Logboek

Weinig steekhoudende horrorfilm die enkel wat kracht weet te benutten vanuit de setting (een themapark langs de weg), maar regisseur Marty Thomas vangt er verder niet heel veel mee aan. Een enkele versierde gang en wat attracties in de achtergrond zijn dan ook alle vondsten waar je het als kijker mee zal moeten doen, een vervelende ontdekking als de overige elementen niets anders doen dan vervelen. Het acteerwerk is op die manier voorspelbaar matig, de visuele opmaak maakt een uiterst gedateerde indruk (zeer lelijke filters en ongecontroleerd camerawerk) en de moordenaar komt opdagen in een zomershirtje. In alle opzichten drukt Killer Holiday een uitwisbare stempel op het genre, met een betrekkelijk zielloze invulling en een groots gebrek aan kwaliteit.

Middelmatige sciencefictionklassieker die het helaas moet afleggen tegenover de superieure herbewerking uit 1988. Zeker het acteerwerk en het taaie middenstuk laten geen positieve punten achter, waar veel te veel tijd wordt gespendeerd aan een hoofdpersonage dat iedereen om zich heen probeert te overtuigen van aanstormend gevaar. Als kijker zie je dit buitenaardse gevaar in de eerste 5 minuten al op beeld (waarmee het opgelegde mysterie meteen verdwijnt) en na een geheel uur is deze bedreiging niet veel groter dan een rots. Het duurt veel te lang (ondanks de beknopte speelduur) om bij de finale te komen en het slappe gezever tussen allerlei oninteressante figuren gaat je snel de keel uithangen. De effecten zijn voor die periode bijzonder overtuigend en het eerste kwartier is doeltreffend vlot, verder is de remake een veel betere besteding van je tijd.

Regisseur Peter Atencio ging na The Rig een totaal ander pad op wanneer het op genres aankomt en het verloop van deze film maakt duidelijk waarom. Er wordt nogal weinig spanning gehaald uit dit idee, dat in de basis best wel wat potentie heeft om goed voor de dag te komen. Helaas verlagen de makers zich voornamelijk tot lelijke effecten, oninteressant geouwehoer tussen personages en een visueel rommelige film. Enkel een aantal opvallend grafische moordpartijen maken een zekere indruk, verder zal menig filmliefhebber zich al na de wazige openingsscene kunnen klaarmaken voor ondermaats gegriezel.

Veelbelovende, maar totaal chaotisch uitgevoerde actiehorrorfilm uit de handen van regisseur Steven C. Miller. In ieder geval laat hij hiermee zien niet over de benodigde creativiteit te beschikken om dit soort grootschalige ideeën met weinig financiën te kunnen uitvoeren. Het acteerwerk van de betrouwbare Frank Grillo is gelukkig aardig en de uitgesponnen actiescene naar de finale toe ziet er goed uit, maar zowel de montage als het camerawerk halen weinig spanning en/of voldoening uit Werewolves. Het kijkt allemaal nogal taai weg en dat wil je natuurlijk niet hebben binnen dit soort popcornconcepten.

Deze nieuwe horrorfilm van regisseur Jaume Collet-Serra vormt een ietwat vreemde eend in zijn loopbaan, aangezien het gebeuren aanzienlijk rustiger verloopt en het meer moet hebben van de sfeerzetting in plaats van bombastisch volume. Helaas is er van enige atmosfeer niet veel binnen The Woman in the Yard en blijft het op dat vlak vooral bij een aantal onbehaaglijke beelden. Het camerawerk is professioneel en de cinematografie ziet er voor zo'n verdorde omgeving kundig uit, maar kunnen beiden niet verhullen dat er weinig spanning uit dit geheel wordt gehaald. Het acteerwerk van Okwui Okpokwasili als mysterieuze belager is zeer overtuigend, de familie daarentegen is erg kaal en onopvallend. Van de uiteindelijke verklaring zullen de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk ook niet meer opkijken.

Schattige ode aan kosmische horror met een overtuigende drang om praktische effecten neer te zetten. Het is in een hoop opzichten te merken dat regisseur Stewart Sparke nog een hoop dingen te leren heeft, maar hij straalt effectief plezier uit binnen How to Kill Monsters. Het acteerwerk van Lyndsey Craine en de twee agenten is daarbinnen aardig en de effecten zijn best gedetailleerd in elkaar gezet, maar de digitale effecten (waar er ook genoeg van zijn) overtuigen spijtig genoeg minder. Op het vlak van grafisch bloedvergieten is de boel bovendien te braaf en het camerawerk te afstandelijk om een filmische ervaring goed neer te zetten, maar het vermaakt allemaal zeer degelijk en vormt daarmee een eindgeheel waar zo langzamerhand echt wel een groot budget voor mag worden uitgetrokken in cinemaland.

Regisseur Mathieu Ratthe stunt met een aantal opvallend gedetailleerde computereffecten en komt aanzetten met een ideaal concept, maar het vervolg is zo rommelig en bizar slecht geschreven dat al die positieve punten vrijwel meteen ongedaan worden gemaakt. Specifiek de dialogen zijn totaal onmenselijk en bovendien zwaar onder de maat uitgevoerd door de castleden (waar Ratthe overigens zelf deel van uitmaakt) en de horrorscènes komen spanningsloos voor de dag. Het is daarnaast een enorm gemiste kans om niet alle beelden vanuit die filmende oogbal te laten plaatsvinden, nu moet er helaas ook weer zo'n oninteressant bijfiguur met een camera rondrennen om allerlei overbodige minuten toe te voegen. Tegen het einde aan is je aandacht hoogstwaarschijnlijk totaal verslapt, maar een aantal momenten tussendoor zijn aardig indrukwekkend in elkaar gedraaid.

Mexicaanse fantasiefilm die geregeld tegen totale idioterie aanzit, dat klaarblijkelijk voor hoogbegaafde kunst moet doorgaan. Ik mag hopen dat menig filmliefhebber hier eenvoudig doorheen kan kijken, want alles komt nogal lomp en weinig opzienbarend voor de dag. Regisseur Emiliano Rocha Minter verpakt zijn project in felle kleuren en duizelingwekkend cameragebruik waar hij een aantal bonuspunten mee weet te winnen, maar slaagt er niet in zijn castleden aan te sturen. Hierdoor vervallen een hoop personages in overbodigheid of zelfs totale onnozelheid. Verder is het ook niet helemaal duidelijk wat alle pornoscenes nu precies moeten toevoegen.

Halfgeslaagde parodiefilm op de bekende clichés die griezelfilms in het verleden veelvuldig op het scherm hebben gezet. Het was vooral afwachten totdat er daarop een antwoord zoals The Blackening zou komen, maar helaas vervalt regisseur Tim Story te veel in nogal kinderachtige grapjes en typetjes. Een aantal castleden kunnen erg goed acteren, maar zetten zichzelf totaal klem in nogal infantiele toilethumor. Op het vlak van sfeer daarnaast opvallend kundig, waardoor het extra jammer is dat de spanning over de grote lijn afwezig blijft. Het concept van dat spelletje is verder best leuk gevonden, maar wordt te vlug afgebroken. Het is duidelijk dat horror niet het primaire genre is van Story, maar desondanks verwaarloosd hij dit toch echt te veel. Ik sluit overigens niet uit dat een boel verwijzingen en grapjes over mijn hoofd zijn gevlogen.

Regisseur Quentin Dupieux blijft een absolute kunstenaar in originele vondsten en Smoking Causes Coughing doet daar niet aan onder. De setting waarbij superhelden een aantal vijanden te lijf gaan met allerlei stofjes in de stilering van de jaren 50/60 is wat matigjes, maar gelukkig laat Dupieux zijn film voortdurend kantelen naar allerlei absurde en geslaagde uitgangspunten. Een aantal bijzonder komische momenten en onvoorspelbare verhaaltjes zijn erg leuk en het acteerwerk is uiteraard professioneel. Een echt meesterwerk is het niet, wel een entertainend en vernieuwend tussendoortje.

Visueel overtuigende horrorthriller die redelijk omspringt met budgettaire beperkingen. Toch had regisseur Padraig Reynolds zijn film gerust wat kleinschaliger mogen houden, want de eerste 20 minuten staan vooral in het kader van karakteruitdieping en weinig boeiende geschiedenislessen. Het acteerwerk van Vanessa Grasse en Brendan Fletcher is gelukkig best degelijk en het concept doet wat het moet doen, maar Reynolds weet desondanks de spanning niet echt op te krikken. De dreiging van de situatie komt er simpelweg nooit uit en het had allemaal voor een volwassen horrorfilm gerust bruter uit de hoek moeten komen, maar het entertaint en onderhoudt gelukkig wel. De constante flashbacks van Grasse's personage hadden veel minder mogen zijn, want die zitten het verloop in de eerste helft zonder twijfel in de weg.

Intense en unieke combinatie tussen sport- en horrorfilm en daarmee meteen zowat het enige exemplaar dat deze totaal verschillende uitgangspunten daadwerkelijk bij elkaar weet te krijgen. Him schiet in de finale onmiskenbaar uit de bocht en zit daarmee vooral tegen het belachelijke aan, maar het acteerwerk van Marlon Wayans is gelukkig erg overtuigend en regisseur Justin Tipping beheerst zijn film op visueel vlak uitstekend. Een aantal griezelmomenten tussendoor worden bijzonder confronterend en onbehaaglijk in beeld gebracht en het kleurgebruik evenals de structuurindeling zijn bovengemiddeld. Het is daardoor extra jammer dat er een nogal afgehaspelde en slordige verklaring wordt gegeven die klaarblijkelijk voor origineel moet doorgaan.

Onovertuigende thrillerfilm met een uitnodigende poster, iets dat niet kan worden bijgebeend door de uiteindelijke inhoud. Hostage presenteert vroeg in het begin al een plotwending waar het hele filmvervolg mee doorwerkt, maar daarbuiten zijn er bitterweinig verrassingen te bekennen in dit geheel. Slecht geacteerd vooral, met een boel castleden die zichzelf veel te veel vastschroeven in overbodige stereotypes. Regisseur Eddie Augustin onderneemt verder meerdere pogingen tot originele karakteruitdieping, maar de weinig imposante beeldvoering en bovenal het matige acteerwerk steken hier herhaaldelijk stokjes voor.

Amusant en passievol werkje van regisseur Steven Kostanski, die duidelijk zijn draai heeft gevonden binnen dit soort odes aan de jaren 80. Frankie Freako is niet zo gedurfd, grappig of indrukwekkend als een aantal van zijn voorgaande projecten, maar het acteerwerk van Conor Sweeney is overtuigend en de praktische effecten zijn schattig. Tegen de finale aan wordt de schaal vergroot en dat blijkt broodnodig, want de eerste helft van de film komt niet veel verder dan een boel grappen en grollen achter elkaar vanuit weinig expressionistische popjes. Frankie Freako kampt uiteindelijk wel met een identiteitscrisis, want wie hier precies de doelgroep van is blijft onduidelijk. Het is vooralsnog even afwachten totdat Kostanski weer met échte ambitie komt, want ondanks de getoonde kwaliteit bleef dit nog te veel aanvoelen als een vriendenproject.

Zeer goedkope en eenvoudige slasher met een aantal opmerkelijk grote namen. Hoe regisseur Jean Pellerin toch aan Christopher Plummer en Margot Kidder kwam is dan ook het interessantste raadsel van de film, want het inhoudelijke gebeuren boeit voor geen meter. Slecht geacteerd en bovendien ontzettend lelijk geschoten. Buiten de slechte kwaliteit om onderneemt Pellerin erg weinig om op visueel vlak meer uit The Clown at Midnight te halen. Enkel de opening belooft een amusant filmpje, maar wat daarop volgt is dermate uitgekauwd, serieus en voorspelbaar dat het niet mag baten.

Regisseur Peter Strickland zet aan met een combinatie tussen eigenzinnige beeldvoering en een ode naar Giallofilms, al had eerstgenoemde gerust nog veel verder mogen gaan qua experimenteren. Berberian Sound Studio kent duidelijk niet alle financiën van de wereld, maar gelukkig zijn de makers capabel genoeg om daar langs te werken. Specifiek de hoofdrol van Toby Jones werkt erg goed en het onvoorspelbare verloop is duidelijk een meerwaarde, maar op audiovisueel vlak blijft dit geheel toch wat achter. Een aantal stukken zijn knap in elkaar gemonteerd, maar voor een film waar specifiek geluid een hoofdrol moet spelen voelt het geheel geregeld kaal en onafgemaakt aan. De absolute ervaring die dit soort eigenaardige projecten moeten kunnen bieden is het niet, maar consistent en vernieuwend wel.

Beter dan verwacht.

Maar dat wil niet bijster veel zeggen, want die verwachtingen vooraf lager dan ook wel heel erg laag. Scary or Die vormt een verzameling waarin diverse creaturen, tegenstanders en bedreigingen het leven van de hoofdpersonages zuur maken. De toonzetting is daarbinnen consistent, maar niet bovengemiddeld.

The Crossing (2,5*). Amusant hillbillyverhaaltje. Het acteerwerk is best aardig en de opbouw zit tegen het onvoorspelbare aan. De uitkomst daarentegen is wat afgezaagd en daarmee teleurstellend, alhoewel dit segment redelijk komisch afsluit. Uiteindelijk is het niet helemaal helder wat de makers hiermee willen zeggen, waardoor het gebeuren blijft zweven in middelmatigheid. De gore wordt trouwens ook slecht in beeld gebracht.

Tae Jung's Lament (2,0*). Degelijk opgebouwd, maar weinig opzienbarend afgesloten. In principe is het vooral de drang om excentrieke figuren in een excentrieke omgeving neer te zetten die deze film nekt, want het voegt op visueel, artistiek of inhoudelijk vlak helemaal niets toe. Toch vermaakt het aardig, maar de uiteindelijke insteek is niet heel boeiend.

Re-membered (2,5*). Net als het voorgaande segment aardig opgebouwd, maar dit keer met een betere pay-off. De makers richten dit segment puur en onmiskenbaar op entertainment en houden het mysterie er redelijk in door niet alles in één minuut weg te geven. Wat hier vervolgens mist is vooral de geslaagde spanning en/of sfeer, want voor een horrorstukje zit er van die elementen beduidend weinig tussen.

Clowned (3,0*). Uiteraard de selling point van Scary or Die en dat is niet verkeerd gekozen, want dit vormt veruit het meest ambitieuze en beste segment van de film. Het moet allemaal even op gang komen, maar het komt niettemin neer bij een interessant uitgangspunt. Niet heel bijzonder geacteerd en het grafische geweld had gerust opgeschroefd mogen worden, maar tegen het einde aan creëren de makers eigenhandig een overtuigende eigen smoel.

Lover Come Back (1,0*). Aanzienlijk korter dan de rest en wellicht voor een goede reden. Zonder twijfel het slapste segment van dit geheel, met een suffe en volstrekt nutteloze voice-over. Eigenlijk is dit stukje nergens in geslaagd, van de spanning naar de inhoud. Al die onzin moet uiteindelijk bij een originele insteek komen, maar deze wordt dermate kort door de bocht uitgewerkt dat het niet mag baten.

Gemiddeld is dat een 2,2*, afgerond naar een 2,0*. Het is allemaal voor zo'n goedkope film niet onaardig en er zitten best degelijke stukken tussen, maar die worden voornamelijk klein gehouden door algemene middelmatigheid en specifiek het allerlaatste hoofdstuk. Zonde, maar dat is wel de vloek waar makers zich binnen dit soort projecten op kunnen voorbereiden.

Popcornhorrorfilm met slecht acteerwerk en een hoop bombarie dat voor griezelige spanning moet doorgaan. Regisseur David R. Ellis staat vooral in het kader van geluid en dus is er constant wat groots te horen in Asylum. Alhoewel het tempo er effectief mee wordt opgeschroefd, is er mede daardoor voor de spanningsboog totaal geen ruimte om te stralen. Neem daar een hoop absurde scenes bij en je hebt een film die door menig kijker amper serieus genomen zal worden. Wel werkt de snelheid in het voordeel van het geheel en is er altijd wat aan de hand, maar Ellis toont zichzelf hiermee vooral een matige regisseur met weinig controle over zijn projecten.

De Franse regisseur Jean Epstein beheerst het visuele aspect van deze film uitstekend, waarmee een spookachtige sfeerzetting wordt opgeroepen. Het zorgt ervoor dat de surrealistische aspecten van The Fall of the House of Usher overtuigend voor de dag komen en het bronmateriaal biedt daar dan ook alle ruimte voor. Nu is de achtergrond van de legende aanzienlijk spannender dan het gefilmde bronmateriaal, maar niettemin doen de makers er alles aan om de presentatie ervan op orde te krijgen. Het acteerwerk is weinig steekhoudend en het middenstuk sleept behoorlijk, maar het is duidelijk waarom deze film de status van griezelklassieker heeft gekregen.

Slap uitgewerkte horrorthriller presenteert zichzelf als een gedocumenteerde politietape, maar vervolgens zien we als kijker diverse perspectieven vanuit de bedreiging. Zaak opgelost dus. Evil Things gebruikt daarnaast zeker in de tweede helft een overdaad een griezelige muziek, waardoor de film een gemonteerde indruk maakt en daar een hoop charme mee verliest. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, vermaakt het gekibbel tussen de vrienden meer dan degelijk en wordt het mysterie goed in leven gehouden. Hoogstaande of doordachte cinema is dit dus niet, maar qua entertainment doet het wat het moet doen. Minpunten vanwege de totale afwezigheid van logica, zelfs met een uitgeschakeld denkvermogen valt daar niet omheen te kijken.

Vervelend en buitengewoon saai derde deel van deze beruchte reeks, die helaas vooral pijnlijk duidelijk maakt waarom deel 1 & 4 als de meest noemenswaardige delen worden gezien. Buitengewoon levenloos in beeld gebracht, onmogelijk slecht geacteerd en in de basis vooral oninteressant. Enkel een aantal plotse massa-executies hebben een zekere indruk, maar dat zijn uiteraard goedkope uitwegen om aan de gebruikelijke verwachtingen te voldoen. Regisseur Godfrey Ho maakt tot dusver weinig los, maar dat zal voor hemzelf vast geen verbazing opwekken.

Naar het woord van de kenners en de liefhebbers is deze film van regisseur Shin'ya Tsukamoto in alle opzichten zijn kindje, maar het chaotische camerawerk en de algemeen onoverzichtelijke beeldvoering werkt in Haze vooral in het nadeel. Zeker tijdens de eerste 20 minuten is het gebeuren amper te volgen en de pogingen om een soort van verhaal in het geheel te vermengen zijn slordig, maar de tweede helft beheerst een uitzonderlijk sterke sfeerzetting. De dunne gangen bezaaid met afgehakte ledematen is weergaloos als setting en het einde is ambitieus genoeg, maar Tsukamoto heeft met zijn experimenten in het verleden aanzienlijk betere resultaten teweeggebracht.

Als regisseur en als producer lijkt Gary Dauberman altijd nadrukkelijk voor entertainment te kiezen, ook als dat een aanzienlijke inkorting van het bronmateriaal kost. Deze herbewerking van Stephen King's schriftelijke verhaal is dan ook aanzienlijk bondiger en daardoor tamelijk rommelig, maar Daubermans visuele regie staat als een huis. Professioneel en overtuigend gespeel met kleur, oerdegelijk in beeld gebracht en het acteerwerk is met de ruimte die de castleden toebedeeld krijgen helemaal niet onaardig. Problematisch is dat de film nergens echt spannend wil worden en een aantal iconische momenten uit de originele film verwaarloosd. Het mist daarnaast een echt groteske finale, maar voor nu vermaakt het absoluut. Geweldig deuntje trouwens tijdens de openingscredits.

Een interessant idee raakt enigszins bedolven onder nogal lompe geluidsbewerking en een weinig imposante omgeving. In detail is het allemaal knap in elkaar gezet, maar het oogt spijtig genoeg nogal droog en taai. De grootste troef is vervolgens dat de personages weinig steekhoudend zijn en absoluut niet tot inlevingsvermogen uitnodigen, waardoor een aanzienlijk gedeelte van de inhoud in het water valt. Het zorgt voor een redelijk oninteressante finale, maar gelukkig is het gegeven van die robots best leuk gevonden en dat levert de nodige fun op.

Ondanks de beperkte hoeveelheid aan financiële middelen kiest regisseur Kyle Rankin nadrukkelijk voor een grootschalig concept, maar zoals verwacht komt deze ietwat goedkoop voor de dag. Zeker de effecten (zowel digitaal als praktisch) zijn onder de maat, maar gelukkig weet de humor beter te werken. Het acteerwerk van de personages is daarnaast best degelijk en het tempo zit er aardig in, maar Rankin had zich er nog beter aan gedaan om de schaal wat kleiner te houden en wellicht met een stevigere dosis gore te komen. Op-en-top entertainment dus, met een hoop verbeterpunten.

Sfeervolle horrorklassieker met een uitstekend eerste halfuur, waarin regisseur Carl Theodor Dreyer opvallend veel aandacht schenkt aan de cinematografie, aankleding en het camerawerk. Het levert geregeld een knap schouwspel op die daadwerkelijk een vorm van spanning weet op te bouwen, maar helaas krijgt de inhoud in de tweede helft meer voorrang en gaat er een aanzienlijk deel van de sfeer verloren. Vampyr oogt daarin ongebalanceerd, maar rechtvaardigt de hoge status en cijfers gemakkelijk met de eerste beelden.

Regisseur Brenton Spencer pakt uit met een aantal zeer macabere moordpartijen die opvallend gemeen in beeld worden gebracht, maar slaagt er niet in om van Crowsnest een spannend geheel te krijgen. Het ontbreekt vooral aan goed opgebouwde spanning en treffend acteerwerk, daarnaast neemt het rondrennen in een saaie bosrijke omgeving veel te veel tijd in beslag. Gelukkig zijn er een aantal momenten waarbij de film weer opleeft en die zijn de moeite waard, helaas zul je er een uur aan secundaire zijsporen bij moeten nemen om die te aanschouwen.

Regisseur James Moran maakt er geen geheim van waar hij zijn invloeden vandaan heeft, want de desbetreffende legende staat breed afgemeten op de poster. Daardoor is het extra vreemd dat dit creatuur in de daadwerkelijke film een zeer geringe aanwezigheid kent, want in plaats daarvan zit je toch vooral opgescheept met een drietal aan personages die af en toe wat enge dingen zien. Moran bouwt de spanning links en rechts goed op en er zitten meerdere scenes in Always Watching die absoluut de moeite waard zijn, maar tegen het einde aan wordt alles niettemin afgeraffeld en blijf je als kijker toch wat op je honger zitten. Het is voorlopig wachten totdat dit verhaal een goede verfilming krijgt.

Wederopstanding van Hammer kreeg de vormgeving van een uiterst Britse zombiefilm waar een aantal opvallend grote namen (later dan) in rondlopen. Problematisch is dat regisseur Matthias Hoene er bewust voor kiest om zijn film op te splitsen in 19 hoofdstukken, waardoor je constant wordt onderbroken wanneer het los lijkt te gaan. Zeker als je enkel een beknopte speelduur aanhoudt van 97 minuten is dat problematisch in verband met structuur, daarnaast krijgt het Rave-gedeelte in de film een zeer beperkte aandacht. Op algemeen vlak wordt er degelijk geacteerd en de effecten ogen professioneel, maar het is spijtig genoeg redelijk zware kost om dit geboeid uit te blijven zitten.

Melissa Barrera is een te goede actrice om in dit soort prulwerk op te komen dagen, ook al doet regisseuse Lori Evans Taylor wel een poging om iets origineels neer te zetten. Helaas komt dat in Bed Rest door een gebrek aan spanning, sfeer en interessante personages onvoldoende tot uiting. Tegen het einde aan vliegt de film bovendien uit de bocht door een zeer fantasierijke wending aan te nemen, een regiekeuze die vooral wisselvallig uitpakt. Verder kenmerkt Bed Rest zich aan een te overzichtelijke omgeving, waardoor het onveilige en bedreigde gevoel dat Barrera zou moeten voelen nooit wordt doorgecommuniceerd aan de kijker. Het is allemaal voor een keertje best te doen, maar voor hoogstaand griezelwerk zul je je tot andere adressen moeten wenden.

Erg kale en clichématige horrorthriller met een interessante villain, die gelukkig vanuit regisseur en scenarioschrijver Lawrence Fowler ook genoeg achtergrond meekrijgt. Het zorgt direct voor een interessante tegenpool in The Jack in the Box, want vanuit de hoofdpersonages gaat het spijtig genoeg niet komen. Verder uitzonderlijk lang uitgerekt qua dramatiek en op geen enkel moment vernieuwend, waardoor je als kijker vooral wacht totdat het duveltje uit het doosje komt. Tegen de finale aan neemt dit wezen een iets te menselijke verschijning aan en de moorden die hij pleegt zijn te braaf, maar het duurt allemaal daartegenover niet te lang en vermaakt net aan degelijk.

Meh.

Eigenaardige anthologiefilm van regisseur Karim Hussain, die duidelijk het experimentele heeft opgezocht met Subconscious Cruelty. Regelmatig heeft de film meer weg van een oefening in expliciet geweld, waar een halfslachtige omschrijving op wordt geplakt. Overtuigend als je over de juiste kwaliteiten en middelen beschikt, maar vooral vermoeiend in dit project.

Ovarian Eyeball (1,5*). Het kortste segment van de film. In principe niet veel meer dan het opereren van een naakt lijk met een plottwist. Hussain zal er vast een kunstzinnige definitie aan hebben geplakt en het laat dan ook wel wat open voor enige interpretatie, maar uiteindelijk is het toch vooral een bondige vingeroefening. Op visueel vlak in ieder geval te sloom om een goede indruk te maken.

Human Larvae (1,0*). Zonder twijfel het meest ambitieuze en uitgesponnen segment van de film. Helaas daarmee ook veruit het meest vermoeiende. Uitermate slecht geacteerd en gemonteerd, met een bijzonder oninteressante voice-over. Het gaat daarnaast echt helemaal nergens heen, enkel een bordkartonnen vertelling over een zielig mannetje dat zijn duistere fantasieën over de kijker heen spuwt. Totaal oninteressant in elkaar gezet en vooral een weinig doeltreffende poging tot shock.

Rebirth (2,0*). Absurd in de vormgeving en eigenlijk ook gewoon interessantdoenerij, maar het actievere camerawerk heeft zo zijn voordelen. Stukjes zoals Rebirth zie je in reguliere cinema eigenlijk nooit terug, wat toch wel een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Het duurt gelukkig ook niet al te lang, anders is dit natuurlijk wel gapen geblazen. Het zou me verbazen als men hier daadwerkelijk een hoogbegaafde kunstvorm in ziet.

Right Brain/Martyrdom (2,0*). Eigenlijk zijn dit twee aparte segmenten, maar in/op vrijwel elke omschrijving en platform aan elkaar geplakt, dus wie ben ik dan om ze te splitsen? In ieder geval opent het nogal saai, met weinig imponerende personages en een traag verhaal. Wel een aantal walgelijke beelden die de kijker even wakker schudden, maar de lang uitgesponnen pornoscenes daarvoor zijn toch vooral erg goedkoop. Tweede helft staat in het kader van een aantal dames die Jezus betasten en opeten. Macaber en sinister, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,62*, afgerond naar een 1,5*. Een eindgemiddelde dat ik vooraf wel had verwacht, want dit soort experimentele cinema ligt me vaak niet. Toch is het leuk om dit soort dingen eens in de zoveel tijd te aanschouwen, vooral omdat het ook wel degelijk wat losmaakt op de digitale omgevingen. Kan me er wel wat bij voorstellen, maar het is niet voor mij.

De beruchte regisseur David Cronenberg levert een project af dat zijn naam overtuigend uitademt. Naked Lunch is op-en-top Cronenberg, doordrenkt met praktische effecten, excentrieke personages en een bijzonder ambitieuze inhoud. Problematisch is dat de visuele invulling buiten de effecten om nogal kaal en simplistisch oogt, met ietwat lelijk ingerichte locaties en weinig betrokken camerawerk. Het acteerwerk is bovendien weinig imposant, enkel Robert A. Silverman (een vaste naam binnen de films van Cronenberg) als Hans weet iets van zijn verschijning te maken. Het onvoorspelbare verhaal heeft genoeg aantrekkingskracht, maar toch was het klokkijken geblazen eenmaal de registers opengaan in de eigenaardige finale.

Regisseur Tim Fehlbaum maakt optimaal gebruik van de centjes die producent Roland Emmerich hem toebedeeld, ook al zijn dat er niet heel bijzonder veel. Het wordt zeker op visueel vlak echter creatief opgelost in de eerste helft door effectief te spelen met camerafilters. Het acteerwerk is bovendien niet heel onaardig en er hangt een gemeen sfeertje, maar de tweede helft staat daarentegen eigenlijk in het kader van een heel ander soort film. Daar weet Fehlbaum de spanning onvoldoende vast te houden en haalt qua expliciet geweld niet hard genoeg uit. Een ietwat jammerlijke uitwerking van een film met veel potentie.

Een klassieker binnen het horrorgenre, ingekleurd door de iconische regisseur Tobe Hooper. Salem's Lot moet afstammen van een boek dat behoorlijk wat spanning schijnt te bevatten, maar helaas is deze film al te veel ingehaald door moderne technieken. De vampiers zien er op die manier nogal bedenkelijk uit en de nachtelijke spanning en/of onveiligheid wil nergens tevoorschijn komen. Daarbij komt kijken dat Hooper er niet in slaagt om de film op inhoudelijk vlak interessant te krijgen, waardoor de vele personages die worden geïntroduceerd het tempo voornamelijk blijven remmen. Niettemin kent het geheel een aantal charmante scenes, een goed laatste uur en op z'n minst een poging om een beklijvend geheel neer te zetten. De momenten waarbij vampieren met een mistige achtergrond voor een dicht raam blijven zweven zijn doeltreffend akelig.

Een leuk concept en een bijzonder stijlvolle opening zetten vroeg de toonzetting binnen The Evil in Us, die ook voor het opstarten van de film hoge ogen gooit met de fraaie poster. Regisseur Jason William Lee vangt er helaas daarna niet zo veel meer mee aan. Het duurt te lang voordat de boel op gang komt en de castleden zijn weinig overtuigend, daarnaast oogt deze film specifiek op visueel vlak wat onafgemaakt en kaal. De tweede helft doet meer terug qua grafisch geweld en snelheid, maar ook die elementen komen te braaf voor de dag om de opzet bij te staan. Een potentieel toekomstige remake van dit geheel is misschien geen heel slechte zet.

Erg schattige uitwerking van een boel popjes die uiteindelijk grotendeels bloederig uit elkaar worden getrokken. Regisseur Jesse Blanchard laat zijn liefde voor het vak overtuigend doorschemeren en benut de creativiteit die daarbij komt kijken voldoende. Uiteraard worden de kansen aangegrepen om met deze aanpak wat grootsere scenes neer te zetten, maar het zijn toch vooral de kleinere elementen zoals de praktische effecten en de visueel aantrekkelijke opmaak die Frank & Zed compleet maken. Het begin komt wat stroef op gang, maar het is desondanks verbazingwekkend dat deze film nog zo weinig is opgemerkt bij de genreliefhebbers.

Een toegewijde rol van Brad Dourif en een aantal overtuigende praktische effecten zorgen voor enig plezier, maar deze combinatie tussen sciencefiction en horror wordt door regisseur Tobe Hooper vooral oninteressant uitgewerkt. Veel te serieus op dramatisch vlak en veel te lang qua speelminuten voor een idee met zo'n dunne inhoudslaag. Zeker in de tweede helft lijkt er werkelijk geen eind aan te komen en zelfs Dourif kan dan weinig aanvangen met het gebrek aan neergezette sensatie.

Degelijk.

Zonder twijfel één van de betere delen binnen de V/H/S-reeks, terwijl de bij elkaar verzamelde regisseurs in dit geval beduidend minder naam hebben gemaakt in vergelijking met voorgaande namen. Het hint voorzichtig naar een collectie van passie in plaats van kwaliteit en dat werkt in het geval van Beyond erg in het voordeel.

Abduction/Adduction (2,5*). Het overlappende segment neemt de vorm aan van een documentaire over aliens. Het valt zeker met de opzet (en weinig evidente beelden) niet erg serieus te nemen, maar de makers lijken dit voor een lange tijd wel te proberen. Het levert vooral een geheel op met wat saaie stukjes tussen de segmenten door, maar het eindigt in ieder geval goed en de opzet is origineel genoeg.

Stork (4,0*). Regisseur Jordan Downey levert hier zonder twijfel het beste segment mee af en misschien zelfs het beste segment van de volledige filmreeks. Een heerlijke mix tussen praktische gore en visueel aantrekkelijke actie. Origineel opgenomen met genoeg liefde voor het vak en vooral een hoop snelheid. Inhoudelijk uiteraard niet bijzonder en de afwisseling tussen diverse perspectieven en camera's verloopt bij vlagen wat rommelig, maar Stork vormt een geweldige opening.

Dream Girl (3,5*). Een film die zelfs binnen een korte speelduur wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar de finale wordt uitstekend uitgewerkt door regisseur Vital Pal. Een beetje jammerlijk is het enigszins slappe acteerwerk van de cast en het bij elkaar geraapte concept. Het idee waarbij deze beelden klaarblijkelijk op VHS moeten worden opgenomen wordt bovendien een aantal keren uit het raam gegooid door het consequente gebruik van Hd-camera's.

Live and Let Dive (3,5*). Regisseur Justin Martinez is vaker binnen deze reeks betrokken geweest en levert in ieder geval genoeg kwaliteit af om zijn aanwezigheid te rechtvaardigen. Leuk opgenomen met een treffende liefde voor praktische effecten en zeker in de eerste helft opvallend spectaculair. Uiteraard is het allemaal op inhoudelijk vlak zeer dun, maar de makers laten vooral (en gelukkig) zien dat het in dit geheel primair draait om entertainment.

Fur Babies (2,5*). Minder kwalitatief dan de voorgaande segmenten, maar niettemin relatief vermakelijk. Op het vlak van techniek ziet het er allemaal vlot uit, het is vooral het concept dat regisseursduo en gebroeders Justin & Christian Long in de steek laat. Het past hoe dan ook niet in het overlappende thema en er wordt bovendien qua spanning en gore onvoldoende uitgewerkt. Het sterk aangezette acteerwerk is daarentegen een plus.

Stowaway (1,5*). Een dapper regiedebuut vanuit Kate Siegel en in tegenstelling tot het vorige segment zonder twijfel een toegewijd opgenomen geheel, maar het oogt volstrekt ongecontroleerd, rommelig en slecht geacteerd. Op visueel vlak te onoverzichtelijk opgenomen om ervan te genieten en qua inhoud juist te uitgekauwd om er actief wat mee aan te vangen. Punten voor een poging tot originaliteit, maar helaas vormt dit het minste hoofdstuk binnen deze film.

Gemiddeld komt alles neer op een 2,91*, afgerond naar een 3,0*. Op het eerste gezicht niet het beste cijfer, maar dat heeft er alles mee te maken dat het laatste segment het geheel met een behoorlijke domper afsluit. In vergelijking met de cijfers die ik de andere films uit de reeks heb gegeven is het toch één van de betere delen. Enkel de tweede film uit de reeks vond ik persoonlijk wat sterker.

Kort en bondig (losstaand) vervolg op de Asylumfilm, die destijds ook alweer een aftreksel was van Paranormal Activity. Dit keer volgen we een stel paranormale onderzoekers die het huis van de beruchte John Wayne Gacy betreden, klaarblijkelijk zonder enige financiële en/of legale moeite. Regisseur Anthony Fankhauser moet in ieder geval weinig hebben van een zekere logica en concentreert zich meer op een hoop gebonk tussen meubels (en mensen) en krijgt daarbij geen ondersteuning van een nogal slap acterende cast. De finale trekt wat camp uit de kast en daarmee (waarschijnlijk onbedoelde) hilariteit, maar Gacy House brengt uiteindelijk vooral wat je ervan kunt verwachten.

Flauwe genrecombinatie tussen horror, fantasy, drama en komedie, met grotendeels onovertuigend acteerwerk en een zeer goedkope uitwerking van speciale effecten. Het meest bijzondere en noemenswaardige aspect binnen Escape from Tomorrow is zonder twijfel de filmlocatie, waartussen beelden daadwerkelijk in het iconische themapark zijn opgenomen. Regisseur Randy Moore vangt er verder niet bijzonder veel mee aan en zet voornamelijk een geheel neer met allerlei half uitgewerkte en vergezochte ideeën. Erg spannend wil het bovendien nergens worden, de creativiteit maakt een geforceerde indruk en de zwart-wit-filter wordt nergens in het voordeel gebruikt. Alle lof voor de opzet, maar op algemeen vlak is er weinig te beleven.

Regisseur Chris Sparling beschikt over een intrigerend concept, maar ontkomt niet aan een zeer slecht acterende cast. Specifiek Rya Kihlstedt is nodeloos theatraal en zet daardoor een bijzonder belachelijk figuur neer. Daarbij komt kijken dat het ridicule uitgangspunt en de weinig opzienbarende docu-inslagen evenzeer weinig effect kennen, waardoor Sparling moeite ervaart met het ontwikkelen van een effectieve spanningsboog. Alhoewel bepaalde invloeden origineel voor de dag komen en de film nergens te lang duurt, wil daardoor de volle potentie nooit benut worden.

Sterk concept wordt op een volwassen en onderscheidende manier uitgewerkt, maar op het vlak van sfeer, spanning en acteerwerk krijgt regisseur Nicholas Tomnay zijn film niet onder de controle. Wel op inhoudelijk vlak erg ambitieus ingekleurd, met een doeltreffende afloop en een redelijke opbouw. Nick Stahl beschikt spijtig genoeg niet over de juiste emotiekwaliteiten om What You Wish For te dragen en de spanningsboog is nergens effectief genoeg om een naargeestig sfeertje te creëren, maar de praktische effecten zijn overtuigend en de mysterieuze onderlaag doet zijn werk goed. Toch een gevalletje half-half uiteindelijk.

Een opvallend naargeestig eerste kwartier zet vroeg de toonzetting in deze sterk verouderde Japanse sprookjeshorrorfilm. Sommige resultaten kunnen in hun oude charme nog flinke punten scoren, maar regisseur Kaneto Shindô ontkomt niet meer aan de ouderwetse technieken en weinig imposante make-up die hier worden ingezet. Daarbij komt kijken dat het acteerwerk niet bepaald sterk voor de dag komt, waardoor zeker de romantische verhoudingen nogal bedenkelijk zijn. Wel zien de surrealistischere momenten er op cinematografisch vlak erg abstract en daardoor uniek uit, waardoor zeker de eerste helft nog een zekere appeal kent. Verder weinig vernieuwend (meer).

Aaneenschakeling van goedkoop uitgewerkte horrorverhaaltjes met een schaarse verzameling aan goede griezelmomenten. Specifiek de demon komt best leuk voor de dag dankzij een aantal leuk bedachte camerafilters, maar andere segmenten maken beduidend minder indruk. Sommige van die verhalen worden geteisterd door slecht acteerwerk (Cam Girls) en anderen juist weer door een nodeloos vervreemdende plotwending (Hunter & Hunted). Uiteindelijk zit je vooral vast met een mengelmoes aan half geslaagde ideeën waar simpelweg niet de financiële benodigdheden voor over waren. Jammer, want regisseursduo Vincent J. Guastini en Michael McQuown tonen bij vlagen hun potentie.

Herkenbaar ingekleurde dramakomedie met een sublieme hoofdrol van Robert De Niro, die hiermee één van zijn beste rollen in recente jaren neerzet. De aparte benadering van regisseur Kirk Jones kiest (gelukkig) voor subtiele dramatiek over lompe komedie, waarmee hij overigens wel een aantal grapjes buitenspel zet. De bijrollen van Sam Rockwell en Drew Barrymore zijn daarnaast leuk neergezet, enkel Kate Beckinsale slaagt er niet in om mee te gaan met de emotie van de inhoud. Everybody's Fine moet daarnaast in het eerste kwartier even op gang komen, maar de innemende aanwezigheid van De Niro weet de kijker relatief snel voor zich te winnen. Het laatste halfuur staat op voorspelbare wijze vooral in het teken van drama en die komt wisselvallig voor de dag, maar niettemin zorgt het sterke middenstuk gemakkelijk voor een ruim voldoende.

Weinig opwindende westernfilm waarin Nicolas Cage niet bepaald zijn beste rol in recente jaren mee heeft uitgekozen. Regisseur Brett Donowho probeert niettemin een goed en emotioneel verhaal op te bouwen, maar het onovertuigende acteerwerk en de clichématige achtergronden van de personages maken hem dat vrijwel onmogelijk. Wat rest zijn een aantal aardige actiemomenten, leuk opgebouwde decors en Cage die op vreemde manier wel weet te beklijven. Mogelijk is dat laatste overigens omdat je als kijker een bepaalde verwachting schept dat hij zich op een gegeven moment excentriek en bombastisch gaat gedragen, maar de benadering van Donowho blijft spijtig genoeg altijd volkomen serieus en daarmee niet al te boeiend.

Fantasierijke horrorfilm met een aantal zeer expliciete gruwelijkheden die de verslapte aandacht van de kijker een aantal keren overtuigend voor zich weet te winnen, maar de uiteindelijke benadering van regisseur Federico Zampaglione is weinig effectief. Het acteerwerk is op die manier niet al te overtuigend en de afwisseling tussen de perspectieven van het groepje in de put en Lauren LaVera is vanwege de sterk wisselende spanningsbogen beslist niet efficiënt. Tegen het einde aan worden beide uitgangspunten niettemin met elkaar verweven, maar dat komt helaas veel te laat. Op visueel vlak doet Zampaglione gelukkig nog wel zijn best om een bepaalde vorm van sfeer op te roepen, maar de brute vorm van geweld en weinig subtiele uitgangspunten zitten dat spijtig genoeg op lompe wijze in de weg. In de kern zit er een origineel product verscholen in The Well, maar die raakt bedolven onder weinig overtuigende beslissingen.

Half geslaagde kunstfilm met gelukkig een zeer innemende hoofdrol van Talia Ryder, die de kijker met een uiterst merkwaardig charisma vrijwel altijd weet in te pakken. Het jammerlijke is dat regisseur Sean Price Williams weinig interesse lijkt te hebben in een consistente voortgang van de inhoud en daarom een zeer losbandige film op het witte doek tovert. Als kijker ben je getuige van diverse scenario's die allemaal wisselend zijn in de getoonde absurditeit, maar na de scènes met Simon Rex (de beste bijrol) zijn de meeste hoogtepunten spijtig genoeg achter de rug. Zeker de tweede helft is snel uitgewerkt en begint daardoor een wat vermoeiende vorm aan te nemen, maar de excentrieke en bij vlagen originele benadering van de makers rechtvaardigt in ieder geval een gering aantal bonuspunten.

De herziening bevestigt de eerdere geluiden die ik op dit forum meerdere keren heb laten horen. Mother! blijft een absoluut meesterwerk binnen zijn genre en dat woord hoeft niet vaak gebruikt te worden, maar regisseur Darren Aronofsky levert dat hier zonder twijfel af. Knap op inhoudelijk vlak met genoeg ruimte richting interpretatie en bijzonder overtuigend op het visuele vlak, het is daadwerkelijk zoeken naar opvallende minpunten. De claustrofobische manier van filmen rechtvaardigt daarnaast een onbehaaglijk gevoel en Jennifer Lawrence is bijzonder overtuigend in de hoofdrol, waardoor het verloop van de inhoud de kijker vrijwel direct bij de keel grijpt. Het laatste halfuur blijft onvergetelijk, maar ook de wat subtielere en mysterieuzere opbouw van Mother! is subliem. Het is logisch dat een project als deze een hoop gevoelens en meningen oproept, maar wat mij betreft blijft dit werkje ongeslagen in zijn kwaliteit.

Regisseur Darren Aronofsky blijft zijn stabiele gang van zaken met Caught Stealing overtuigend voorwaarts zetten, maar het niveau van zijn echt grootse projecten blijft helaas ver weg. In principe is dit gebeuren ook een erg atypische film voor hem, aangezien het zich toch vooral meer bezighoudt met vermaak en tempo. Niettemin zit er een toepasselijk donker randje aan vast die wat verrassingen voor de kijker in petto heeft en wordt er uitstekend geacteerd door de castleden. Op visueel vlak dirigeert Aronofsky rauw, maar met genoeg gevoel en precisie om dat niet te zwaar te laten wegen. Het jammerlijke is dat de eerste helft van de film wat opstartproblemen kent door een weinig vernieuwende invulling van de hoofdpersonages, maar de doordenderende tweede helft van Caught Stealing maakt dat ruimschoots weer goed.

Bijzonder saaie thriller met enkel een verzameling aan capabele castleden als pluspuntje om de boel omhoog te krikken. Veel effect heeft dat niet, want de leiding van regisseur Egidio Coccimiglio resulteert eerder in een weinig interessante verzameling van uitgekauwde genreclichés. Visueel fraai geschoten beelden en knap opgebouwde spanningsbogen zijn in Cascade niet aanwezig en de afloop neemt een bijzonder brave vorm aan. Het wil allemaal totaal niet beklijven op inhoudelijk vlak, maar als vervolgens ook de technische kant van het verhaal niet aanslaat blijft er bitterweinig over.

Originele animatiefilm met een uitgekauwde moraal, maar daartegenover een aantal entertainende sequenties. Rise of the Guardians profiteert voornamelijk van het concept, waarbij diverse kinderlegendes bij elkaar moeten zien te komen om een grootser kwaad te verslaan. Het spijtige is dat de tegenstand in de geanimeerde vorm van Jude Law even nodig heeft om echt op gang te komen en de algemene humor weinig effect kent, maar de technische kant ziet er uiterst verzorgd uit. Regisseur Peter Ramsey dirigeert met genoeg tempo en spektakel, waardoor deze film nergens verveeld. Wel ontbreekt er een echt grootse finale om het memorabel te krijgen, maar voor nu doet het in de basis precies wat het hoort te doen.

De herziening komt neer op hetzelfde cijfer. Regisseur Luke Greenfield profiteert vooral van een herkenbaar ingekleurde wereld en de effectieve chemie tussen Emile Hirsch en Elisha Cuthbert. Vooral die tweede naam speelt mogelijk de beste rol in haar carrière, maar daarnaast werkt de humor op zichzelf ook aanstekelijk genoeg. Greenfield zorgt voor een gezonde balans tussen komedie, romantiek en dramatiek zonder een bepaalde richting primair te kiezen. Het duurt allemaal wat lang en niet alle grappen werken even goed, maar The Girl Next Door groeit voorzichtig uit tot een pionier binnen dit genre.

Intrigerende dramafilm dankzij het absurde gegeven, maar de kijkers die voor de onderliggende humor binnen zo'n concept komen kunnen Wolf beter links laten liggen. Bij vlagen is het allemaal excentriek tot op het komische af, maar de personages evenals de neergezette wereld is veel te serieus om zo'n genre te laten doordringen. Gelukkig leveren George MacKay, Lily-Rose Depp en Paddy Considine bijzonder innemende figuren af en wordt de desbetreffende wereld doeltreffend ingekleurd op dramatisch vlak. De ietwat kale visuele benadering vanuit regisseuse Nathalie Biancheri is enigszins jammerlijk en uiteindelijk is het niet helemaal duidelijk wat de makers precies willen bereiken met dit geheel, maar het vermaakt en onderhoudt gelukkig zeer solide.

Merkwaardig misdaaddrama met enkele muzikale intermezzo's, voor regisseur Andrew Onwubolu (oftewel Rapman) een slecht en matig excuus om zijn carrière voorwaarts te bootsen in de muziekwereld. Blue Story vormt een mix tussen bijzonder oninteressante figuren die leeghoofdige gesprekken met elkaar voeren en tussendoor verwikkelt raken in bendegeweld. Dit laatste wordt nogal kaal, sfeerloos en zonder precisie in beeld gebracht, maar brengt wel dermate veel overgave met zich mee dat het ergens nog weet te onderhouden. Het acteerwerk is daarnaast per definitie niet slecht, maar aan de andere kant weinig noemenswaardig. Uiteindelijk is het vooral onduidelijk wat een film als deze moet bereiken, behalve het doordringen van boodschappen die iedereen zelf ook wel kan bedenken.

Aardige blockbuster, die helaas voor regisseur Joseph Kosinski voornamelijk een herhaling van zetten vormt. Spectaculair in beeld gebrachte races voeren gelukkig de boventoon, maar het verhaal daaromheen is dermate voorspelbaar en oninteressant dat ze elkaar sterk tegenwerken. Brad Pitt en Javier Bardem hoeven bovendien niet veel meer te doen dan op de automatische piloot acteren, waardoor hun figuren snel in de vergetelheid raken. F1 is vooral erg braaf, zowel in de vormgeving als in de kern. De film leeft herhaaldelijk op wanneer we ons in de wagens bevinden (met zeer effectief cameragebruik), maar hopelijk gaat Kosinski zich vanaf nu richten op materiaal met daadwerkelijke vernieuwing, anders verzandt zijn naam snel richting voorspelbaarheid. Een speelduur van 155 minuten is trouwens echt absurd.

Lompe film met een hoop dramatisch slechte grappen, maar regisseur Josh Greenbaum profiteert volop van dit originele gegeven. Honden die centraal staan in een komediegeheel voor volwassenen hebben we natuurlijk niet vaak gezien, waardoor het extra jammer is dat de makers in principe gewoon hetzelfde recept recyclen. Zo komen de gebruikelijke ingrediënten zoals drugs, seks en vulgaire woordgrapjes uitgebreid aan bod en zijn ze keer op keer nutteloos en ineffectief, maar het tempo wordt er niettemin goed ingehouden. Het stemmenwerk van Randall Park en Isla Fisher is bovendien uitstekend en spelen de gemakzuchtige invullingen van Will Ferrell en Jamie Foxx er met gemak uit. Amusant geheel dus, met een nogal uitgekauwde en weinig originele uitwerking. Het is wachten totdat de grote studio's écht met iets nieuws komen binnen dit genre.

Zonder twijfel het beste resultaat dat regisseur Michael Chaves heeft afgeleverd, maar hij krijgt dan ook veruit het meeste budget tot dusver. Met maar het liefst 55 miljoen barst het gespook dan ook volop los en dat vermaakt binnen een speelduur die 135 minuten aantikt zeer degelijk. De personages zijn allemaal echter nogal dik aangezet en de dramatiek neemt zichzelf dermate serieus dat het een komisch effect bereikt, maar Chaves is een griezelregisseur in hart en nieren en laat dat volop merken. Het resulteert in een eindproject dat totaal ongeloofwaardig is qua vormgeving, maar zeer effectief in de kern. The Conjuring: Last Rites bevat een boel amusant gegriezel en houdt de spanning daarin goed vast. Daarnaast bovendien netjes op het vlak van cinematografie en knap geschoten. Het niveau van James Wan ligt uiteraard mijlenver, maar dit project staat niettemin zeer verdienstelijk op z'n pootjes. Een ietwat ongeconcentreerde en instabiele sfeerzetting (dit is echt een film voor de massa en minder een tentoonstelling van individuele kwaliteit) en een gebrekkige focus op de Smurl-familie (te weinig screentime tegenover de perikelen binnen de Warren-familie) zitten een hoger cijfer in de weg.

Clichématige dansfilm van Noorse komaf, waarin we een hoofdpersonage volgen die vooral haarzelf ontzettend in de problemen werkt met allerlei domme beslissingen. Battle includeert daarnaast meerdere dansstijlen die vervolgens allemaal het veld moeten ruimen voor een dik aangezette dosis dramatiek waar weinig empathie voor op te brengen valt. Het concept is gelukkig best aardig en de jonge castleden doen het zeer verdienstelijk, maar als kijker mis je toch een mate van plezier en originaliteit. Regisseuse Katarina Launing focust zich namelijk meer op de ellende van het geheel en vergeet daarmee om het vermaak van deze wereld gepast neer te zetten. Toch altijd een gemis binnen dit soort energieke omgevingen.

Simplistische, maar zeer entertainende genrefilm met uitstekende hoofdrollen vanuit Hassie Harrison en Jai Courtney. Zij zorgen er samen voor dat de kijker gepast wordt afgeleid van het feit dat Dangerous Animals relatief snel vervalt in een herhaling van zetten. Regisseur Sean Byrne kiest er daarnaast voor om de haaien vooral een bijrol te schenken en richt de spanning meer op de fysieke strijd binnen de bootruimtes. Dat pakt zeker naar het einde toe best spannend uit, maar er ontbreekt uiteindelijk toch wat dreiging en venijnigheid. Niettemin bouwt Byrne een goede balans op tussen grafisch geweld en een effectieve spanningsboog, waardoor dit geheel toch weinig fout doet buiten dat het een bekend gegeven herkauwt.

Uiterst rommelig misdaaddrama vanuit Nederlandse kant met een interessant verhaal, maar een beperkte uitwerking. Het acteerwerk van Waldemar Torenstra en Noortje Herlaar is geen moment geloofwaardig en de vertelstructuur ligt totaal in de war. Zo begint Wraak als een verhaal vanuit Hamza Othman (die de beste rol speelt overigens), maar regisseur Jonathan Elbers husselt de plot vervolgens met een hoop andere perspectieven in de war. Herlaar wordt bijvoorbeeld tegen het einde aan doodgeschoten, maar toch lijken meerdere figuren te weten waar ze uithing in haar privétijd. Een aantal actiemomenten (overigens allemaal te zien in de trailer) zijn bijzonder knap geschoten en het middenstuk kent een goed opgebouwde scene, maar een boel misdaadelementen ogen bijzonder uitgekauwd en daarnaast simpelweg als flauwekul. Olaf Ait Tami speelt één van de meest overdreven crimebazen die de filmische wereld gezien heeft en de echt indrukwekkende stukken worden vlugjes afgekapt, maar het mag gezegd worden dat Elbers op z'n minst probeert om als regisseur met de tijd mee te gaan. Wraak is daarvoor echter niet het beste exemplaar.

Net als het tweede hoofdstuk moet ook dit derde deel een halfje inboeten van het eindgemiddelde, maar regisseur Peter Jackson herpakt zich in ieder geval goed. Deze film vormt veruit het meest spectaculaire geheel, met een knap geschoten en innemende tweede helft. De balans tussen emotie, actie, avontuur en drama is ongekend sterk, waar een boel goed acterende castleden en uitstekende opmaak met gemak aan bijdragen. Jammerlijk is dat de digitale effecten zichtbaar worden opgeschroefd, waardoor een aantal grootse scenes toch een boel indruk verliezen. Smeagol is daarnaast een nogal vervelend personage geworden die te veel screentime krijgt. Het einde is overigens perfect.

Het cijfer van de eerste film mocht na herziening blijven staan, maar dit tweede deel moet een halfje inboeten. Het valt op dat de makers hier wat meer moeite ervaren om het gebeuren interessant te houden, met een minder handige combinatie tussen avontuur en verhaalvoortgang. Het acteerwerk evenals een aantal spectaculaire actiescenes zijn nog altijd van hoog niveau en de uitgesponnen speelduur van 223 minuten voelt nergens te zwaar aan, maar niettemin is het allemaal toch wat taaier en bekender. Regisseur Peter Jackson dirigeert zijn trilogie erg knap, maar iedere trilogie kent een beste en een minste deel.

Aan elkaar geplakte idioterie. Werkelijk ongekend vanuit een vakman met tientallen jaren aan ervaring. Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood hoopt hiermee zijn vorige succes te herhalen binnen eenzelfde westernomgeving, maar verslikt zich in medecollega's die bijzonder slecht acteren en een saai aangeklede wereld. Cry Macho kent een hoop momenten die werkelijk nergens op slaan en totaal ongeloofwaardig overkomen, specifiek de opbloeiende romance tussen Eastwood zelf en een dame met de helft van zijn leeftijd. De emotionele momenten zijn bijzonder geforceerd en er komt aan het verhaal simpelweg geen einde, maar gelukkig bevat de film genoeg avontuur en een aanstekelijke snelheid. Eastwood doet het bovendien goed in de hoofdrol, maar doet zichzelf er goed aan om hier geen gewoonte van te maken als regisseur.

Regisseur en hoofdrolspeler Clint Eastwood geeft zichzelf een comfortabel plekje binnen een zelfgecreëerde wereld, waarin de castleden verdienstelijk acteren en het tempo er aardig inzit. The Mule profiteert zeker in de eerste helft van een gezonde balans tussen humor en misdaad, waardoor het niet moeilijk is om geïnvesteerd te raken in de omgeving. Die balans raakt spijtig genoeg verloren in de tweede helft, waarin veel van die insteken het veld moeten ruimen voor dik aangezette dramatiek. Daarbinnen blijkt dat sommige castleden toch een te zware aanwezigheid toebedeeld krijgen en daardoor weinig indruk maken. Op visueel vlak oogt The Mule bovendien kaal en gelimiteerd, waardoor de speelduur van 116 minuten toch enigszins taai voor de dag komt. Alle lof naar Eastwood voor zijn onvermoeibare houding tegenover de filmische wereld, maar dit vormt niet zijn beste project.

Er zijn weinig betere opties dan de surrealistische aanpak van regisseur Quentin Dupieux om dit soort figuren mee te verfilmen. Daaaaaali! lijkt bovendien een antwoord te zijn op het absurdisme binnen de kunstwereld, waarmee er doeltreffend wordt uitgehaald naar enkele figuren die hierin rondwandelen. Gelukkig betekent dit niet dat de productie hier wordt verwaarloosd en verlaagd naar makkelijke inkoppertjes. Zo kent de film verzorgd camerawerk, genoeg details in de decors en verdienstelijk acteerwerk. Na enige tijd is het grapje wel uitgewerkt en verliest het geheel wat kracht naar het einde toe, maar Dupieux bewijst zichzelf wederom een capabel regisseur die een eigenzinnige en unieke stilering hanteert.

Het eerste kwartier van Flight is indrukwekkend en Denzel Washington speelt een uitstekende hoofdrol, maar regisseur Robert Zemeckis verslikt zich in een grote hoeveelheid uitgekauwde dramatiek. Weinig plotinsteken binnen deze film zijn namelijk vernieuwend en slagen er daardoor niet in om de kijker gepast in het verloop mee te nemen. Dat er vervolgens een speelduur van 138 minuten aan vast moet zitten is dan ook beslist geen pluspunt, maar Zemeckis houdt het tempo er gelukkig aardig in en de film eindigt sterk. De makers mogen Washington flink bedanken, aangezien hij dit geheel zonder twijfel op sleeptouw heeft genomen. John Goodman als komische ondersteuning had echter achterwege gelaten kunnen worden.

Herziening zorgt voor weinig inboeting van kracht, alhoewel ik ervoor gekozen heb dit keer de trilogie in Extended-versie te zien. Met The Fellowship of the Ring laat regisseur Peter Jackson vooral zien uitstekende controle te hebben over de opbouw van zijn verhaal. Alles ziet er strak en visueel aantrekkelijk uit, met uiteraard een uitzondering voor de verouderde computereffecten. Het acteerwerk is daarbinnen verdienstelijk en de speelduur van 208 minuten verveelt nergens, maar er ontbreekt toch wat spanning in de tweede helft en de humor is links en rechts wat te kinderachtig en commercieel. Niettemin een zeer goed begin van het klassieke drieluik.

Cijfer mag na herziening blijven staan. Knap hoe regisseur Trey Edward Shults hiermee de lat voor zichzelf erg hoog legt door een ideale combinatie te verwerven tussen een eigen stilering en wat bekendere dramatiek. Het acteerwerk is uitstekend, de visuele aankleding doeltreffend en het plot altijd wel interessant. Tegen de tweede helft worden er een aantal bijzonder effectieve emotionele tentoonstellingen aan de kijker gepresenteerd, waarmee Shults laat zien niet alleen veel controle te hebben over sfeerzetting, maar ook over de inhoud. Het gesprek tussen dochter en vader waar beide kanten zichzelf openstellen tegenover de ander bevat één van de best geacteerde momenten die ik ooit heb gezien. Een gebrek aan inhoudelijke originaliteit zit een hoger cijfer in de weg, maar een favoriet blijft dit absoluut.

De herziening rechtvaardigt nog altijd hetzelfde hoge cijfer als voorheen, al is het dit keer zeer nipt. Interstellar presenteert een boel interessante concepten en ideeën, waar regisseur Christopher Nolan maar wat graag mee aan de haal gaat. Het acteerwerk is daarbinnen overtuigend en de effecten zijn van hoog niveau, maar de zeer uitgesponnen speelduur brengt niet altijd even genoeg avontuur. Zo zijn een aantal planeten weinig interessant en sleept de finale ietwat te lang aan, maar al bij al is het te begrijpen waarom deze film het zo goed bij het publiek deed. Het is overigens ook te merken dat het eerste uur veel te lang duurt en nogal weinig vernieuwing brengt op dramatisch vlak.

Het cijfer mag blijven staan na herziening. Overlord profiteert van een unieke mix tussen oorlog, horror en actie, alhoewel het duidelijk mag zijn dat de actiescenes hier overheersen. Regisseur Julius Avery opent zijn film uitstekend met een spectaculair eerste kwartier, om daarna een spijtige keuze te maken door het tempo aanzienlijk te vertragen. Het acteerwerk van Jovan Adepo, Wyatt Russell en Mathilde Ollivier is bovengemiddeld, maar ook zij kunnen weinig beginnen tegen het taaie middenstuk van dit geheel. Het geduld van de kijker wordt op die manier getest, totdat een aanstekelijke finale de snelheid weer overtuigend terugbrengt. Vermakelijk, maar geen groots hoogstandje dus.