepunt is misschien wel de scène waar Max onder een auto gaat schuilen en wordt gevonden door Marcy) is nog een goede zet, maar het abrupte verdwijnen van Sol bijvoorbeeld had wel wat beter gemogen.

Zeker omdat Arronofsky best nog wel wat ruimte had om dit allemaal verder uit te werken, de film duurt nu toch maar een goede 80 minuten. Wel een fijn eindbeeld trouwens met Max die zijn wiskundeknobbel als het ware "weg" boort. Ook een vlotte combinatie van beeld en geluid trouwens. Zijn maar weinig films waar het zo complementair lijkt te zijn en dat is toch ook voor een groot stuk de meerwaarde aan deze film. Dat, en een degelijke cast. De waanzin waar Max verder en verder in verzeild geraakt wordt heerlijk neergezet door Sean Gullette en ook de wisselwerking met Sol, gespeeld door Mark Margolis, oogt vlotjes. Toffe bijrol ook nog wel van Ben Shenkman als de Joodse Lenny. Diens rol wordt naarmate de film vordert groter maar vreemd genoeg wordt de invulling van Shenkman dan wat minder interessant. Ik vond hem op zijn best in de lunch gesprekjes met Max.

Wel verbazingwekkend trouwens hoeveel mensen hier op de site een hekel aan wiskunde hebben en daardoor bijna de film links laten liggen. Heb er zelf nooit zo'n problemen mee gehad, maar ik zou er nooit aan denken om een film daardoor niet te proberen. Soit, maakt verder weinig uit. Interessant debuut van Aronofsky maar wel één die de tand des tijds niet doorstaan lijkt te hebben.

3*