Logboek

Aardige romantische komedie vanuit eigen bodem, die het vooral moet hebben van de originele en duistere ondertoon. Het concept van De Surprise vormt overduidelijk het sterkte en meest stabiele element, aangezien de relatieontwikkeling tussen Jeroen van Koningsbrugge en Georgina Verbaan niet helemaal lekker loskomt. Een aantal momenten kennen overtuigende chemie, maar over de grote lijn is het te gemaakt en karikaturaal. Verder kent deze film een aantal wendingen die eerder flauw dan doeltreffend voor de dag komen, maar het vermaakt prima, kent originele vondsten en laat zichzelf vooral niet te vroeg in de kaarten kijken. De dans op het strand vormt overigens wat mij betreft een visueel hoogtepunt voor Nederlandse cinema.

Middelmatige actiethriller vanuit regisseur George Gallo, die gelukkig wel profiteert van een redelijk moderne omgeving en de overtuigende bijrol van Morgan Freeman. Ruby Rose speelt daarnaast een degelijke hoofdrol als sterke vrouw die haar tegenstanders de kop intrapt, maar scenarioschrijvers Gallo en Samuel Bartlett geven haar veel te veel nodeloze dramatiek mee. De serieuze inslagen zijn niet echt de elementen die een film als Vanquish naar voren helpen, want dit soort films moeten het duidelijk meer van de kogelregens en vuistslagen hebben. Helaas brengt Gallo ook die momenten niet erg overtuigend in beeld, met onhandige montages en weinig opwindende knokpartijen. De finale stelt daarop teleur, maar het duurt allemaal niet al te lang en de castleden proberen het maximale uit hun verschijningen te halen.

Bijzondere film met enthousiast vertolkte rollen vanuit Channing Tatum en Matthew McConaughey, die hiermee toch laten zien wel de ballen te hebben om zichzelf zo op het grote doek te presenteren. Voor regisseur Steven Soderbergh is Magic Mike niet bepaald een typische film, maar hij zet de danswereld overtuigend en kleurrijk neer. Er wordt genoeg visuele flair betrokken om deze omgeving er mooi uit te laten zien, maar daarbij wordt vergeten om er een goed verhaal omheen te bouwen. De dramatiek maakt weinig los in de kijker, de relatieontwikkelingen zijn te typisch en de personages missen vooral een grote dosis sympathieke eigenschappen. In combinatie met een speelduur van 109 minuten is dat niet altijd een fijne en/of vlotte zit, maar uiteindelijk doet het voor de doelgroep wat het moet doen.

Degelijk neergezette detectivefilm waarin Denzel Washington en Rami Malek een geloofwaardig politieduo spelen. Vooral Washington stelt zelden teleur binnen dit soort personages, ook al vraagt regisseur John Lee Hancock best veel van hem. Jared Leto krijgt daarnaast de ruimte om een rol als excentriek figuur te spelen, maar vervalt daarvoor in iets te typische trekjes. In principe loopt zowel de inhoud als het tempo in The Little Things keurig, het jammerlijke is dat Hancock er weinig voelbare spanning in weet te krijgen. Het gebeuren vermaakt op die manier degelijk, maar maakt aan de andere kant weinig los in de kijker. De ontknoping daarop is best onverwacht, maar komt met een speelduur van 128 minuten iets te laat.

Oninteressante en rommelige horrorfilm waarin regisseursduo Cru Ennis en Lee Roy Kunz wel een aantal fraaie visuele beelden op het scherm toveren. Deliver Us is dan ook zeker niet ontdaan van positieve inslagen, want specifiek de dromerige stukken in de eerste helft komen sfeervol voor de dag. Helaas blijkt de algemene belichting daarna toch te donker, wat een onoverzichtelijke en chaotische indruk maakt op de kijker. Het verhaal is daarnaast niet bepaald boeiend en er worden te veel verschillende personages geïntroduceerd die een zeer minieme invloed hebben op de afloop. Eigenlijk ben je dit gebeuren binnen een mum van tijd vergeten, op een aantal aparte scenes na. De eindbeoordeling is er dan ook naar.

Aparte horrorfilm waarin regisseur Adam Mason verschillende soorten ideeën bij elkaar propt in de hoop er iets lolligs uit te krijgen. Baby Blue is daarmee best genietbaar, al is het maar door de bijzonder sterk aangezette hoofdrollen. Specifiek Cyrus Arnold acteert zonder rem en eigenlijk hoort dat negatief opgevat te worden, maar zijn doorgeslagen acteerprestatie zorgt er wel voor dat je als kijker voortdurend geboeid blijft kijken. Anthony Turpel is echter de grote winnaar als bovennatuurlijke seriemoordenaar, die wat kleur brengt aan de productie met zijn zelfbewuste aanwezigheid. Mason regisseert verder met genoeg visueel gevoel, maar probeert uiteindelijk te veel. De inhoud is een grote chaos en slaat als een tang op een varken door de volstrekt bezopen concepten die achter elkaar naar voren worden gevuurd, maar het kijkt stiekem ontzettend lekker weg. Bovendien duurt het gebeuren enkel 90 minuten.

Ietwat zoete, maar degelijk neergezette vertaling van de klassieker naar het grote witte doek. Uiteraard met een aantal aanpassingen (waar de meningen duidelijk over zijn verdeeld) die Snow White een andere richting in sturen, maar dat maakt van deze film aan de andere kant een onvoorspelbaardere rit. Rachel Zegler zet daarbinnen een degelijke, alhoewel iets te gemaakte hoofdrol neer. Soms is ze te duidelijk op de hoogte van wat er van haar verwacht wordt, maar over de grote lijn is het keurig. Regisseur Marc Webb wint vooral kracht met de fraai ingekleurde achtergronden en locaties, die wel degelijk een soort magische inslag brengen aan het verhaal. Gal Gadot is echter een miscast als boze tovenares, de effecten van de dwergen zijn niet bepaald geslaagd en de inhoud is nodeloos sentimenteel, maar vanuit een neutraal perspectief is Snow White best genietbaar.

Fijne, aparte film vanuit regisseur Jean-Marc Vallée die veel steun krijgt vanuit de sterk neergezette hoofdrol door Jake Gyllenhaal. Hij kiest de laatste tijd erg treffende en excentrieke personages uit, die hij met veel gevoel weet te vertalen voor de cameralens. Demolition vormt daar geen uitzondering op en brengt daarnaast een aantal sfeervolle sequenties. Zeker de droombeelden en flashbacks worden opvallend tastbaar neergezet, maar helaas wordt er daaromheen ook een regulier verhaal opgebouwd dat wat minder sterk voor de dag komt. Wanneer Vallée zich bezighoudt met aparte taferelen scoort Demolition goed, vanuit een breder perspectief oogt het alleen wat kaal. Wat mij betreft had de hele aanwezigheid van Naomi Watts geschrapt kunnen worden, aangezien Gyllenhaal zich prima alleen redt in deze film.

Films die gebaseerd zijn op succesboeken komen natuurlijk altijd met het nodige sentiment en mierzoete relatieontwikkeling. Regisseur Andy Tennant ontsnapt daar met zijn film ook niet aan, maar richt dit romantische drama verder wel sympathiek in. Katie Holmes, Josh Lucas en Jerry O'Connell doen het keurig, het verloop is voorspelbaar maar boeiend en het onderliggende moraal pakt een aantal keren zelfs inspirerend uit. Je moet als kijker uiteraard wel om een aantal typische clichés heen kijken en bij vlagen gaat het allemaal ook wat te eenvoudig, maar het doet uiteindelijk in de basis wat het moet doen. Een iets geliktere visuele stilering had voor bonuspunten kunnen zorgen, maar die wordt hier nog een beetje gemist.

Flauw ingekleurde familiehorrorfilm met een aantal opvallend lollige wezens. Zo bevat de opening een verschijning die luistert naar de naam "Bezetel" en die zet meteen de toon voor wat wellicht nog komen gaat. Helaas neemt regisseur Michael Van Ostade daarna redelijk gas terug om ruimte te geven aan de inleiding van de kinderen, die helaas nogal karikaturaal en theatraal voor de dag komen. Onderling zullen de jonge castleden vast wel lol hebben gehad, maar het vertaalt zich wat stroef richting het publiek. De inhoud is op die manier erg flauw en de ruimte tussen de creaturen is veel te breed om herhaaldelijk te blijven boeien. De erg luidruchtige vormgeving van de humor botst verder met het feit dat de regisseur wel degelijk mikt op een gezonde dosis spanning. Het is fijn dat dit soort projecten nog worden gerealiseerd, maar De Gebroeders Schimm is zacht uitgedrukt een rommeltje geworden met gelukkig een aantal memorabele momenten voor bonuspunten.

Explosieve animatiefilm met een erg hoog tempo, maar ook een boel nogal infantiele vormgevingen. Regisseur Brad Bird leek zijn vorige deel wat gemengder te richten op zowel jong als volwassen publiek, maar dit tweede deel neigt toch vooral naar het eerste. Hierdoor moet de humor vooral je ding zijn, maar de nogal luidruchtige vormgeving van de familie gaat na enige tijd irriteren. Daartegenover staat dat het mysterie niet erg goed verborgen wordt gehouden, maar dat komt wel met een boel grootse scenes die prima entertainen. De opening trapt op deze manier de deur al goed plat en de finale mag er best wezen. Verder pakt Bird uit met een aantal mooie ontwerpen, alhoewel er op technisch vlak wel verbeterpuntjes te vinden zijn. Al bij al prima vermaak met genoeg inhoud.

Herziening bevestigt het oorspronkelijke cijfer. Regisseur Scott Stewart levert uitstekend werk af wanneer het aankomt op de waarborging van het mysterie en de opbouw van sfeer. Dark Skies vormt daarbij een vlekkeloze combinatie tussen bovennatuurlijke en buitenaardse elementen, alhoewel de richting tegen de finale aan duidelijk naar dat tweede trekt. Het acteerwerk van zowel de jonge als de volwassen castleden is keurig, het verloop van gebeurtenissen is boeiend en de film duurt vooral nergens te lang. Er worden inderdaad wel een aantal onnodige elementen aan de plot toegevoegd en heel erg spannend wil het nergens worden, maar kwaliteit wordt hoe dan ook geleverd.

Onmenselijk saaie mysteriefilm met een goed acterende cast, maar daarmee zijn alle positieve punten weer benoemd. Regisseur Robert Altman creëert een weinig opzienbarende wereld met een uitgewassen visuele uitstraling en een gebrek aan creatieve plotinsteken. De eerste helft van de film wordt gebruikt om de personages te voorzien van kleur, maar helaas brengen de makers ze weinig interessant naar voren. Het uitgesponnen gekwek boeit namelijk voor geen zier en eenmaal het whodunnit-aspect naar voren wordt geschoven zijn we allang over de helft heen. Tegen de tijd dat de detective komt opdagen wordt de kijker vooralsnog niet uitgenodigd om maar een moment mee te denken met de zaak en wordt dan ook vooral op afstand gehouden. Met een speelduur van 137 minuten lijkt Gosford Park vooral eindeloos lang te duren en vormt een verspilling van talent.

Amusante actiefilm met een gezonde dosis humor, die zijn sterkte vooral bemachtigt door het unieke concept. Jack Quaid is zowat perfect gekozen voor de sullige, maar charmante hoofdrol en zorgt samen met Amber Midthunder voor genoeg vermakelijke momenten. De chemie tussen de twee werkt daarnaast voor de verandering goed, waardoor de redelijk uitgesponnen inleiding best vlot voor de dag komt. Regisseursduo Dan Berk en Robert Olsen besteden daarnaast genoeg aandacht aan de explosieve kanten van het verhaal. Het gebeuren komt geregeld opvallend grafisch voor de dag en durft de zaken direct aan te pakken. Het jammerlijke is dat er niet echt een lekkere flow hangt tussen de actiescenes en er één specifiek moment mist dat de film boven zichzelf uit laat stijgen, maar verder is het zeer degelijke vermaak.

Een hoop bekende gezichten en een boel uiteenlopende verhalen worden samengebracht in New Year's Eve, onder handen genomen door regisseur Garry Marshall. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat één man verantwoordelijk is voor de invulling van de verschillende plotinsteken, want het lijkt allemaal enorm veel op elkaar. Het spijtige is dat enkel een zeer beperkt gedeelte daarvan sterk voor de dag komt en eigenlijk is Robert De Niro de enige met een noemenswaardige inslag. De overige verhalen lopen te nadrukkelijk over van infantiele humor, luidruchtige personages en relatieontwikkelingen met een gebrek aan chemie. Gecombineerd met een uitgesponnen speelduur is het daardoor geen al te best eindresultaat.

Gelijkwaardige voortzetting. Het universum van Clerks moet je ding zijn als liefhebber van komedie, maar de humor van regisseur Kevin Smith is mij persoonlijk te lomp. Zeker naar het einde toe wordt er te sterk geleund op absurde inslagen die eerder ongemakkelijk voor de dag komen dan grappig. De personages zijn daarnaast niet al te interessant, maar de sketchachtige scenes tussendoor zorgen voor het benodigde tempo en vermaak. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, ook al zijn de rollen niet bepaald voorzien van moeilijke karaktereigenschappen. Het cijfer eindigt dan ook op hetzelfde eindresultaat als de voorganger.

Halfje erbij na herziening, al blijft Sneekweek een uitermate armoedig gebeuren. Het valt ditmaal vooral op dat de castleden weinig macht hebben over de film, want de neergepende dialogen helpen geen van allen om een geloofwaardige rol te spelen. De regie van Martijn Heijne is daarop evenzeer verwarrend. Het enorme gebrek aan logica is daar een voorbeeld van, maar daarnaast lijkt de film ook niet helemaal te weten wat het precies wil zijn. Voor een horrorfilm ontbreekt er vooral het benodigde bloedvergieten, voor een thriller ontbreekt er een effectieve spanningsboog en voor een komedie is het allemaal te typisch. Fijn dat ook Nederland dit soort films maakt en voor de afwisseling kijkt het fijn weg, maar kwalitatief is het geenszins.

Middelmatige dansfilm met te veel verschillende perspectieven die in een te korte speelduur worden belicht. Regisseuse Liz Friedlander lijkt niet helemaal te weten waar ze haar focus op moet leggen, waardoor Take the Lead ongeconcentreerd en ongebalanceerd oogt. Antonio Banderas doet het prima in de hoofdrol, maar vormt een te typische verschijning binnen dit verhaal. De kinderen daarentegen lopen erg uiteen. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, maar de verschillende persoonlijkheden en bijbehorende problematiek komen (vooral door overmacht) matig uit de verf. De dansscenes worden verder ook niet bijzonder stijlvol in beeld gebracht, maar al bij al vermaakt het degelijk en kent het genoeg tempo voor wat bonuspunten.

Teleurstellende Oscarwinnaar, ondanks de vlotte benadering vanuit regisseur Sean Baker. Het fijne aan Anora is dat de balans tussen komedie en drama best aanstekelijk werkt en de film vooral luchtig genoeg weet te houden. Jammerlijk is het volstrekt onsympathieke figuur van Mikey Madison. 139 minuten lang wordt er door haar voornamelijk getierd, gevloekt en geschreeuwd en de relativering vanuit Baker daarop komt veel te laat. Het maakt van Anora met enige regelmaat een onuitstaanbaar geheel dat vooral veel te uitgesponnen uitpakt en te weinig laat zien om zo'n duur te rechtvaardigen. Zo had zeker het eerste uur flink ingekort mogen worden, maar de cinematografie is gelukkig netjes en het acteerwerk zeer degelijk.

Herzien. American Psycho is een film die vooral werkt door het personage van Christian Bale, die met Patrick Bateman veruit één van zijn meest iconische verschijningen neerzet. Zijn humoristische evenals zijn gestoorde kanten werken uitstekend en leveren zelfs bij meerdere herzieningen nog altijd de benodigde scherpte op. De overige insteken van het verhaal zijn daarop beduidend minder interessant, want binnen deze film wacht je als kijker vooral af op de volgende streek van Bale. Of American Psycho daardoor op satirisch vlak ook geslaagd is, blijft een subjectief begrip. Niettemin een vermakelijk project met genoeg lollige momenten.

Regisseur Oliver Stone mag zich visueel volop uitleven in deze registratie van Jim Morrisons turbulente levensloop. Zeker de tweede helt bevat daarmee een aantal uitstekend in beeld gebrachte concertregistraties met een innemende stilering. Val Kilmer zit uitzonderlijk goed in zijn rol tijdens de krankzinnigere scenes en zijn personage leent zich voor genoeg excentrieke momenten. Jammerlijk is dat zo'n verhaal uiteraard met een uitgesponnen inleiding moet komen en die neemt in het geval van The Doors een geheel uur in beslag. Daar zit Stone duidelijk minder comfortabel op zijn plek, want het duurt erg lang voordat de film je weet te absorberen. De bijpersonages verwateren bovendien compleet naar de achtergrond, maar eenmaal Kilmer zijn microfoon oppakt wordt er gelukkig efficiënte afleiding aangeboden.

Regisseur Justin Kurzel heeft duidelijk talent wanneer het aankomt op visuele aankleding, waardoor Macbeth een aantal uiterst geslaagde veldslagscenes kent. Zeker de opening is een waar genot om te aanschouwen, gecombineerd met een Michael Fassbender die bijzonder goed in zijn personage kruipt. Cinematografisch dus niets op aan te merken, maar inhoudelijk daarentegen in overvloed. De relatieontwikkeling evenals de poëtische dialogen boeien namelijk totaal niet en het trage tempo verslechtert het gebeuren vervolgens verder. Buiten de geweldsdelicten gebeurt er binnen Macbeth zelden iets interessants, waardoor de kijker niet wordt uitgenodigd om iets te voelen voor de neergezette wereld. Hopelijk is deze filmrichting nu uit Kurzels systeem.

Herzien vanwege een gebrek aan herinnering. Ik meen dat ik deze film heb gezien op een klein televisieschermpje in een bus onderweg naar Duitsland of Frankrijk, waardoor het eerste cijfer praktisch gezien geen eerlijk oordeel vormde. Een tweede kijkbeurt brengt echter geen verandering. De regie van Gérard Pirès is vlot en het acteerwerk is degelijk, maar de inhoud grijpt te makkelijk naar infantiele humor en het concept verveelt snel. De relatieontwikkeling tussen Samy Naceri en Frédéric Diefenthal verloopt bovendien allesbehalve geloofwaardig en de romantische insteken remmen het geheel vooral af. De finale is dan wel weer goed in beeld gebracht, maar redt Taxi niet van een nipte onvoldoende.

Nogmaals herzien. Vooral het geflipte concept en het feit dat de acteurs zichzelf spelen (zelfbewustheid) maken van This is the End op-en-top vermaak. Het acteerwerk is daardoor zeker op niveau en de makers nemen bovendien de moeite om het apocalyptische gebeuren eromheen voldoende in te kleuren. De combinatie tussen fantasie, komedie en actie werkt onverwacht goed. Jammerlijk is dat er wel erg sterk wordt geleund naar vulgaire en seksuele humor. De bijrol van Emma Watson is ook niet erg geslaagd, verder een zeer entertainend totaalplaatje.

Stevige film met uitmuntend acteerwerk vanuit Tahar Rahim. Vooral de tweede helft kent een aantal beklijvende momenten die door regisseur Kevin Macdonald strak in beeld worden gebracht. Dankzij een overtuigende visuele inkleuring en genoeg sfeer wordt het grafische beeld van Guantanamo Bay geregeld akelig dichtbij gebracht. Het proces daaromheen boeit evenzeer, maar in beperkte mate. Zo kent het eerste uur een aantal onhandige vertragingen binnen het tempo en wil het personage van Jodie Foster niet echt tot leven komen. Eenmaal Macdonald inzet op de filmische beleving, stijgt The Mauritanian gelukkig ver boven de middelmaat uit. Uitstekende film voor de liefhebbers, maar de kwaliteit laat genoeg potentie zien om een breder publiek aan te spreken.

Kale, weinig interessante reconstructie van Reality Winner's arrestatie. Het totale gebrek aan sfeer, spanning en/of noemenswaardige voortgangen maken dit vooral een ongeschikt concept om neer te zetten op het witte doek. Het acteerwerk van Sydney Sweeney en de overige leden is gelukkig goed en het mysterie blijft binnen het eerste halfuur aardig overeind, maar na enige tijd begint het redelijk droge gebeuren snel te vervelen. Vanaf dat punt kan regisseuse Tina Satter geen manier meer vinden om het geheel boeiender te krijgen, waardoor de relatief korte speelduur zwaarder valt dan nodig.

Infantiel vervolg op infantiel bronmateriaal, dat een verbazingwekkende voortgang vormt van de carrière van regisseur Robert Rodriguez. De rechtvaardiging is dat zijn kinderen nu (toen) ook een deel van zijn loopbaan konden bekijken, maar Rodriguez neemt het concept veel te serieus en maakt er een bijzonder kinderachtige bende van. De karakters zijn bijzonder flauw, de speciale effecten zien er niet uit en inhoudelijk slaat het allemaal volkomen nergens op. Het is dat zoveel meligheid zich redelijk leent voor een stevige dosis creativiteit, maar Spy Kids 2 is vrijwel uitsluitend geschikt voor de jongste kijkers onder ons.

Weinig doeltreffende oorlogsfilm met een interessante kern, waarin een aantal belangrijke geschiedenispunten worden belicht. Het jammerlijke is dat regisseur Dan Krauss zijn documentaire niet kan overzetten in beklemmend beeldmateriaal, ondanks de visueel fraai ingerichte achtergronden. Nat Wolff en Alexander Skarsgård overtuigen niet binnen de hoofdrollen en de innemende scenes zijn op één enkele hand te tellen. Er zijn simpelweg te weinig noemenswaardige gebeurtenissen om het psychologische karakter van de film gepast te ondersteunen, waardoor je het geheel te snel weer vergeten bent.

Herziening bevestigt het eerder gegeven eindcijfer. Regisseur Ilya Naishuller levert goed werk af en maakt van onwaarschijnlijke acteurs overtuigende actiehelden. Een aantal actiemomenten springen er positief tussenuit en de makers laten zien de redelijk gritty vormgeving prima onder de controle te hebben. Nobody duurt daarnaast niet al te lang en geeft binnen de beperkte duur genoeg kleur aan de personages, ondanks de weinig originele invulling van de achtergrond. De schurken komen redelijk beperkt voor de dag en de finale had veel harder gemogen, maar verder vormt Nobody zeer degelijk en strak entertainment.

Simpele actiethriller die een gooi doet naar het grootste gebrek aan logica binnen een gijzelingsfilm aller tijden. Regisseur Patrick Lussier bevestigt hiermee vooral dat hij tegenwoordig is teruggezakt naar B-films en onderneemt weinig pogingen om van Aftermath meer te maken dan dat het is. Dylan Sprouse en Mason Gooding doen niettemin wat ze kunnen binnen de beperkte acteerruimte die ze wordt toebedeeld en zorgen samen voor een redelijk aantal vermakelijke actiemomenten, maar de zeer ondermaatse computereffecten en de flinterdunne inhoud helpen ze beslist niet mee. De schaal van de film is al niet heel groot, maar het veelvuldige gebruik van greenscreens, CGI en andere digitale effecten verkleint het geheel een stuk verder. Entertainend is het allemaal gelukkig wel, onderhoudend allesbehalve.

De sterk gevonden inhoud leent zich voor een aantal doeltreffende dramatische momenten, maar deze zijn zeer zeldzaam. In plaats daarvan zet regisseuse Sacha Polak constant in op de uitwerking van een boel onsympathieke personages die de meest absurde levenskeuzes blijven maken, waardoor het voor de kijker een ware uitdaging vormt om enig medeleven te tonen. Het acteerwerk van hoofdrolspeelster Vicky Knight is overtuigend, maar ook zij kan geen charme meegeven aan haar weinig innemende persoonlijkheid. Polak bezit daarnaast geen heel overtuigende visuele stijl, waardoor Dirty God gematigd overtuigend voor de dag komt en eigenlijk veel te lang duurt.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Brandon Cronenberg heeft absoluut een eigenzinnige stilering uitgevonden en zet daar dubbel en dik op in, maar Possessor heeft uiteindelijk vooral last van een soort arrogantie. De trage dialogen, redelijk nietszeggende seksscenes en sterk aangezette excentrieke personages zijn daar getuigen van. Gelukkig gaat dat samen met goed acteerwerk, een origineel concept en een fijne visuele flair. Er wordt volop geëxperimenteerd met chronologie, sciencefiction en kleur, waarmee Cronenberg laat zien een zeer eigen visie te hebben. Het jammerlijke is dat de herziening bevestigt dat de helft van het geheel simpelweg geen absorberend effect heeft en het meer van de afzonderlijke momenten moet hebben.

Ondertussen al de vierde of vijfde herziening en The Wolf of Wall Street boet nog altijd geen enkele kracht in. Regisseur Martin Scorsese tikt hier zowat zijn hoogst haalbare niveau aan en creëert van deze lange film een ware ervaring. Uitstekende rollen bovendien van Leonardo DiCaprio en Jonah Hill, die samen een sublieme chemie delen en de kijker vlot door de minuten leiden. Een redelijk droge wereld wordt op die manier energiek en uitermate entertainend naar het witte doek gebracht, daarnaast verveelt het werkelijk geen enkel moment. Het moet je uiteraard liggen, maar ik geniet nog altijd met volle toeren van het eindresultaat.

Deze avontuurlijke blockbuster van regisseur Jon Turteltaub valt te omschrijven als vol, bombastisch en druk, maar evenzeer als oninteressant, infantiel en uitgesponnen. National Treasure vormt één van de bekendste projecten van Nicolas Cage, maar hij verwatert binnen deze film (ten koste van zijn hoofdrol) compleet naar de achtergrond. Ondanks het hoge tempo gebeurt er namelijk zelden iets noemenswaardigs en Turteltaub toont geen controle over zijn avonturenscenes. De setpieces zijn op deze manier sterk achterhaald, de relatieontwikkeling is te voorspelbaar en het verhaal boeit vooral geen enkele seconde. Wellicht dat dit soort films geschikt zijn voor de liefhebber of een specifieke leeftijdscategorie, maar er valt bitterweinig mee te beleven.

Simplistisch opgezette kerstfilm voor televisie, met sympathieke personages en een schattig einde. Dit soort projecten zijn uitermate geschikt voor niet al te moeilijk vermaak tijdens de desbetreffende periode, in dat opzicht is Christmas in Conway ongeveer het hoogst haalbare niveau binnen dit universum. Andy Garcia, Mary-Louise Parker en Mandy Moore laten bovendien keurig acteerwerk zien, ondanks het beperkte materiaal waar ze mee werken. Jammerlijk is dat regisseur John Kent Harrison een aantal vervelende zijsporen aantikt (Cheri Oteri valt als gemene buurvrouw volstrekt buiten de toonzetting) en soms te makkelijk valt voor mierzoet sentiment, maar uiteindelijk wist het gebeuren me toch te raken.

Een dramakomedie met veel inhoud, maar regisseur Judd Apatow gebruikt een absurd lange speelduur om zijn verhaal uit te werken. De sentimentele ondertoon wordt bovendien na een uur alweer losgelaten, waarna je als kijker zit opgezadeld met een boel vervelende personages en hun oninteressante geleuter. Adam Sandler en Seth Rogen vormen daarbinnen gelukkig een aardig duo, maar onderscheiden zich te weinig om de kijker geboeid te houden voor 146 minuten lang. Apatow springt verder van de hak op de tak en propt zoveel mogelijk humor in een beknopte sequentie, maar eigenlijk slaat de komedie zelden effectief aan. Het is dat er een hoog tempo heerst en een aantal onverwachte wendingen worden genomen, anders was Funny People nog dieper door het ijs gezakt.

Middelmatige geschiedenisles over een groep soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog een haast onmogelijke taak toebedeeld krijgen en in beperkt tijdsbestek moeten zien te voltooien. De loopgraven vormen binnen The War Below een prominent thema en regisseur J.P. Watts krijgt de tunnels redelijk claustrofobisch in beeld, maar van een echte filmervaring blijft uiteindelijk weinig over. Dit valt vooral te wijden aan weinig interessante personages, een ineffectieve spanningsboog en redelijk goedkoop ogende aankleding. Echt overtuigend is de relatieontwikkeling bovendien niet, maar een aantal oorlogsmomenten worden overtuigend in beeld gebracht en de tweede helft ziet er strak uit. Mede hierdoor wint deze film een aantal bonuspunten, maar heel beklijvend wil het allemaal al bij al helaas niet worden.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Edgar Wright is een man met visie en brengt zijn films op een uiterst eigenzinnige manier naar voren, waardoor Shaun of the Dead zeker opvalt. De stilering is netjes en het tempo ligt hoog, daarnaast wordt er naar behoren geacteerd door de castleden. Het komt uiteindelijk neer op een kwestie van smaak of je de film kan waarderen of niet, voor mij persoonlijk doet de sterk aangezette Britse humor erg weinig. Ik kan dan ook maar met zeer beperkte mate genieten van een film als Shaun of the Dead, ondanks dat de voldoende dubbel en dik verdiend is.

Highschoolfilm met heel veel flauwe humor en een dunne inhoud, maar eentje die uiteindelijk wel vermakelijk voor de dag komt. Dit heeft regisseursduo Dave en John Chernin vooral te danken aan het enthousiasme van de jonge castleden die weliswaar behoorlijk opgaan in hun typetjes, maar dit voldoende overtuigend weten te brengen. In combinatie met een luchtige regie-aanpak en voldoende tempo vormt Incoming daarmee geen vermoeiende zit, maar wel eentje die je na afloop binnen een mum van tijd weer kwijt bent. Echte hoogtepunten zijn er namelijk niet en het gebrek aan conflict is een gemis, maar gelukkig kan de geïnteresseerde filmliefhebber dit geheel na slechts 91 minuten weer afsluiten.

Uitgesponnen biografiefilm van regisseur Spike Lee over een uitermate interessant persoon in de geschiedenis, waar Denzel Washington op zijn beurt een overtuigende vorm aan geeft. Helaas kunnen Lee of Washington niet verhullen dat slechts een gering deel van deze film interessant voor de dag komt, in dit geval de tijdsperiode waarin Malcolm X een groter publiek begon te bereiken. Zijn achtergrond of politieke omkeer wordt namelijk te vluchtig of simpelweg niet erg boeiend gebracht, ondanks dat Lee herhaaldelijk probeert om het zo luchtig mogelijk te brengen. Met een totale speelduur van 202 minuten vormt deze film een redelijke klim, maar de geïnteresseerde liefhebber zal zich niet vervelen. De wat neutralere kijker zal wellicht meer moeite hebben.

De Halloweenbijdrage van Disney binnen het jaar 2022 is wederom niet al te overtuigend, maar een film als Under Wraps 2 laat dan ook zien vooral om het geld te draaien en wellicht wat jonge acteurs zo snel mogelijk een toekomst te geven. De castleden doen het gelukkig best aardig en er hangt een gezellig sfeertje, maar niettemin blijft het geheel een behoorlijk pover gebeuren. Gebrek aan spanning, originaliteit en talent doen dit project namelijk de das om. Na een halfuur begint de verveling toe te slaan en die gaat eigenlijk nergens meer weg, waardoor de boel snel uitmondt in een vermoeiende filmervaring. De haast amateuristische opmaak verraadt bovendien dat de productie amper twee maanden geduurd heeft.

Dunne film met een gebrek aan ambitie, want de wereld die regisseur Kevin Bray hier neerzet blijft vrijwel de hele duur nogal beperkt. Dwayne Johnson is niettemin een logische keuze voor de hoofdrol en het algemene acteerwerk is aardig, maar de inhoud is voorspelbaar tot op het storende af. Een aantal actiemomenten zorgen gelukkig voor wat leven in de brouwerij, maar het redelijk droge camerawerk en de weinig betrokken regie van Bray laten ze aan de andere kant niet al te veel opvallen. Het is dat ‘t tempo er mag zijn en de film nergens een minuut te lang duurt, anders ben je een gebeuren zoals Walking Tall binnen een mum van tijd vergeten.

Regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah zetten hun werk op overtuigende wijze verder, waarbij wederom een energieke en enthousiaste stilering wordt gebruikt om de neergezette wereld in te kleuren. Patsers moet het dan ook vooral hebben van het snoeiende tempo, de proactieve montage en de goed neergezette actiescenes. Het acteerwerk is daarbij overtuigend, alhoewel er iets te veel wordt gesteund op typetjes. Patsers gaat daarnaast te lang door, ondanks dat de overvolle inhoud wel een redelijke lengte vereist. Na enige tijd heb je het gebeuren als kijker wel door en hoop je toch vooral op het einde, maar die laat op dat moment nog even op zich wachten. Een aantal ideeën zoals het hotel van Yolanthe Cabau komen daarnaast onvoldoende uit de verf, maar El Arbi & Fallah laten niettemin zien hun kwaliteiten nog niet verleerd te zijn.

Klassieke dramafilm met een overtuigende moraal, maar helaas ook met weinig imponerende personages. Bette Davis en Anne Baxter spelen hier mogelijk één van hun bekendste rollen en alhoewel ze het niet slecht doen, valt er moeilijk om de theatrale handelingen heen te kijken. Vooral de monologen slaan niet echt aan en de verouderde filmtechnieken zijn tamelijk opvallend. Uiteindelijk vond ik de psychologischere kant van het verhaal wat magertjes, met name omdat het gebeuren nergens geloofwaardig wordt neergezet. Dankzij een redelijk tempo, een aantal aparte bijpersonages en een sterk einde wint All About Eve echter wel een aantal bonuspunten.

Onmogelijk lang uitgesponnen film met een boel zoutloze actiescenes en veel kleurrijke decors. Regisseur Chad Stahelski mag dan stuntman van beroep zijn, maar lijkt geen enkel moment interesse te hebben in zijn project. Afstandelijk camerawerk en stilvallende montage zijn daar vooral getuige van, daarnaast is Keanu Reeves simpelweg niet erg overtuigend als John Wick. Het blijft verbazingwekkend hoe hij keer op keer weet te winnen van zijn medecollega's, die aanzienlijk meer vechttechniek beheersen dan hem. Het laatste uur brengt niettemin een aantal doeltreffende geweldsexplosies, de setpieces zijn van hoog niveau en de excentrieke bijpersonages doen hun werk overtuigend. Het opgebouwde universum is zonder twijfel interessant, de regie van Stahelski is dat minder. Een speelduur van 170 minuten ter uitbreiding van een wereld die allang kleur heeft gekregen is bovendien absurd, maar een aantal gave filmvondsten brengen nog een puntenbonus.

Onderhoudend en luchtig vervolg waarin Scott Adkins precies op de juiste plek wordt gezet. Regisseursduo George en Harry Kirby vullen Accident Man 2 in met een geslaagde combinatie tussen humor en actie, al neemt dat niet weg dat de boel even op gang moet komen. Het eerste halfuur vormt dan ook vooral een inleiding voor wat komen gaat en die komt minder voor de dag, aangezien de makers moeite lijken te hebben met de opzet van de inhoud. Eenmaal het laatste uur aanbreekt zit je als kijker gelukkig garant voor een doordenderende hoeveelheid knokpartijen, waarin elk gevecht iets nieuws weet te brengen. Accident Man 2 vormt daarmee een geslaagde adrenalinestoot die vooral bevestigt dat Adkins allang klaar is voor het grote werk.

Weinig ambitieuze actiefilm met een voorspelbaar verhaal en een aantal rake klappen. The Bricklayer vormt een typerende film waarin Aaron Eckhart vooral op de automatische piloot kan spelen, maar regisseur Renny Harlin weet het allemaal nog wel vermakelijk in te kleuren. Zeker de bombastischere scenes komen degelijk voor de dag en worden fraai vormgegeven, al ontbreekt het The Bricklayer aan één echt hoogtepunt. Nina Dobrev en Tim Blake Nelson vormen overigens degelijke toevoegingen, het is alleen jammer dat de inhoud erg weinig om het lijf heeft. Hierdoor gaat de speelduur van 110 minuten snel veel te lang aanvoelen. Tegen de tweede helft aan lijkt Harlin al door zijn ideeën heen, maar entertainend is het in ieder geval wel.

Oninteressante dramakomedie met uitstekend acteerwerk, maar onsympathieke en vervelende personages. Regisseur Noah Baumbach zoekt altijd de humane kanten van zijn verhalen en The Meyerowitz Stories vormt daar geen uitzondering op, maar helaas zit er weinig in de inhoud om een film op te bouwen. Een gebrek aan conflict, sensatie en algemene gebeurtenissen doen dit weinig imponerende geheel verder de das om. Dustin Hoffman speelt waarschijnlijk één van de meest overdreven rollen van zijn leven en dat is zeker geen meerwaarde, want het maakt van deze film vooral een onuitstaanbaar eindresultaat. Naar het einde toe voegt Baumbach wat hoogtepunten toe, maar die verschijnen veel te laat in een project dat veel te lang duurt.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Scott Derrickson brengt altijd wel een zekere mate van kwaliteit, ondanks de overvolle inhoud van Deliver Us from Evil. Het vormt een thriller die wat problemen kent met het opstarten van het gebeuren, maar uiteindelijk op overtuigende wijze zijn draai vindt en daarmee een degelijke combinatie vormt tussen bovennatuurlijke inslagen, drama en thriller. Het acteerwerk is degelijk, de sfeerzetting is strak en het verhaal kent genoeg goede vondsten om niet te vervelen. Een speelduur van 118 minuten is wellicht wat lang en de realistische doelpogingen verwateren enigszins naar het einde toe, maar toch weet Derrickson het allemaal boeiend te krijgen. Laat zijn volgende griezelproject in ieder geval maar komen.

Vermakelijke muzikale komedie met sympathieke personages en overtuigende relatieontwikkeling. Zeker Jaeden Martell en Isis Hainsworth stelen de show als excentriek koppeltje, maar ook Adrian Greensmith doet het overtuigend als nieuwkomer in de acteerwereld. Regisseur Peter Sollett kiest een bot thema uit, maar brengt het subtiel en toont weinig haast wanneer het aankomt op de inhoud. Hierdoor krijgen meerdere aspecten voldoende ruimte om te kunnen overtuigen en krijgt de muzikale liefhebber van dit genre naar het einde toe waar hij/zij op wacht. Metal Lords is op-en-top vermaak dat uiteindelijk vooral onderscheiding en wat filmlengte mist om verder boven de middelmaat uit te stijgen.

Doordenderende, energieke en harde actiefilm uit de enthousiaste handen van regisseur Timo Tjahjanto, die in het verleden ook meermaals heeft bewezen zich prima met dit soort concepten uit de voeten te kunnen. Het is vooral de lange speelduur die The Shadow Strays een terughoudend effect biedt, want de inhoud is niet talrijk genoeg om zo'n lengte gepast te rechtvaardigen. De personages zijn evenzeer niet interessant genoeg om dat te kunnen ondersteunen, maar de vele kogelregens, knokpartijen en bloederige ontmoetingen zorgen voor het nodige vermaak. Het blijft fijn dat Tjahjanto actief pogingen onderneemt om zijn camera te betrekken in de actie, zodat de passie herhaaldelijk blijft doorschemeren in het eindresultaat. Uitgesponnen, maar effectief vermaak dus.