Logboek

Vermakelijke film die natuurlijk meteen doet denken aan Kind Hearts and Coronets. Een concept dat vlekkeloos wordt uitgevoerd met dank aan een gebalanceerde, keurige hoofdrol van Glen Powell. Zijn postuur leent zich niet altijd voor dit wat sullige personage, maar toch gaat hij goed op in het verhaal. Vanaf dat punt brengt regisseur John Patton Ford een gezellig vlotte, onderhoudende komediethriller die helaas vaak te lang stilstaat bij randzaken. De volledige verschijning van Margaret Qualley is daartussen ook onnodig. Weinig toevoeging en vooral te clichématig met de excentrieke vormgeving. Dankzij de vlotte montage blijft het allemaal wel boeien, maar na enige tijd besloop mij als kijker wel een gevoel van veiligheid, een gevoel dat verraadt dat de makers niet bepaald op zoek waren naar risico's en altijd braaf de voorgetekende lijntjes hebben gevolgd.

Regisseur Josh Safdie is heer en meester wanneer het verhaal aankomt op een steeds verder escalerende situatie. Zijn bekende gevoel voor urgentie en frustratie zijn namelijk ook in Marty Supreme in volle gang te bekennen, waartussen Timothée Chalamet een uitstekende hoofdrol speelt. Zijn vuile, viezige maniertjes worden goed neergezet en de volstrekt onsympathieke persoonlijkheid zorgt op een vreemde manier dat je geboeid blijft kijken. Niettemin zijn sommige situaties wel erg vergezocht en de speelduur veel te lang voor een inhoud die helemaal niet zoveel om handen heeft. Je kunt ook niet erg veel spanning trekken uit het gegeven van pingpongen, dus de finale is ook niet geweldig te noemen ondanks de diepere lagen.

Hersenloos vermaak met dramatisch slecht acteerwerk en een heleboel personages die eigenlijk gewoon niet werken. Het is sommige leden daartussen nog wel vergeven (Oussama Ahammoud en Carré Albers hebben echt wel acteertalent), want ze krijgen niet bepaald veel bijval van de houterige, geforceerde dialogen. Regisseur Michael Middelkoop is gelukkig best enthousiast en brengt een hoop trucages met zich mee op het visuele vlak. Het geëxperimenteer met montage is fijn en de beeldvoering oogt kleurrijk en doordacht, maar de inhoud is zo gebrekkig dat het na enige tijd vooral een kwestie is van opboksen tegen een betonnen muur. Een aantal personages zijn daarnaast zo absurd ingekleurd dat er weinig voldoening uit te halen valt.

Horrorreeksen die zich naar zeven verschillende delen uitbreiden, zullen vast moeite ervaren met het neerzetten van een intelligent verhaal. Scream heeft altijd wel een poging gewaagd om ergens onverwachts uit de hoek te komen, maar dit nieuwste deel van regisseur Kevin Williamson draaft daarin wel heel ver door. De onthulling van de daders gaat nergens over, op deze manier zijn mijn buurman en zijn trouwe hond de daders in het volgende deel. Het heeft amper wat met het verhaal te maken en is er met de haren bijgesleept. Toch ziet het er allemaal weer gelikt en professioneel uit, waartussen ik Isabel May een goede hoofdol vind spelen. De terugkeer van Matthew Lillards aanwezigheid is ook zeker welkom en de massamoord in de bar brengt een aantal lekker brute hakpartijen met zich mee. In dat opzicht blijft het erg vermakelijk en vlot, maar eenmaal het verhaal dan voorrang moet krijgen, gaat het volledig mis. Persoonlijk smaakt mij dit beter dan de voorgaande twee delen, die in mijn optiek veel te opzichtig voor melodrama gingen.

De terugkeer van regisseur Christophe Gans beloofde vooraf veel goeds, maar het eindresultaat is helaas een nogal verwarrende, onoverzichtelijke mengelmoes van concepten geworden. Hier zijn er zoveel van dat het een onmogelijke opgave wordt om het gepast bij elkaar te krijgen, maar Gans blijkt die uitdaging met de volle overtuiging aan te gaan. Het levert een film op waar soms geen touw aan vast te knopen valt, maar die gelukkig nog altijd excelleert in het neerzetten van mooie omgevingen, creepy monstertjes en aardige ideeën. Jeremy Irvine past op deze manier goed in de hoofdrol, maar kan op zijn beurt weinig aanvangen met dit chaotisch gescripte personage. Gans kent gelukkig nog altijd een precies gevoel voor camerawerk en een voorliefde voor een prachtige fantasiewereld. Deze elementen vormen zowat de redding van de film, maar het is zonder twijfel duidelijk waarom het eindresultaat is overgoten met negatieve berichten.

Degelijk geacteerd en zeker qua look best sfeervol, maar Blackwater Lane verslikt zich in de finale volledig. Regisseur Jeff Celentano en scenarist Elizabeth Fowler profiteren allebei met een opvallend stabiele hoofdrol van Minka Kelly, die toch redelijk fris omgaat met dit uitgekauwde figuur. De omgeving is daarnaast ideaal en tussendoor wordt de spanning regelmatig onvoorzichtig, maar soms effectief opgebouwd. Eenmaal dan bekend wordt gemaakt wat er gaande is, verliest Blackwater Lane spijtig genoeg alle krediet. Veel te vergezocht en totaal ongeloofwaardig. Je vraagt je af waarom deze figuren toch zo ver gaan voor zoiets simpels. Niettemin nog bonuspunten voor een degelijk begin en de fraaie natuurlocaties.

Enthousiast geanimeerd en met de volle energie ingesproken, maar dit nieuwe hoofdstuk aan het Spongebob-universum kenmerkt zich vooral door het gebrek aan creativiteit waarmee dit soort films tegenwoordig worden gemaakt. De ideeën zijn namelijk compleet op, waardoor Plankton: The Movie en regisseur Dave Needham het vooral moeten hebben van wat droge grapjes tussendoor. Het niet-aanwezige verhaal verloopt verder best vlot en de finale is behoorlijk spectaculair, maar wellicht dat het zo langzamerhand tijd wordt om dit gegeven in de ijskast te stoppen totdat er weer betere concepten komen.

De herziening brengt vanuit mijn kant een toch wat mildere stemming, wellicht dat ik erg was beïnvloed door de algemene teleurstelling die destijds rondom dit project hing. Regisseur Sylvain White heeft namelijk van het opbouwen van atmosfeer wel kaas gegeten en lijkt bovendien door de studio enorm gehinderd te zijn om z'n eigen visie goed neer te zetten. In dat opzicht komt Slender Man best ver en zet een aantal ongemakkelijke, sfeervolle beelden neer die gecombineerd gaan met geconcentreerde en treffende cinematografie. De muziekkeuzes van Ramin Djawadi vormen daar de grootste duw in de rug, maar het nadeel van een film als Slender Man is toch vooral het befaamde figuurtje zelf. Deze gedaante kent namelijk een nogal belachelijke verschijning en boet daarmee beslist geen angst in. Eigenlijk voelt het gebeuren aan als een compleet ander verhaal waar dit figuurtje noodgedwongen bij is geschreven. Erg dwaas wanneer het aanwezig is en daarmee breekt dit geheel zichzelf af. Een voldoende zal het dan ook nét niet gaan krijgen.

Vermakelijke, maar ook teleurstellende genremix waarin een buitenaardse fungus de boel op stelten zet. Zeker op dit vlak pakt regisseur Jonny Campbell niet hard genoeg door, want het aantal praktische effecten blijft redelijk beperkt. Gegruwel ziet er zeker in de laatste akte wel tussen, maar niet gedurfd genoeg om de liefhebbers bij te blijven. Gelukkig zijn de twee hoofdpersonages sympathiek genoeg en worden ze degelijk neergezet door Joe Keery en Georgina Campbell. Qua inhoud blijft Cold Storage verder erg mager en mist er een gevoel van urgentie en dreiging, maar de beknopte speelduur leent zich voor effectief en hersenloos entertainment.

Degelijke kwaliteit van regisseur Corin Hardy, die vooral sterk weet uit te pakken met de expliciete geweldsbeelden. Een aantal moorden zijn namelijk opvallend creatief en een concept als deze leent zich natuurlijk als effectieve springplank om dat soort momenten mogelijk te maken. Het compenseert tot op zekere hoogte het nogal magere verhaal en de weinig innemende personages. Hardy ervaart in het bijzonder moeite met de opbouw van spanning en moet het dus hebben van individuele omgevingen die ertussenuit springen (denk aan die kermis). Finale is behoorlijk absurd, dus liefhebbers van de minder sensationele horrorfilms zijn hier op het verkeerde adres. Dafne Keen ziet er trouwens weinig doordacht uit met dat kapsel.

Het is regisseur en bekende YouTuber Mark Fischbach gegund om een eigen horrorfilm af te leveren, zeker als je het voor elkaar krijgt dat je debuut de meeste liters bloed ooit gemeten over de camera uitstort. Iron Lung is een film die alleen tot stand kan komen als de makers een overduidelijke passie dragen voor diens materiaal, en gelukkig is die er merendeels. Goed geacteerd door Fischbach die zichzelf de hoofdrol heeft toegekend en de neergezette wereld is intrigerend, alhoewel enigszins vergezocht en oningeleid. Naar het einde toe gaat het allemaal lekker los en mag de film uitpakken met een aantal overtuigende praktische effecten, maar het trage begin is echter wat ongelukkig in elkaar gestoken, zeker als je de achtergrond niet bepaald voorziet van enige context.

Zeer apart.

Maar dat is natuurlijk ook wel het kenmerk geworden van regisseur Yorgos Lanthimos. Kinds of Kindness vormt een ultieme uiting van creativiteit, waarbinnen het budget zich goed laat lenen tot het bemachtigen van een sterke cast en genoeg financiële middelen. Deze worden dan ook effectief benut, ook al werkt niet elk hoofdstuk even goed als het andere.

The Death of R.M.F. (3,0*). Een apart eerste hoofdstuk in deze lange film. Goed geacteerd door zowel Jesse Plemons als Willem Dafoe, maar aan de andere kant iets te geforceerd vreemdzinnig. De stilering van Lanthimos laat bovendien wat te wensen over, ondanks dat de aparte inhoud genoeg aandacht vergt van de kijker. Het mysterie wordt dan ook aardig in leven gehouden, alhoewel tegengewerkt door het wat kale einde.

R.M.F. is Flying (4,0*). De overduidelijke winnaar van Kinds of Kindness. Een bijna ideale mix van duistere inslagen, mysterieuze plotlijnen en bijgevoegde humoristische toetsen. Jesse Plemons en Emma Stone spelen erg sterk, maar het is vooral de inhoud die hier met de grote trofee zwaait. Het einde is wat afgeraffeld, maar doet weinig af aan de uitstekende en oncomfortabele opbouw. De humor is bovendien sterk geïmplementeerd.

R.M.F. Eats a Sandwich (2,0*). In tegenstelling tot het tweede hoofdstuk is dit spijtig genoeg de verliezer van deze anthologie, al zal dat wel het een en ander te maken hebben gehad met de absurd lange speelduur van deze film. Lanthimos gooit er veel vreemde ideeën tegenaan en bouwt een eigenaardige wereld op, maar buiten het donkere einde valt er hier weinig in te brengen. Hierdoor eindigt Kinds of Kindness ietwat bitter, maar de algemene kwaliteit is overduidelijk.

Bij elkaar is dat precies een 3,0*. Het zal wellicht voor Lanthimos een project zijn om zichzelf te testen, maar de ruime speelduur en het weinig innemende laatste hoofdstuk gooien roet in het eten.

Creatieve, kleurrijke sprookjesfilm met lichte griezeltintjes. Regisseur Bryan Fuller laat zijn visuele kunsten de vrije loop in Dust Bunny en dat levert een fijne genrecombinatie op met intrigerende personages. Zeker Mads Mikkelsen en de jonge Sophie Sloan vallen erg op, maar helaas kan Fuller het overkoepelende mysterie niet helemaal verhullen. Lang wordt in het midden gehouden wat nu precies de uitkomst is, maar in dat opzicht laat deze film zichzelf eigenlijk snel in de kaarten kijken. Naar de finale toe pakken de makers uit met wat actie, maar verslikken zich in de visuele effecten van het stoffige monster. Bepaalde aspecten van deze opgebouwde wereld worden ook enigszins verwaarloosd, maar zitten het plezier niet al te veel in de weg. Fijn werkje dat de ambitie van Fuller goed laat zien.

Zeer psychologische, bij vlagen boeiende dramafilm vanuit de handen van regisseur Yorgos Lanthimos. Een voorliefde voor vreemdzinnigheid is duidelijk en in vergelijking met zijn debuut heeft Alpeis ook meer inhoud, maar helaas laat de goedkope stilering nog altijd te wensen over. De abstracte, excentrieke personages zijn bovendien weinig innemend en niet al te sterk neergezet, waardoor het vooral vanuit de onvoorspelbare binnenlaag moet komen. Naar het einde toe pakt Lanthimos uit met wat verontrustende momenten, maar die zijn niet talrijk genoeg om de ietwat zoutloze overige aktes van de film boven water te houden.

Teleurstellend debuut van regisseur Yorgos Lanthimos, die later toch een aantal hele sterke ideeën op het grote witte doek wist te toveren. Kinetta is echter vooral bezig met het opbouwen van een afstandelijke, vreemde wereld die de meeste kracht na het eerste halfuur is kwijtgeraakt. Wat daarna volgt, zijn eindeloze herhalingen van volstrekt oninteressante personages die allemaal nogal weinig in te brengen hebben. Het acteerwerk is weinig opzienbarend en de visuele regie van Lanthimos laat ook te wensen over. Iedereen moet ergens beginnen, maar dit is mal doen om het mal doen en brengt dus weinig toegevoegde waarde.

Ondanks de algemeen lage beoordelingen herpakt regisseur Tobe Hooper zich sterk in dit tweede seizoen van de Masters of Horror. Zijn vorige werk Dance of the Dead was namelijk een aanfluiting, maar The Damned Thing excelleert in het neerzetten van een mysterieuze, dreigende atmosfeer. Dat er beperkte financiële middelen beschikbaar waren, uit zich spijtig genoeg in een wat levenloos opgemaakte omgeving, waar Hooper wel beter in had mogen investeren. De personages zijn daarnaast ook niet briljant geacteerd, maar de overkoepelende antagonist trekt je als kijker gemakkelijk naar het scherm toe. Tussendoor een aantal doeltreffend expliciete beelden en beklijvende massamomenten, Hooper laat hiermee zien de kunst van het filmisch dirigeren nog niet verleerd te zijn.

Regisseur Tobe Hooper levert een dwaze en volstrekt chaotische schets van een apocalyptische wereld, met nogal warrige ideeën en een gebrek aan inleving. Aan de ene kant ziet Dance of the Dead er namelijk erg modern en onaangetast uit; aan de andere kant stopt Hooper er af en toe een griezelconcept in om de kijker eraan te herinneren dat dit serieus bedoeld is als een vernietigde omgeving. Spijtig genoeg komen alle ideeën zeer beperkt tot uiting in dit geheel, met slecht geacteerde personages, lelijke visuele trucages en een finale die werkelijk waar nergens over gaat. Zelfs binnen de korte speelduur is hier amper een doorkomen aan.

Ik las sindsdien overigens ook het korte verhaaltje waar dit project op gebaseerd is. Ondanks de bekende schrijver (Richard Matheson) vormt dat onding een nog grotere uitdaging om gefocust doorheen te komen, dus eigenlijk zat Hooper vanaf het begin al met de gebakken peren.

Relatief overtuigend, zij het een braaf en voorspelbaar nieuw hoofdstuk in de carrière van Jason Statham. Regisseur Ric Roman Waugh is inmiddels ook aardig ervaren binnen de filmwereld, waardoor het juist een raadsel vormt hoe hij bij dit project uitkomt. Shelter is in alle opzichten bekend terrein en biedt de makers evenals de castleden weinig ruimte tot vernieuwing of creativiteit. Toch bewijst Statham zich nog altijd bekwaam met het uitdelen van klappen, trappen en stoten. Tussendoor wordt de kijker genoeg actie en tempo geboden om niet verveeld te raken, maar liefhebbers van originaliteit doen er beter aan dit project te mijden.

Sensationele horrorfilm. In mijn optiek totaal foutloos in het opbouwen van sfeer, ongemak en spanning, met een aantal buitenaards sterke acteerprestaties. Daarin dient een naam zoals Inde Navarrette natuurlijk als eerste benoemd te worden, die de kijker een gevoel van onophoudelijke dreiging oplegt en altijd een manier vind om de kijker angst aan te jagen. Zodra ze uit beeld is, zit je meteen met je handen in het haar over waar ze nu uithangt en wat ze aan het doen is. De slechts 26-jarige regisseur Curry Barker zelf is echter de grote winnaar en slaagt in een griezelmissie die maar weinig namen in het vak gegeven zijn. Obsession is voortdurend beklemmend en geregeld zelfs zenuwslopend. En waar concurrerende horrorprojecten zichzelf vaak naar het einde toe in de kaarten laten kijken, blijft deze film voortdurend vernieuwend, onvoorspelbaar en weliswaar origineel. De stabiele, ongeremde intensiteit van dit geheel is haast niet van deze tijd. Absoluut omvergeblazen en trillend de zaal uitgelopen. Onvergetelijk gewoon. Epische aanrader voor alle fanaten.