Logboek

Simplistische thrillerfilm met een aantal bloederige moorden en een heleboel clichématige, sentimentele personages. Het lijkt voor regisseur Tim Cruz een wedstrijd te zijn in termen van hoeveel bekende stereotypes hij in een enkele omgeving kan krijgen, die als klap op de vuurpijl vaak slecht acteren. Daartegenover staat een redelijk intrigerend verhaal met een aardige vaart. Figuren vallen als vliegen en alhoewel de insteek vroeg wordt weggegeven, blijft The Final Rose altijd wel vermaken. Heel knap is het allemaal niet, maar het vormt een aardige maatstaf voor de films die tegenwoordig op netwerken zoals Tubi verschijnen.

Het is bewonderenswaardig dat regisseur Clint Eastwood op deze leeftijd stug doorgaat met het dirigeren van dit soort speelfilms. Speelfilms die vervolgens nog altijd in de bioscoop belanden en een zekere omzet weten te behalen. Juror #2 is desondanks spijtig genoeg een matig product met een hoop clichématige en onwerkelijke personages. De insteek is bovendien vroeg al op te merken, waardoor er weinig daadwerkelijke verrassingen met de film meekomen. Het concept is gelukkig best boeiend en er zit een aardige flow in, maar het is te weinig om menig kijker met de absolute zekerheid te overtuigen. Nicholas Hoult is bovendien te excessief en zou zichzelf in de echte wereld veel te veel laten opvallen.

De titel maakt meteen duidelijk waar een film als The OctoGames de mosterd vandaan heeft gehaald. Regisseur Aaron Mirtes gaat met een verdienstelijk idee aan de haal, waarin zo weinig mogelijk geld is gestopt. Dit wordt opgeleukt met een boel excentrieke figuren en veel tempo, maar het zal de kijker relatief vroeg duidelijk zijn dat veel kwaliteit of creativiteit niet aan de pas is gekomen. Er wordt verder ook niet heel sterk geacteerd en de dramatische inslagen zijn redelijk kansloos, maar uiteindelijk vermaakt de korte speelduur en de grote rits aan gebeurtenissen nog best aardig.

Voorspelbaar product uit de Spielbergfabriek. Disclosure Day ademt kwaliteit en visie uit, maar de inmiddels gebruikelijke insteken van een regisseur als Steven Spielberg zijn te opvallend. De film loopt op deze manier over van clichématige, nodeloos sentimentele dialogen. Het wordt als kijker erg moeilijk om empathie op te kunnen brengen voor figuren die geregeld totaal niet aanvoelen als mensen, maar als puur filmische figuren. Spielberg toont zichzelf gelukkig nog altijd ervaren op het visuele vlak. Een boel beelden zien er knap gechoreografeerd uit, met een aantal stijlvolle actiemomenten en uitgedacht camerawerk. Het acteerwerk laat over de grote lijn spijtig genoeg te wensen over. Josh O'Connor en Eve Hewson zijn weinig imponerende hoofdfiguren en Colin Firth is hopeloos miscast als de antagonist. Overige rollen, zoals die van Colman Domingo en Emily Blunt, kunnen vooral niet op tegen de oneerlijke hoeveelheid sappige dialogen die ze worden toebedeeld. Uiteindelijk is Disclosure Day kundig genoeg om voor de uitgesponnen speelduur te vermaken, maar kent daartegenover te veel plotgaten en een erg matig einde.

Erbarmelijke, futloze horrorfilm waarin een stel reguliere kinderen erin slagen om contact te leggen met buitenaards leven. Je moet behoorlijk vergevingsgezind zijn om een aantal plotinsteken hier over het hoofd te zien. Regisseur Craig Moss kiest er daarnaast voor om dochtertje Makenzie de hoofdrol te geven en spijtig genoeg is al snel duidelijk dat ze nog niet veel ervaring heeft kunnen opdoen. Zij was echter bij voorbaat al kansloos bij de goedkope en zoutloze opmaak van Let Us In. Bedreigingen die niet veel verder komen dan jongeren met capuchons en zonnebrillen op en een redelijk belachelijke finale zetten de algemene boventoon. Ook de cinematografie oogt slecht doordacht en afgeraffeld. De totale incompetentie verbaast echter in de vreemd positieve zin wel meerdere keren, waardoor de film gelukkig niet al te saai wegkijkt.

Goed geacteerde, maar tamelijk sfeerloze thrillerfilm met een aantal spaarzame griezelmomenten. Zeker Ilana Glazer en Pierce Brosnan spelen boeiende figuren, die helaas herhaaldelijk de strijd moeten aangaan met het traag voortkabbelende verhaal. Regisseur John Lee bekommert zich in het algemeen te weinig om enige vorm van atmosfeer, waardoor spanning nooit de kans krijgt om op te bouwen. Ook op het vlak van bloedvergieten of psychologische angst wint False Positive weinig punten, maar dankzij een mate van onvoorspelbaarheid en een redelijke aanloop zakt het niet compleet door de ondergrens. Zoals wel vaker bij dit soort films schiet het gebeuren in de finale nogal uit de bocht.

De gebroeders Anthony en Mark Polonia brengen een kersthorrorfilm uit waarin de eerste beelden eigenlijk verfrissend sfeervol ogen. Duidelijk zonder geld gemaakt, maar uit een spaarzame hoeveelheid omgevingen wordt nog wat kracht geperst. Eenmaal het verhaal zelf dan de intrede doet, gaat het meteen achteruit. Slecht en emotieloos geacteerd op een plastieke set. Zowel de kostuums als de ideeën ogen stoffig en uitgedost, met een Krampus die eigenlijk nergens te zien is en het beeldmateriaal overlaat aan zijn saaie hulpje. Ik denk dat iedereen met een greintje wilskracht een project als Sister Krampus makkelijk kan kopiëren; veel inspanning is er namelijk niet voor nodig.

Absurde horrorfilm waarin regisseur Felix Jordan zelf ook niet helemaal lijkt te weten wat er precies mee gedaan moet worden. Dogface is namelijk van alles wat, met een verhaal dat zichzelf geregeld omgooit en een ander pad bewandelt. Het zorgt voor een relatief vermakelijk geheel, ondanks het barslechte acteerwerk en de beschamende concepten die af en toe worden getoond. Bezeten mensen die beginnen te blaffen als een hond bijvoorbeeld, hoe kom je er toch in vredesnaam op? Toch zorgen net die taferelen voor een fout, lomp sfeertje dat eigenlijk nog wel aanslaat. Het duurt allemaal bovendien niet te lang en doet zich nergens voor als een film die de zaken te serieus neemt.

Opvallend sfeervolle no-budgetfilm die best wel wat kracht weet te persen uit de onheilspellende omgeving, maar regisseuse Shana Betz kan de kijker niet blijven afleiden van het feit dat er hier niet zoveel aan de hand is. In de achtergrond een echt spookverhaal waar de makers op hun eigen manier mee aan de haal gaan, maar buiten een aantal popjes en donkere wateren is er weinig beleving. Toch wordt er verdienstelijk geacteerd en slaagt Betz erin een consistent en stabiel gevoel van claustrofobie op te roepen. Eenmaal de materie dan gaat escaleren, zakt het niveau spijtig genoeg naar absolute middelmaat.

Tijdens het kijken moest ik mezelf meermaals afvragen waar ik nu in vredesnaam naar aan het kijken was, maar dat soort vragen zul je snel tegenkomen als je de bottom barrel van het Netflix-aanbod aantikt. Niet dat het doelbewust was, want Fuego Negro stond al enige tijd op de lijst en heeft zeker een aantal toonbare kwaliteiten. Specifiek de kleurrijke omgeving oogt uitgedacht en het gegriezel volgt elkaar in hoog tempo op, maar de (slecht acterende) hoofdpersonages lopen er nogal verloren tussen. Niet geheel vreemd als er amper een goedlopend verhaal in zit, waardoor je na enige tijd het spoor bijster bent en je distantieert van dit niet al te boeiende gebeuren.

Ultragoedkope kortfilm met veel passie in elkaar gedraaid door regisseur Joe Meredith, maar de poster is zowat het meest sfeervolle dat je zult meemaken tijdens het kijken naar Variant. Veel praktisch geweld, maar relatief beroerd in beeld gebracht met lelijke zoom-ins en slecht uitgedachte cinematografie. Zowel de omgeving als de concepten worden verwaarloosd en naar de tweede helft toe is alle inhoudelijke koek op, waardoor Meredith overgaat in een soort fetisj-achtig gebeuren. Niettemin mag er worden erkend dat er zeker een poging is gedaan om een onderscheidende, gory wereld op te bouwen. Wellicht als er wat centjes gaan binnenstromen dat we als liefhebber echt de kwaliteiten van Meredith mogen aanschouwen, maar dit zit voor nu nog tegen absoluut prulwerk aan.

Bijzonder om te zien dat een regisseur als Michael Dowse zich tegenwoordig verbindt aan dit soort bezopen, slecht uitgedachte verhaaltjes. Trap House is op geen enkel vlak logisch te verklaren, waarin een aantal tieners het zonder enige moeite kunnen opnemen tegen georganiseerde misdaadbendes. Het acteerwerk is redelijk, ook al krijgen alle castleden sterke weerstand door middel van de houterige dialogen die ze worden toebedeeld. Dowse doet gelukkig wat terug op het vlak van actie, maar als het dan echt op de finale moet aankomen oogt het allemaal zielloos en ondoordacht. Het is bovendien vreemd dat er zoveel melodrama bij is komen kijken.

Jaren terug had ik een korte wisselwerking met regisseur Levin Garbisch over de trailer van Miranda Veil, die op mij toch een bijzondere, maar onduidelijke indruk maakte. Hij was het daarmee eens en gaf aan een tweede trailer te willen maken, maar die heb ik nooit meer gezien. Jaren later toch het eindresultaat bekeken wat ervan gekomen is en het mag gezegd worden dat Garbisch over genoeg ambitie beschikt. Een interessant gegeven dat sterk wordt vertolkt door zowel Zach Steffey als Annabal Barrett. Het concept biedt ruimte voor een boel inhoudelijke kansen die door de makers goed worden benut, maar uiteindelijk moet er erkend worden dat Miranda Veil beter werkt als romantiekfilm dan als thriller. Helaas blijven die inslagen beperkt en geeft Garbisch voortdurend de ruimte aan een of ander absurd, oninteressant figuurtje dat elke keer weer een lange tijd in beeld moet komen. Ook op visueel vlak laat de productie te wensen over, specifiek op het vlak van praktisch geweld. Een interessante basis is er dus zeker, maar echte durf en/of onderscheiding komt er niet van en dat is toch erg jammer.

Na de vlotte, zelfbewuste opening kiest regisseur Jaysen P. Buterin verrassend genoeg voor een zeer melodramatisch verhaal waarin de onderliggende psychologie de voorkeur krijgt boven directe gore. Het kost de kijker even wat tijd om daarin te schakelen, maar dan kan er toch erkend worden dat de productie een oprechte gooi doet naar een gedetailleerde, begrijpelijke inhoud. Conceptueel is Kill Giggles ook best grappig, maar het onstabiele tempo maakt er geregeld wel een ietwat saaie zit van waarin de personages niet voldoende weten te overtuigen. Het einde is mede daardoor een beetje flauw, maar het is bewonderenswaardig dat de makers wel voor een serieus resultaat gingen.

Voor een lange tijd kon ik Intensive Care niet vinden op het internet, totdat ik erachter kwam dat deze film twee verschillende versies had en eindelijk kon beginnen. Het wachten was het niet waard, maar het is makkelijk toegegeven dat regisseuse Dorna X. van Rouveroy geregeld een aantal onvergetelijke, campy momenten op het grote doek tovert. Het overdreven acteerwerk vormt daarnaast zowat een aparte meerwaarde aan de totale belevenis en past goed bij het absurde gegeven dat hier wordt neergezet. Naar het einde toe stijgen de taferelen naar een dermate niveau dat er zelfs een komisch tintje aan gaat zitten, maar vanuit een objectief vlak moet je toch erkennen dat het inhoudelijk een brolwerkje vormt. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar en de creeper is ook niet bepaald een intimiderend figuur, maar een voldoende zit er toch stiekem wel in.

Het is maar weinig regisseurs gegeven om een avontuurlijke sfeer zo dichtbij te brengen. William Friedkin slaagt hierin met verve en maakt zeker van de tweede helft een spannende achtbaanrit. Genoeg iconische en daverende momenten die gecompliceerd en gevaarlijk ogen, waartussen de angst soms zichtbaar af te lezen valt van de hoofdpersonages. De algemene massascènes voordat de vrachtwagens beginnen te rijden zijn daarnaast ook indrukwekkend in beeld gebracht. Zowel het camerawerk als de rauwe cinematografie vallen op, helaas geldt dat niet voor de personages zelf. Relatief matig en bij vlagen zelfs onbegrijpelijk geacteerd, geen figuren die je erg lang zullen bijblijven. De jammerlijke keuze om diens introductie erg uit te rekken is daardoor niet bepaald een prettig weerzien en ondanks de lovende woorden van mijn medegebruikers zag ik overigens de meerwaarde niet in van Tangerine Dream als soundtrack.

Fraai geschoten, grauwe misdaadfilm met een intense hoofdrol van Vincent Cassel. De fragmentarische regie van Jean-François Richet pakt bovendien uitstekend uit, zeker aangezien de focus grotendeels op de sensationelere momenten uit het leven van Jacques Mesrine ligt. De visuele leiding is daarnaast uitstekend en gaat goed in combinatie met het vlotte verhaal en de grote hoeveelheid aan gebeurtenissen. Enkel Gérard Depardieu loopt er nogal verloren tussen als gevaarlijke gangster, die geen moment de indruk wekt daadwerkelijk wat touwtjes in handen te hebben. Erg vernieuwend of diepgaand is het allemaal ook nergens, maar wie in rap tempo een redelijk beeld hoopt te verkrijgen van de levensloop van een bestaande crimineel zit hier vast goed.

Zeer teleurstellend zesde vervolg op deze parodiereeks, waarin de gebroeders Wayans en regisseur Michael Tiddes totaal niet lijken te begrijpen wat een aantal van de voorgaande delen zo kijkbaar maakte. Scary Movie 6 oogt in alles wat grootschaliger en meer ingespeeld op de hedendaagse (griezel)cultuur, maar de afzonderlijke skits hebben amper wat met elkaar te maken en een boel van de terugkerende personages hebben alle glans verloren. Dat er een aantal goed beoordeelde en recente horrorfilms de revue hier passeren, is overigens vooral gebruikt als marketingtruc. Voorbeelden zoals Sinners, Weapons, Terrifier 3 en Longlegs krijgen niet veel meer dan een enkele minuut speeltijd. In plaats daarvan wordt eigenlijk het concept van de eerste film nogmaals herhaald, maar dit keer met nog minder inhoud en meer willekeurig bijgepropte onzin. Toegegeven dat een aantal sporadisch droge grapjes nog wel aanslaan en de film als productie gedetailleerd oogt, maar grappig of scherp is dit allerminst. Gewoon een groepje bekende acteurs die onderling zitten te grollen.

Het tweede hoofdstuk binnen deze registratie van een geëscaleerde boerensituatie is beduidend minder sterk dan het eerste deel. Regisseur Claude Berri houdt gelukkig nog altijd het zonnige landschap in leven, want Manon des Sources loopt over van fraai geschoten omgevingen en profiteert nog altijd van een uitmuntende Yves Montand. Spijtig is de prominente aanwezigheid van Emmanuelle Béart, die niet bepaald op acteertalent uitgezocht lijkt te zijn. Een relatief onbegrijpelijk individu in termen van gedrag, waardoor het nog onverklaarbaarder is dat de dorpelingen allemaal zo geobsedeerd zijn door haar. De eerste helft is daarnaast beslist niet altijd even boeiend, maar de tragische finale maakt het een en ander goed.

Vlot gemonteerd biografisch drama over een interessant individu, zeer energiek vertolkt door Claire Danes. Regisseur Mick Jackson kiest er echter vooral voor om de excentrieke, lompere momenten in haar leven te registreren. Erg veel subtiele momenten zitten er niet tussen en het acteerwerk van Danes neigt geregeld naar overacting, waardoor ze niet bepaald rekent op veel sympathie. Toch boeit het verhaal met gemak, mede omdat Jackson een inspanning levert om de kijk van Danes visueel vorm te geven. Hierdoor gaan de 107 minuten vlot voorbij, maar uiteindelijk voelde het toch een beetje aan als een soort sensatie en niet zozeer een goedbedoeld gebeuren. Voldoende omdat het allemaal wel ontzettend weet te intrigeren op een vreemde manier.

De Franse regisseur Jean-Pierre Melville heeft een duidelijke visie en brengt die overtuigend tot uiting in Le Samouraï. Alain Delon speelt een indrukwekkend en intrigerend personage binnen een wereld die de neergezette grimmigheid omarmt. Een origineel (voor die tijdsperiode) verhaal dat boeiend wordt uitgewerkt en zeker naar de finale voor een aantal spannende momenten zorgt. Spijtig is een ietwat gerekt middenstuk waarin niet elke keuze van Delon te begrijpen is. De soort-van opbloeiende romance tussen hem en Cathy Rosier wordt niet al te sterk uitgewerkt ondanks de duidelijke meerwaarde in het diepere laagje en het camerawerk evenals de montage hadden naar mijn optiek ook iets experimenteler gemogen, maar het zit een solide eindresultaat gelukkig amper in de weg. Fijne ontdekking.

Bij vlagen een zeer indrukwekkende productie die voor deze tijdsperiode de grote schaal positief omarmt. Regisseur William Wyler brengt het echter met een voorspelbare lengte die zich wel tot 212 minuten weet te rekken, maar waarin zeker niet iedere minuut telt. Ben-Hur is op z'n best eenmaal de actiescènes op het doek staan, denk aan legendarische stukken zoals de belegering op het water of de iconische race. De dialoogscènes tussen de personages zijn aanzienlijk zwakker, zeker omdat een boel van de gescripte zinnen nogal geforceerd en gemaakt ogen. Op dramatisch vlak wil Ben-Hur ook niet echt aanslaan, ondanks een meer dan aardige hoofdrol van Charlton Heston. Af en toe ogen de decors en achtergronden ook een beetje nep, maar gelukkig staat de algemene kwaliteit nog goed overeind. Ik moet alleen bekennen dat ik me met deze lengte geregeld een beetje heb zitten vervelen, zeker omdat er een aantal keren gewoon bitterweinig aan de hand is. De voorkeur ligt wat mij betreft dan ook zeker bij Spartacus.

Regisseur Travis Knight maakt een verstandige keuze door de inhoud van Masters of the Universe te vermengen met een stortvloed aan komische inslagen. Als dit verhaal namelijk serieus werd genomen door het productieteam, zat de kijker opgescheept met een bezopen universum waarin bizarre figuren rondlopen. Op de huidige manier is de uitgesponnen speelduur van 140 minuten aanzienlijk behapbaarder, met een aantal leuke rollen van onder andere Jared Leto. Ook de actie is talrijk, zij het soms erg lelijk geanimeerd. Zeker de dieren zien er nogal uncanny uit, waartussen de teksten zelfs niet synchroon lopen met de animaties. Nicholas Galitzine speelt bovendien een ondermaatse hoofdrol waarin hij simpelweg gezichtsuitdrukkingen mist. Bijzonder is de inhoud verder niet (dus zo'n lange duur had niet gehoeven), maar toch vermaakt deze film gemakkelijk en brengt genoeg tempo en bombarie om niet te vervelen.

Klassieke, boeiende coming-of-agefilm over een jongen die zichzelf in de problemen werkt door middel van kattekwaad en slechte keuzes. Regisseur François Truffaut opent zijn film met een aantal atmosferische beelden en zet dat geregeld door met fijne, nachtelijke momentopnames van Parijs. Het camerawerk valt zeker voor die tijdsperiode in de positieve zin op, met complexe en goed uitgedachte bewegingen. Ook de jonge hoofdrolspeler Jean-Pierre Léaud maakt indruk ondanks de soms houterige dialogen. Dat kan helaas niet worden gezegd van de ouders en overige volwassen rollen, die toch te gemaakt en daarmee onoprecht ogen. Het middenstuk loopt daarnaast niet bepaald over van vernieuwing en veel originele insteken op inhoudelijk vlak worden niet gebracht, maar het is goed te begrijpen waar The 400 Blows zijn status aan te danken heeft. Het is niet per definitie een film voor mij persoonlijk, maar als liefhebber moet je hier de kwaliteit erkennen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Klassieke film die inmiddels niet meer opkan tegen directe concurrentie. Neem bijvoorbeeld een Buster Keaton, die een film als The Kid eigenlijk in alle opzichten kan overschaduwen. Het typetje van regisseur Charles Chaplin is gelukkig nog altijd iconisch en herkenbaar, maar ik moet toegeven dat ik in deze film maar één enkele keer heb moeten lachen (toen de hond aan een touwtje voorbijkwam) om de humoristische kant. Het verhaaltje wordt verder wel leuk uitgewerkt, maar is spijtig genoeg niet al te boeiend en het ontging me eigenlijk waarom ik me emotioneel zou moeten betrekken. Zelfs met deze korte speelduur maakte The Kid stiekem best een saaie indruk en was ik blij dat ik het weer kon wegklikken.

De kwaliteiten van de Japanse regisseur Akira Kurosawa zorgen voor een gedetailleerd opgebouwde omgeving en een volle inhoud waarin filmliefhebbers genoeg kunnen analyseren. Het spijtige is dat de tijd een geheel als Yôjinbô inmiddels heeft ingehaald, wat resulteert in een heleboel overacterende personages en teleurstellende actiemomenten. Toshirô Mifune is eigenlijk de enige die een volwassen, gecontroleerd personage speelt. Alle andere leden worden zeer overdreven en infantiel afgebeeld, waardoor het moeilijk is om enig begrip of verwondering voor deze wereld te tonen. In het middenstuk trakteert Kurosawa op een aantal indrukwekkende momenten, maar de finale is echter zozo en weinig memorabel.

Na een mysterieuze opening besluit regisseur Hilton Ariel Ruiz om zijn film ultiem over te zetten op een found footage-gebeuren waarin twee dames en een man zichzelf opnemen terwijl ze ellenlange rituelen uitvoeren. Echt waar, het grootste gedeelte van de speelduur gaat op aan het bijwonen van tarotspelletjes en ouijaborden. Daarna wordt er nog even gekletst over wat ze ervan vonden en gaan ze door naar de volgende oninteressante locatie. Heel af en toe een wat spannender momentje (klassiek met deuren gooien en enge geluiden horen), maar tegen de tijd dat ze naar het daadwerkelijke Amityvillehuis trekken is de film eigenlijk weer afgelopen. Bijzonder hoe elke deelnemer binnen de reeks van verschillende regisseurs toch altijd consistent het gevoel aanjaagt dat er geen passie bij betrokken was.

Niet geheel verrassend dat deze titel ook tussen de Amityville-reeks verschijnt, maar regisseur Evan Jacobs maakt er wel een heel bedenkelijk brolwerkje van. Een man komt in een ander universum terecht waarin zijn omgeving is veranderd. Wat rommel op een hoopje evenals middelhoge tuinmuurtjes houden zijn ontsnapping tegen en vanaf dat moment ben je als kijker getuige van iemand die door een saai ingericht huis rondloopt en vaak wat tegen zichzelf zegt. Het gebeurt niet vaak dat een film met een dergelijk lollig uitgangspunt zo goedkoop wordt uitgewerkt, maar Amityville Backrooms bekroont zichzelf tot één van de slechtere deelnemers in de reeks en dat zegt heel wat.

Toch bijzonder hoe je zoiets onzinnigs kan uitrekken tot wel 104 (!) speelminuten, maar regisseur Shawn C. Phillips hoeft er ook niet zoveel moeite voor te doen. Voeg gewoon een collectie van slecht geacteerde, half humoristische scènes toe en je komt al snel aan zo'n lange duur. Lauren Francesca is eigenlijk de enige die enigszins beseft in wat voor onzin ze terecht is gekomen, maar voor de rol is ze duidelijk te jong en goedkoop opgemaakt. Een uitgestofte pruik moet dan maar dienen om te benadrukken dat het hier om een karen gaat, maar ik denk dat de meeste kijkers wel beter weten. Verder gaat Amityville Karen vooral nergens over en komt nooit tot een grandioze conclusie. Zowat op het niveau van het overige brolwerk in de reeks.

Kale documentaire die een berucht figuur uit de oorspronkelijke legende opstoft in de vorm van Daniel Lutz. Een getroubleerd figuur dat duidelijk moeite heeft met zijn verleden en de verwerking hiervan wordt redelijk uitgebreid getoond in deze documentaire. Het spijtige is dat regisseur Eric Walter en zijn team daar buitenom niet zoveel te melden hebben en de speelduur daarom maar opvullen met onzin zoals een ritueel tussen Lutz en Lorraine Warren. Wat voegt zoiets nou precies toe? Je zult er enkel de twijfel mee uitrekken van Lutz zelf, die het duidelijk al zwaar heeft. In dat opzicht is My Amityville Horror niet veel meer dan een tragisch persoon niet de hulp bieden die hij zo nodig heeft en dat resulteert in een hoop nietszeggende, irrelevante scènes. Als variant op de legende irrelevant, als informatiebron te leeg en enige vorm van spanning of mysterie wordt ook vakkundig vermeden. Het is allemaal niet best, maar toch is het beter dan een hoop van de filmische drek, vooral omdat Lutz wel enige bewondering oproept.

Weliswaar beter dan het vorige deel van regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott, die hier overigens vrolijk doorgaat met het financieren van een film door een hoop mensen een korte cameo te geven. Een absolute dooddoener met dit soort projecten is dat sommige makers de drang voelen om de boel te rekken tot wel 94 minuten, terwijl slechts tien daarvan een soort-van verhaaltje bevatten. Barslecht acteerwerk en een boel onzinnige momenten die amper wat toevoegen voeren verder de boventoon. Wat nog enigszins grappig is, is dat de makers hier een vulgaire kalkoen gebruiken om de boel op stelten te zetten. In de volstrekte onzinnigheid is dat nog wel lollig, maar te weinig om een geheel als Amityville Turkey Day boven water te houden.

Pornovariant van The Amityville Horror, zonder dat deze beelden eigenlijk wat toevoegen. Regisseur Nathan Rumler brengt ze ook op een manier waar ik er niet mee vanuit ga dat iemand hier opgewonden van raakt. Tussendoor bovendien een spervuur aan surrealistische momenten die qua humor eigenlijk allemaal door de goedkope opmaak de plank misslaan. Wat de film nog enigszins weet te redden is de finale, waarin Rumler uithaalt met een opvallend grafische scène die een hoop van dit soort B-werk gemakkelijk overstijgt. Helaas duurt het bijna een uur voordat we daar zijn, waartussen de overige beelden niet bepaald kijkers mee zullen krijgen.

Voordeel van dit soort films is dat ze niet veel langer dan een uur duren en zelfs dan vormt dit erbarmelijke project van regisseur Mark Polonia een ware uitdaging om door te komen. Ditmaal in een westernomgeving, iets dat de makers duidelijk vrijheid biedt om aan de geschiedenis te sleutelen. Veel verder dan een demon en Jeff Kirkendall die het befaamde raamkozijn aan het ontwerpen is komt dat echter niet. In plaats daarvan een boel onovertuigende acteerprestaties en een vleermuispop die moet dienen als machtige duivel. Zielloze productie die je zo bent vergeten.

Het is regisseur Mark Polonia inmiddels eindelijk gelukt om zijn goedkope, maar praktische effecten in te wisselen voor AI-gegenereerde beelden. Ik vroeg me al af of zijn kunsten waren verbeterd, maar een snelle achtergrondcheck maakt dat ongegrond. Slecht geacteerde productie met zielloze effecten en een flutverhaaltje. Dat ze inmiddels erin zijn geslaagd om dino's te vermengen met het beruchte spookhuis zegt in ieder geval wat over de huidige staat van filmmaken.

Tja. Een behekst toilet dat zijn slachtoffers met speelgoedmesjes te lijf gaat. Je moet het als regisseur maar verzinnen, maar Evan Jacobs zet het nog op film ook. Amityville Death Toilet neemt zichzelf niet al te serieus en dat is zowat de redding van de productie, want veel meer dan diverse mensen die verschrikt naar een wc zitten te staren krijg je hier niet. Bij vlagen is de onkunde zo prominent dat het een mate van onbedoelde hilariteit oplevert, je zou bijna niet denken dat volwassen mensen tevreden zijn met het afronden van dit eindproduct. Naar de finale toe is het allemaal onduidelijk of het nog een grapje is of serieus, maar het feit dat dit nog niet eens de bottom barrel vormt binnen de reeks zegt heel wat.

Herziening brengt min of meer hetzelfde. Een vlot gemonteerde actiethrillerfilm met een grootse finale, die helaas met de nodige ongeloofwaardigheden wordt gebracht. Daarnaast heeft regisseur Michael Cuesta niet al te veel ondernomen om iets onderscheidends te verrichten, buiten een nét wat hardere opening. Dylan O'Brien overtuigt gematigd in de hoofdrol en Taylor Kitsch speelt een ongeloofwaardige antagonist, Michael Keaton daarentegen zit aardig in zijn rol. De spectaculaire momenten zijn aardig en de effecten kunnen ermee door, maar lang zal American Assassin je hoogstwaarschijnlijk niet bijblijven.

De Aziatische inslag van regisseur Takashi Miike zorgt voor een vernieuwende look binnen de Masters of Horror-serie, helaas zijn de westerse inslagen daarbinnen niet al te best. Wat een toevoeging is van zo'n Billy Drago bijvoorbeeld ontgaat me als kijker, je moet als regisseur toch zelf ook zien dat deze acteerprestatie overkomt als een natte krant? Ook de Japanse cast komt niet ver aangezien ze Engels moeten spreken en overschaduwd raken door hun accent. Miike pakt gelukkig sterk uit met een aantal verontrustende momenten die ongemakkelijk lang doorgaan. Zo'n scène met de naalden is natuurlijk zeer memorabel, maar te weinig om de minpunten te compenseren.

Regisseur John McNaughton zorgt voor een sfeervolle opzet en een verhaaltje dat zichzelf niet meteen prijsgeeft, maar de aanleiding is veel te lang en oninteressant. Personages acteren niet best en zijn daarom ook niet al te boeiend om voor een heel uur te volgen. De keuze om de inhoud voorrang te geven boven het gegriezel bewijst zich bovendien als een weinig behendige keuze, aangezien het allemaal een beetje voortkabbelt en niet beklijft. Personages komen wel bovennatuurlijke dingen tegen, maar tot een groots crescendo komt het niet en eigenlijk gaat het allemaal een beetje als een nachtkaars uit. Teleurstellende aflevering.

Leuk uitgangspunt dat veel te lang duurt voordat het op gang komt. Je hebt als kijker meteen door hoe de vork in de steel zit, maar toch duurt het even voordat de personages echt in gevaar komen. De troosteloze, weinig sfeervolle cinematografie van regisseur Larry Cohen helpt bovendien niet mee aan enige vorm van dreiging of spanning. Michael Moriarty en Warren Kole zijn gelukkig leuke moordenaars en Fairuza Balk doet het redelijk als protagonist, maar echt innemend is Pick Me Up verder niet en na afloop vormt het vooral een eindresultaat waar je je schouders voor ophaalt.

Fijn, praktisch griezelwerkje in de lijn met het andere vreemdzinnige werk van regisseur Lucky McKee. Zijn hand staat altijd wel garant voor een mate van originaliteit, zo ook binnen Sick Girl. Een vergezocht plot wordt hier aardig verwerkt, ondanks het niet al te overtuigende acteerwerk buiten Angela Bettis om. Het zorgt toch voor een opbouwend romantiekverhaaltje dat niet echt weet te beklijven en de neerwaartse spiraal die daarop volgt is dan ook niet erg memorabel. McKee haalt gelukkig goed uit met de finale, waarin praktische effecten aardig worden vermengd met bijzondere concepten.

Verrassende, sfeervolle bijdrage van regisseur William Malone. Niet meteen de meest bekende griezelnaam tussen zijn directe concurrenten in de Masters of Horror-serie, maar toch is het zijn hand die puik werk aflevert. Knap opgezet qua kleurgebruik en met de inhoud lekker mysterieus. Het zijn allemaal punten die de finale ideaal inleiden, ook al voelt het wel aan alsof er niet helemaal tot de max wordt uitgehaald. Het acteerwerk laat links en rechts ook wel erg te wensen over, maar als Malone dan uitpakt met de freaky insteken is dat gelukkig snel vergeten. Originele invalshoek ook, daar kunnen andere afleveringen nog een puntje aan zuigen.

Regisseur John Landis is absoluut de juiste man voor dit soort pulpverhalen, die onder zijn hand met de juiste lompheid kunnen worden gebracht. Toch is het de politiekant in Deer Woman die beter werkt, met voor de verandering een geloofwaardige hoofdrol van Brian Benben. De dialogen worden overtuigend opgedramd en de mythologische achtergrond houdt de aandacht vast, maar als het dan uiteindelijk los moet gaan komt Deer Woman er teleurstellend vanaf. De speciale effecten zijn onderbenut en de manier waarop Cinthia Moura haar slachtoffers om het leven brengt is ook niet bepaald overtuigend. Al bij al een erg half resultaat.

Een gewaagde keuze om deze serie een aflevering toe te kennen met een zware politieke lading, maar gelukkig verbloemt regisseur Joe Dante het een en ander met een flinke dosis praktische effecten. Zeker de eerste helft loopt fijn over van kogelregens en dode lichamen, die overigens ook met de eerste scène een fijne aftrap kent. Eenmaal de tweede helft aanbreekt moet de inhoud voorrang krijgen en door het nogal trage verloop is dat spijtig genoeg minder effectief. Heel verbijsterend goed wordt er bovendien niet geacteerd, dus van een meeslepende finale is ook geen sprake.

Toch wel een soort van ironisch dat de naam achter de volledige serie vervolgens met dit flutriedeltje aan komt zetten dat in de essentie echt nergens over gaat. Henry Thomas zelf mag zich ook echt wel achter de haren krabben wat betreft zijn bijdrage, die vooral geschreven lijkt te zijn om hem voor het blok te zetten. Verder bouwt Chocolate zichzelf op naar een redelijk originele invalshoek die uiteindelijk nogal halfbakken wordt uitgewerkt, met een zinloze romance als klap op de vuurpijl. Op visueel vlak lelijk ingericht ook, waardoor van enige spanning of dreiging nergens sprake is. Wat rest is een handjevol acteurs en actrices die hun best doen om er wat van te maken, maar eigenlijk niet op kunnen tegen de onzinnige inhoud.

De slechts 20-jarige regisseur Kane Parsons heeft natuurlijk goud in zijn handen en een hele mooie carrière voor zich als hij op die jonge leeftijd mag werken met oscarwinnaars en miljoenen. Backrooms als eindresultaat afleveren is dan ook een knappe prestatie, al is dit verre van een vlekkeloos gebeuren. Zeker de personages van Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve blijven zwaar onderbelicht, het tonen van een drietal flashbacks is namelijk gewoonweg niet voldoende om te verklaren waarom Reinsve besluit om achter de gevaarlijke sporen van Ejiofor aan te gaan in de tweede helft. Ook de onthulling van de grootste bedreiging (Met zo'n piraat kan je gewoon echt niet aankomen in het jaar 2026) vormt een behoorlijke aanfluiting en het einde is gevoelsmatig een beetje geforceerd grabbelen naar ideeën om er wat extra minuten aan te plakken.

Tot dusver een negatief bericht voor wat verder wel een knap resultaat vormt. De sfeerzetting wordt sterk opgebouwd, het acteerwerk is meer dan aardig en de spanning wordt fraai vastgehouden. Toch bijzonder hoe Backrooms consistent een gevoel van onbehagen weet op te roepen en tot op zekere hoogte altijd wel blijft uitnodigen om mee te denken. De keuze van Parsons om af en toe de stilering van zijn korte voorganger over te nemen is daarnaast uitermate effectief. Hopelijk poetst hij de ongeregeldheden in zijn volgende project weg en levert hij een hoogvlieger af.

De voorliefde van regisseur Stuart Gordon voor praktische effecten komt erg matig tot uiting in dit duffe hoofdstuk van de Masters of Horror-reeks, waarin de geanimeerde effecten duidelijk voorrang krijgen. Oninteressante personages belanden in een huis dat een hele bijzondere geschiedenis kent, maar de concepten die worden gebruikt om dat tot leven te wekken ogen ongeïnspireerd en slecht doordacht. Het acteerwerk is nog aardig, maar de absolute dooddoener voor dit gebeuren is toch wel de lelijke belichting. Bij vlagen is het niet te overzien wat er eigenlijk aan de hand is. Niet erg handig als de ideeën die hier worden getoond nadrukkelijk voor weirdness moeten gaan.

Fijne, sfeervolle aflevering van regisseur Don Coscarelli. Zijn naam hecht overduidelijk waarde aan een verhaal dat zichzelf niet zomaar in de kaarten laat kijken. Op die manier laat Incident on and off a Mountain Road zich ook niet makkelijk onthullen en geeft Coscarelli het onderliggende mysterie beetje bij beetje prijs. Ethan Embry en Bree Turner acteren daarbinnen goed en de omgeving oogt sfeervol en doordacht. Een beetje jammer dat het ultieme monster een beetje kaal en duf voor de dag komt, want verder is dit een vrijwel ideale manier om een serie als deze af te trappen.

De vorige bralfilms hadden nog mee dat ze praktische effecten hebben ingezet voor de moorden, in dit (hopelijk) laatste hoofdstuk van de Killjoy-reeks is zelfs dat de nek omgewrongen. Waar de vorige film de focus overigens verlegde op komedie in plaats van horror, maakt Psycho Circus er vooral een soort commentaar op hedendaagse cultuur van. Helaas voor regisseur John Lechago en zijn castleden een niet erg geslaagde, met eindeloze (zelfbewuste) grapjes en een boel personages die voor geen zier werken. De productie oogt aan het eind van de dag vooral doelloos en met een gebrek aan ideeën, dus blijkbaar dan maar wat willekeurige concepten ertegenaan kwakken en hopen dat het blijft plakken. Kleine bonuspunten voor een mate van onvoorspelbaarheid, maar het kost toch echt heel wat moeite om erdoorheen te komen.

Jee. Als je dan toch niks kan verzinnen, laat het dan lekker zitten. Ik kan me niet voorstellen dat Full Moon Features nu veel geld binnenkrijgt van Killjoy, dus waarom er dan überhaupt nog een film aan moet worden vastgelijmd is vreemd. De focus is overigens dit keer totaal verlegd van horror naar komedie, dus wat je krijgt is vooral een langere speelduur die bestaat uit de onovertuigende kunstjes van Trent Haaga en zijn team van weinig memorabele demonen. De hele omgeving is weliswaar kleurrijk, maar goedkoop in elkaar gezet en vormt vooral een excuus om een anderhalf uur te vullen met infantiele onzin. Naar de finale toe zit er plots een vermakelijk stukje in (de brawl tussen de demonen), verder haal je hier weinig voldoening uit lijkt me.

Zelfbewust derde hoofdstuk van deze brolreeks, waarin het ondertussen vooral een wedstrijdje is geworden wie het meest achterlijke personage kan spelen. Trent Haaga als Killjoy is dit keer nadrukkelijker in beeld en dat levert regisseur John Lechago een uniekere kans om de focus wat meer te verplaatsen op de moorden zelf. Deze zijn soms best creatief, maar het budget laat weinig aan de verbeelding over. Bij vlagen is het allemaal echt erbarmelijk in elkaar gezet en het acteerwerk tart elke verbeelding. Het duurt gelukkig niet te lang, maar blijft gevoelsmatig alsnog een hele opgave om doorheen te komen.

Goedkoop dingetje. Eigenlijk precies wat je kunt verwachten van een vervolg op erbarmelijk bronmateriaal. Het duurt in dit vervolg op Killjoy bovendien bijna 45 minuten voordat de clown op het scherm verschijnt en komt dan vervolgens niet veel verder dan het gooien van speelgoedtandjes en het neerstrijken van wat vulgaire woordjes. Het acteerwerk is voorspelbaar slecht en op visueel vlak ziet het er allemaal goedkoop uit, maar de sterk aangezette typetjes en de korte speelduur verrichten weliswaar wonderen. Eigenlijk is het stiekem best vermakelijk, maar vanuit een objectief standpunt natuurlijk gewoon drek.

Regisseur André Øvredal kan met Passenger een gebrek aan ambitie worden verweten, maar geen gebrek aan kwaliteit. Zelfs met zo'n simpel gegeven worden er geregeld een aantal onbehaaglijke en spannend opgebouwde scènes op het grote witte doek getoverd. Jacob Scipio en Lou Llobell vormen bovendien een sympathiek koppel waartussen de focus voor de verandering eens niet nadrukkelijk op het niet geloven van de ander ligt. Passenger verslikt zich echter wel in de tegenstander. Dit figuur kent namelijk een nogal belachelijke verschijning en dat alles resulteert in een bedenkelijke finale die onbedoelde hilariteit oplevert. Øvredal laat in ieder geval zien de kunst van het dirigeren nog niet verleerd te zijn, maar komt hopelijk de volgende keer weer met wat grootschaligs en indrukwekkends.

Toch wel een aardige, klassieke superheldenfilm van regisseur Richard Donner, die zijn ruime budgetopties goed heeft kunnen inzetten. Superman loopt over van grootse momenten die ondanks de gedateerde look nog altijd fijn wegkijken, zeker aangezien Donner niet bang lijkt te zijn voor een ruime schaal en dat levert een spectaculaire finale op. Het spijtige is dat de aanloop nogal lang duurt en het middenstuk aardig inwisselbaar is. De chemie tussen Christopher Reeve en Margot Kidder komt door de infantiele opzet nooit van de grond en Gene Hackman slaagt er niet in om als schurk zijn stempel op de film te drukken. Toch zaken die wat onderbelicht blijven in een film die desondanks over de 150 minuten gaat. Niettemin een fijne productie met een verdienstelijke amusementswaarde.

Een gecontroleerd opgebouwd eerste uur schiet uiteindelijk volledig uit de bocht in deze paranormale thrillerfilm van regisseur Jang Jae-hyun. Op die manier wordt er een redelijke spanning neergezet en blijft het mysterie aardig verhuld, maar de nogal donker belichte omgeving maakt het tamelijk vroeg erg moeilijk voor de kijker om het allemaal te blijven volgen. De oplettende liefhebber wordt echter niet bepaald beloond met de conclusie, waarin rituelen en zwevende vuurballen de voorkeur krijgen boven een sterke inhoud. Desondanks leek de tweede uitkomst wel enige tijd het pad dat Exhuma leek te willen bewandelen. Als dat pad dan ook nog ruim over de twee uur moet gaan, heb je niet bepaald een sterke ervaring voor de kiezen.

Een gewaagd onderwerp en een uitstekende hoofdrol van Alice Englert blijken niet genoeg om deze film van regisseursduo Britt Poulton en Dan Madison Savage boven water te houden. Them That Follow is in de essentie eigenlijk totaal oninteressant. Er gebeurt amper wat, de personages verrichten totaal onbegrijpelijke handelingen en het einde is niet bepaald een conclusie waar je als kijker 98 minuten op zit te wachten. Enkel de castleden verrichten nog knappe dingen binnen het beperkte materiaal waarmee ze aan de haal moeten gaan. De laatste nagel aan de doodskist is uiteindelijk toch wel de weinig memorabele en nogal eenvoudige cinematografie, met vrijwel geen enkele knap opgezette scène.

Zeer professionele, maar nodeloos uitgesponnen vertelling van deze beruchte zaak. De drang van regisseur Martin Scorsese om tegenwoordig elk van zijn films te rekken tot uitputtende lengtes valt binnen Killers of the Flower Moon door de mand. Leonardo DiCaprio overtuigt niet in de wat aanstellerige rol die hem is toebedeeld en Lily Gladstone krijgt totaal geen ruimte om ergens in op te vallen. En alhoewel Scorsese nog een boeiende eerste 45 minuten neerzet boordevol detail en grootse decors, is het volledige middenstuk dermate taai van aard dat je er als kijker amper doorheen komt. De troosteloze cinematografie en de weinig beklijvende personages zijn daar primair voor aan te kijken. De toon wordt zwaarmoediger en tragischer naarmate het einde vordert, maar omdat het me totaal niet kon bekoren wat er van deze personages zou komen bleken de 206 minuten een absolute lijdensweg. Niettemin verdient het bonuspunten voor de complete vertelling en de knap opgebouwde omgeving.

Regisseur Joseph Zito profiteert enorm van de inspanningen van Tom Savini, die bijna eigenhandig het hoofd van The Prowler boven water weet te houden. De moorden zijn grafisch, uitgesponnen en gedetailleerd, helaas wel uitgevoerd door een nogal traag en niet-intimiderend figuur. Zito heeft verder ook weinig moeite ondernomen om enige vorm van inhoud en/of atmosfeer te includeren, want echt dreigend is de situatie hier nergens. Als kijker zul je dus vooral moeten afwachten totdat er weer een niet-memorabel figuurtje het onderspit mag delven, want daarin excelleert een project als dit met gemak.

Ik zag een jaar of twee geleden ergens dat James Wan zich met deze productie zou hebben bemoeid. Toen ik tijdens de kijkbeurt een tweede onderzoek deed of dit wel klopte (gezien de erbarmelijke kwaliteit dan), kon ik niets meer vinden. Domme fout van mezelf dus, want Smart House is natuurlijk niet bepaald het eindresultaat waarop je je eigen naam zou willen plakken. Slecht geacteerd, lelijk op het vlak van cinematografie en vooral volstrekt onlogisch. Het hoofdpersonage laat zich bijvoorbeeld strikken voor allerlei soorten ongein terwijl ze nooit echt in gevaar is. Enige vorm van spanning of vernieuwing zal je hier ook niet gaan krijgen. Smart House is het typerende brolwerk dat op netwerken zoals Tubi wordt neergezet en daarna onder stof bedolven raakt.

Regisseur Milos Forman gooide hoge ogen met deze adaptie van het leven van Wolfgang Amadeus Mozart, die uitstekend wordt vertolkt door een energieke Tom Hulce. Je zou niet denken dat zo'n infantiele verschijning enige vorm van aandacht kan vasthouden, maar toch slaagt Amadeus hier op wonderbaarlijke wijze wel in. Helaas gaat dat samen met een zeer uitgesponnen speelduur en een boel doodse momenten. Qua regie wordt er op het gebied van kleurgebruik en camerawerk weinig kracht uitgehaald en de personages naast Hulce zelf zijn niet al te interessant. In principe zit het tempo er lekker in en komen specifiek de operamomenten goed voor de dag, maar voor mij persoonlijk was het toch een staaltje aftellen naar het onvermijdelijke einde.

Een aantal jaar geleden bezocht ik overigens het geboortehuis van Mozart in Salzburg, waar een aantal kamers en tentoonstellingen scènes van deze film tonen. Toch een gewaagde keuze lijkt me, aangezien Amadeus helemaal niet vanuit Mozarts perspectief is verfilmd.

Koud kunstje voor regisseur Joe Carnahan om met beperkte middelen een erg ongeremd en vermakelijk verhaal op het scherm te toveren. Ook Stretch vangt je aandacht snel door zich volledig te storten in de vreemdheid van de omgeving. Patrick Wilson is uitstekend gekozen in deze gebalanceerde hoofdrol en wint het eigenlijk (te) gemakkelijk van zijn eigenzinnige tegenpolen. Het spijtige is toch dat Carnahan te lang bezig is met de humor, die eigenlijk niet al te treffend is. Een beetje lachen om schaars gekleedde outfits en het nabootsen van karikaturen, het niveau ligt in Stretch niet bepaald hoog. Gelukkig zit de vaart er verder goed in en kent het een visueel aantrekkelijke afwerking, al zet Carnahan de beste scène (introductie van Wilson) in de eerste minuten neer.

Flauwe bedoening. Een volledige film waarin personages moeten zien om te gaan met een tragische situatie en zichzelf steeds dieper in de problemen werken. Het onbegrip spat er soms vanaf, aan de andere kant bouwt regisseur Veena Sud wel een interessant vraagstuk op in de zin van hoe je dit zelf zou aanpakken. Joey King en Mireille Enos acteren echter matig, maar Peter Sarsgaard doet het goed. De sneeuwachtige omgeving is verder best treffend, al vangen de makers er weinig mee aan in de vorm van atmosfeer. The Lie eindigt sterk, maar de aanloop is te zoutloos en oninteressant om dat te ondersteunen. Het is allemaal weinig memorabel, eigenlijk zeer typerend voor dit niveau thriller.

Regisseur Paul Greengrass gaat wederom aan de haal met een waargebeurde gebeurtenis, maar zoals wel vaker bij zijn films wordt het allemaal nogal gedramatiseerd afgewerkt. Uitgebreide spektakelscènes van een bus die door brandende omgevingen rijdt en steeds op het nippertje weet te ontkomen, erg oprecht komt The Lost Bus niet over. De acteerprestaties van zowel Matthew McConaughey als America Ferrera zijn gelukkig sterk en er hangt een fijn tempo in de film. Sommige achtergronden worden visueel ook knap in beeld gebracht, ondanks het veelvuldig grijpen naar de computer. Het is allemaal te sensationeel om echt te raken, maar boeiend en compleet genoeg. Zeer half resultaat dus, zoals wel vaker bij dit soort projecten is de aanloop stiekem beklijvender dan de gebeurtenis zelf.

Degelijk langspeelfilmdebuut van regisseur en hoofdrolspeler Curry Barker, die hiermee een goede voetnoot zette voor zijn kwaliteit. Enigszins gehinderd door het budget, waardoor het allemaal qua spanning niet echt van de grond komt. De doorgedrevenheid van Barker en Cooper Tomlinson om een origineel, onvoorspelbaar verhaal op papier te zetten gelukkig wel. Het eerste halfuur knalt goed door, maar eenmaal alle verrassingen uit de hoed zijn getoverd neemt Milk & Serial spijtig genoeg weer gas terug. Alsof er geen tijd meer was om de klus te klaren. Goed acteerwerk trouwens, zeer doelbewuste personages. Altijd een plus.

Een interessant gegeven staat hier voorop; daarmee is dit project iets noemenswaardiger dan de gebruikelijke prul waar Scout Taylor-Compton tegenwoordig in komt opdagen. Regisseursduo Levan Bakhia en Beqa Jguburia is echter veel te lang bezig met de aanloop, terwijl het inkleuren van de personages niet veel verder komt dan de gebruikelijke typetjes in dit soort omgevingen. Eenmaal de registers dan open gaan wordt de spanning enigszins verhoogd, maar tot echt grafisch geweld of een originele ontknoping komt het niet. Wat rest is een cast die zijn/haar best doet en een atmosferische omgeving die niet opkan tegen de algemene matigheid.

Op conceptueel vlak kan je als liefhebber enigszins om de matigheid heen kijken, maar The Sand is uiteindelijk niet veel meer dan het gebruikelijke brolwerk. Slecht geanimeerd monster steekt af en toe zijn tentakels uit het zand terwijl de personages hopeloos doen alsof ze er heel bang van zijn, het is regisseur Isaac Gabaeff niet bepaald gegeven wanneer het op de spanning moet aankomen. Gelukkig is de aanloop tamelijk kort en vloeit er links en rechts nog wat bloed. Het creatuur onder de korreltjes wordt bovendien redelijk mysterieus gehouden, al heb je niet het idee dat je veel hebt meegemaakt eenmaal het avontuur ten einde is.

Roemeense horrorfilm die eigenlijk nergens in weet op te vallen, buiten de doorgedreven en buitensporige acteerprestatie van regisseur en hoofdrolspeler Adrian Tofei. Hij trommelt daarnaast een cast op die ook daadwerkelijk de uitdaging aan wil gaan, maar het futloze verhaal en de doelloze uitkomsten zitten het gebeuren behoorlijk in de weg. Binnen een project met dit goedkope formaat zou je bovendien denken dat je ergens in moet uitschieten, maar helaas is Tofei daarvoor te veel met zichzelf bezig. Scènes die eindeloos lang doorgaan en vooral Tofei's totaal oninteressante, onophoudelijke monologen zitten het potentiële succes in de weg. Als enige vorm van bloedvergieten, atmosfeer of inhoud dan ook wegblijft is er niet veel meer over.

Onheilspellend mysterie van regisseur John Carpenter met een kort formaat, zodat de focus noodgedwongen op de juiste dingen moet liggen. In dat opzicht was deze griezelserie helemaal niet zo'n slecht idee en had gerust nog wel even door mogen gaan, maar zover mocht het helaas niet komen. In ieder geval is Cigarette Burns geregeld best sfeervol en onvoorspelbaar, helaas enigszins in de weg gezeten door de tegenvallende acteerprestaties van Norman Reedus en de overige leden. Veel te zwaar aangezet en daarmee weinig boeiend. Als dan eenmaal het hek van de dam is kan Carpenter bovendien niet doorpakken, waardoor het einde eerder als een aanfluiting voelt dan een doeltreffend crescendo.

Belachelijke film die eigenlijk niet kan worden vergeleken met het eerste deel, buiten de personages om. Kurt Russell doet zijn best om het figuur van Snake Plissken vorm te geven met een boel oneliners en lompe actiemomenten, maar eigenlijk heeft regisseur John Carpenter zijn verschijning met de achtergrondbombarie allang gedegradeerd. Het is dat Escape from L.A. aanzienlijk meer plezier uitstraalt, met een boel over-de-topmomenten die eigenlijk best entertainend zijn. Ook de bombastische finale en een aantal volstrekt van de pot gerukte momenten zijn lollig, maar als Carpenter hoopt dat kijkers zijn vorm van satire enigszins serieus nemen, dan had hij zich beter aan een ander project kunnen wagen. De geanimeerde effecten zijn daarnaast sterk verouderd.

De iconische regisseur John Carpenter bevestigt mijn optiek dat kinderen niet bepaald de meest intimiderende tegenstanders zijn in horrorfilms, ook niet in Village of the Damned. Of het nu ligt aan het beperkte acteerwerk of de goedkope pruikjes, enige vorm van dreiging komt hier totaal niet van de grond. Carpenter pakt gelukkig tussendoor wel uit met enkele grootse, spectaculaire momenten die best aanslaan. Helaas is dat eerder op het gebied van puur entertainment dan enige vorm van sfeer of spanning, waardoor de potentie van de kern of het bronmateriaal allesbehalve gerealiseerd wordt.

Flauwe bedoening waarin de potenties van zowel Chevy Chase als regisseur John Carpenter niet worden gerealiseerd. In de basis is Memoirs of an Invisible Man een leuke oefening met geanimeerde effecten, maar de makers vangen er amper wat verrassends mee aan. Een middelmatig, voorspelbaar verhaaltje in combinatie met een vergezochte romance die totaal niet van de grond komt. Het is vooral wachten totdat de finale het tempo opschroeft en dat wordt nog wel aardig gedaan. Sam Neill is bovendien goed gekozen als tegenstander en het einde is sterk, maar tegen die tijd heeft Carpenter al een hoop potentieel verkwanseld.

Regisseur David Frankel keert na 20 jaar terug om een vervolg te breien aan zijn eigen creatie en besteedt wederom uitgebreid aandacht aan de modewereld. Dit keer zonder de carrièreopbouw van Anne Hathaway, want we zijn inmiddels natuurlijk een levensfase verder. In dat opzicht staat er dit keer wel een andere inhoud voor de kiezen, maar helaas met weinig originaliteit of enige verrassing. Hathaway speelt gelukkig nog altijd een uitmuntend hoofdpersonage en geniet veel bijval van zowel Meryl Streep als Stanley Tucci. Helaas moeten alle personages uiteindelijk het veld ruimen voor een aantal opvallende plotgaten, een niet al te treffende finale en een wat oubollige visuele opmaak. Daarmee haalt dit vervolg niet het niveau van het eerste deel en rechtvaardigt zijn bestaan eigenlijk onvoldoende, maar vermaken doet het nog altijd.

Vermakelijke en bij vlagen onheilspellende griezelaflevering waarin regisseur John Carpenter mag uitpakken met enkele goede effecten. De monstertjes zijn wat oubollig, maar een aantal moorden komen grafisch en expliciet voor de dag. Daartegenover staat wel dat Pro-Life enigszins doelloos en gebrekkig oogt op het vlak van sfeer, met een lelijk opgemaakte omgeving en een kaal ingerichte locatie. In dat opzicht moet Carpenter het vooral hebben van het mysterie en het korte formaat, die de kijker redelijk vlot begeleiden naar de finale. Echt overtuigen doet Pro-Life niet, maar kwaliteit is de iconische filmmaker nog altijd gegeven.

Vermakelijke, maar weinig originele sciencefictionfilm waarin regisseur John Carpenter lekker mag uitpakken met grootse, praktische effecten. Die zijn zeker geslaagd, denk maar aan de opmaak van de finale. Karen Allen is bovendien een fijn hoofdpersonage met betrokken en enthousiast acteerwerk, Jeff Bridges daarentegen geeft op iets te karikaturale en eenvoudige manier vorm aan zijn personage. De chemie tussen de twee komt nergens overtuigend van de grond en de gehele achtergrond voelt ook erg bekend aan, maar desondanks bouwt Carpenter een aardig avontuur op met genoeg gebeurtenissen om niet erg te vervelen.

Kale registratie van een spijtig genoeg niet al te boeiende Kurt Russell. Voor een passieproject vormt Elvis ook wel een ietwat inspiratieloos gebeuren vanuit regisseur John Carpenter. Gedetailleerd verteld met veel aandacht voor zowel de pieken als de dalen van Elvis, maar de theatrale dialogen, melodramatische gebeurtenissen en de weinig genuanceerde vertelling maken er geen al te sterke ervaring van. Een hoop van de minuten gaan op aan diverse muzikale vertolkingen, maar helaas nemen die nogal veel van de speelduur in beslag zonder visueel erg aantrekkelijk te worden. Een aantal bonuspunten voor het redelijke acteerwerk, maar de variant van Baz Luhrmann was dan veel geslaagder.

Overigens heb ik de versie van 170 minuten gezien.

Toch een fijn staaltje vakmanschap van regisseur Guy Ritchie, die hier wat meer de nadruk legt op het actiegebeuren. Het verhaal is nog altijd, net zoals in een boel andere projecten van Ritchie, sterk aanwezig. Veel motieven en acties worden verklaard, albeit vaak nogal gemakzuchtig. De eenvoud waarmee het personage van Eiza González haar doelen laat behalen is wel erg vergezocht en raakt enigszins verzwolgen onder het hoge tempo, maar Jake Gyllenhaal en Henry Cavill vormen een fijn duo en de professionele montage van Ritchie maakt meerdere actiemomenten mogelijk. Zeker de finale dendert lekker door, met doeltreffende editing, strak camerawerk en een fijne snelheid. Een leuk uitje in de bioscoop wat mij betreft.

Een vervelende hoofdrol en een bezopen verhaaltje, maar ten opzichte van zijn debuut heeft regisseur John Carpenter veel vooruitgang geboekt. Zeker het precieze, dynamische camerawerk is opvallend, dat samen met sterk gekozen filmverlichting meerdere keren voor een fijne atmosfeer zorgt. Hiermee tilt Carpenter een relatief simpel gegeven eigenhandig naar een hoger niveau, alhoewel het toch even mag duren voordat de spanning echt begint te werken. Naar het einde toe komt dat eindelijk los, maar dan wordt de kijker al even aan de tand gevoeld met het niet erg sterke middenstuk. Lauren Hutton wekt bovendien weinig voldoening of sympathie op, waardoor je niet vaak naar het scherm wordt getrokken.

Leuk om de oorsprong van de iconische regisseur John Carpenter te mogen aanschouwen en daarmee ook zijn liefde voor praktische effecten en fantasierijke concepten. Dark Star mist uiteraard in alle opzichten budget en oogt daarmee geregeld ongecontroleerd en vaak niet erg grappig, maar zeker de decors zijn best charmant en de inhoud durft out-of-the-box te denken. Over de cast valt spijtig genoeg weinig te bespreken, want tijdens het schrijven van deze recensie ben ik zowat iedereen weer vergeten. De meest opvallende gebeurtenis in dit project is de verschijning van de strandbalaliën, toch een aardig goedkope maar best lollige verschijning. Verder valt op dat Carpenter nog aan zijn editing moest werken, want er gaan een hoop sequenties veel te lang door zonder enige toegevoegde waarde. Daarmee is Dark Star een middelmatig, maar ambitieus begin van een beroemde carrière.

Oninteressant project met onbenullige hoofdrollen, ondanks het goede acteerwerk van zowel Thomasin McKenzie als Anne Hathaway. Eileen zwelgt in het aanmaken van excentrieke figuren die onbegrijpelijke acties verrichten, iets waar de naïviteit van de hoofdrol een goed voorbeeld van is. Meedoen met zware acties zonder een begrijpelijke aanleiding en jezelf zo in de problemen werken, waar de kijker door de afstandelijke gang van zaken ook niet veel sympathie voor kan opbrengen. Naar de finale toe worden de zaken iets duisterder, maar daarmee niet veel boeiender helaas. Gecombineerd met de levenloze stilering van regisseur William Oldroyd leek er aan Eileen geregeld geen einde te komen. Raadselachtig hoe deze grote namen zich hiervoor hebben laten vangen.

Simplistische actiefilm met een sullige rol voor Jackie Chan en een saaie rol voor Jennifer Love Hewitt, waardoor The Tuxedo tamelijk vroeg 0-2 achterstaat. Het zit regisseur Kevin Donovan ook niet bepaald mee dat zijn project het sterk moet hebben van speciale effecten, die inmiddels in het huidige jaartal zijn verouderd. Gelukkig kent het geheel wel een vlot verhaaltje en een niet al te ruime speelduur, met een finale die nog wel aardig wordt vormgegeven. De makers zijn ook niet bang om over de top te durven denken, maar de algemene visuele uitwerking laat te wensen over en de personages komen niet uit de verf.

Middelmatige rampenfilm met een groot aantal belachelijke momenten en oersaaie personages. Achter de schermen leek het met Deep Water soms wel een wedstrijd wie de meest houterige dialogen en vergezochte momenten kon bedenken. De vlotte regie van Renny Harlin is echter niet zozeer de schuldige, want zijn gevoel voor snelheid en een aantal degelijke effecten blijven overeind. De poging om enige vorm van diepgang mee te geven is daarnaast begrijpelijk, maar te voorspelbaar om te beklijven. Een grote misser is het moment van de vliegramp zelf, waarin het rondvliegende puin dat voortdurend iemand in het gezicht raakt eerder voor onbedoelde hilariteit zorgt dan intense urgentie.

Gevoelsmatig zit dit tweede deel wat dichter tegen het oorspronkelijke concept aan van de games, iets dat alle andere Mortal Kombat-delen maar niet voor elkaar leken te krijgen. Veel introductie is er gelukkig niet en daar heeft een universum als dit ook geen profijt van, maar helaas blijft regisseur Simon McQuoid eigenwijs pogingen doen om diepgang te brengen richting deze volstrekt achterlijke figuren. Op visueel vlak is het gebeuren daarnaast veel te afhankelijk van computereffecten en de voortdurend melodramatische momenten zijn een dooddoener voor het tempo. Niettemin nog altijd een aantal lekker brute moordpartijen, maffe gevechten en een lollige rol van Karl Urban. Toch erg zonde van alle semi-bekende namen die naast Urban worden opgezadeld met dit soort halfbakken, houterige dialogen. Geen topfilm, wel erg vermakelijk.

Het is blijkbaar een trend geworden om het laatste griezelhoofdstuk over een heel andere boeg te gooien binnen horrorreeksen. Het universum van The Strangers blijft zo hetzelfde, maar de personages worden een stuk psychologischer uitgewerkt. Regisseur Renny Harlin verwaarloost daarmee helaas de best stabiele spanningsboog van de voorgaande hoofdstukken en compenseert dit met erg weinig. Het bloedvergieten is niet hard genoeg, de finale is niet uniek genoeg en de algemene rek is er natuurlijk wel uit. Als het tweede deel al overbodig aanvoelde, dan doet deze film daar nog een schepje bovenop. Niettemin blijft Madelaine Petsch van hoge kwaliteit in een complexe hoofdrol en ontvangt ze goed tegengewicht van Gabriel Basso en de altijd betrouwbare Richard Brake. Visueel ziet het er verder ook wel verzorgd uit, maar we komen nu op een punt dat ik de reeks nog maar moeizaam kan verdedigen.

Ik kan me ontzettend ergeren aan mensen die de huidige generatie bestempelen als ADHD en kortzichtig, maar bewerkingen zoals The Addams Family zijn nu wel net het type films dat dit soort argumenten in de hand werkt. Wat bezielde regisseursduo Greg Tiernan en Conrad Vernon toch om dit soort infantiele onzin over zo'n formaat (en met dit concept) over het scherm uit te smeren? Zelden komt het voor dat zoveel grappen ineffectief en uitgeblust voor de dag komen, met een boel erbarmelijk geanimeerde personages en een hoop idioterie die voor inhoud moet doorgaan. Doelloos geschreven en ontdaan van passie. Veel wordt er ook niet mee bereikt, buiten het diskwalificeren van het iconische bronmateriaal om de gebrekkige concentratie van entertainment te voorzien.

Infantiel verhaaltje met grote acteurs en dure explosies, maar die kunnen in de verste vertes niet verhullen dat regisseur David Leitch hiermee zijn slechtste werk in tijden aflevert. Het lijkt wel alsof er binnen The Fall Guy niet eens een bepaalde vorm van urgentie of passie aanwezig is geweest om kwaliteit af te leveren, zolang het tempo maar hoog ligt en de bekende namen hun teksten krijgen. Ryan Gosling en Emily Blunt doen het niet onaardig, maar worden kinderlijk en eenvoudig vormgegeven. Het zijn geen figuren die een speelduur van 125 minuten rechtvaardigen. Ook het mysterie wordt halfbakken en ondoordacht neergezet, voor zover het überhaupt aanwezig is. Enkele massamomenten worden aardig in beeld gebracht en uiteraard maakt het concept een aantal gave stunts mogelijk, maar dat zijn de voornaamste en vrijwel enige pluspunten in dit nogal futloze gebeuren.

Leuk concept, maar regisseur Jason Reitman is niet de juiste man om dit soort omgevingen vorm te geven. Eerder iemand voor de wat rustigere, directe verhalen die op het grote doek worden uitgebracht. Zo verzandt Saturday Night nergens in de stressvolle, boeiende ervaring die het wel poogt te zijn. Een hoop grote namen bij elkaar waartussen niemand echt weet op te vallen en een heleboel grappen die halfbakken worden uitgevoerd. Nicholas Braun is bovendien een miscast als Andy Kaufman en naar het einde toe heb je als kijker amper de indruk dat dit nu zo'n zware dag geweest moest zijn. Niettemin blijft het idee best aanstekelijk werken en zorgen de vele gebeurtenissen ervoor dat het ook nergens echt saai is.

Toch een halfje eraf na herziening. Het concept blijft goed gevonden, maar wordt door regisseur Casey La Scala zo melodramatisch en halfbakken uitgewerkt dat er weinig lol aan te beleven is. Zeker de tweede helft loopt over van mensen die emotionele monologen tegen de camera aan lopen te drammen, vaak zonder toegevoegde waarde behalve extra onnodige speelminuten. The Remaining moet het veel duidelijker hebben van de rampenscenario's en die worden binnen dit formaat aardig gebracht, maar de hoogtepunten zijn allemaal al voorbijgekomen in de eerste helft. Slecht geacteerd ook trouwens, sommige castleden lijken werkelijk geen idee te hebben wat voor personages ze eigenlijk moeten spelen.

Een bijzonder project voor regisseur Ben Wheatley, die zich eens in de zoveel tijd plots volop waagt aan popcornentertainment. Normal is gelukkig wat unieker binnen zijn soort, met een verhaal dat andere paden durft te bewandelen en daar ook risico's voor neemt. Bob Odenkirk speelt bovendien een uitstekende hoofdrol en na een kleine 45 minuten gaan de remmen los en trakteert de kundige regie van Wheatley je op genoeg spectaculaire momenten. Zeker de massamomenten werken erg goed, maar ook de sneeuwachtige en donkere omgeving wordt fraai in beeld gebracht. Een beetje jammer dat het een moment mist dat er écht tussenuit springt, maar verder zeer vaardig uitgewerkt.

Uitgesponnen, maar stabiele herinterpretatie van regisseur Lee Cronin op The Mummy. Met de originele films waarin Brendan Fraser destijds kwam opdagen heeft dit geheel weinig te maken, want Cronin is toch vooral met zijn eigen ding bezig. Dat werkt zeker goed in de eerste helft, met een onheilspellende opbouw, goed acteerwerk en een mysterie dat aardig in leven wordt gehouden. Een opvallend moment is wanneer Shylo Molina en Billie Roy 's nachts wakker worden en rondrennende geluiden horen in het huis. Dat soort akelige scènes zijn de stukjes waar deze film het van moet hebben, maar helaas blijven die aardig spaarzaam. Cronin compenseert dat voor een hele lange tijd met een gedetailleerd en doordacht verhaal, maar schiet in het laatste uur dan toch uit de bocht met een clichématige en veel te sensationele uitwerking en daaropvolgende finale. Daarbinnen verliest een figuurtje als dat van Natalie Grace alle dreiging en dat is jammer, want er wordt qua budget veelvuldig uitgepakt met bijzonder grootse en smerige effecten.

Weinig verrassende, geregeld oninteressante televisiefilm die eigenlijk alleen opvalt door de bekende castleden. Knap van regisseuse Denise Di Novi dat ze namen als Katherine Heigl en Rosario Dawson heeft weten te strikken, want met het script zelf zal ze dat vast niet voor elkaar hebben gekregen. Unforgettable is dan ook een erg voorspelbaar verhaaltje met een clou die er dik bovenop ligt en toch de volledige speelduur nodig heeft voordat alle personages op een enkele lijn zitten. Oersaai gestileerd en zoutloos gedirigeerd, met enkel profijt van de redelijke acteerprestaties van de ervaren cast.

Fijn en creatief werkje vanuit Aziatische makelarij. Exit 8 profiteert van het mysterieuze concept en gelukkig neemt regisseur Genki Kawamura ernaartoe een gebrekkige aanloop. Dat blijkt de goede keuze te zijn, want erg boeiend worden de voornaamste hoofdpersonages niet neergezet. Voorspelbare achtergronden die niet profiteren van extra speelminuten. Het idee zelf is duidelijk de absolute winnaar en blijft (ondanks het best trage tempo) altijd boeien. Onheilspellend neergezet en op een manier gefilmd dat de kijker zelf ook enigszins wordt uitgedaagd om met de situatie mee te denken. Uiteindelijk mag het duidelijk zijn dat de rek er een beetje uit is wanneer het kind ten tonele verschijnt, maar dat drukt de pret gelukkig niet te veel.

Creatief griezelwerkje met uitmuntend camerawerk. Dat blijkt broodnodig, want regisseur Kirill Sokolov doet er werkelijk alles aan om zijn actie van het scherm te laten spatten. Die momenten werken dan ook erg goed en combineren sterk met de fantasierijke decors en maffe ideeën. Jammerlijk is de geforceerde hoofdrol van Zazie Beetz, die veel te veel haar best doet om een mate van coolheid op te bouwen. Ook de overige bijrollen zijn nogal sterk aangezet en flauw, waardoor enige vorm van urgentie, dreiging of humor ver te zoeken is. In de finale schroeft Sokolov het tempo op, maar kan niet langer meer verhullen dat alle verrassingen en goede ideeën zo'n beetje zijn ingezet. Al bij al doet het wat denken aan een bloedigere, maar minder geslaagde variant van Boy Kills World.

Regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett is inmiddels al even van de Scream-reeks afgestapt en neemt de toebedeelde ruimte gretig in. Het levert toch wat extra creativiteit op die door deze twee namen overtuigend wordt omgezet naar vlot griezelentertainment, al is de rek er met dit concept al snel een beetje uit. Gelukkig is Samara Weaving weer teruggekeerd, die de laatste jaren toch een van de betere Scream Queens is geworden. Overige rollen zijn ook humoristisch en vlot genoeg, al mist de bruutheid en de durf van de horror zelf een beetje. De finale is weer wat grotesker, maar de opbouw laat toch te wensen over. De stilering oogt bovendien erg braafjes en eenvoudig, wellicht een teken dat Radio Silence een beetje gemakzuchtig is geworden.

Alle lof naar de achtergrond en doorgedreven passie van regisseur Francis Ford Coppola om dit megaproject gepast neer te kunnen zetten. Het mag altijd worden aangemoedigd wanneer makers diep in de bundel tasten om hun ambities op het scherm te kunnen zetten, maar desondanks is Megalopolis een ontieglijk saaie, chaotische bedoening. In de inhoud overvol, maar evenzeer bomvol met karikaturale, slecht geacteerde personages die geregeld weinig bijdragen leveren aan het verhaal. Toch is het gewoon de losse uitwerking van ideeën en de ietwat zoutloze stilering die ultiem roet in het eten gooien. De finale loopt over van mooie effecten en het project is zeker uniek, maar bleek niettemin een ware beproeving om helemaal uit te zitten.

Stabiele dramafilm met een keurige vertolking van Robert Aramayo als John Davidson, maar ik schrik toch wel van de bijzonder hoge beoordelingen. Wellicht dat de achtergrond goed meehelpt, maar de inhoud blijft redelijk braafjes en ontdaan van verrassingen. De veilige regie van Kirk Jones is daar primair voor aan te kijken, die op visueel vlak geen enkel risico neemt en zijn castleden evenals de inhoud het volledige verhaal laat doen. Naar het einde toe kent I Swear enkele ontroerende momenten, maar het merendeel voelde me toch te bekend en platgetreden aan. Dat neemt niet weg dat het allemaal zeer solide in elkaar gestoken zit, met sympathieke personages, genoeg gebeurtenissen en een fijn gevoel naar het einde toe. Het is ook zeker goed dat er aandacht komt voor dit soort concepten, dus ik zal dit soort projecten niettemin altijd blijven aanmoedigen.

Erg ambitieus debuut, maar helaas ook eentje met een veel te geforceerde en lompe agenda. Regisseuse Maggie Gyllenhaal grijpt naar allerlei insteken om het haarzelf extra moeilijk te maken, maar vergeet daarmee redelijk vaak een coherent geheel samen te smelten. The Bride! voelt geregeld aan als een excuus om zoveel mogelijk vreemdzinnigheid binnen een vergezocht concept op te roepen, helaas komt het merendeel ervan over als interessantdoenerij. De volledige vertolking van Jessie Buckley als Mary Shelley is daar het grootste voorbeeld van, aangezien het een ongekend aanstellerige aanwezigheid vormt. Gelukkig ziet het er verder op visueel vlak sfeervol uit en is de chemie tussen Buckley (als de bruid dan) en Christian Bale sterk aanwezig. Er zit bovendien genoeg verhaal in om zo'n brede speelduur te rechtvaardigen, maar toch voorkomt Gyllenhaal niet om het allemaal rondom het einde te laten ontsporen. Toch achtergebleven met een wat bitter gevoel.

Lompe, maar geinige komediefilm die vooral excelleert binnen de eerste helft met een boel droge grappen. Een titel als Spaceballs laat elke liefhebber bovendien al vroeg zien wat hij of zij kan verwachten van de inhoud, en erg serieus is dat natuurlijk niet. Bill Pullman, Rick Moranis en Mel Brooks spelen daarbinnen degelijke rollen en gaan goed op in de chaos van de achtergrond; andere personages zoals dat van Daphne Zuniga zijn dan weer wat zwakker vertolkt. De grootste valkuil van dit soort parodiefilms blijft toch wel dat de lol er op de helft zo'n beetje vanaf is en de makers niet veel meer kunnen ondernemen om enige frisheid op te bouwen. Spaceballs is daar ook slachtoffer van, maar kijkt gelukkig verdienstelijk weg en is niet bang om met geld te smijten.

Chaotische, oubollige mengelmoes van allerlei genres waarbinnen Patricia Arquette een erg matige rol speelt. Een veel te geforceerde verschijning binnen een toch erg serieuze omgeving, waardoor bepaalde insteken al vroeg in het verhaal niet bepaald matchen. Gabriel Byrne is eigenlijk de enige die een redelijk noemenswaardig figuurtje speelt en regisseur Rupert Wainwright houdt het mysterie aardig in leven, maar de finale is niettemin redelijk ridicuul en de speciale effecten die worden ingezet ogen verouderd. In geen opzicht kan ik enige vorm van liefde voor het vak opmerken, waardoor Stigmata zichzelf kenmerkt in absolute matigheid.