Logboek

Koud kunstje voor regisseur Joe Carnahan om met beperkte middelen een erg ongeremd en vermakelijk verhaal op het scherm te toveren. Ook Stretch vangt je aandacht snel door zich volledig te storten in de vreemdheid van de omgeving. Patrick Wilson is uitstekend gekozen in deze gebalanceerde hoofdrol en wint het eigenlijk (te) gemakkelijk van zijn eigenzinnige tegenpolen. Het spijtige is toch dat Carnahan te lang bezig is met de humor, die eigenlijk niet al te treffend is. Een beetje lachen om schaars gekleedde outfits en het nabootsen van karikaturen, het niveau ligt in Stretch niet bepaald hoog. Gelukkig zit de vaart er verder goed in en kent het een visueel aantrekkelijke afwerking, al zet Carnahan de beste scène (introductie van Wilson) in de eerste minuten neer.

Flauwe bedoening. Een volledige film waarin personages moeten zien om te gaan met een tragische situatie en zichzelf steeds dieper in de problemen werken. Het onbegrip spat er soms vanaf, aan de andere kant bouwt regisseur Veena Sud wel een interessant vraagstuk op in de zin van hoe je dit zelf zou aanpakken. Joey King en Mireille Enos acteren echter matig, maar Peter Sarsgaard doet het goed. De sneeuwachtige omgeving is verder best treffend, al vangen de makers er weinig mee aan in de vorm van atmosfeer. The Lie eindigt sterk, maar de aanloop is te zoutloos en oninteressant om dat te ondersteunen. Het is allemaal weinig memorabel, eigenlijk zeer typerend voor dit niveau thriller.

Regisseur Paul Greengrass gaat wederom aan de haal met een waargebeurde gebeurtenis, maar zoals wel vaker bij zijn films wordt het allemaal nogal gedramatiseerd afgewerkt. Uitgebreide spektakelscènes van een bus die door brandende omgevingen rijdt en steeds op het nippertje weet te ontkomen, erg oprecht komt The Lost Bus niet over. De acteerprestaties van zowel Matthew McConaughey als America Ferrera zijn gelukkig sterk en er hangt een fijn tempo in de film. Sommige achtergronden worden visueel ook knap in beeld gebracht, ondanks het veelvuldig grijpen naar de computer. Het is allemaal te sensationeel om echt te raken, maar boeiend en compleet genoeg. Zeer half resultaat dus, zoals wel vaker bij dit soort projecten is de aanloop stiekem beklijvender dan de gebeurtenis zelf.

Degelijk langspeelfilmdebuut van regisseur en hoofdrolspeler Curry Barker, die hiermee een goede voetnoot zette voor zijn kwaliteit. Enigszins gehinderd door het budget, waardoor het allemaal qua spanning niet echt van de grond komt. De doorgedrevenheid van Barker en Cooper Tomlinson om een origineel, onvoorspelbaar verhaal op papier te zetten gelukkig wel. Het eerste halfuur knalt goed door, maar eenmaal alle verrassingen uit de hoed zijn getoverd neemt Milk & Serial spijtig genoeg weer gas terug. Alsof er geen tijd meer was om de klus te klaren. Goed acteerwerk trouwens, zeer doelbewuste personages. Altijd een plus.

Een interessant gegeven staat hier voorop; daarmee is dit project iets noemenswaardiger dan de gebruikelijke prul waar Scout Taylor-Compton tegenwoordig in komt opdagen. Regisseursduo Levan Bakhia en Beqa Jguburia is echter veel te lang bezig met de aanloop, terwijl het inkleuren van de personages niet veel verder komt dan de gebruikelijke typetjes in dit soort omgevingen. Eenmaal de registers dan open gaan wordt de spanning enigszins verhoogd, maar tot echt grafisch geweld of een originele ontknoping komt het niet. Wat rest is een cast die zijn/haar best doet en een atmosferische omgeving die niet opkan tegen de algemene matigheid.

Op conceptueel vlak kan je als liefhebber enigszins om de matigheid heen kijken, maar The Sand is uiteindelijk niet veel meer dan het gebruikelijke brolwerk. Slecht geanimeerd monster steekt af en toe zijn tentakels uit het zand terwijl de personages hopeloos doen alsof ze er heel bang van zijn, het is regisseur Isaac Gabaeff niet bepaald gegeven wanneer het op de spanning moet aankomen. Gelukkig is de aanloop tamelijk kort en vloeit er links en rechts nog wat bloed. Het creatuur onder de korreltjes wordt bovendien redelijk mysterieus gehouden, al heb je niet het idee dat je veel hebt meegemaakt eenmaal het avontuur ten einde is.

Roemeense horrorfilm die eigenlijk nergens in weet op te vallen, buiten de doorgedreven en buitensporige acteerprestatie van regisseur en hoofdrolspeler Adrian Tofei. Hij trommelt daarnaast een cast op die ook daadwerkelijk de uitdaging aan wil gaan, maar het futloze verhaal en de doelloze uitkomsten zitten het gebeuren behoorlijk in de weg. Binnen een project met dit goedkope formaat zou je bovendien denken dat je ergens in moet uitschieten, maar helaas is Tofei daarvoor te veel met zichzelf bezig. Scènes die eindeloos lang doorgaan en vooral Tofei's totaal oninteressante, onophoudelijke monologen zitten het potentiële succes in de weg. Als enige vorm van bloedvergieten, atmosfeer of inhoud dan ook wegblijft is er niet veel meer over.

Onheilspellend mysterie van regisseur John Carpenter met een kort formaat, zodat de focus noodgedwongen op de juiste dingen moet liggen. In dat opzicht was deze griezelserie helemaal niet zo'n slecht idee en had gerust nog wel even door mogen gaan, maar zover mocht het helaas niet komen. In ieder geval is Cigarette Burns geregeld best sfeervol en onvoorspelbaar, helaas enigszins in de weg gezeten door de tegenvallende acteerprestaties van Norman Reedus en de overige leden. Veel te zwaar aangezet en daarmee weinig boeiend. Als dan eenmaal het hek van de dam is kan Carpenter bovendien niet doorpakken, waardoor het einde eerder als een aanfluiting voelt dan een doeltreffend crescendo.

Belachelijke film die eigenlijk niet kan worden vergeleken met het eerste deel, buiten de personages om. Kurt Russell doet zijn best om het figuur van Snake Plissken vorm te geven met een boel oneliners en lompe actiemomenten, maar eigenlijk heeft regisseur John Carpenter zijn verschijning met de achtergrondbombarie allang gedegradeerd. Het is dat Escape from L.A. aanzienlijk meer plezier uitstraalt, met een boel over-de-topmomenten die eigenlijk best entertainend zijn. Ook de bombastische finale en een aantal volstrekt van de pot gerukte momenten zijn lollig, maar als Carpenter hoopt dat kijkers zijn vorm van satire enigszins serieus nemen, dan had hij zich beter aan een ander project kunnen wagen. De geanimeerde effecten zijn daarnaast sterk verouderd.

De iconische regisseur John Carpenter bevestigt mijn optiek dat kinderen niet bepaald de meest intimiderende tegenstanders zijn in horrorfilms, ook niet in Village of the Damned. Of het nu ligt aan het beperkte acteerwerk of de goedkope pruikjes, enige vorm van dreiging komt hier totaal niet van de grond. Carpenter pakt gelukkig tussendoor wel uit met enkele grootse, spectaculaire momenten die best aanslaan. Helaas is dat eerder op het gebied van puur entertainment dan enige vorm van sfeer of spanning, waardoor de potentie van de kern of het bronmateriaal allesbehalve gerealiseerd wordt.

Flauwe bedoening waarin de potenties van zowel Chevy Chase als regisseur John Carpenter niet worden gerealiseerd. In de basis is Memoirs of an Invisible Man een leuke oefening met geanimeerde effecten, maar de makers vangen er amper wat verrassends mee aan. Een middelmatig, voorspelbaar verhaaltje in combinatie met een vergezochte romance die totaal niet van de grond komt. Het is vooral wachten totdat de finale het tempo opschroeft en dat wordt nog wel aardig gedaan. Sam Neill is bovendien goed gekozen als tegenstander en het einde is sterk, maar tegen die tijd heeft Carpenter al een hoop potentieel verkwanseld.

Regisseur David Frankel keert na 20 jaar terug om een vervolg te breien aan zijn eigen creatie en besteedt wederom uitgebreid aandacht aan de modewereld. Dit keer zonder de carrièreopbouw van Anne Hathaway, want we zijn inmiddels natuurlijk een levensfase verder. In dat opzicht staat er dit keer wel een andere inhoud voor de kiezen, maar helaas met weinig originaliteit of enige verrassing. Hathaway speelt gelukkig nog altijd een uitmuntend hoofdpersonage en geniet veel bijval van zowel Meryl Streep als Stanley Tucci. Helaas moeten alle personages uiteindelijk het veld ruimen voor een aantal opvallende plotgaten, een niet al te treffende finale en een wat oubollige visuele opmaak. Daarmee haalt dit vervolg niet het niveau van het eerste deel en rechtvaardigt zijn bestaan eigenlijk onvoldoende, maar vermaken doet het nog altijd.

Vermakelijke en bij vlagen onheilspellende griezelaflevering waarin regisseur John Carpenter mag uitpakken met enkele goede effecten. De monstertjes zijn wat oubollig, maar een aantal moorden komen grafisch en expliciet voor de dag. Daartegenover staat wel dat Pro-Life enigszins doelloos en gebrekkig oogt op het vlak van sfeer, met een lelijk opgemaakte omgeving en een kaal ingerichte locatie. In dat opzicht moet Carpenter het vooral hebben van het mysterie en het korte formaat, die de kijker redelijk vlot begeleiden naar de finale. Echt overtuigen doet Pro-Life niet, maar kwaliteit is de iconische filmmaker nog altijd gegeven.

Vermakelijke, maar weinig originele sciencefictionfilm waarin regisseur John Carpenter lekker mag uitpakken met grootse, praktische effecten. Die zijn zeker geslaagd, denk maar aan de opmaak van de finale. Karen Allen is bovendien een fijn hoofdpersonage met betrokken en enthousiast acteerwerk, Jeff Bridges daarentegen geeft op iets te karikaturale en eenvoudige manier vorm aan zijn personage. De chemie tussen de twee komt nergens overtuigend van de grond en de gehele achtergrond voelt ook erg bekend aan, maar desondanks bouwt Carpenter een aardig avontuur op met genoeg gebeurtenissen om niet erg te vervelen.

Kale registratie van een spijtig genoeg niet al te boeiende Kurt Russell. Voor een passieproject vormt Elvis ook wel een ietwat inspiratieloos gebeuren vanuit regisseur John Carpenter. Gedetailleerd verteld met veel aandacht voor zowel de pieken als de dalen van Elvis, maar de theatrale dialogen, melodramatische gebeurtenissen en de weinig genuanceerde vertelling maken er geen al te sterke ervaring van. Een hoop van de minuten gaan op aan diverse muzikale vertolkingen, maar helaas nemen die nogal veel van de speelduur in beslag zonder visueel erg aantrekkelijk te worden. Een aantal bonuspunten voor het redelijke acteerwerk, maar de variant van Baz Luhrmann was dan veel geslaagder.

Overigens heb ik de versie van 170 minuten gezien.

Toch een fijn staaltje vakmanschap van regisseur Guy Ritchie, die hier wat meer de nadruk legt op het actiegebeuren. Het verhaal is nog altijd, net zoals in een boel andere projecten van Ritchie, sterk aanwezig. Veel motieven en acties worden verklaard, albeit vaak nogal gemakzuchtig. De eenvoud waarmee het personage van Eiza González haar doelen laat behalen is wel erg vergezocht en raakt enigszins verzwolgen onder het hoge tempo, maar Jake Gyllenhaal en Henry Cavill vormen een fijn duo en de professionele montage van Ritchie maakt meerdere actiemomenten mogelijk. Zeker de finale dendert lekker door, met doeltreffende editing, strak camerawerk en een fijne snelheid. Een leuk uitje in de bioscoop wat mij betreft.

Een vervelende hoofdrol en een bezopen verhaaltje, maar ten opzichte van zijn debuut heeft regisseur John Carpenter veel vooruitgang geboekt. Zeker het precieze, dynamische camerawerk is opvallend, dat samen met sterk gekozen filmverlichting meerdere keren voor een fijne atmosfeer zorgt. Hiermee tilt Carpenter een relatief simpel gegeven eigenhandig naar een hoger niveau, alhoewel het toch even mag duren voordat de spanning echt begint te werken. Naar het einde toe komt dat eindelijk los, maar dan wordt de kijker al even aan de tand gevoeld met het niet erg sterke middenstuk. Lauren Hutton wekt bovendien weinig voldoening of sympathie op, waardoor je niet vaak naar het scherm wordt getrokken.

Leuk om de oorsprong van de iconische regisseur John Carpenter te mogen aanschouwen en daarmee ook zijn liefde voor praktische effecten en fantasierijke concepten. Dark Star mist uiteraard in alle opzichten budget en oogt daarmee geregeld ongecontroleerd en vaak niet erg grappig, maar zeker de decors zijn best charmant en de inhoud durft out-of-the-box te denken. Over de cast valt spijtig genoeg weinig te bespreken, want tijdens het schrijven van deze recensie ben ik zowat iedereen weer vergeten. De meest opvallende gebeurtenis in dit project is de verschijning van de strandbalaliën, toch een aardig goedkope maar best lollige verschijning. Verder valt op dat Carpenter nog aan zijn editing moest werken, want er gaan een hoop sequenties veel te lang door zonder enige toegevoegde waarde. Daarmee is Dark Star een middelmatig, maar ambitieus begin van een beroemde carrière.

Oninteressant project met onbenullige hoofdrollen, ondanks het goede acteerwerk van zowel Thomasin McKenzie als Anne Hathaway. Eileen zwelgt in het aanmaken van excentrieke figuren die onbegrijpelijke acties verrichten, iets waar de naïviteit van de hoofdrol een goed voorbeeld van is. Meedoen met zware acties zonder een begrijpelijke aanleiding en jezelf zo in de problemen werken, waar de kijker door de afstandelijke gang van zaken ook niet veel sympathie voor kan opbrengen. Naar de finale toe worden de zaken iets duisterder, maar daarmee niet veel boeiender helaas. Gecombineerd met de levenloze stilering van regisseur William Oldroyd leek er aan Eileen geregeld geen einde te komen. Raadselachtig hoe deze grote namen zich hiervoor hebben laten vangen.

Simplistische actiefilm met een sullige rol voor Jackie Chan en een saaie rol voor Jennifer Love Hewitt, waardoor The Tuxedo tamelijk vroeg 0-2 achterstaat. Het zit regisseur Kevin Donovan ook niet bepaald mee dat zijn project het sterk moet hebben van speciale effecten, die inmiddels in het huidige jaartal zijn verouderd. Gelukkig kent het geheel wel een vlot verhaaltje en een niet al te ruime speelduur, met een finale die nog wel aardig wordt vormgegeven. De makers zijn ook niet bang om over de top te durven denken, maar de algemene visuele uitwerking laat te wensen over en de personages komen niet uit de verf.

Middelmatige rampenfilm met een groot aantal belachelijke momenten en oersaaie personages. Achter de schermen leek het met Deep Water soms wel een wedstrijd wie de meest houterige dialogen en vergezochte momenten kon bedenken. De vlotte regie van Renny Harlin is echter niet zozeer de schuldige, want zijn gevoel voor snelheid en een aantal degelijke effecten blijven overeind. De poging om enige vorm van diepgang mee te geven is daarnaast begrijpelijk, maar te voorspelbaar om te beklijven. Een grote misser is het moment van de vliegramp zelf, waarin het rondvliegende puin dat voortdurend iemand in het gezicht raakt eerder voor onbedoelde hilariteit zorgt dan intense urgentie.

Gevoelsmatig zit dit tweede deel wat dichter tegen het oorspronkelijke concept aan van de games, iets dat alle andere Mortal Kombat-delen maar niet voor elkaar leken te krijgen. Veel introductie is er gelukkig niet en daar heeft een universum als dit ook geen profijt van, maar helaas blijft regisseur Simon McQuoid eigenwijs pogingen doen om diepgang te brengen richting deze volstrekt achterlijke figuren. Op visueel vlak is het gebeuren daarnaast veel te afhankelijk van computereffecten en de voortdurend melodramatische momenten zijn een dooddoener voor het tempo. Niettemin nog altijd een aantal lekker brute moordpartijen, maffe gevechten en een lollige rol van Karl Urban. Toch erg zonde van alle semi-bekende namen die naast Urban worden opgezadeld met dit soort halfbakken, houterige dialogen. Geen topfilm, wel erg vermakelijk.

Het is blijkbaar een trend geworden om het laatste griezelhoofdstuk over een heel andere boeg te gooien binnen horrorreeksen. Het universum van The Strangers blijft zo hetzelfde, maar de personages worden een stuk psychologischer uitgewerkt. Regisseur Renny Harlin verwaarloost daarmee helaas de best stabiele spanningsboog van de voorgaande hoofdstukken en compenseert dit met erg weinig. Het bloedvergieten is niet hard genoeg, de finale is niet uniek genoeg en de algemene rek is er natuurlijk wel uit. Als het tweede deel al overbodig aanvoelde, dan doet deze film daar nog een schepje bovenop. Niettemin blijft Madelaine Petsch van hoge kwaliteit in een complexe hoofdrol en ontvangt ze goed tegengewicht van Gabriel Basso en de altijd betrouwbare Richard Brake. Visueel ziet het er verder ook wel verzorgd uit, maar we komen nu op een punt dat ik de reeks nog maar moeizaam kan verdedigen.

Ik kan me ontzettend ergeren aan mensen die de huidige generatie bestempelen als ADHD en kortzichtig, maar bewerkingen zoals The Addams Family zijn nu wel net het type films dat dit soort argumenten in de hand werkt. Wat bezielde regisseursduo Greg Tiernan en Conrad Vernon toch om dit soort infantiele onzin over zo'n formaat (en met dit concept) over het scherm uit te smeren? Zelden komt het voor dat zoveel grappen ineffectief en uitgeblust voor de dag komen, met een boel erbarmelijk geanimeerde personages en een hoop idioterie die voor inhoud moet doorgaan. Doelloos geschreven en ontdaan van passie. Veel wordt er ook niet mee bereikt, buiten het diskwalificeren van het iconische bronmateriaal om de gebrekkige concentratie van entertainment te voorzien.

Infantiel verhaaltje met grote acteurs en dure explosies, maar die kunnen in de verste vertes niet verhullen dat regisseur David Leitch hiermee zijn slechtste werk in tijden aflevert. Het lijkt wel alsof er binnen The Fall Guy niet eens een bepaalde vorm van urgentie of passie aanwezig is geweest om kwaliteit af te leveren, zolang het tempo maar hoog ligt en de bekende namen hun teksten krijgen. Ryan Gosling en Emily Blunt doen het niet onaardig, maar worden kinderlijk en eenvoudig vormgegeven. Het zijn geen figuren die een speelduur van 125 minuten rechtvaardigen. Ook het mysterie wordt halfbakken en ondoordacht neergezet, voor zover het überhaupt aanwezig is. Enkele massamomenten worden aardig in beeld gebracht en uiteraard maakt het concept een aantal gave stunts mogelijk, maar dat zijn de voornaamste en vrijwel enige pluspunten in dit nogal futloze gebeuren.

Leuk concept, maar regisseur Jason Reitman is niet de juiste man om dit soort omgevingen vorm te geven. Eerder iemand voor de wat rustigere, directe verhalen die op het grote doek worden uitgebracht. Zo verzandt Saturday Night nergens in de stressvolle, boeiende ervaring die het wel poogt te zijn. Een hoop grote namen bij elkaar waartussen niemand echt weet op te vallen en een heleboel grappen die halfbakken worden uitgevoerd. Nicholas Braun is bovendien een miscast als Andy Kaufman en naar het einde toe heb je als kijker amper de indruk dat dit nu zo'n zware dag geweest moest zijn. Niettemin blijft het idee best aanstekelijk werken en zorgen de vele gebeurtenissen ervoor dat het ook nergens echt saai is.

Toch een halfje eraf na herziening. Het concept blijft goed gevonden, maar wordt door regisseur Casey La Scala zo melodramatisch en halfbakken uitgewerkt dat er weinig lol aan te beleven is. Zeker de tweede helft loopt over van mensen die emotionele monologen tegen de camera aan lopen te drammen, vaak zonder toegevoegde waarde behalve extra onnodige speelminuten. The Remaining moet het veel duidelijker hebben van de rampenscenario's en die worden binnen dit formaat aardig gebracht, maar de hoogtepunten zijn allemaal al voorbijgekomen in de eerste helft. Slecht geacteerd ook trouwens, sommige castleden lijken werkelijk geen idee te hebben wat voor personages ze eigenlijk moeten spelen.

Een bijzonder project voor regisseur Ben Wheatley, die zich eens in de zoveel tijd plots volop waagt aan popcornentertainment. Normal is gelukkig wat unieker binnen zijn soort, met een verhaal dat andere paden durft te bewandelen en daar ook risico's voor neemt. Bob Odenkirk speelt bovendien een uitstekende hoofdrol en na een kleine 45 minuten gaan de remmen los en trakteert de kundige regie van Wheatley je op genoeg spectaculaire momenten. Zeker de massamomenten werken erg goed, maar ook de sneeuwachtige en donkere omgeving wordt fraai in beeld gebracht. Een beetje jammer dat het een moment mist dat er écht tussenuit springt, maar verder zeer vaardig uitgewerkt.

Uitgesponnen, maar stabiele herinterpretatie van regisseur Lee Cronin op The Mummy. Met de originele films waarin Brendan Fraser destijds kwam opdagen heeft dit geheel weinig te maken, want Cronin is toch vooral met zijn eigen ding bezig. Dat werkt zeker goed in de eerste helft, met een onheilspellende opbouw, goed acteerwerk en een mysterie dat aardig in leven wordt gehouden. Een opvallend moment is wanneer Shylo Molina en Billie Roy 's nachts wakker worden en rondrennende geluiden horen in het huis. Dat soort akelige scènes zijn de stukjes waar deze film het van moet hebben, maar helaas blijven die aardig spaarzaam. Cronin compenseert dat voor een hele lange tijd met een gedetailleerd en doordacht verhaal, maar schiet in het laatste uur dan toch uit de bocht met een clichématige en veel te sensationele uitwerking en daaropvolgende finale. Daarbinnen verliest een figuurtje als dat van Natalie Grace alle dreiging en dat is jammer, want er wordt qua budget veelvuldig uitgepakt met bijzonder grootse en smerige effecten.

Weinig verrassende, geregeld oninteressante televisiefilm die eigenlijk alleen opvalt door de bekende castleden. Knap van regisseuse Denise Di Novi dat ze namen als Katherine Heigl en Rosario Dawson heeft weten te strikken, want met het script zelf zal ze dat vast niet voor elkaar hebben gekregen. Unforgettable is dan ook een erg voorspelbaar verhaaltje met een clou die er dik bovenop ligt en toch de volledige speelduur nodig heeft voordat alle personages op een enkele lijn zitten. Oersaai gestileerd en zoutloos gedirigeerd, met enkel profijt van de redelijke acteerprestaties van de ervaren cast.

Fijn en creatief werkje vanuit Aziatische makelarij. Exit 8 profiteert van het mysterieuze concept en gelukkig neemt regisseur Genki Kawamura ernaartoe een gebrekkige aanloop. Dat blijkt de goede keuze te zijn, want erg boeiend worden de voornaamste hoofdpersonages niet neergezet. Voorspelbare achtergronden die niet profiteren van extra speelminuten. Het idee zelf is duidelijk de absolute winnaar en blijft (ondanks het best trage tempo) altijd boeien. Onheilspellend neergezet en op een manier gefilmd dat de kijker zelf ook enigszins wordt uitgedaagd om met de situatie mee te denken. Uiteindelijk mag het duidelijk zijn dat de rek er een beetje uit is wanneer het kind ten tonele verschijnt, maar dat drukt de pret gelukkig niet te veel.

Creatief griezelwerkje met uitmuntend camerawerk. Dat blijkt broodnodig, want regisseur Kirill Sokolov doet er werkelijk alles aan om zijn actie van het scherm te laten spatten. Die momenten werken dan ook erg goed en combineren sterk met de fantasierijke decors en maffe ideeën. Jammerlijk is de geforceerde hoofdrol van Zazie Beetz, die veel te veel haar best doet om een mate van coolheid op te bouwen. Ook de overige bijrollen zijn nogal sterk aangezet en flauw, waardoor enige vorm van urgentie, dreiging of humor ver te zoeken is. In de finale schroeft Sokolov het tempo op, maar kan niet langer meer verhullen dat alle verrassingen en goede ideeën zo'n beetje zijn ingezet. Al bij al doet het wat denken aan een bloedigere, maar minder geslaagde variant van Boy Kills World.

Regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett is inmiddels al even van de Scream-reeks afgestapt en neemt de toebedeelde ruimte gretig in. Het levert toch wat extra creativiteit op die door deze twee namen overtuigend wordt omgezet naar vlot griezelentertainment, al is de rek er met dit concept al snel een beetje uit. Gelukkig is Samara Weaving weer teruggekeerd, die de laatste jaren toch een van de betere Scream Queens is geworden. Overige rollen zijn ook humoristisch en vlot genoeg, al mist de bruutheid en de durf van de horror zelf een beetje. De finale is weer wat grotesker, maar de opbouw laat toch te wensen over. De stilering oogt bovendien erg braafjes en eenvoudig, wellicht een teken dat Radio Silence een beetje gemakzuchtig is geworden.

Alle lof naar de achtergrond en doorgedreven passie van regisseur Francis Ford Coppola om dit megaproject gepast neer te kunnen zetten. Het mag altijd worden aangemoedigd wanneer makers diep in de bundel tasten om hun ambities op het scherm te kunnen zetten, maar desondanks is Megalopolis een ontieglijk saaie, chaotische bedoening. In de inhoud overvol, maar evenzeer bomvol met karikaturale, slecht geacteerde personages die geregeld weinig bijdragen leveren aan het verhaal. Toch is het gewoon de losse uitwerking van ideeën en de ietwat zoutloze stilering die ultiem roet in het eten gooien. De finale loopt over van mooie effecten en het project is zeker uniek, maar bleek niettemin een ware beproeving om helemaal uit te zitten.

Stabiele dramafilm met een keurige vertolking van Robert Aramayo als John Davidson, maar ik schrik toch wel van de bijzonder hoge beoordelingen. Wellicht dat de achtergrond goed meehelpt, maar de inhoud blijft redelijk braafjes en ontdaan van verrassingen. De veilige regie van Kirk Jones is daar primair voor aan te kijken, die op visueel vlak geen enkel risico neemt en zijn castleden evenals de inhoud het volledige verhaal laat doen. Naar het einde toe kent I Swear enkele ontroerende momenten, maar het merendeel voelde me toch te bekend en platgetreden aan. Dat neemt niet weg dat het allemaal zeer solide in elkaar gestoken zit, met sympathieke personages, genoeg gebeurtenissen en een fijn gevoel naar het einde toe. Het is ook zeker goed dat er aandacht komt voor dit soort concepten, dus ik zal dit soort projecten niettemin altijd blijven aanmoedigen.

Erg ambitieus debuut, maar helaas ook eentje met een veel te geforceerde en lompe agenda. Regisseuse Maggie Gyllenhaal grijpt naar allerlei insteken om het haarzelf extra moeilijk te maken, maar vergeet daarmee redelijk vaak een coherent geheel samen te smelten. The Bride! voelt geregeld aan als een excuus om zoveel mogelijk vreemdzinnigheid binnen een vergezocht concept op te roepen, helaas komt het merendeel ervan over als interessantdoenerij. De volledige vertolking van Jessie Buckley als Mary Shelley is daar het grootste voorbeeld van, aangezien het een ongekend aanstellerige aanwezigheid vormt. Gelukkig ziet het er verder op visueel vlak sfeervol uit en is de chemie tussen Buckley (als de bruid dan) en Christian Bale sterk aanwezig. Er zit bovendien genoeg verhaal in om zo'n brede speelduur te rechtvaardigen, maar toch voorkomt Gyllenhaal niet om het allemaal rondom het einde te laten ontsporen. Toch achtergebleven met een wat bitter gevoel.

Lompe, maar geinige komediefilm die vooral excelleert binnen de eerste helft met een boel droge grappen. Een titel als Spaceballs laat elke liefhebber bovendien al vroeg zien wat hij of zij kan verwachten van de inhoud, en erg serieus is dat natuurlijk niet. Bill Pullman, Rick Moranis en Mel Brooks spelen daarbinnen degelijke rollen en gaan goed op in de chaos van de achtergrond; andere personages zoals dat van Daphne Zuniga zijn dan weer wat zwakker vertolkt. De grootste valkuil van dit soort parodiefilms blijft toch wel dat de lol er op de helft zo'n beetje vanaf is en de makers niet veel meer kunnen ondernemen om enige frisheid op te bouwen. Spaceballs is daar ook slachtoffer van, maar kijkt gelukkig verdienstelijk weg en is niet bang om met geld te smijten.

Chaotische, oubollige mengelmoes van allerlei genres waarbinnen Patricia Arquette een erg matige rol speelt. Een veel te geforceerde verschijning binnen een toch erg serieuze omgeving, waardoor bepaalde insteken al vroeg in het verhaal niet bepaald matchen. Gabriel Byrne is eigenlijk de enige die een redelijk noemenswaardig figuurtje speelt en regisseur Rupert Wainwright houdt het mysterie aardig in leven, maar de finale is niettemin redelijk ridicuul en de speciale effecten die worden ingezet ogen verouderd. In geen opzicht kan ik enige vorm van liefde voor het vak opmerken, waardoor Stigmata zichzelf kenmerkt in absolute matigheid.

Vermakelijke film die natuurlijk meteen doet denken aan Kind Hearts and Coronets. Een concept dat vlekkeloos wordt uitgevoerd met dank aan een gebalanceerde, keurige hoofdrol van Glen Powell. Zijn postuur leent zich niet altijd voor dit wat sullige personage, maar toch gaat hij goed op in het verhaal. Vanaf dat punt brengt regisseur John Patton Ford een gezellig vlotte, onderhoudende komediethriller die helaas vaak te lang stilstaat bij randzaken. De volledige verschijning van Margaret Qualley is daartussen ook onnodig. Weinig toevoeging en vooral te clichématig met de excentrieke vormgeving. Dankzij de vlotte montage blijft het allemaal wel boeien, maar na enige tijd besloop mij als kijker wel een gevoel van veiligheid, een gevoel dat verraadt dat de makers niet bepaald op zoek waren naar risico's en altijd braaf de voorgetekende lijntjes hebben gevolgd.

Regisseur Josh Safdie is heer en meester wanneer het verhaal aankomt op een steeds verder escalerende situatie. Zijn bekende gevoel voor urgentie en frustratie zijn namelijk ook in Marty Supreme in volle gang te bekennen, waartussen Timothée Chalamet een uitstekende hoofdrol speelt. Zijn vuile, viezige maniertjes worden goed neergezet en de volstrekt onsympathieke persoonlijkheid zorgt op een vreemde manier dat je geboeid blijft kijken. Niettemin zijn sommige situaties wel erg vergezocht en de speelduur veel te lang voor een inhoud die helemaal niet zoveel om handen heeft. Je kunt ook niet erg veel spanning trekken uit het gegeven van pingpongen, dus de finale is ook niet geweldig te noemen ondanks de diepere lagen.

Hersenloos vermaak met dramatisch slecht acteerwerk en een heleboel personages die eigenlijk gewoon niet werken. Het is sommige leden daartussen nog wel vergeven (Oussama Ahammoud en Carré Albers hebben echt wel acteertalent), want ze krijgen niet bepaald veel bijval van de houterige, geforceerde dialogen. Regisseur Michael Middelkoop is gelukkig best enthousiast en brengt een hoop trucages met zich mee op het visuele vlak. Het geëxperimenteer met montage is fijn en de beeldvoering oogt kleurrijk en doordacht, maar de inhoud is zo gebrekkig dat het na enige tijd vooral een kwestie is van opboksen tegen een betonnen muur. Een aantal personages zijn daarnaast zo absurd ingekleurd dat er weinig voldoening uit te halen valt.

Horrorreeksen die zich naar zeven verschillende delen uitbreiden, zullen vast moeite ervaren met het neerzetten van een intelligent verhaal. Scream heeft altijd wel een poging gewaagd om ergens onverwachts uit de hoek te komen, maar dit nieuwste deel van regisseur Kevin Williamson draaft daarin wel heel ver door. De onthulling van de daders gaat nergens over, op deze manier zijn mijn buurman en zijn trouwe hond de daders in het volgende deel. Het heeft amper wat met het verhaal te maken en is er met de haren bijgesleept. Toch ziet het er allemaal weer gelikt en professioneel uit, waartussen ik Isabel May een goede hoofdol vind spelen. De terugkeer van Matthew Lillards aanwezigheid is ook zeker welkom en de massamoord in de bar brengt een aantal lekker brute hakpartijen met zich mee. In dat opzicht blijft het erg vermakelijk en vlot, maar eenmaal het verhaal dan voorrang moet krijgen, gaat het volledig mis. Persoonlijk smaakt mij dit beter dan de voorgaande twee delen, die in mijn optiek veel te opzichtig voor melodrama gingen.

De terugkeer van regisseur Christophe Gans beloofde vooraf veel goeds, maar het eindresultaat is helaas een nogal verwarrende, onoverzichtelijke mengelmoes van concepten geworden. Hier zijn er zoveel van dat het een onmogelijke opgave wordt om het gepast bij elkaar te krijgen, maar Gans blijkt die uitdaging met de volle overtuiging aan te gaan. Het levert een film op waar soms geen touw aan vast te knopen valt, maar die gelukkig nog altijd excelleert in het neerzetten van mooie omgevingen, creepy monstertjes en aardige ideeën. Jeremy Irvine past op deze manier goed in de hoofdrol, maar kan op zijn beurt weinig aanvangen met dit chaotisch gescripte personage. Gans kent gelukkig nog altijd een precies gevoel voor camerawerk en een voorliefde voor een prachtige fantasiewereld. Deze elementen vormen zowat de redding van de film, maar het is zonder twijfel duidelijk waarom het eindresultaat is overgoten met negatieve berichten.

Degelijk geacteerd en zeker qua look best sfeervol, maar Blackwater Lane verslikt zich in de finale volledig. Regisseur Jeff Celentano en scenarist Elizabeth Fowler profiteren allebei met een opvallend stabiele hoofdrol van Minka Kelly, die toch redelijk fris omgaat met dit uitgekauwde figuur. De omgeving is daarnaast ideaal en tussendoor wordt de spanning regelmatig onvoorzichtig, maar soms effectief opgebouwd. Eenmaal dan bekend wordt gemaakt wat er gaande is, verliest Blackwater Lane spijtig genoeg alle krediet. Veel te vergezocht en totaal ongeloofwaardig. Je vraagt je af waarom deze figuren toch zo ver gaan voor zoiets simpels. Niettemin nog bonuspunten voor een degelijk begin en de fraaie natuurlocaties.

Enthousiast geanimeerd en met de volle energie ingesproken, maar dit nieuwe hoofdstuk aan het Spongebob-universum kenmerkt zich vooral door het gebrek aan creativiteit waarmee dit soort films tegenwoordig worden gemaakt. De ideeën zijn namelijk compleet op, waardoor Plankton: The Movie en regisseur Dave Needham het vooral moeten hebben van wat droge grapjes tussendoor. Het niet-aanwezige verhaal verloopt verder best vlot en de finale is behoorlijk spectaculair, maar wellicht dat het zo langzamerhand tijd wordt om dit gegeven in de ijskast te stoppen totdat er weer betere concepten komen.

De herziening brengt vanuit mijn kant een toch wat mildere stemming, wellicht dat ik erg was beïnvloed door de algemene teleurstelling die destijds rondom dit project hing. Regisseur Sylvain White heeft namelijk van het opbouwen van atmosfeer wel kaas gegeten en lijkt bovendien door de studio enorm gehinderd te zijn om z'n eigen visie goed neer te zetten. In dat opzicht komt Slender Man best ver en zet een aantal ongemakkelijke, sfeervolle beelden neer die gecombineerd gaan met geconcentreerde en treffende cinematografie. De muziekkeuzes van Ramin Djawadi vormen daar de grootste duw in de rug, maar het nadeel van een film als Slender Man is toch vooral het befaamde figuurtje zelf. Deze gedaante kent namelijk een nogal belachelijke verschijning en boet daarmee beslist geen angst in. Eigenlijk voelt het gebeuren aan als een compleet ander verhaal waar dit figuurtje noodgedwongen bij is geschreven. Erg dwaas wanneer het aanwezig is en daarmee breekt dit geheel zichzelf af. Een voldoende zal het dan ook nét niet gaan krijgen.

Vermakelijke, maar ook teleurstellende genremix waarin een buitenaardse fungus de boel op stelten zet. Zeker op dit vlak pakt regisseur Jonny Campbell niet hard genoeg door, want het aantal praktische effecten blijft redelijk beperkt. Gegruwel ziet er zeker in de laatste akte wel tussen, maar niet gedurfd genoeg om de liefhebbers bij te blijven. Gelukkig zijn de twee hoofdpersonages sympathiek genoeg en worden ze degelijk neergezet door Joe Keery en Georgina Campbell. Qua inhoud blijft Cold Storage verder erg mager en mist er een gevoel van urgentie en dreiging, maar de beknopte speelduur leent zich voor effectief en hersenloos entertainment.

Degelijke kwaliteit van regisseur Corin Hardy, die vooral sterk weet uit te pakken met de expliciete geweldsbeelden. Een aantal moorden zijn namelijk opvallend creatief en een concept als deze leent zich natuurlijk als effectieve springplank om dat soort momenten mogelijk te maken. Het compenseert tot op zekere hoogte het nogal magere verhaal en de weinig innemende personages. Hardy ervaart in het bijzonder moeite met de opbouw van spanning en moet het dus hebben van individuele omgevingen die ertussenuit springen (denk aan die kermis). Finale is behoorlijk absurd, dus liefhebbers van de minder sensationele horrorfilms zijn hier op het verkeerde adres. Dafne Keen ziet er trouwens weinig doordacht uit met dat kapsel.

Het is regisseur en bekende YouTuber Mark Fischbach gegund om een eigen horrorfilm af te leveren, zeker als je het voor elkaar krijgt dat je debuut de meeste liters bloed ooit gemeten over de camera uitstort. Iron Lung is een film die alleen tot stand kan komen als de makers een overduidelijke passie dragen voor diens materiaal, en gelukkig is die er merendeels. Goed geacteerd door Fischbach die zichzelf de hoofdrol heeft toegekend en de neergezette wereld is intrigerend, alhoewel enigszins vergezocht en oningeleid. Naar het einde toe gaat het allemaal lekker los en mag de film uitpakken met een aantal overtuigende praktische effecten, maar het trage begin is echter wat ongelukkig in elkaar gestoken, zeker als je de achtergrond niet bepaald voorziet van enige context.

Zeer apart.

Maar dat is natuurlijk ook wel het kenmerk geworden van regisseur Yorgos Lanthimos. Kinds of Kindness vormt een ultieme uiting van creativiteit, waarbinnen het budget zich goed laat lenen tot het bemachtigen van een sterke cast en genoeg financiële middelen. Deze worden dan ook effectief benut, ook al werkt niet elk hoofdstuk even goed als het andere.

The Death of R.M.F. (3,0*). Een apart eerste hoofdstuk in deze lange film. Goed geacteerd door zowel Jesse Plemons als Willem Dafoe, maar aan de andere kant iets te geforceerd vreemdzinnig. De stilering van Lanthimos laat bovendien wat te wensen over, ondanks dat de aparte inhoud genoeg aandacht vergt van de kijker. Het mysterie wordt dan ook aardig in leven gehouden, alhoewel tegengewerkt door het wat kale einde.

R.M.F. is Flying (4,0*). De overduidelijke winnaar van Kinds of Kindness. Een bijna ideale mix van duistere inslagen, mysterieuze plotlijnen en bijgevoegde humoristische toetsen. Jesse Plemons en Emma Stone spelen erg sterk, maar het is vooral de inhoud die hier met de grote trofee zwaait. Het einde is wat afgeraffeld, maar doet weinig af aan de uitstekende en oncomfortabele opbouw. De humor is bovendien sterk geïmplementeerd.

R.M.F. Eats a Sandwich (2,0*). In tegenstelling tot het tweede hoofdstuk is dit spijtig genoeg de verliezer van deze anthologie, al zal dat wel het een en ander te maken hebben gehad met de absurd lange speelduur van deze film. Lanthimos gooit er veel vreemde ideeën tegenaan en bouwt een eigenaardige wereld op, maar buiten het donkere einde valt er hier weinig in te brengen. Hierdoor eindigt Kinds of Kindness ietwat bitter, maar de algemene kwaliteit is overduidelijk.

Bij elkaar is dat precies een 3,0*. Het zal wellicht voor Lanthimos een project zijn om zichzelf te testen, maar de ruime speelduur en het weinig innemende laatste hoofdstuk gooien roet in het eten.

Creatieve, kleurrijke sprookjesfilm met lichte griezeltintjes. Regisseur Bryan Fuller laat zijn visuele kunsten de vrije loop in Dust Bunny en dat levert een fijne genrecombinatie op met intrigerende personages. Zeker Mads Mikkelsen en de jonge Sophie Sloan vallen erg op, maar helaas kan Fuller het overkoepelende mysterie niet helemaal verhullen. Lang wordt in het midden gehouden wat nu precies de uitkomst is, maar in dat opzicht laat deze film zichzelf eigenlijk snel in de kaarten kijken. Naar de finale toe pakken de makers uit met wat actie, maar verslikken zich in de visuele effecten van het stoffige monster. Bepaalde aspecten van deze opgebouwde wereld worden ook enigszins verwaarloosd, maar zitten het plezier niet al te veel in de weg. Fijn werkje dat de ambitie van Fuller goed laat zien.

Zeer psychologische, bij vlagen boeiende dramafilm vanuit de handen van regisseur Yorgos Lanthimos. Een voorliefde voor vreemdzinnigheid is duidelijk en in vergelijking met zijn debuut heeft Alpeis ook meer inhoud, maar helaas laat de goedkope stilering nog altijd te wensen over. De abstracte, excentrieke personages zijn bovendien weinig innemend en niet al te sterk neergezet, waardoor het vooral vanuit de onvoorspelbare binnenlaag moet komen. Naar het einde toe pakt Lanthimos uit met wat verontrustende momenten, maar die zijn niet talrijk genoeg om de ietwat zoutloze overige aktes van de film boven water te houden.

Teleurstellend debuut van regisseur Yorgos Lanthimos, die later toch een aantal hele sterke ideeën op het grote witte doek wist te toveren. Kinetta is echter vooral bezig met het opbouwen van een afstandelijke, vreemde wereld die de meeste kracht na het eerste halfuur is kwijtgeraakt. Wat daarna volgt, zijn eindeloze herhalingen van volstrekt oninteressante personages die allemaal nogal weinig in te brengen hebben. Het acteerwerk is weinig opzienbarend en de visuele regie van Lanthimos laat ook te wensen over. Iedereen moet ergens beginnen, maar dit is mal doen om het mal doen en brengt dus weinig toegevoegde waarde.

Ondanks de algemeen lage beoordelingen herpakt regisseur Tobe Hooper zich sterk in dit tweede seizoen van de Masters of Horror. Zijn vorige werk Dance of the Dead was namelijk een aanfluiting, maar The Damned Thing excelleert in het neerzetten van een mysterieuze, dreigende atmosfeer. Dat er beperkte financiële middelen beschikbaar waren, uit zich spijtig genoeg in een wat levenloos opgemaakte omgeving, waar Hooper wel beter in had mogen investeren. De personages zijn daarnaast ook niet briljant geacteerd, maar de overkoepelende antagonist trekt je als kijker gemakkelijk naar het scherm toe. Tussendoor een aantal doeltreffend expliciete beelden en beklijvende massamomenten, Hooper laat hiermee zien de kunst van het filmisch dirigeren nog niet verleerd te zijn.

Regisseur Tobe Hooper levert een dwaze en volstrekt chaotische schets van een apocalyptische wereld, met nogal warrige ideeën en een gebrek aan inleving. Aan de ene kant ziet Dance of the Dead er namelijk erg modern en onaangetast uit; aan de andere kant stopt Hooper er af en toe een griezelconcept in om de kijker eraan te herinneren dat dit serieus bedoeld is als een vernietigde omgeving. Spijtig genoeg komen alle ideeën zeer beperkt tot uiting in dit geheel, met slecht geacteerde personages, lelijke visuele trucages en een finale die werkelijk waar nergens over gaat. Zelfs binnen de korte speelduur is hier amper een doorkomen aan.

Ik las sindsdien overigens ook het korte verhaaltje waar dit project op gebaseerd is. Ondanks de bekende schrijver (Richard Matheson) vormt dat onding een nog grotere uitdaging om gefocust doorheen te komen, dus eigenlijk zat Hooper vanaf het begin al met de gebakken peren.

Relatief overtuigend, zij het een braaf en voorspelbaar nieuw hoofdstuk in de carrière van Jason Statham. Regisseur Ric Roman Waugh is inmiddels ook aardig ervaren binnen de filmwereld, waardoor het juist een raadsel vormt hoe hij bij dit project uitkomt. Shelter is in alle opzichten bekend terrein en biedt de makers evenals de castleden weinig ruimte tot vernieuwing of creativiteit. Toch bewijst Statham zich nog altijd bekwaam met het uitdelen van klappen, trappen en stoten. Tussendoor wordt de kijker genoeg actie en tempo geboden om niet verveeld te raken, maar liefhebbers van originaliteit doen er beter aan dit project te mijden.

Sensationele horrorfilm. In mijn optiek totaal foutloos in het opbouwen van sfeer, ongemak en spanning, met een aantal buitenaards sterke acteerprestaties. Daarin dient een naam zoals Inde Navarrette natuurlijk als eerste benoemd te worden, die de kijker een gevoel van onophoudelijke dreiging oplegt en altijd een manier vind om de kijker angst aan te jagen. Zodra ze uit beeld is, zit je meteen met je handen in het haar over waar ze nu uithangt en wat ze aan het doen is. De slechts 26-jarige regisseur Curry Barker zelf is echter de grote winnaar en slaagt in een griezelmissie die maar weinig namen in het vak gegeven zijn. Obsession is voortdurend beklemmend en geregeld zelfs zenuwslopend. En waar concurrerende horrorprojecten zichzelf vaak naar het einde toe in de kaarten laten kijken, blijft deze film voortdurend vernieuwend, onvoorspelbaar en weliswaar origineel. De stabiele, ongeremde intensiteit van dit geheel is haast niet van deze tijd. Absoluut omvergeblazen en trillend de zaal uitgelopen. Onvergetelijk gewoon. Epische aanrader voor alle fanaten.