Logboek

De loopbaan van de Franse regisseur Jean-François Richet blijft een apart gevalletje, aangezien het weggeeft dat hij er comfortabel mee is geworden om minder ambitieuze dingen op het scherm te zetten. Mutiny is op die manier een zeer typerend werkje voor een naam als Jason Statham, met een beperkte locatie, flink wat mensen om in elkaar te rammen en een hoofdpersonage dat heel erg lijkt op het overige materiaal waar Statham tegenwoordig mee komt. Toch zijn de actiescènes lekker vlot in elkaar gezet en niet bang om flink uit te halen qua grafisch geweld, waardoor Richet uit weet te pakken met een strakke finale en genoeg gebeurtenissen. Verhaaltje is verder flinterdun en buiten Statham om is het acteerwerk niet bepaald sterk, maar als je weet wat je kunt verwachten is dit degelijk genrewerk.

Zeer rommelige vampierenfilm met een duidelijk geknipt/onafgemaakt scenario, maar de kwaliteiten van regisseur Ryan Prows zitten op de juiste plaats. Hij profiteert allereerst van een uitstekende cast, met sterke rollen van zowel Justin Long als RJ Cyler. Niet alles komt er even overtuigend uit, maar met deze stijve, theatrale dialogen komen ze toch een heel eind. De grafische effecten zijn bovendien dankzij uitstekende beeldvoering en aantrekkelijk kleurgebruik erg sterk en zorgen voor een aantal brute momenten, die toch een beetje verbloemen dat het verhaal totaal ontspoort in de tweede helft. De grootschalige escalatie voelt bijvoorbeeld onbedoeld kleinschalig aan en het experimenteren met diverse montagetrucjes pakt amateuristisch uit, maar toch blijft Night Patrol altijd boeien en laat zien dat Prows zeker wat in zijn mars heeft. Onduidelijk is alleen waarom de onthulling zo laat wordt gedaan, je moet door zeker drie kwartier aan opbouw komen voordat de film zich ontpopt tot een horrorgebeuren.

In de wereld van Glamping duurt het erg lang voordat de film zichzelf mag bekronen tot een volwaardige horrorfilm (en eenmaal dat is ingetreden is dat ook zo weer over), maar regisseuse Niki Koss mag zich gelukkig prijzen met zo'n goede cast. De jonge acteurs/actrices zitten vast in karikatuur wanneer het op scenario aankomt, maar de satirische toon rechtvaardigt dat enigszins. Het ziet er op visueel vlak bovendien best sfeervol uit en de onderlinge escalatie blijft lang boeiend. Eenmaal de killer dan naar buiten komt zakt de film in elkaar en herpakt zich niet met een half uitgedachte wending, maar ik moet bekennen dat de korte speelduur en de overdreven personages me toch naar het scherm hebben getrokken. Een beter scenario, brutere moorden en ietwat geloofwaardigere personages (het is een wonder hoe deze mensen ermee instemmen om met elkaar op vakantie te gaan) hadden echter wonderen kunnen verrichten.

Regisseuse Natalie Erika James herpakt zich na een slechte voorganger weer met iets eigenzinnigers. Saccharine exploiteert soms iets te vaak een factor van grossness, maar kan zich vasthouden aan het feit dat het uniek aanvoelt. Midori Francis speelt een uitstekende hoofdrol en voor enige tijd heeft James de balans tussen spookhuishorror en psychologische horror goed in handen, maar de intrige is er na enige tijd wel af. Een speelduur van 109 minuten is ook simpelweg te lang voor een film die uiteindelijk weinig vernieuwende dingen te vertellen heeft en gaat dan gevoelsmatig slepen, daarnaast is de ultieme bedreiging niet bepaald beangstigend. Gelukkig vormen de intense montage, het innemende acteerwerk en de doordachte cinematografie genoeg factoren om als horrorliefhebber blij van te worden.

Deze deelnemer binnen de Poohniverse vormt spijtig genoeg één van de zwakkere kandidaten, al moet het opboksen tegen concurrentie die inmiddels de pulpkant van het idee volledig heeft omarmd. Bambi: The Reckoning is vele malen serieuzer, wat een slechte keuze blijkt als je de personages het letterlijk laat opnemen tegen een geanimeerd hert dat auto's omver beukt. Regisseur Dan Allen lijkt het zelf ook niet helemaal te weten wanneer hij zijn pulpverhaaltje uit de doeken doet en weet primair geen grip te krijgen op de belichting. Het ziet er allemaal veel te donker en onoverzichtelijk uit, waardoor een aanzienlijk gedeelte van de sfeerzetting in het water valt. De moorden zijn gelukkig best grafisch en uitgesponnen, maar de overige films in dit universum zijn toch beduidend sterker en gaan dit soort slecht geanimeerde effecten liever uit de weg.

Regisseur Harry Sparks doet een poging om mogelijk het slechtst gemaakte werk ooit af te leveren in de horrorwereld, want dat is wel waar een film als Scissors naar solliciteert. Het is allemaal ook niet veel meer dan een halfbakken verhaaltje met ellenlange scènes waarin een goedkoop opgemaakte clown langzaam op zijn prooi afkomt. Zelfs een speelduur van slechts 62 minuten voelt eindeloos uitgerekt aan binnen deze wereld, waarin Sparks zelf overigens ook amper lijkt te weten wat hij er precies mee moet doen. Achter de camera's zal het productieteam vast veel plezier hebben gehad met het casten van letterlijke pornoactrices, maar over veel acteertalent beschikken ze niet en hetzelfde kan worden gezegd over diens collega's. Op het vlak van montage, camerawerk, visuele aankleding en regie echt een dramatisch resultaat dat wonderbaarlijk genoeg een tweede deel gaat krijgen.

Regisseur Jason Winn doet een poging om op het financiële succes van Tarot mee te liften via Tubi. In de essentie verschilt deze goedkopere variant ook niet veel van het eerstgenoemde voorbeeld, want het verhaal is min of meer hetzelfde. Winn pakt bepaalde zaken echter wat gedurfder aan, want de personages sterven iets minder nadrukkelijk op een PG-13-manier en zijn de moorden meer uitgesponnen. De cinematografie ziet er echter beduidend goedkoper uit en over de grote lijn wordt er niet geweldig geacteerd, al doen de jonge castleden nog hun best met het redelijk beperkte materiaal dat ze zijn toebedeeld. Het vermaakt allemaal erg aardig en het duurt nergens te lang, maar zet dit naast het directe bronmateriaal (zo kan je het wel noemen als de titel evenals de inhoud bijna exact worden overgenomen) en Tarot Curse verbleekt.

De weinig indrukwekkende loopbaan van regisseur Will Wernick krijgt geen duwtje in de rug met Time of Death, dat vooral kenmerkt dat hij niet beschikt over de kwaliteiten om dit soort genrecombinaties tot een goed einde te brengen. Zijn nieuwste film vormt een wisselwerking tussen een mysteriefilm en een thrillergebeuren, met af en toe een griezeltoets om mogelijk naar zijn oudere films te verwijzen. Time of Death is in de essentie vooral een redelijk saai gebeuren waarin de onthullingen steeds wel erg ongeloofwaardig uit de doeken worden gedaan. Michael Kelly die bijvoorbeeld bepaalde bewijzen in een kastje vindt op het kantoor van schurk Kevin Pollak, je voelt op dat soort momenten meteen dat het scenario is afgeraffeld. Acteerwerk is verder aardig en af en toe wordt er een leuk sfeertje opgeroepen, maar het merendeel van dit geheel is vooral oninteressant en eenvoudig.

Voorspelbaar slecht jatwerk dat een beetje profiteert van jonge castleden die een oprechte poging doen om hun passie te laten zien, maar ze worden flink tegengehouden door regisseur Jason Hawkins en zijn gebrek aan vernieuwende drang. Vooral de bedreigingen zien er slecht uit. In plaats van ondermaatse CGI in Ouija: A New Beginning gewoon wat kinderen met grijze opmaak die als geest moeten doorgaan. Ook het algemene acteerwerk van de volwassenen (primair Elissa Dowling was niet om aan te zien) en het onthutsend slechte visuele aspect maken hier geen memorabel brouwsel van. Nu kan je dat ook wel verwachten van een film met Ouija in de titel, maar soms is de inspiratie op.

Beter dan de vorige film.

Al heeft dat er alles mee te maken dat de makers gewoon betere kortfilmpjes hebben gevonden om in het geheel te verwerken. Vrijwel alles in The Red Book Ritual: Gates of Hell bestond namelijk al, maar voor die regisseurs zou het vast fijn zijn geweest dat hun werk wordt gepromoot via een semi-bekend idee. Het levert in ieder geval een beter hoofdstuk op dan het eerste deel.

Gates of Hell (1,0*). Maar wat dan vanuit de producenten zelf komt, is erg pover uitgewerkt. Een wraparound-segment dat amper aansluit (zeg maar helemaal niet) op de bijgezochte filmpjes. Slechte effecten en nog slechter acteerwerk zetten vroeg de toon, bovendien is dit niet veel meer dan een herhaling van een concept dat al eens eerder is uitgewerkt. De afloop is redelijk, maar alles daarvoor is niet te verteren.

Otherkin (3,5*). Erg sfeervol kort werkje met een aardig idee en een handjevol aan lekker creepy momenten. De castleden zijn opvallend herkenbaar (Georgina Campbell heeft de bioscopen regelmatig gehaald) en de aankleding ziet er sfeervol en doordacht uit. Een beetje jammer dat er wat context mist, maar het is allemaal beklijvend genoeg om niet meteen van je netvlies te verdwijnen.

Tranvia (3,0*). Niet veel meer dan een half uitgewerkt idee en flink wat speciale effecten om dat op te leuken, maar de makers doen dat wel op een sfeervolle manier. Goedkoop, maar toch charmant in elkaar gezet met flink wat gebeurtenissen in zeer korte tijd. Erdoorheen krijg je als kijker een soort van mee wat er precies aan de hand is, maar dat blijft spijtig genoeg onderbelicht en halfbakken.

Midnight Delivery (2,0*). Zonder twijfel het minste segment van de kortfilmpjes. Een ietwat eenvoudig concept met slechte belichting, waardoor het flink wat aan sfeer moet inboeten. De ultieme bedreiging ziet er ook niet bepaald beangstigend uit, maar om dat te zijn moet je natuurlijk ook wat beter in beeld worden gebracht. De primaire actrice doet het nog aardig, maar kan niet op tegen de visuele onkunde.

#Nofilter (3,5*). Dezelfde regisseur van het zwakste segment levert ook meteen één van de betere segmenten af. #Nofilter grossiert vooral in een overgave aan visuele trucages. Tollende camera's, felle kleurtjes en overmatige filtertjes spatten van het scherm. Daarbinnen blijft de inhoud wat magertjes en het acteerwerk is niet van het soort om over naar huis te schrijven, maar het vermaakt zeer aanstekelijk en wekt prominent de indruk dat het productieproces een groot feest was.

Mystery Box (2,5*). Toch een hoofdstuk dat niet de volledige potentie benut. Een aardig idee (al is het wat onhandig gekozen samen met Midnight Delivery) met een sfeervolle omgeving, maar het zwakke acteerwerk en het half uitgewerkte einde gooien roet in het eten. Eigenlijk wekt dit segment de indruk dat de makers zelf ook niet helemaal wisten hoe dit moest eindigen en vooral niet genoeg tijd hadden om daar goed over na te denken. Desondanks kundig op het gebied van make-up en speciale effecten.

Het gemiddelde cijfer komt terecht op een 2,58*, naar beneden afgerond. Het is een stuk beter dan het onthutsend matige eerste deel, maar dat heeft er eerder mee te maken dat de makers beter hebben gejat van andere namen dan dat ze zelf nu veel verbetering hebben getoond.

Goedkoop, maar charmant werkje dat laat zien dat lage budgetten echt wel kunnen worden gecompenseerd met leuke ideeën, hoge snelheden en veel humor. Regisseur William Bagley is af en toe te enthousiast wanneer het aankomt op speciale effecten en de soms infantiele humor past niet overal even goed, maar Hold the Fort heeft weinig tijd nodig om uit de startblokken te schieten. Veel sterk aangezette, maar aanstekelijk geacteerde personages die zich in noodvaart bevinden tegenover creatief bedachte dreigingen. Soms wat te eenvoudig, maar over de grote lijn amusant en luchtig uitgewerkt. Dit soort dingetjes gaan er eens in de zoveel tijd goed in, Bagley heeft wat mij betreft meer centjes verdiend voor zijn volgende werk.

Een film die spijtig genoeg beter is in inleiden dan in escaleren. Regisseuse Mia Kate Russell bouwt de spanning namelijk wel degelijk op, ondanks het overmatige gebruik van karikaturale, overacterende personages. Verschijningen zoals Ben O'Toole en Sophia Wright-Mendelsohn zijn niet bepaald de meest geloofwaardig neergezette mensen en met die twee is het natuurlijk wel logisch dat de poppen na enige tijd aan het dansen zijn. Eenmaal de grens is bereikt wendt Russell zich tot grafisch geweld, maar van enige vorm van spanning, dreiging of sfeer is geen sprake. Qua acteerwerk is het allemaal ook wat magertjes en de afloop laat zich raden, maar het vermaakt als nietszeggend genrewerkje redelijk.

De opbouw van deze Australische genrefilm is zo slecht nog niet. Regisseur Jon Bell zet een aardig idee neer en profiteert van de energieke, sterke hoofdrol van Shari Sebbens. Het levert een film op die een iets te bekend gegeven hanteert, maar toch mysterieus en bij vlagen sfeervol genoeg te werk gaat om niet te vervelen. The Moogai heeft namelijk alles om meteen te worden neergesabeld vanuit de doorgewinterde horrorliefhebber, maar Bell laat het intrigerend en luidruchtig genoeg voor de dag komen dankzij de enthousiast neergezette hoofdrollen. Naar de finale toe is de schijn er echter vanaf en hangt de opvolgende showdown als los zand aan elkaar, waar zelfs de beste acteurs en/of actrices van de wereld niet tegenop kunnen. Het had allemaal ook wel wat spannender gemogen, maar vervelen doet The Moogai nergens.

De wisselwerking tussen dramatiek en horrorfilm is inderdaad wat voorspelbaar en het is jammer dat zoveel films binnen dat genre deze tour opgaan, maar regisseuse Angela Gulner omringt zich binnen The Beldham met een aantal uitstekende acteurs en actrices. Zeker Katie Parker en Patricia Heaton doen het sterk binnen verschijningen die niet makkelijk zijn, al worden ze enigszins in de steek gelaten door de weinig sfeervolle regie van Gulner. De spaarzame schrikmomenten ogen geforceerd en het kleurgebruik evenals het camerawerk zijn niet opvallend genoeg, maar het onderliggende concept is aardig gevonden en de insteek is toch nog verrassend. Zeker niet het slechtste binnen dit soort type films, maar aan de andere kant ook niet noemenswaardig genoeg.

Regisseursduo David Joseph Craig en Brian Crano gaat aan de haal met het concept waarbij Amerikanen zich in Europa bevinden en tegen de gebruikelijke taalbarrières aanlopen. Een slecht excuus om eens lekker met zijn allen naar de Italiaanse landschappen af te reizen zonder dat de kijker hier een goedlopend scenario en bijbehorende elementen voor terugkrijgt. Het acteerwerk van Nick Kroll, Andrew Rannells en de overige Italiaanse leden is goed, maar eenmaal wordt onthuld waar het geheel heen wil gaan zit je opgescheept met middelmatige humor en een plotinsteek die veel te lang wordt uitgerekt. Op alle vlakken eigenlijk te onopvallend voor een horrorfilm en ik betwijfel of liefhebbers van een goede lach zich ook met deze film zullen vermaken.

De insteek van dit nieuwe internationale horrorproject vanuit regisseur Steffen Haars is prettig, maar de uitwerking laat op een hoop vlakken sterk te wensen over. Get Away moet het hebben van de algemene weirdness, waarbij je een typerend gezin hebt dat te maken krijgt met excentrieke dorpelingen. Haars doet zich er goed aan om zich te omsingelen met namen zoals Nick Frost en Aisling Bea (beide op het vlak van komedie geen onbekende verschijningen), maar de komische toonzetting evenals het gegruwel komen beide niet van de grond. De combinatie tussen de redelijk troosteloze en grimmige omgeving gaat namelijk niet zo samen met de quirky humor die hier wordt nagestreefd. De wending is best lollig, maar de finale laat toch qua bloedvergieten erg te wensen over en beloont beslist niet het geduld dat de kijker moet tonen tijdens het eerste uur.

Romantische komedie die het vooral moet hebben van de hoofdrol van Melissa Barrera, die toch bijna de enige factor vormt die dit weinig imponerende werkje boven water houdt. Ze slaagt er wonderbaarlijk genoeg bijna in, voordat regisseuse Caroline Lindy prominent laat zien dat Your Monster weinig om handen heeft. De make-up van het monster, de sfeerzetting en vooral de humor zijn beneden alle peil, erg originele vondsten wil het idee verder ook niet neerzetten. Voor de beperkte psychologie die er dan uitkomt is het onrechtvaardig om de speelduur dan op te rekken naar 103 minuten. Goed geacteerd en Barrera deelt een aardige chemie met Tommy Dewey, maar aan Your Monster wordt weinig gemist.

De titel staat er alleen maar om op het succes mee te liften van de befaamde glamourreeks, want liefhebbers van slashers en griezelwerk hoeven zich hier niet door te laten foppen. Lethally Blonde is vooral een werkje voor televisie, met uitgebreide passages van dramatiek en innerlijke strijd, voordat we af en toe een stukje krijgen waar iemand om zeep wordt geholpen. Regisseur Dylan Vox slaagt er primair niet in om ergens mee op te vallen, buiten dat hij het voor elkaar krijgt om zijn castleden redelijk te laten acteren. Het kijkt allemaal prima weg en duurt nergens te lang, maar de weinig imponerende visuele opmaak en het nietszeggende verhaaltje rechtvaardigen geen lange duur op je netvlies.

Bijna ongelooflijk dat regisseur David Cronenberg na zoveel klassiekers te hebben gemaakt nu met dit soort ondingen aan komt zetten. The Shrouds moet toch echt tot zijn saaiste, minst memorabele werk toebehoren. Eindeloos geratel over oninteressante onderwerpen zoals hoe Vincent Cassel (in één van zijn slechtste rollen tot nu toe, lijkt echt in elke scène te moeten vechten tegen zijn eigen accent) het verlies van zijn vrouw moet zien te verwerken. In de verste verte zitten er nog originele vondsten tussen, maar de oersaaie visuele opmaak en het infantiele, belabberde niveau van de dialogen (maar dan ook echt het niveau van "I just drank some wine, let's have sex") geven weer dat Cronenberg misschien zijn beste tijden heeft gehad. Een totale ontgoocheling, hopelijk is dit niet de voetnoot waar hij zijn loopbaan mee beëindigt.

Regisseursduo Jeff Kirkendall en Mark Polonia waagt zich aan een Halloweenfilm, maar de uitwerking is zoals je kunt verwachten vanuit dit duo. Fijn dat de makers alle effecten zo praktisch mogelijk hebben gehouden, maar het acteerwerk, het tempo en vooral de visuele opmaak zijn uiteraard beneden alle peil. Castleden moeten doen alsof ze heel bang zijn voor slepende takken en om alles te verklaren wordt er een brolverhaaltje in verwerkt dat nergens weet te overtuigen. Niet het slechtste waar deze namen mee zijn gekomen (dat zegt nogal wat), maar ook niet bepaald het materiaal waar je speciaal naar hoeft te zoeken.