Meningen

Toch een mindere Disney. Met Little Mermaid werd Broadway in de Disneyklassiekers gestoken. Bij de animatie en het verhaal werd daar ook rekening mee gehouden. Prachtige choreografieën, leuke liedjes en boeiende scènes. Little Mermaid en later ook Beauty & The Beast waren daar ideale films voor. Maar Disney maakte de fout om nu bij elke Disney zo van die liedjes in te voeren. Maar de kwaliteit van die liedjes zijn niet altijd even sterk, of er werd weinig mee gedaan. Pocahontas is daar weer zo'n voorbeeld van. Slecht getekend, mindere liedjes en geen sfeer. Ik wil een avonturenfilm en de dansende zeelui hebben weinig charmant. Begrijpelijk dat deze nogal laag scoort. Ik mis de humor, de clichés (sidekicks, bad guy, liedjes,...) maken dit tot een minder interessante film uit de reeks.

Bizarre wraakfilm die zich houdt tussen de nouvelle vague van de jaren '60 en een harde wraakfilm uit de jaren 60/70. Later nog (in grote lijnen) verfilmd als Payback met Mel Gibson dat zich op hetzelfde boek baseert. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar door de vrij apart aanpak is dit best wel boeiend. Een film die helemaal de jaren '60 uitstraalt. Hard, kleurrijk en wat geschift. Daardoor is de film beter dan het eigenlijk verdient.

Een kruising tussen de xXx films en de buddy cop movies. Het blijft lichtvoetig maar kan wel genoeg entertainen. Keanu Reeves is nog wat standaard in de jaren '90 maar het past wel bij het genre. Swayze doet het iets beter als macho surfer. Verder de nodige clichés in het genre, zoals de tierende commissaris en het duo van de ongehoorde ervaren agent met de jonge nieuwkomer. In het genre zeker niet slecht en best wel amusant. Maar meer wordt het niet.

Mijn kennis tot Pokémon was beperkt tot een jongen met een rode pet en een geel dier met de naam Pikachu. En dan nog iets met een rood-witte bal waarmee mensen een tijd geleden Pokémon Go speelden (als ik me niet vergis moest je dan die bal naar een virtueel wezentje gooien om die te vangen?).

Dus helemaal zonder voorkennis in deze film gegaan. Het deed denken aan The Golden Compass waarbij mensen een dier bij hebben die hun ziel moet voorstellen (of zoiets...). Ik weet nu ook dat Pokémon verwijst naar de fantasiemonsters die tussen de mensen leven. Die monstertjes hebben elk hun specialiteit, als ik het goed heb, en gaan helemaal Gremlin als ze een gas snuiven.

Ik zal alle inside jokes en verwijzingen gemist hebben, daar zullen de fans wellicht van genieten. Maar je zou toch hopen dat er daarnaast nog een interessant verhaal is en het niet alleen anderhalf uur fan-materiaal is. Het is nogal een drukte eigenlijk en omdat ik niets heb met Pokémon gaan veel dingen ook gewoon aan mij voorbij waar fans misschien wel onder de indruk van zijn. Het acteerwerk is zeer pover, dus alles valt terug op de Pokémon. En blijkbaar is alleen Pikachu de enige die kan praten. Ik moet wel zeggen dat die dingen er wel goed uit zien.

De film is vooral gericht op kinderen en Pokémo-fans. Het zou me verwonderen dat andere mensen hier ook van genieten. (al blijft het ieder zijn smaak). Zo leuk zijn die dieren ook niet en Pikachu was vrij irritant. Misschien had hier een soort Pokémon origin beter geweest, zodat ook niet-fans mee zijn via deze film.

Een film vol actie en humor, maar in beide gevallen werkt het gelukkig wel. Het doet denken aan John Wick, maar dit is wel een heel eigen film. Veel absurder ook, maar het is niet dat de focus zo zeer op de humor ligt. Naast Mads Mikkelsen is er een fijne gekleurde cast die de film mee aankleden. Ben wel geen fan van Matt Lucas, hij deed me wat denken aan de rol van Samuel L. Jackson in The Kingsmen Secret Service. En dat was ook niet het beste van de film. Doet wat denken aan de James Bond vijanden, maar dan eerder de versies uit de parodieën dan de Bondfilms zelf.

Het geheel gaat voorbij in een vaart, met fijne muziek erbij. Pure entertainment met veel actie. De verhaallijn rond Vanessa Hudgens was nogal geforceerd, maar het was wel leuk om haar eens in een andere rol te zien dan het mooie poppetje dat we gewoonlijk zien.

Als ik de film in 2004 had gezien, had ik misschien meer genoten van de animatiestijl. Maar nu komt het echt wel gedateerd over en ontbreekt de film door de houterige figuren toch wel de nodige charme. Het is een film op kindermaat, maar langs de andere kant vervalt het niet al te veel in clichés. Wat dan weer bij kerstfilms hoort... Maar er is voldoende avontuur met de treinrit. De voor en na vervallen in de voorspelbare meligheid. Een film die niet echt mooi oogt, maar waar kindjes best wel van zullen genieten.

De film heeft enkele leuke momenten, maar door het gebruik van de stereotype figuren is het ook nergens echt origineel. Weinig verrassend, waardoor de film soms begint te vervelen. Leuk voor de kids waarschijnlijk maar verder niet echt een goeie film...

Als kind zag ik de Police Academy wel graag. Het waren films met humor die doet denken aan Naked Gun, maar dan voor kinderen. Hier geen woordspelingen, maar wel de flauwe fysieke grappen. Police Academy is een blik vol (te) kleurrijke figuren die infantiele kinderhumor brengen. Deel 3 uit de reeks doet je misschien net geen buikkrampen krijgen, maar warm wordt je er toch ook niet van.

Deze film ontbreekt echt alle verhaal en probeert wat terug te vallen op deel 1, toen de verschillende figuren lid werden van de politie. Dit keer met verschillende soorten burgers, al blijft het oude wijn in nieuwe zakken. Een flop dus, omdat je alles al een keer gezien hebt en dit gewoon een kinderlijke opeenvolging is van visuele moppen die soms zo hard benadrukt worden of herhaald zodat je ze zeker niet zou missen.

Is het geen opleiding met een resem practical jokes, dan krijg je weer een recrutering van nieuw bloed of in dit geval een beurs met allerlei demonstraties. Opnieuw dus weer van het zelfde met tussendoor een Bassie en Adriaan verhaaltje. Zelfs een glimlach kan er amper af. Er zijn delen die nog meer irriteren, dit is gewoon vervelend.

De Buurtpolitie, maar dan voor volwassenen. We volgen een politiekorps dat zich bezig houdt met zedenfeiten. Sommige feiten komen best wel binnen. Maar het geheel is zo druk en chaotisch, en niet in een positieve manier. Het is een drukke babbelfilm dat meer weg heeft van reality tv of een docu, maar dat is voor mij niet bepaald een pluspunt. Jammer eigenlijk, want het onderwerp is wel belangrijk en met een beetje meer focus blijft dit meer hangen. Ik verschiet trouwens van het aantal stemmen, want ik heb de film opgemerkt omdat die op de site van Lumière staat, want verder is dit mij geheel ontgaan.

Een heerlijke Terence Hill film met de gekende humor. Ook die typische drukke muziek erbij, het deed wat denken aan de Jackie Chan films maar met knokpartijen ipv martial arts. Die knokpartijen zijn in deze film wat minder aanwezig, het is vooral de nodige humor. Met de good guys en al hun misverstanden en de Bassie & Adriaan achtige bad guys. Zo fout dat het weer goed wordt. Het is geen hoogstaande film natuurlijk, maar ik kan hier wel van genieten. Apart om Ernest Borgnine te zien. Eigenlijk wel een goeie vervanger (voor een keer) van Bud Spencer.

Jerry speelt weer met de voeten van Tom, maar uiteraard is er altijd weer karma. Een typisch kat en muis spel tussen de twee, lekker flitsend met de nodige grappen. Niet hun beste animatie, maar wel leuk.

Poltergeist is eigenlijk geen slechte film. Het valt wel onder horror, maar dan wel het subgenre met geesten en haunted houses. Spielberg vroeg regisseur Tobe Hooper eigenlijk eerst voor E.T. maar die weigerde waarop Spielberg zelf regisseerde. Hij bood Hooper dan Poltergeist aan, wat de man wel deed. Het was in elk geval veelbelovend, Hooper had immers Texas Chain Saw Massacre gefilmd. Maar het lijkt wel dat Spielberg z'n stempel heeft gedrukt bij Poltergeist.

Laten we positief beginnen, de intro is zeer sterk. Al meteen zit de sfeer goed en wordt het nogal creepy. Dankzij het gebruik van strobolicht door de tv. Suggestie werkt, dat had Spielberg al door met Jaws. Wat onweer er bij en enkele cliché tussendoortjes in de slaapkamer met angst voor het monster in de kast en onder het bed. Het werkt eigenlijk toch altijd.

Gaandeweg verliest het wel z'n sfeer. Het onderzoek is er wat over en zien we in latere variaties als The Conjuring bvb beter uitgewerkt. Maar de effecten zijn goed gedaan en zorgen ipv griezelsfeer voor een geheimzinnige fantasiesfeer. Typisch voor Spielberg is ook het afgekapte einde. Ook hier stopt het vrij abrupt. Voor een horrorfilm zijn er weinig slachtoffers trouwens, enkel de kanarie laat de geest in deze film.

Het origineel is geen echte horrorfilm, maar eerder een donkere familiegriezelfilm. Een klassieker in z'n genre, maar niet de echte top. Door de bekendheid moest het er wel van komen om een remake te maken. Niets mis mee, ook zonder het niveau van de klassieker kan dat goed uitdraaien.

Gil Kenan liet zich al opvallen met zijn debuut Monster House dat best vermakelijk was. Met Poltergeist slaat hij de bal toch wel mis. Als je echt een remake wil maken en dicht bij het origineel blijven, moet je niet verschieten dat de films vergeleken worden. Maar zelfs los daarvan lukt het de film niet om sfeer te maken en zijn de acteurs eerder verveeld. Geen greintje interessant en niets dat blijft hangen. Zelfs de ultieme 'They're here' wordt als een stoffige relikwie opgevoerd.

Slechte remake dus. Het bewijs dat als je na 30 jaar een film opnieuw maakt, dat geen garantie is dat effecten of kwaliteit algmeen erop verbeteren.

Poltergeist 2 doet het zeker niet slecht. Even goed als z'n voorganger met andere accenten. Het script is minder, dat gedoe met de indianen is nogal cliché. Maar de sfeer is wel beter. Dit is veel meer horror dan deel 1. Spielberg komt zich duidelijk niet meer moeien. Je mist wel de strobosfeer van de tv, maar dat wordt goed gemaakt met enge wezens waaronder de dominee. Een mix van beide films had geweldig geweest. Jammer dat Zelda Rubinstein er weer bij is. 2 Razzi nominaties (Poltergeist II en III) zeggen genoeg. En ook het einde is slecht gemaakt.

Zoals gezegd niet beter of slechter dan deel 1. Wat minder was werkt hier goed en andersom.

Spartacus vs Titanic, de ondergang van het stadje Pomeii dat voor de makers moet aangedikt worden met een gladiatorengevecht en een romantisch verhaaltje voor de boel naar de maan gaat. Wie de geschiedenis van Pompeii kent, weet het einde al. Bij Titanic wordt dat nog met spektakel goed gemaakt. Het echte schip zal nooit zo mooi geweest zijn. Ik hoopte hier ook zoiets bij Pompeii. Ofwel zeer mooi gemaakt (hoeft zelfs niet geloofwaardig), ofwel net historisch interessant genoeg. Dit gaat dan ook eerder richting Spartacus, dan Titanic, maar zonder de injectie van bloot en bloed. Geweld is er wel, maar het blijft Hollywood. Harington is niet bepaald een acteur met charisma en Browning heeft al veel beter gedaan. Het is niet slecht, maar eerder voor een tv-aflevering dan een grootse apocalyptische film.

Zeer sterke film die er in slaagt heel de tijd een spanning op te bouwen en hoog te houden. Geen echte schrikmomenten, maar wel een creepy sfeertje. En dat is beter dan de boe-momenten.

De intro duurde wat even en was wat rommelig. Enkele bijfiguren komen er ook maar wat bijhangen en het duurt even voor ze gesettled zijn. Maar de film begint al snel te lopen en kan beter dan de Aziatische broertjes The Ring of Dark Water (om algemeen Aziatisch te bekijken...) een sfeer hoog houden die echt werkt. Deze Zuid-Koreaanse film is beter geproduced en het geheel is meer af. Al had het soms visueel iets meer mogen zijn, is er met wat er afgeleverd is niks mis.

Geweldig acteerwerk ook, vooral van dat kleine meisje. Hoe ze van het ene moment op het andere van gemoed kan wisselen, prachtig en schrikwekkend gewoon. Ook de rest draait wel leuk in het geheel.

Met andere woorden een zeer sterke horrorfilm en een absolute aanrader. En ik weet niet of hier een remake van bestaat, maar zie zeker deze versie, en uiteraard in het Koreaans.

Na het veel meer toegankelijke The Favourite, doet Yorgos Lanthimos met Poor Things weer meer zijn ding. En naast de boeiende kleurrijke figuren is het nu ook visueel meer buiten de lijntjes. Maar de film wordt niet alleen visueel gedragen, Emma Stone en Willem Dafoe zetten elk een glansrol neer. Van Dafoe verwacht je een rol als dit ondertussen, al is hij ook hier echt goed. Vooral Emma Stone gaat voluit in een heel fascinerende filmrol. De laatste jaren worden haar rollen diverser en alsmaar verder weg van de vroegere romcom rollen. Enkel Mark Ruffalo is veel minder op zijn plaats hier helaas. Maar Stone mag thuis al plaats maken voor enkele acteerprijzen lijkt me.

Poor Things is weer cinema zoals je het helaas te weinig ziet en zit op veel vlakken goed (visueel, verhaal, acteerwerk) en kan de kijker zeer lang boeien. Tegen het einde lijkt het de teugels wat te verliezen, maar uiteindelijk is het een boeiende film geworden. Met een hoop symboliek waar je zelf maar uit moet halen wat je denkt te interpreteren. Een film uit 2023, maar vooral uitgebracht in 2024. Dus hiermee een sterk begin van een nieuw filmjaar.

Ik ben echt wel fan van Adèle Haenel, een actrice die steeds weet te verrassen en een film naar zich kan toe trekken. Samen met Noémie Merlant is Portrait de la jeune fille en feu een mooi romantische kostuumdrama geworden. Van een schilderes die haar onderwerp sowieso goed observeert om het in detail te kunnen vastleggen. Maar pas gaandeweg pas echt ziet wat haar onderwerp echt is. De titel kan dan ook in meerdere betekenissen toegepast worden.

Er werd gekozen om deze film zonder muziek te maken, zodat de beelden voor het ritme zorgden. Geslaagd eigenlijk, hier is geen muziek nodig. Bovendien komt de schaarse muziek dan wel meer tot haar recht. Het eindstuk is daarmee de klap op de vuurpijl. Ik kan niet echt een scène noemen die er opvallend uitspring, dat ontbreekt de film misschien wel. Maar het geheel is wel sterk genoeg en evenwichtig. Eén van de mooiere films van het jaar.

Lowbudgetfilm waar totaal geen pit in zit. De film had mss wel wat kunnen worden, ik ken films met minder verhaal dan hier. Jammerlijk is vooral de aanpak met de constant vertellende figuur die geen moeite doet om gebruik te maken van intonaties alsof ze gewoon alles afleest. Met enkele betere actrices had het wel wat kunnen worden en als B-film nog gewaardeerd kunnen zijn. Maar nu is het een C-film die je beter kan vermijden. Het zat in een box met 5 films voor in totaal 2 of 3 euro.

Een verhaal dat me niet echt ligt, een sfeer die wat ongemakkelijk kijkt, maar wel 2 acteurs die goed acteren. Vooral Adjani is sterk bezig. Dit is zeker mijn ding niet. Doet wat denken aan een mix tussen Blue Velvet en The Antichrist. Kan me wel voorstellen dat de film toen veel indruk maakte en misschien zelfs wat opspraak.

De film teert op een clichévol verhaal, dit hebben we al meer gezien. Daar moet de film het niet van hebben. Maar de cast doet het niet slecht en de sfeer zit vooral goed. Op de juiste momenten en de nodige spanning. Ook enkele mooie shots, al is het net als de rest van de film ook nergens memorabel. Laten we zeggen dat het geen nieuw gerecht is, maar de kok zijn vak kent.

Een heerlijke film van Cronenberg junior. Ergens zie je wel dat hij de zoon is van zijn vader, maar de film is wel zijn eigen stempel. Een psychologische thriller die een indringende kalmte uitstraalt om dan op tijd toe te slaan. Ik hou wel van dit soort films die een beklemmend sfeertje hebben. Ik ken acctrice Andrea Riseborough niet echt en toch heb ik al meer films van haar gezien. Ze schittert in deze film, samen met acteur Christopher Abbott. Brandon Cronenberg filmt mooie beelden en weet duidelijk waar hij mee bezig is.

De film vertelt het verhaal vlak voor All the President's Men (1976) dat nog verder ingaat op het Watergate schandaal. The Post gaat dan weer over de politieke motieven achter de Vietnam oorlog en de geheime die bekend werden gemaakt. Sommige personages komen ook voor in beide films, al moet je dat al opzoeken om te weten over wie het gaat. Het vergelijk - gezien het onderwerp - is snel gemaakt. En dan komt de film uit 1976 toch veel beter uit de strijd.

Eigenaardig dat de film nog 2 Oscarnominaties kreeg, al is het natuurlijk een typische Hollywoodfilm. Maar het duo Hoffman/Redford uit 1976 speelt met gemak het duo Hanks/Streep naar huis. The Post mist ook wat samenhang en de kunst om van iets als journalistiek met een toch wat voorspelbaar plot, iets spannends te maken. De film wordt nog wat gered doordat voor en achter de schermen, vakmensen uit de filmwereld staan. Maar ze hebben allen al veel beter gemaakt.

Tja, dit is zeker geen slechte film. De grote troef is vooral het verhaal van James M Cain. Hoe een droom van een onmogelijke liefde uitgroeit tot een tragedie die loopt als een lawine met de ene situatie na de andere waar geen weg meer terug is. Lana Turner speelt een mooie femme-fatale waar blijkbaar niet aan te weerstaan is. Noc htans is er niet veel aandacht gespendeerd aan de uitdieping van de karakters en is het acteerwerk toch wel wat knullig met momenten. Het is dan wel een film van '46, er zijn voorbeelden genoeg van films die tijdlozer ogen. Ik denk wel dat deze film tot inspiratie heeft gediend, maar dat het origineel last heeft van figuurlijke mottenballen.

Ik heb wel genoten van deze film. Misschien af en toe een verzakking in het verhaal en net iets te lang, maar verder zeker niet slecht. Komt een beetje Mad Max over. 3,5 sterren

Wie niet beter weet, denkt dat die naar een film van Jean-Pierre Jeunet aan het zien is. Maar het is de 2e film van de makers van Persepolis. De film is dan ook een mix van de fantasie van Jeunet met de graphic novel stijl van Persepolis. Live action wel te verstaan.

De film is een donker sprookje, dat je meeneemt in een visuele trip met de nodige sfeervolle muziek. Mooie scènes waar ik best van genoten heb. Het verhaal is iets minder samenhangend, maar dat maakt de creatieve wandeling gelukkig goed. Ik was al meteen verkocht bij de trailer en het is jammer dat ik deze niet in de bioscoop gezien heb toen. De grote top haalt het niet, maar het is wel mooie cinema.

Toch minder dan het eerste gedeelte. Er wordt nog wel gespeeld met de culturen en ook visueel heeft de film z'n goeie momenten. Maar de toon van de film is hier eerder een filosofisch gedoe rond romantiek. En dat begint net niet te vervelen. Veel scènes maken het wel goed en er zit nog wel humor in. Maar toch met de nodige herhalingen uit deel 1. Ik heb er van genoten, maar een topper zal het nooit worden.

Verrassende film die met de deur in huis valt en dan rustig verder kabbelt. Zo lijkt het toch, want onbewust bleef ik zeer gefascineerd door deze film. Een enorm geloofwaardige combinatie van blinde ambitie en realiteit. Vooral het einde is subliem als alles op z'n plaats valt. Je blijft als kijker geboeid en leeft mee met de personages. Leuke film!