Meningen

Deze ook even meegepakt toen ik naar de nieuwe Deadpool ging en heel eerlijk is het allemaal niet zo slecht als het gemiddelde cijfer hier doet geloven. Visueel is het uitstekend en de vrij irritant aanwezige Minions zijn hier gelukkig weer gewoon in een bijrolletje gezet waardoor ze af en toe even hun ding doen en dan zijn ze zelfs nog best grappig.

Inhoudelijk stelt het weinig voor, Gru en familie moeten onderduiken omdat een schurk wraak op Gru wil nemen en dus moeten ze in een dorpje onder schuilnamen de tijd doorkomen. Uiteraard loopt alles anders en daar vul je best een anderhalf uur wel mee. Er zit veel vaart en spektakel in de film zonder dat het allemaal stompzinnig weet over te komen. Gru was overigens wel leuker in zijn eerste film toen hij nog een schurk wilde zijn, vervolgfilms van animatiereeksen halen zelden het niveau van een deel 1 en dat is bij deze Despicable Me of Minions reeks al helemaal. Maar het is wel een acceptabel vervolg.

3*

Jammer dat Nederland weer zo stereotyp neergezet wordt als het maar kan, maar ach...we zijn niet anders meer gewend.

De film zelf had best geinige humor. Ik hou er ieder geval wel van.

3*

Ik snap heel goed dat mensen deze film met een 0,5 tot 2* kunnen beoordelen, maar ik doe dat niet.

Ik heb gewoon gelachen met deze film. Verstand op 0 en lachen om de stompzinnige humor. Rob Schneider is dan ook de ideale man voor zon film. Je houdt ervan of je haat het denk ik dan...

Verwacht je niet te veel, dan krijg je een prima wegkijker.

3*

Aardig, maar meer ook niet.

Het idee is boeiend, de uitwerking ergens ook wel maar bijzonder werd het niet.

De locatie (een lift) is een goede. Het geeft een wat claustrofobische sfeer. Gelukkig waren de personages op zich ook best te pruimen. De interactie onderling was behoorlijk en zeker tot de laatste pakweg 20 minuten was het best spannend. Daarna kwam de wat clichematige oplossing van dit hele verhaal en dat was wel jammer. Ik denk dat de makers veel meer uit deze film hadden kunnen halen.

Het was wel wat enger en spannender gemogen.

Trouwens, de film heeft wel een stijlvolle poster zeg.

3*

Prima film die wel een tikje aan de te lange kant is, maar alsnog overtuigt door de grauwe wereld en het wraakthema in de tijdsgeest vlak na WO II. Ergens deed me dit denken aan Martin Koolhoven zijn film Brimstone, met die godsdienstwaanzin en ook wel met de setting. Nou heb ik die film jaren terug gezien, maar toch speelde die titel meteen in mijn gedachten. The devil all the time is ergens traag, maar tegelijkertijd gebeurt er best veel en brengt het rauwe geweld genoeg sensatie. De cast is ook uitstekend. Prima toevoeging aan het Netflixassortiment.

3,5*

Best een geinige film met een combi van humor en dramatiek. Meryn Streep zet echt een fantastische rol neer als de ultieme baas-bitch. Wat speelt ze overtuigend zeg! Dankzij haar scoort de film bij mij een voldoende. Verder niet zo superboeiend en erg voorspelbaar.

3*

Verrassend aardige film aangezien ik eigenlijk geen idee had wat dit nu precies ging worden.

Uiteindelijk is de film erg boeiend gebleken en dan vooral in het laatste half uur. Ik vond het 1e uur toch wel ietswat traag op gang komen. Niet dat het 1e uur slecht was, maar het pakte me niet zo. Daarna werd het een stuk beter met als hoogtepunt uiteraard de sublieme confrontatie tussen Reeves en Pacino op het einde. Zeker Pacino spatte weer van 't scherm af. Heerlijke acteur die altijd zo overtuigend speelt, ook nu weer! Verrassend genoeg vond ik de normaal wat houterige Keanu Reeves ook een prima rol neerzetten. Ben geen fan van hem maar dit deed hij uitstekend en overtuigend. Idem voor Charlize Theron met een overtuigende rol.

Wel jammer dat ik de film nooit echt spannend vond worden. Daarvoor was het plot te lang toch te vaag vond ik. Er zitten wel enkele sublieme scene's in zoals de net al genoemde confrontatie op het einde, inclusief de scene erna waarmee de film eindigd. Klasse! En de bekende en vaak genoemde scene waarin Kevins vrouw haar keel door snijdt was ook heftig en intens.
De paar special effects in de film waren ook overtuigend, zeker dat vagevuur was goed. De muziek van de film idem. De hele aankleding van de film was prima.

Kortom, zeer behoorlijke film die vooral de grootste klasse in het slot heeft zitten.

4,0*

Een film die probeert te shockeren kwa gruwelijkheid en gore en het lukt ze best goed. Het verhaal is lekker simpel gehouden zodat er meer aandacht uit kon gaan aan het tonen van ledematen, bloed en hersenen.

Dit is typisch zon rednecks-killen-mensen film. Niks mis mee, meestal vind ik dat wel humor. Nu ook. Het komt allemaal B niveau achtig over maar het stoort niet omdat ik hem gewoon humor vond. Zoveel zinloos geweld in een film...doet het altijd goed bij me als ze het leuk uitwerken. Je ziet wel heel veel, zoals een compleet aan pulp gereden lichaam na aanraking met een vrachtwagen in volle vaart bijvoorbeeld

3,5*

Nooit geweten toen ik aan deze film begon dat het een waargebeurd verhaal is. Maakt het achteraf toch nog een beetje indrukwekkender. We volgen dus de donkere cadet Jesse Brown die in training gaat om gevechtspiloot te worden voor de Amerikaanse luchtmacht rondom de Koreaanse oorlog die begon in 1950. De huidskleur van Brown is hier van belang omdat hij zijn hele leven al te maken heeft gehad met racisme en tegenwerking. Daarna ontpopt zich een vrij voorspelbaar verhaal met de gesloten Brown die ontdooid en zijn collega's steeds meer gaat vertrouwen. Inclusief een plotje met zijn gezin thuis waar hij zo gek op is. Jammer alleen dat de film wel echt een veel te lange aanloop neemt door een uur lang zich te richten op training en familiezaken, niet overdreven boeiend uitgewerkt.

Misschien heeft Devotion net wat pech dat het enkele maanden na Top Gun: Maverick uit is gekomen, een film die een beetje hetzelfde militaire pad volgt (maar dan zonder het racismeverhaal) waardoor het nu een beetje een herhaling van zetten is. Het restant is wel boeiender en voor mij was het eind dus minder voorspelbaar omdat ik het echte verhaal niet kende. De actie kan niet tippen aan het Maverick-niveau, maar is toch nog best goed uitgewerkt en oogt niet slecht. Dit is meer het niveau van bijvoorbeeld Midway (2019), waar ook niet zo veel mis mee is.

Beetje lastig om een cijfer te geven. 3 sterren is net wat te karig, 3,5 is net weer te hoog. Maar ik rond toch maar omhoog af.

3,5*

Haha, dankzij dit bericht kwam ik dit net ook te weten. Ben het net even op YouTube op gaan zoeken en heb de hele film gevonden:

YouTube - Dexter's Lab ~ Ego Trip

Grappig dat deze pas enkele dagen online staat op YT.

Net ook even teruggekeken en ik kende de film toch al wel, al was ik veel vergeten. Eerlijk gezegd is het een vrij matige film met toekomst en verleden door elkaar heen. Maar ik miste het gewone leventje van Dexter met pa en ma, DeeDee, school en zijn lab. De reguliere afleveringen zijn dan ook veel leuker. Het enige grappige in de film was dat DeeDee op het einde de knop in kwam drukken.

Ik moet toch maar eens wat oude afleveringen terug gaan kijken. In de jaren 90 keek ik dit echt heel veel, samen met series als Cow and Chicken, Iam Weasel, Johnny Bravo en Courage. Heerlijk!

2,5* voor de Dexter film.

Opnieuw gezien, ditmaal op bluray.

Ondanks dat Diamonds are Forever niet tot de groep betere Bond films behoort, heb ik me er meer mee vermaakt dan de vorige keer. Sowieso is het weer een genot om Sean Connery weer als James Bond te zien, nadat we een film lang naar die houten klaas George Lazenby moesten kijken. Dat was echt vreselijk, maar Connery zorgt er weer voor dat we die miskleun kunnen vergeten. Niet dat Connery zijn allerbeste Bond speelt, ook hij is wat ouder en lijkt wat minder zijn best te doen om te gloriëren, maar alleen al op basis van charme en zijn typische kop weet hij alsnog prima te overtuigen.

Deze DaF is wat meer slapstick van toon, wat ik wel jammer vind. Zo hebben we het homoseksuele moordenaarsduo Mr. Wint en Mr. Kidd met hun rare fratsen. Destijds vond ik ze vreselijk, tegenwoordig kan ik nog wel glimlachen om hun flauwekul. Jammer genoeg is Blofeld wel enorm miscast, deze versie kan totaal niet tippen aan de magnifieke Blofeld gespeeld door Donald Pleasence. Ook de Bond girl was enorm beroerd, niet aantrekkelijk en met een hele domme rol. Buiten Connery is er zwak gecast.

Gelukkig is er wel weer een geweldig mooie titelsong van Shirley Bassey. Haar Goldfinger titelsong was mooier, maar deze Diamonds are Forever behoort absoluut tot de betere themesongs uit de franchise.

Inhoudelijk is de film wel matig. Dan gaat Bond naar Amsterdam en dan komen ze niet verder dan een boottochtje. Daar had je toch heel wat meer leuks mee kunnen doen. Een toffe grachtenachtervolging bijvoorbeeld? Een shoot out in het Red Light District? Nouja, zonde. We moeten het nu doen met een best goede knokpartij in een lift. Echt interessante locaties bezoekt Bond sowieso niet. Las Vegas heeft nog een boeiende achtervolging, maar de hoogtepunten waren schaars.

Kleine 3* (was 2*)

Je mag dit toch wel een Diana-onwaardige film noemen zeg. Ik heb Diana altijd een interessante vrouw gevonden, door waar zij voor stond en wat zij allemaal mee heeft gemaakt. Natuurlijk speelt haar tragische einde ook mee aan de mythevorming, maar ook toen ze nog leefde was ze natuurlijk enorm populair. Daarom is het erg jammer dat dit een hele matige film is geworden. Dat ligt niet aan Naomi Watts, die ik nog vrij goed als Diana vond. Naveen Andrews (Sayid uit Lost, held!) was ook uitstekend, zoals ik hem altijd goed vind.

Maar een echte klik hadden beiden niet met elkaar in de film, terwijl dit wel zo zou moeten zijn. Het maakt van de film ook een vrij saai geheel (en veel te lang durend) met een saaie, passieloze romance die we in beeld krijgen. Sowieso vind ik het weinig eer aan Diana aan doen dat ze de hele film wordt neergezet als een wanhopige vrouw die als een hondje achter haar lover aan loopt. Ze snakte dan wel naar liefde, maar het had wel stijlvoller getoond kunnen worden. Haar eenzame gevoel kwam wel weer sterk naar voren.

Ook valt het op dat een hoop zaken bij deze film schijnbaar even niet belangrijk zijn, zoals Diana haar problemen met het koninklijk huis van Groot-Brittannië en haar band met haar kinderen. Wel maken we mee hoe Diana wordt geleefd door de paparazzi, wat uiteindelijk ook haar einde werd in Parijs. Maar juist dat deel krijgen we weer niet te zien. Dus je leeft als kijker naar het tragische einde toe, wat ze even met wat tekst af doen. Slappe hap.

Ik had eigenlijk 2* in gedachten, maar terwijl ik dit stukje typ irriteer ik me nog meer en maak ik er mooi 1,5* van.

Deze staat op Netflix en dan start je zoiets toch al een stuk makkelijker op. Diana staat dankzij het nieuwe seizoen van The Crown weer in the picture en een docu als deze verduidelijkt een hoop zaken. Het sterke van deze In her own words is dat het audiotapes zijn van Diana die geheime interviews af liet nemen begin jaren 90, dus niemand hoeft te twijfelen of ze dit echt gezegd heeft, want je hoort het gewoon. Eigenlijk krijg je gewoon tijdens het kijken gruwelijk veel medelijden met een vrouw die ruim 10 jaar een leven moest leiden wat totaal niet bij haar paste met een liefdeloos huwelijk inclusief affaire van man Charles met Camilla, een nieuwe familie die haar geen support gaf en een druk van buitenaf die onmenselijk voor haar was. Ze was zelf ook wel een eigenwijze dame, maar dat moest ook wel om een beetje tegengas te kunnen geven. Ik denk niet dat iemand met haar had willen ruilen en helemaal niet als je weet hoe tragisch en verdrietig haar leven moest eindigen, tegen een zuil in Parijs. Ik herinner me nog wel goed dat dit destijds echt dagen of weken wereldnieuws was. Prima docu die alles in een vlotte twee uur aan jou als kijker toont.

3,5*

Wat een teleurstellende misser was dit zeg! De film voegt werkelijk helemaal niets meer toe aan het al best volle zombiefilm genre. En das een trieste constatering omdat de meester van dit genre himself de maker was.
Ik heb de laatste jaren wel regelmatig een zombiefilm gezien, dus ik had natuurlijk wel verwachtingen. Maar nu kreeg ik na Cloverfield en [Rec] in korte tijd weer een film te zien die met een handcamera is gefilmd. En dit keer niet op een boeiende manier. De personages waren saai, er zat te weinig actie in dat boeiend was en eigenlijk was het weer meer van hetzelfde. Epidemie breekt uit, niemand weet waarom maar je moet maar overleven totdat er geen kans meer is. Dat is nu al wel 20x gedaan. Van Romero verwacht ik wat nieuws.
Wel leuk vond ik de oude man die doof was en alles op een bordje schreef. Hij was best stoer, al was ie helaas snel dood. Voor de rest nietszeggende personages en een suffe verhaallijn.

2*

Schitterende docu over de meest markante filmregisseur die we in Nederland hebben. En zouden moeten koesteren, maar dat gebeurt helaas te weinig aangezien Maas al jaren nauwelijks meer aan geld kan komen voor nieuwe projecten. Ik heb vrij weinig met de Nederlandse film, aangezien het gros van de films treurige romantische comedy's of belabberd geacteerde thrillers zijn. Maar Dick Maas is een van de weinige namen die hier ver bovenuit steekt omdat hij juist anders durft te doen. Dick Maas maakt over de top gaande films die Nederlandse cultuur en gewoonten parodieert of er op zijn minst een leuke draai aan geeft. Flodder is misschien wel de bekendste Nederlandse film die er is, maar ook titels als De Lift, Amsterdamned en Sint mogen er wezen.

In 90 minuten razen we door Maas' zijn loopbaan heen en vertellen mensen die onder hem werkten of Nederlandse filmkenners over de films. Leuk dat ze echt veel mensen hun zegje hebben laten doen. Anderzijds was het misschien ook wel goed geweest als ze er wat minder hadden zodat de anderen langer aan het woord konden komen. Het tempo ligt namelijk wel echt hoog. Maar boeiend blijft het van begin tot eind. Zelf heb ik het meeste met zijn films uit de jaren 80 en 90, dus de productieverhalen over De Ligt, Amsterdamned en de Flodder films en serie spreekt me het meeste aan. Moordwijven en Quiz vond ik erg zwak en paste ook niet bij Maas in mijn ogen. Ik vind het ook wel mooi dat Dick Maas zelf durft te vertellen over wat goed ging, maar ook zeker over de mindere kanten. Hoe zijn First Floor Features groot werd, maar ook weer ten onder ging. Dat hij moeilijk nog aan financiering kan komen, hoe zijn titels in Amerika flopten. Hoe hij met een karig budget Prooi moest maken naar Hollywood standaarden.

Het is geen feel good docu, maar gewoon een eerlijk verhaal met best wat leuke scoops, diepere lagen en anekdotes. Tatjana Simic die vertelt over de impact van de beruchte ''Buurman, wat doet u nu?''-scène of het verdriet dat er was na de dood van Coen van Vrijberghe de Coningh. Maar ook acteurs en producers die Maas gewoon een moeilijke man durven te noemen. Ik vermoed dat de docu geen commercieel succes gaat worden, maar ik zou 'm wel iedereen aanraden.

4*

Pijnlijk ongrappig

Sacha Baron Cohen heeft de laatste jaren heel wat aparte films gemaakt waarbij hij soms enorm geestig was. Borat was echt geniaal, Bruno erg grappig en Ali G. bij vlagen de moeite. Nou, dan kijk je best uit naar een film met hem in de rol van een dictator. Daar kan je een erg leuke film over maken. Had gekund ja...

Het is ieder geval niet gelukt. De film heeft me namelijk niet aan het lachen gekregen. Teveel goedkope, flauwe grapjes en veel te weinig knipogen naar dictators. De film was in de eerste 10 minuten nog het leukst, toen hij in eigen land dictator speelde. Eenmaal aangekomen in Amerika werd het een flauwe kopie van You Don't Mess with the Zohan (2008), maar dan met een oud-dictator in plaats van een oud-spion.

De film is vrij voorspelbaar en best nog wel braaf. Zo'n Bruno zette homo-hatend Amerika echt voor schut en Borat was helemaal een schitterende parodie, maar hier mislukt het gewoon. Af en toe een aardig stukje (scene in de helicopter was wel aardig bijvoorbeeld) is echt niet genoeg.

Anna Faris haar vervelende rol werkte overigens ook niet erg mee. Bekijk de trailer maar een keer nog, heb je de leukste momenten al wel gezien.

1,5*

Opnieuw op bluray gekeken en waar ik bij de vorige kijkbeurt jaren terug nog een beetje positief was, daar is Die Another Day ditmaal echt een zware teleurstelling geworden. Helemaal als je in de afgelopen maanden in de andere Bond films hebt gezien hoeveel beter deze serie kan.

Die Another Day begint overigens sterk, met een geweldige opening in Noord-Korea. Lekker spectaculair en beladen. Ook daarna valt er nog genoeg te beleven (de vreselijke themesong van Madonna daargelaten), met de uitbraak van Bond bij het MI6 schip en het schermgevecht met de nieuwe bad guy. Het wordt al een stuk minder leuk als Bond Halle Berry ontmoet. Wat een strontirritant personage. Bond girls moeten al een tijdje meer dan slechts eyecandy zijn, maar zo'n feministisch en overdreven stoer figuur is gewoon echt vervelend. Ze heeft een leuk figuur, maar verder op alle fronten 1 van de grootste mislukkingen uit de Bond historie van de Bondgirls. Zo'n beetje alle scenes met haar waren storend.

Het verhaal is lange tijd nog aardig, maar vanaf de aankomst bij het ijspaleis worden we gebombardeerd met veel te opzichtige en bij vlagen extreem lelijke CGI. De onzichtbare wagen, het instortende ijspaleis en het ultieme stunt dieptepunt met het surfen waar zelfs de sprong over het water met sheriff Pepper uit The Man with the Golden Gun nog mooi bij is. Ook het slot in het vliegtuig is verschrikkelijk, zo lelijk vormgegeven en de gevechten van Bond en Jinx zijn ook beroerd. Helemaal met Berry haar oneliner ''read this, bitch''. Kreeg plaatsvervangende schaamte bij zoveel niet-cool gedrag.

Toch jammer hoor, Die Another Day had zeker potentie. Brosnan heeft het gewoon 4 films lang goed gedaan als 007, vond hem 1 van de betere Bond acteurs, maar buiten GoldenEye had hij wel redelijk vaak falende scriptschrijvers waardoor zijn films buiten die ene nooit legendarisch werden. Die Another Day is zelfs het dieptepunt van de reeks, al moet ik Quantum of Solace binnenkort nog opnieuw zien. Die was nog kanslozer. Ook de momenten met M, Moneypenny en de opvolger van Q (de eerste Bondfilm na zijn dood, hij wordt gemist) waren weinig bijzonders. Heel erg matig en dat hadden de producers ook door, want het kostte 4 jaar voordat er een nieuw deel kwam, die gelukkig weer terug naar de roots van de serie ging. Het tijdperk Brosnan als 007 zit er ieder geval op.

2* (was 3*)

Deze aanslag was enorm heftig, zo grootschalig en verwoestend waren de gevolgen. Maar de docu brengt niet heel veel nieuws en voelt als een uitgerekte reportage van Een Vandaag. Het verhaal van Ferry Zandvliet is nog wel het meest indrukwekkend, als hij als ooggetuige vertelt wat er gebeurde. Verder duurt dit maar drie kwartier en ben je er vlot doorheen. Voor wie het nieuws een beetje volgt is het weinig dat je nog niet wist, maar alsnog wel een aardige reconstructie.

3*

Die Hard, een begrip in de filmwereld van het actie genre. Uiteraard heb ik Die Hard ook al gezien en heb ik er ontzettend van genoten en hier eens al 4,5* uitgedeeld. Maar ik heb een tijd terug de Special Edition gekocht en het werd tijd de film eens te herkijken, wat vanavond gebeurde.

En mensen, de film wordt geloof ik elke keer beter als ik hem zie! Die Hard is fantastisch en zo ontzettend amusant dat ik hem denk ik altijd kan blijven bekijken.

De film zelf heeft eigenlijk een redelijk simpel plot. Terroristen nemen een toren over en gijzelen een groep mensen. Agent John McClane is op dat moment binnen en onderneemt actie.

Simpeler kan het eigenlijk niet en gelukkig hebben ze het ook niet moeilijker gemaakt dan nodig is. Het leidt tenminste niet af van de geweldige actie, sfeer en amusementswaarde van de film.

De film wordt eigenlijk voor de volle 100% gedragen door Bruce Willis. Hij zet voor mij 1 van de coolste personages uit de filmgeschieddenis neer. John McClane is grof, lomp, cynisch en vooral stoer! Die Hard is dan ook een typische stoere mannenfilm geworden, just the way I like it. De brute actie's van John, zijn cynische en droge opmerkingen, zijn conversaties met terrorist Hans Gruber (Geweldige rol van Alan Rickman!) en ook zijn verhalen die hij uitwisselt met de zwarte agent (Ook een heerlijke rol!) zijn gewoon geweldig. Dit is echt een actieheld op zijn best. Zijn quote Yippi-kay-yee motherfocker is ook een legendarische quote geworden, prachtig om te horen. En zo had hij er nog veel meer.

De film straalt gewoon een geweldige sfeer uit. Sowieso doordat het kerst is en je overal versieringen ziet, kerstmuziek hoort en doordat zon thema erin verwerkt zit is het voor mij meteen al een stuk leuker. De terroristen werken ook mee aan de sfeer. Ik heb niet vaak zon goede ''bad guy'' gezien als Hans Gruber met zijn zware Duitse accent. Hij is een Duitser en kan ook Engels spreken met zijn Duitse accent. Dat klinkt echt heerlijk fout en dat is hij ook. Net als zijn hele bende vol Duitse namen die er compleet Duits uit zien volgens het boekje. Blond haar, gespierd en geen woorden maar daden. Je ziet tegenwoordig vaak in actiefilms dat de actieheld te bijzonder is en de tegenstand uiteindelijk te matig maar deze terroristen geven goed tegenactie wat de film gewoon erg boeiend maakt. Zeker de politie en zelfs de FBI wordt eigenlijk in deze film door zowel John als de terroristen te kakken gezet. De leidinggevende officier wordt wat cliche als een machtsgeile baas neergezet maar dat maakt het wel lachen voor de kijker.

De film bevat veel goede actiescene's. Opvallend zijn de nu nog zeer goede special effects en dat terwijl de film ruim 20 jaar al oud is. Je ziet ze tegenwoordig nog slechter. En al die goede actiemomenten zijn uitstekend gefilmd door Jan de Bont die echt cinematisch een mooie prestatie leverde. Veel buitenshots van de prachtige Nakatomi Plaza en binnen veel close ups, vooral bij gevechten met John McClane. Tel daarbij de prachtige dialogen en je hebt veel heerlijke momenten.

Tot slot nog wel even de prima soundtrack noemen. De muziek is gewoon erg prettig en die Beethoven tune die je steeds terug krijgt te horen werkt daarbij goed aan mee.

Om het nu af te sluiten, een briljante film die echt van minuut 1 tot het einde heerlijk om te kijken is. Voor mij 1 van de beste actiefilms ooit gemaakt waar ik bijna geen minpunten kan noemen. Daarom verhoog ik mijn stem ook van 4,5* naar 5*

Lijkt me best verdiend.

Na het herkijken van deel 1 was vanavond deel 2 ook aan de beurt voor een herkijk.

De film bleef me altijd bij als de minste van de 3 (sinds 2007 van de 4) en dat gevoel heb ik nog steeds.

Die Hard 2 wilt groter en uitgebreider zijn maar dat maakt een film niet meteen beter. Het grootste gebrek was dat John McClane te weinig belangrijk en aanwezig was. Hij was de hoofdrolspeler van deel 1 maar in dit deel vond ik hem er te vaak te verloren bij lopen. Slechts een aantal scene's met hem waren echt belangrijk. Overigens is McClane in deel 2 weer meer dan goed vertolkt door Bruce Willis. Wat een geweldig personage is hij ook. Schijt aan alles en daarnaast ook slim en doorspekt met cynische humor. Aan hem lag het niet in de film.

Wel aan de tegenstander(s). In deel 1 vond ik Hans Gruber echt geweldig. Veel charme en ook sterk genoeg. Maar ik vond de opponent(en) in dit deel nogal nietszeggend. Weinig uitstraling en je had er niks mee.

Verder vond ik dat de film op een aantal vlakken wel erg tekort schoot.
Zo snapte ik niet dat ze zo dichtbij het vliegveld gingen zitten in een kerk. Beetje politie had hen allang te pakken kunnen hebben.
Verder was de scene met de handgranaten in de cockpit met McClane wel erg slecht. Normaal gaan ze met een paar seconden af, McClane had wel een halve minuut de tijd om te vluchten.
En het moment dat de zwarte commandoleider een verrader bleek was best verrassend maar ook best onlogisch. Niemand die dit doorhad? Vond ik best vergezocht.

Het einde was wel grote klasse. Typisch Die Hard einde vol actie en met een grote vleug humor. Die kop van McClane als hij zijn aansteker pakt, geweldig!

Alles bij elkaar een leuke film maar wel een heel stuk minder dan deel 1. Maar zeker niet slecht.

3,5* had ik gegeven en ik blijf daarbij.

Ondanks dat deel 2 best wel vermakelijk was, keek ik daarna nog meer uit naar de herziening van deze derde Die Hard. Hij was geweldig, is geweldig en zal dat vast blijven. Willis en Jackson zijn werkelijk geniaal als duo. Erg grappig dat juist de zwarte Jackson discriminerend bezig was, hehe. Buiten dat ligt het tempo in de film hoog, zeker in het eerste uur als beiden de hele stad door cruisen voor de spelletjes van Simon. Gelukkig zit er nog genoeg stoere actie in, zodat Willis weer lekker kan uitblinken. Hij heeft er duidelijk zin in om voor de derde keer John McClane te spelen. Zonde dat ze Jackson niet voor een vervolgfilm terug hebben gevraagd. Of hij wilde niet, zou ook kunnen. Ieder geval zonde, want ze waren erg lekker op dreef.

Hoogtepunt blijft natuurlijk het begin met Willis en zijn I hate niggers-bord in Harlem. Heerlijke spanning.

4* stonden en blijven staan.

Deze docu brengt de gemiddelde voetbalvolger niet heel veel nieuws, maar geeft wel een goed kijkje in de gekte rondom Maradona in de jaren in Napels, toen de wereld aan zijn voeten lag en hij belangrijker dan God in de stad was. Overigens geldt dat ook in Argentinië na het winnen van WK '86. Dit alles komt in mooie beelden op en buiten het veld goed in beeld. Ik vind het nog best opvallend hoeveel privébeelden er van hem zijn, want in de jaren 80 werd alles toch niet zo overdreven gefilmd als bijvoorbeeld vandaag de dag. Toch horen we hem met zijn moeder bellen na het gewonnen WK, zien we hem thuis met zijn vrouw en kinderen en horen we hem in de kleedkamer met de pers. Maar het mooiste blijven toch wel de wedstrijdbeelden. De man was een briljant fenomeen, technisch en snel.

De beste ooit? Kan, maar voor mij is dat Johan Cruijff. Voor een ander weer Messi of Pelé. Die discussie zal je toch eeuwig houden. Ik vond de docu wel een tikje aan de lange kant, zo na anderhalf uur had ik het wel een beetje gehad. Maar dan heb je wel hele fraaie beelden gezien, hoe hij Argentinië het WK liet winnen en een nietszeggend clubje als Napoli 2x de beste van Italië liet zijn. Wat daarvoor en daarna ook nooit meer is gelukt. Maar als mens leer je hem niet heel veel beter kennen, hoogstens merk je hoe bizar de druk op hem was en dat hij daar niet goed mee om kon gaan. Ik had bijvoorbeeld ook wat meer willen zien waarom Maradona van een God steeds meer richting een paria ging voor de Italianen. Dat lag niet alleen aan zijn benutte penalty op WK 1990 tegen Italië. Erg sympathiek of aimabel heb ik hem ook nooit gevonden en dat gevoel hou ik na het kijken nog steeds. Wel blijven zijn voetbalbeelden eeuwigheidswaarde behouden.

3,5*

Dit was een lange zit zeg

Dinner for Schmucks is gewoon geen beste film. Waarom moet een simpele komedie als deze trouwens in hemelsnaam 2 uur duren? Het was regelmatig gewoon saai. Had er effe een half uur tussenuit geknipt zeg. Het was ook lang wachten totdat het ''Dinner for Schmucks'' gedeelte zelf eens begon. Dat einde was nog wel enigzins geinig, zonder dat het hilarisch werd. Ik heb eigenlijk niet 1x echt hoeven te lachen. Het absolute einde was ook weer super voorspelbaar en oninteressant.

Gelukkig kent de film dankzij Carell en Galifianakis nog wel 2 aardige acteurs die in een komedie het niveau wat kunnen opkrikken. Leuke bijrol van die laatstgenoemde. Carell was wel te pruimen, maar zoals altijd kan ik niet in een deuk liggen om hem. Een grappige kop maakt je niet meteen ook altijd een grappige acteur he.

Verder had je ook nog Paul Rudd in de hoofdrol, maar hij paste helemaal niet in deze film met zijn zouteloze uitstraling en gedrag.

Ruim onvoldoende. 2*

In mijn drang om zoveel mogelijk classics te zien nu ook maar eens een paar bekende dansfilms opgezocht. Nou scheelt het wel dat de muziek uit dit soort klassiekers altijd wel tof is, maar verder is het verhaal inhoudelijk wel zó pover zeg. Gelukkig zit het bij Dirty Dancing op gebied van chemie tussen Jennifer Grey en Patrick Swayze helemaal goed. Grey is niet overdreven sexy, maar zeker wel charmant. Ze moet natuurlijk ook een preuts meisje spelen dat later helemaal op bloeit tot een stralende, sexy danseres. En zeker Swayze spat van het scherm af, kan me goed voorstellen dat de dames dit een hele leuke film vinden.

Mooi romantisch plotje dat best goed werkt en de dansscènes zijn vrij goed uitgewerkt. Zeker de grote finale is echt spetterend en erg goed geregisseerd. Je moet wel een botterik zijn wil je niet met een goed gevoel de film afzetten. Maar het draait toch vooral om de muziek. The time of my life, She's like the wind en Hungry Eyes kent iedereen wel. Erg fijne nummertjes. Wat ik wel weer matig vond is dat deze 80's film zogenaamd in de jaren 60 af moet spelen, maar dat merk je aan de muziek juist nauwelijks.

Prima vermaak.

3*

Haha Charles Bronson...ik ken hem eigenlijk vooral van Dead Wish...

Uitstekende oorlogsfilm, een klassieker mag je wel zeggen. De film zit kwa verhaal goed in elkaar en ook de actie mag er zijn, zeker voor een film uit 1967.

3,5*

Tsja, wat moet je nou over deze puberale flauwekul zeggen? Het is simpel, ordinair, banaal en soms zelfs racistisch. Maar eigenlijk heb ik me er best wel goed mee vermaakt.

Er zijn tig van dit soort partyfilms, maar niet met 1 van de grootste acteerlegendes die er bestaat. De Niro hoort natuurlijk helemaal niet in zo'n filmpje thuis, maar toch speelt hij de hoofdrol, met zichtbaar veel genoegen. En dat vind ik eigenlijk best wel leuk. Hij speelde in de allergrootste films ooit, maar is nu op een leeftijd dat hij gewoon de rollen wil spelen die hij leuk vind. Hij is in deze film niet erg sympathiek en zijn acteerwerk is niks bijzonders, maar zijn energie is wel mooi om te zien. Zijn gevoel voor humor is ook goed en gelukkig maar, want mede hoofdrolspeler Zac Efron bakt er namelijk niks van op dat gebied.

Die jongen zit er duidelijk alleen maar in voor zijn looks. Kan me overigens wel voorstellen dat hij hiervoor is gecast, want hij is behoorlijk afgetraind. Alleen jammer dat zijn rol bijna letterlijk een kopie van die van Ed Helms (Stu) uit The Hangover (2009) is. Burgerlijk, onder de plak bij een dominante vriendin vlak voor hun bruiloft en uiteraard na het maken van plezier zich beseffende dat zijn leven eigenlijk gewoon vervelend is. Erg afgezaagd zeg.

Gelukkig zit de film vol met grappen, de ene beter dan de andere, waardoor het allemaal goed weg te kijken is. Wel jammer dat het veel van die typische Amerikaanse humor is, gericht op drugs en scheten. En als nou iets niet grappig is....

Gelukkig waren de andere grappen nog wel oké. Ik heb me er ieder geval wel mee vermaakt en pers er zelfs een kleine voldoende uit.

3*

Het blijft een sfeervolle klassieker. Dirty Harry is een enorm cool personage wat blijft boeien. Het verhaal in deze film viel me wat tegen, zeker de laatste 20 minuten, maar overall is dit echt een goede film waar vooral natuurlijk de nadruk wordt gelegd op de aparte werkwijze van inspecteur Harry Callhan.

3,5*, uitstekende film, zeker ook als je beseft dat ie al dik 30 jaar oud is.

Briljant! Deze film moet genomineerd worden, zelden een film gezien die beter is in slecht zijn dan dit ultieme gedrocht! De titel van deze film geeft exact aan wat deze film voorsteld.

Tijd terug Meet the Spartans gezien waardoor ik aan de anti depressiva ging. Het kon niet erger dacht ik. Dat kan toch ook niet als je weet hoe onwaarschijnlijk slecht MtS was? Misschien dat ik 1 of 2 keer een glimlachje daarbij kreeg.

Nou het kan erger! Niet 1x een glimlach bij deze. Sterker, niet eens 1x iets wat in de buurt kwam bij een poging om een kleine glimlach op te wekken. Wil iemand de maker van deze film een uur bij Bokito in de kooi zetten? Alsjeblieft zeg...hoe diep kan een film zakken...

En vergis je niet, ik kan best lol hebben met paradiefilms. The Naked Gun is subliem, Scary Movie is grappig maar sinds ik MtS en deze heb gezien weet ik dat makers niet dieper weg kunnen zakken.

Je neemt wat mensen die niet kunnen acteren, stop er een mooie vrouw bij, neem een hoop films waar je wel een persiflage op kan maken en plak alle scene's aan elkaar. Klaar? Nee joh. Eerst nog poep, pies en moedermelk grappen erbij doen. Dan pas krijg je deze waardeloze shit.

Wees gewaarschuwd. Ik ben een nieuwe pot anti depressiva halen.

0,5*. Omdat ik de film nog dieper de flop 100 in wil boren.

Best geinig. Beetje a la Team America. De grappen zie je wel aankomen maar ze zijn wel vermakelijk.

3*

Ik vond de film wat teleurstellend.

Mijn verwachtingen waren erg groot gezien de fraaie trailer en het interessante plot, maar ik vond de uitwerking niet interessant genoeg.

De film begon zo goed met het tonen van de ghetto's en het laten zien dat de aliens als minderwaardig door de mensen op aarde worden gezien en behandeld. Zeker de scene met de alien-verdelging waar ze voor een vuurpeleton afgemaakt werden was indrukwekkend en een sterke verwijzing naar de volkenmoorden die er teveel op aarde zijn (en waren, zie de Nazi's)..
Maar na een lange introductie begon het werkelijke plot van de film en dat was niet meer zo bijzonder, eerder standaard.

Ik vond dat 2e deel van de film meer een combinatie van een actiefilm gecombineerd met een avonturenplot met een sausje van etische normen en waarden waarin mens en alien toch samen moeten werken. Het was niet slecht uitgewerkt, maar ik was er ook niet onder de indruk van. Mijn symphatie lag trouwens zeker bij de aliens. Ze werden in gedrag eigenlijk getoond net als de mens (met angsten en met bv het feit dat hun kinderen hun alles is) wat weer eens wat nieuws is aangezien de meeste aliens in films een stuk onvriendelijker zijn

Gelukkig was de aankleding van de film wel prima met prima getoonde aliens, de gigantische kampen, de buitenaardse wapens en nog meer fraaie beelden. Ik begreep dat de film geen bijzonder hoog budget had? Dan hebben ze er toch het maximale uitgehaald. Ook de stijl van filmen beviel me wel met de documantaire achtige stijl samen met de CNN achtige nieuwsstijl.

Kortom; aanrader maar geen topper.

3,5*