Rommelige, nogal eenvoudig in elkaar gedraaide misdaadhorrorfilm waarin een koppeltje het slachtoffer wordt van een creep. Toolbox Murders geeft de meeste oplossingen en antwoorden al zo'n beetje weg in het eerste halfuur, waardoor er voor de kijker niet heel veel puzzelwerk meer over is. Gelukkig biedt regisseur Tobe Hooper daarentegen een aantal redelijk geslaagde moordscènes waarin diverse personages op creatieve wijze worden afgemaakt. Angela Bettis is bovendien een betrouwbare actrice voor dit soort kleinschalige griezelprojecten en levert degelijk werk af met een nogal ondankbaar scenario. De onoverzichtelijke beeldvoering en de lelijke belichting weerhouden echter een hoger cijfer, aangezien een geslaagde atmosfeer of een effectieve spanningsboog hiermee voortdurend in de weg wordt gezeten.
In de essentie loopt Send Help over van clichés, maar de frisse regie vanuit Sam Raimi en het sterke acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien zorgen voor de nodige pluspunten. Zeker de cheesy en doorgedreven aanpak van Raimi levert een aantal doeltreffend smerige momenten op, ook al staan die vaak in het kader van computergecreëerde beelden. Het verhaaltje is verder niet al te opzienbarend, maar de makers houden het vermakelijk en er wordt genoeg uit de exotische omgeving gehaald. Fijn wel dat het scenario van Mark Swift en Damian Shannon de achtergrond van de personages zelf redelijk mysterieus houdt, wat naar het einde toe de nodige verrassingen met zich meebrengt. Raimi is zijn drang om goede praktische effecten te verzorgen een beetje verloren, maar compenseert op genoeg andere gebieden om daar afleiding van te bieden.
Tienermonsterfilm met een bekende opbouw en weinig verrassende uitwerking. Een aantal jonge castleden krijgt een ruim halfuur de tijd om lekker vervelend te doen en fratsen uit te halen, waarna een grote krokodil ze vervolgens omstebeurt komt oppeuzelen. In dat opzicht brengt regisseur Tobe Hooper nogal weinig vernieuwing en een hoop geleuter vanuit oninteressante figuren. Het slechte acteerwerk en de niet bepaald opzienbarende vormgeving dragen daaraan bij, maar de aanvallen vanuit de croc zijn gelukkig redelijk spectaculair en de finale is onderhoudend. Toch bijzonder hoe weinig Hooper hier uit de locatie heeft weten te halen, waar dat in het verleden zelden een probleem vormde.
Nogal flauwe, grotendeels matig geacteerde televisiefilm met een oninteressant mysterie in de basis. Toch bijzonder dat een regisseur als Tobe Hooper zich dan laat vangen voor dit soort eenvoudige producties, maar misschien dat de financiële kanten ervan dan toch aantrekkelijk waren. In ieder geval erg simpel qua opzet, met een hoop personages die nogal ver doordraven met hun persoonlijkheden en een raadsel met een hoop toevalligheden als fundering. De omgeving en redelijk camerawerk redden nog een gedeelte, verder duurt dit vooral te lang en kent het te weinig hoogtepunten.
Zeker aangezien het feit dat twee bekende horroriconen de krachten hebben gebundeld en hun kwaliteiten de vrije loop mogen laten. John Carpenter heeft duidelijk meer invloed gehad, maar Tobe Hooper mocht met het derde segment nog even meesnoepen via een eigen hoofdstuk. Het levert een anthologie op met uiteindelijk zeer schaarse hoogtepunten.
The Morgue (3,0*). Het segment dat alles aan elkaar moet weven is ook meteen het beste dat Body Bags te bieden heeft. Hierbinnen lijkt Carpenter ook echt plezier te hebben met zijn typetje en schroeft niet terug op gemene grapjes en andere lol. De omgeving ziet er bovendien lekker griezelig en benauwd uit, ook al wordt dat grotendeels verbloemd door de komische toonzetting. Het spijtige is vooral dat het verder niet veel anders te bieden heeft en met een brave afloop aan komt zetten.
The Gas Station (2,5*). De aanloop van dit korte segment is zonder twijfel de absolute winnaar, zeker aangezien enkele andere bekende griezelnamen zoals Ted Raimi en Wes Craven even mogen komen opdagen. De mysterieuze aanloop en de grimmige omgeving leveren ondersteuning, maar de ontknoping is er met de haren bijgesleept en voelt vooral aan als een domper na de opbouw. Erg spannend wil het ook niet worden.
Hair (1,5*). Net als het voorgaande segment neemt Carpenter dit onder handen, maar levert er wel een erg saai stukje mee af. Het einde mag leuk bedacht zijn, maar de komische benadering evenals de oninteressante personages zorgen ervoor dat het een nogal vermoeiend weerzien vormt. Ergens onder de saaiheid zit een leuk idee verborgen, maar je kan niet zeggen dat de makers hier het meeste uit hebben gehaald. Stacy Keach speelt bovendien belabberd.
Eye (2,5*). Hooper gooit er wat gore tussen, waardoor dit segment in de eerste helft een aantal onbehaaglijke beelden kent. Kijkers die niet het beste voorhebben met medisch geweld zullen hier snel op stuiten, maar het spijtige is dat die bonuspunten amper wat te maken hebben met het basisgegeven. Dat wordt vervolgens beduidend minder boeiend vormgegeven en bewandelt een kaal, onafgemaakt pad. Mark Hamill speelt gelukkig best energiek, maar kan het eindgeheel niet redden.
Bij elkaar komt dat neer op een 2,37*, afgerond naar boven. Zeker niet het slechtste dat je zult tegenkomen in het horrorgenre, maar van deze namen verwacht je toch echt een strakkere, griezeligere uitwerking. Niet alleen omdat Carpenter en Hooper echt wel goede dingen hebben afgeleverd, maar ook omdat je met alle concepten die je hier uitwerkt simpelweg veel meer kan aanvangen.
Belachelijke film en een belabberde toevoeging aan de loopbaan van regisseur Tobe Hooper, die werkelijk geen idee leek te hebben wat hij met deze onzin aanmoest. Night Terrors gaat dan ook helemaal nergens over, buiten een naïef (en slecht geacteerd) hoofdpersonage dat in Egypte gebukt gaat onder gewelddadige dromen. Om een of andere reden is Marquis De Sade een hoofdthema, terwijl zijn aanwezigheid amper voor originele insteken of spannende momenten zorgt. Robert Englund mag de rol dan wel invullen, maar het eindresultaat zit dichter tegen een Freddy Krueger aan met een gekke pruik en een flinke dosis witte schmink. Het is dat de soms lompe aanpak van Hooper wat praktische momenten met zich meebrengt en de omgeving er wel sfeervol uitziet, anders was dit onding nog verder door het ijs gezakt.
Ietwat flauwe horrorthriller met een lelijke stilering en een belachelijk concept, waarin een rode kledingstof de boel op stelten zet. Regisseur Tobe Hooper is vooral slimmer omgegaan met de marketing van I'm Dangerous Tonight, want in werkelijkheid zijn de aanwezigheden van Anthony Perkins en R. Lee Ermey zeer miniem. Gelukkig loopt het verder wel vlot en wil het bizarre gegeven soms aanstekelijk werken, maar het problematische is vooral dat iedereen het erg serieus neemt. Spannend of dreigend wordt de film nooit, dus waarom de makers niet hebben doorgepakt op de nodige fun is me een raadsel. Het levert een relatief vermakelijk, maar weinig memorabel geheel op.
Regisseur Tobe Hooper wilde dit project al lang realiseren en snoept dan ook volop van de extra centjes die hem zijn toebedeeld. Invaders from Mars valt op dankzij de creatieve, gedetailleerde decors en de voorliefde naar praktische effecten. Het brengt je als kijker gedeeltelijk afleiding van het erg slechte acteerwerk, waaronder de volwassenen die aliens proberen te imiteren en de onovertuigende verschijning van Karen Black. Enkel Hunter Carson scoort op dat gebied nog een voldoende, die vooral gebukt gaat onder de houterige dialogen die hem zijn gegeven. Verder werkt vooral de eerste helft van deze film niet al te best, voornamelijk omdat het mysterie nogal duidelijk wordt weggegeven en er weinig spannende dingen aan de hand zijn. Wanneer Hooper overstapt op de tweede akte, pakt hij door met grootschalige actiemomenten, fijne omgevingen en een lekker tempo.
