Logboek

Vreemde misdaadthriller met een goede opbouw en een teleurstellende pay-off. Regisseur Ken Sanzel zet in op de marketing van Nicolas Cage op de poster, ook al wordt zijn personage pas richting de tweede helft een daadwerkelijke meerwaarde voor de inhoud. Toch zijn het de eerste paar scenes die het meest weten te imponeren, met een fijne aanleiding en een kleurrijke sfeerzetting. Er wordt echter matigjes geacteerd en de personages lijken weggelopen te zijn uit een stripboek voor kinderen, maar Sanzel weet het allemaal best entertainend te krijgen en borduurt daar vrolijk op verder. De finale brengt vervolgens een fijne actiescene en degelijke cinematografie, maar daartegenover wordt er nogal krampachtig een poging gedaan om een intelligent verhaal neer te zetten. Dat wil helaas niet lukken en dan zijn alle extra minuten die dat met zich meebrengt een zware kost.

Simpele en totaal ongeloofwaardig opgezette thrillerfilm over een exotisch koppel dat in een redelijk absurde situatie terechtkomt, maar Allison Williams en Alexander Dreymon zetten alles op alles om dat overtuigend te brengen. Hun chemie komt er goed tussenuit en Horizon Line duurt nergens te lang, maar in de basis wil het niet erg imponeren. Spannend wordt het door de volstrekt onzinnige situaties nergens en er mist een grootse of gedurfde finale om het allemaal memorabel te krijgen. Het kijkt al bij al makkelijk weg, maar vormt popcornvermaak dat je binnen een aantal dagen weer kwijt bent.

Remake die redelijk braaf het verloop van de originele tekenfilm volgt en er tussendoor wat veranderingen aan toepast. Zo worden bepaalde figuren uit het verhaal geschreven en nemen andere personages een totaal andere rol in. Stitch zelf ziet er leuk uit in het "echte leven" en regisseur Dean Fleischer Camp brengt een aanstekelijk tempo, maar deze herbewerking brengt uiteindelijk weinig verrassingen en kent geen geweldige visuele innovaties. Buiten een lollige stunt met portaalwapens is er qua humor ook weinig te bekennen, maar uiteindelijk duurt het nergens te lang en vermaakt het in de basis meer dan prima. Liefhebbers zullen waarschijnlijk massaal het originele materiaal verkiezen.

Uiterst simpele misdaadthriller met een enthousiaste regisseur, die uiteindelijk op het vlak van kwaliteit simpelweg tekortschiet. De actiemomenten ogen rommelig in elkaar gezet, met onlogische montages en vaak lelijke zoom-ins die de adrenaline uit zo'n situatie volledig wegnemen. Acteerwerk is bovendien niet heel speciaal, maar Transit is verder wel lekker kort en kent een degelijke finale. Er rijden genoeg auto's in sneltreinvaart voorbij en onnodige plotwendingen worden gemeden, waardoor je als kijker garant staat voor snel vermaak. Regisseur Antonio Negret zou zichzelf er goed aan doen om de stilering van medecollega Wayne Kramer te bestuderen voor optimaal spektakelplezier.

Fijne en klassieke animatiefilm met een uitstekende chemie tussen de getekende personages. Uiteraard door regisseursduo Dean DeBlois en Chris Sanders van de nodige absurditeit voorzien, maar dat zit een menselijke kern gelukkig niet al te veel in de weg. Het figuurtje van Stitch is geregeld oprecht grappig en de droogheid van het geheel werkt aanstekelijk, ondanks dat het op animatietechnisch vlak niet heel veel vernieuwende invloeden brengt. Wat betreft de stemmencast is er bovendien bitterweinig te klagen, enkel Jumba en Pleakley zijn er een beetje over als komische inslagen. Finale mist ook een zekere vorm van spektakel, verder een bondige en vermakelijke Disneyfilm.

Nederlandse avonturenfilm die na een stabiel verloop volstrekt uit de bocht schiet in de laatste 10 minuten. Regisseur David Cocheret had namelijk voor een lange tijd de juiste toonzetting te pakken en kan daarbij rekenen op degelijk acteerwerk van zijn castleden. Erg spannend is Full Moon nergens, maar de inhoud brengt genoeg tempo en gebeurtenissen om niet te vervelen. De Thaise achtergrond zorgt bovendien voor een fijne, zonnige sfeer die goed wordt benut. Rondom de finale is er echter plots de drang om allerlei plotwendingen in het geheel te gooien, waarbij de castleden meer in een theatrale hoek worden gedrukt. Dat werkt vervolgens allesbehalve (dramatisch geacteerd) en vernietigt bovendien het gebalanceerde genrewerk dat daarvoor werd uitgewerkt.

Regisseur Dean DeBlois bouwt zijn eerste live-action klus op een animatiefilm die hij in het verleden onder hoede heeft genomen. Het zorgt ervoor dat deze herbewerking van How to Train Your Dragon op weinig verrassingen kan rekenen en zeker in de tweede helft enkele zaken onderbelicht laat. Op die manier is de relatie tussen vader en zoon wel heel snel overeind na de botsing en zijn de overige kinderen binnen één enkele nacht vrijwel probleemloos getraind om op een draak te vliegen, terwijl Mason Thames daar zowat de hele film voor nodig had. Op visueel vlak gelukkig erg spectaculair, zeker naar de finale toe. De draken lijken exact overgenomen te zijn uit de animatiefilm en hadden wat meer realisme kunnen gebruiken, maar niettemin vermaakt deze film met gemak en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen.

Thrillerfilm met goede castleden en een volle inhoud, maar daartegenover een onbevredigende tweede helft. Your Lucky Day wekt de indruk dat het toewerkt naar een explosieve finale, maar die komt er nooit volledig uit. Regisseur Dan Brown ontwikkelt daarnaast een gemiste kans door Angus Cloud relatief vlug om zeep te helpen. Op visueel vlak is het allemaal wat vlakjes, met een weinig energieke cameraman en standaard presentaties. Hierdoor komen zeker de actiemomenten makjes voor de dag en wil de spanning van de situatie nooit bevredigend naar voren komen. Gelukkig is het geheel bij vlagen onvoorspelbaar en wordt er door alle personages verdienstelijk geacteerd.

Heropleving van de oorspronkelijke televisieserie waarin regisseur Todd Phillips toch vooral zichzelf laat zien. De keuze voor Ben Stiller en Owen Wilson als hoofdpersonages bevestigt dat vervolgens en als Snoop Dogg komt opdagen in een bijrol is het feest compleet. Gelukkig is de regie aardig vermakelijk en brengt een wereld naar voren die soms best lollig wordt uitgewerkt. Verhaal is daarnaast simpel maar doeltreffend en het acteerwerk is zeker niet onaardig. Het jammerlijke is dat er iets te veel nadruk wordt gelegd op humor die niet echt werkt. Het is allemaal wat flauwtjes en weinig memorabel, waardoor je het eindresultaat waarschijnlijk erg snel kwijt bent.

Volstrekt chaotische uitkomst van een productie die de speelduur oorspronkelijk op 300 minuten had staan, maar waarin flink geknipt is. Dat blijkt uit het eindresultaat van Da Hong Zha, waar de rommeligheid hoogtij viert. Het verloop springt haastig van het ene perspectief naar het andere, zonder die afwisseling natuurlijk over te laten komen. Bruce Willis is totaal misplaatst als Jack Johnson en neemt nergens de moeite om enige vorm van emotie of passie te tonen en zijn medecollega's doen het spijtig genoeg niet veel beter. Tussendoor zet regisseur Xiao Feng vol in op uitgesponnen bombardementen, maar ook die worden teniet gedaan door beperkte computereffecten. The Bombing haalt geregeld uit met explosieve gewelddadigheden die tot op zekere hoogte weten te boeien, maar verder is dit geheel amper te volgen en totaal van de pot gerukt.

Oorlogsfilm met een ambitieuze drang naar originele vondsten, maar die weten het geheel niet omhoog te tillen. Hart's War is vooral niet zo heel interessant en biedt weinig personages om wat voor te voelen. Bruce Willis speelt zeker niet zijn beste rol en Colin Farrell maakt een verloren indruk, alsof hij per ongeluk de verkeerde set op is gelopen. Regisseur Gregory Hoblit wisselt oorlog af met bombardementen en kleinschalige rechtszaken, zonder een stabiele balans te vinden. De dramatiek is niet aangrijpend genoeg, de maatschappijkritiek krijgt te weinig ruimte, de actiescenes zijn vooral te lomp en de rechtszaak kent een weinig opwindende uitkomst. Hoblit heeft wel een fijn gevoel voor cinematografie, want het kamp krijgt een doeltreffend koude uitstraling. De makers hebben bovendien getracht een onvoorspelbaar verhaal neer te zetten en dat kunnen soortgelijke films niet zeggen, waardoor het geheel nog wat bonuspunten weet te bemachtigen.

Flauwe Australische animatiefilm met creatieve wereldschepping, maar ook een nogal kinderachtige vormgeving van de personages. Veel randzaken zoals de verschijningen van Bunniguru en Egg worden onvoldoende uitgewerkt en de schurken zijn erg flauw, waardoor de maatschappijkritische onderlagen eigenlijk niet serieus te nemen zijn. Het stemmenwerk is bovendien niet al te best en de vormgeving van Arkie is dermate kaal dat het voor de kijker moeilijk is om meegevoerd te worden met diens avonturen. Bij vlagen is Scarygirl slim geschreven, maar verder vooral een film die je zo weer bent vergeten.

Amusante romcom van Nederlandse komaf, waarin specifiek Jamie Grant opvalt in een verfrissende hoofdrol. Regisseuse Anna van Keimpema en scenarioschrijver Gerben Hetebrij maken het haar namelijk niet makkelijk met deze redelijk stijve dialogen, maar toch komt ze verfrissend natuurlijk voor de dag wat haar zeker in de tweede helft een stuk sympathieker maakt. Over het algemeen ontbreekt het de film aan wat chemie, verrassing en/of originaliteit, maar Happy Single vermaakt meer dan degelijk en ziet er op visueel vlak net wat beter uit in vergelijking met zijn Nederlandse concurrentie. Prima entertainment dus.

Brave sciencefictionthriller die wat uitwerking mist op het gebied van technologie. Eamon Farren doet het goed als robot, maar krijgt vanuit regisseur Spencer Brown te weinig mee om intimiderender over te komen. Hierdoor verliezen een hoop potentiële vlakken op het gebied van spanning snel hun kracht. Mark Rowley en Georgina Campbell doen het verder aardig als koppel en T.1.M. vermaakt als film meer dan degelijk, maar het verloop is uiteindelijk toch te voorspelbaar en mist wat durf om memorabel te worden. Misschien had het Brown goed gedaan om nadrukkelijker op zoek te gaan naar een stabiele sfeerzetting, die komt binnen dit geheel namelijk onvoldoende voor de dag.

Degelijke monsterfilm met meer nadruk op de dramatiek en minder op de verwoesting van steden, ondanks dat er ook hiervan genoeg tussenzit. Specifiek de soundtrack van Naoki Sato valt op, met een ideale combinatie tussen spanning en epische tonen. De regie van Takashi Yamazaki valt vooral op binnen het visuele aspect, met bijzonder grootse verwoesting voor een redelijk kleinschalig budget. Niet alle ontploffingen zijn even overtuigend, maar gezien de beperktheid van de middelen komt het goed voor de dag. Minder is het acteerwerk evenals het nogal dik aangezette sentiment. Er zijn een hoop personages die allemaal te energiek zijn en daardoor niet al te serieus kunnen worden genomen. Ook het nogal melige, overbodig mierzoete einde zit een ruimere voldoende in de weg. Niettemin zeer degelijk, al zie ik niet al te veel verschil in kwaliteit met Hollywood.

Op animatietechnisch vlak een zeer indrukwekkende film met een doeltreffende soundtrack, maar daar zijn de meeste complimenten wel mee gegeven. Mutant Mayhem profiteert namelijk beslist niet van de vervelende en infantiele humor, die vervolgens ook niet profiteert van de zeer matige stemmencast. Vooral de jonge schildpadden slagen er niet in hun aanwezige en enthousiaste personages toepasselijk te voorzien van overtuigend stemmenwerk, het oogt geregeld zelfs amateuristisch. Er wordt ook wat energie gemist in het verloop, want ondanks de prachtige animatie zit er soms weinig vaart in. De finale is gelukkig weer wat grootser, maar duurt te kort om echt te beklijven.

Goed geacteerde, maar eenzijdige biografische dramafilm waarin het personage van Cailee Spaeny centraal staat. Het verhaal wordt exclusief vanuit haar kant verteld, waarin Jacob Elordi nadrukkelijk negatief en impulsief wordt afgeschilderd. Het is vanuit regisseuse Sofia Coppola een nogal makkelijke manier om dit verhaal in te kleuren, maar het maakt niettemin op soms pijnlijke manier duidelijk dat het leven van Priscilla Presley beslist geen pretje was. Spaeny en Elordi acteren uitstekend en geregeld zitten er een aantal indrukwekkende momenten tussen, maar het grootste (inhoudelijke) gedeelte van Priscilla voelt leeg, kaal en ietwat doelloos aan. Het gebrek aan spanning doet de film integraal de das om, maar de visuele regie van Coppola oogt niettemin ervaren. Ik mis persoonlijk wat diepgang in het kader van waarom Spaeny's personage al die miserie zonder pardon laat toestaan.

Weinig boeiende opvolger van Dwayne Johnsons misdaadactiefilm, waarin Kevin Sorbo zijn stokje mag overnemen. Helaas vormt hij, net als een hoop overige randfiguren, een niet al te boeiende vervanging. Regisseur Tripp Reed kiest voor eenzelfde soort aanpak als de eerste film, met een verdord en leeg stadje die als achtergrond wordt gebruikt om Sorbo zijn zwetende, viezige criminelen van de straat te laten schieten. Een aantal actiescenes zijn daarbinnen redelijk explosief en er zit wel degelijk een bepaalde inhoud in, maar voor de liefhebbers wordt er weinig verrassing of vernieuwing geboden om actief zijn of haar aandacht te rechtvaardigen.

Romantische komedie van Italiaanse komaf, waarin een hoop maffe personages en gebeurtenissen elkaar in sneltreinvaart passeren. Het is niet problematisch dat regisseur Cristiano Bortone nadrukkelijk de luchtigheid opzoekt, maar het zorgt er wel voor dat de humor er nogal kinderachtig mee voor de dag komt. Veel personages doen onbegrijpelijke dingen die in geen enkel opzicht te rechtvaardigen zijn, om ze vervolgens binnen de volgende scene met een sympathieke laag te presenteren. Het acteerwerk is enthousiast en het duurt allemaal niet te lang, maar de lompe humor zit de subtiele onderlaag dermate in de weg dat je er als kijker weinig voldoening uit kunt halen.

De trage en onheilspellende aanloop is aanzienlijk interessanter dan het ontluikende griezelconcept, ondanks de nadrukkelijk originele benadering vanuit regisseuse Thea Hvistendahl. Helaas trapt ook zij in de bekende horrorvalkuil waarin originaliteit vooral tot uiting komt via een extra traag tempo en een grote dosis dramatiek. Het acteerwerk is capabel genoeg om dat goed te begeleiden, maar het zeer trage camerawerk toont niet genoeg (heel weinig zelfs, soms kijk je namelijk minutenlang naar een smerig gebouw in een buitenwijk) om dat visueel gepast te ondersteunen. De muziekkeuze is verder soms beklemmend, maar raakt na 30 minuten uitgewerkt. In de opvolgende 60 minuten slentert de film heel langzaam voorwaarts zonder noemenswaardige hoogtepunten en langs veel personages die kampen met allerlei oninteressante randzaken. Het pletten van dat konijntje is luguber genoeg om de kijkers uit hun dutjes te wekken die ze ongetwijfeld gaan doen na het zien van de voorgaande minuten.

Ambitieuze dramafilm met fantasierijke inslagen, waarmee regisseur Mike Flanagan duidelijk aangaf iets anders te willen proberen dan griezelscenes. The Life of Chuck bestaat uit drie hoofdstukken die elkaar in niet-chronologische volgorde opvolgen, waartussen het eerste hoofdstuk veruit het beste hoofdstuk vormt. De film begint namelijk apocalyptisch en mysterieus, waardoor de kijker meteen met een onvoorspelbare wereld wordt geïntroduceerd. Dat weet voor enige tijd te boeien, maar daarna gaat de film over in dik aangezet sentiment dat enkel opleeft met uitgesponnen danspasjes. Het acteerwerk is niet briljant, de muziekkeuze ligt er te nadrukkelijk bovenop en de vertelstem voegt wel heel weinig toe. Een aantal keren zoekt Flanagan naar de originaliteit, maar die laag wordt eigenlijk te beperkt benut. De eerste 40 minuten en wat aardige stukken tussendoor zorgen niettemin voor een nipte voldoende.

Een aantal schaarse actiescenes en een goede hoofdrol van Hayden Christensen zorgen voor de benodigde pluspunten, maar veel meer heeft First Kill niet te bieden. Een nodeloos vol verhaal (doorspekt met clichés), een onovertuigende bijrol van Bruce Willis en een weinig enerverende finale zijn daar voornamelijk voor aan te kijken. Het gaat allemaal van hot naar her zonder hoogtepunten en de beste scenes heb je na 20 minuten al gehad, maar gelukkig is deze film van regisseur Steven C. Miller niet te lang en bij vlagen best entertainend. Toch zijn de verwachtingen aanwezig dat je het verloop van dit geheel na één enkele week alweer helemaal kwijt bent.

Stijlvolle actiefilm met een goede afloop na het chaotische productieproces. Het is per bron onduidelijk of regisseur Len Wiseman of Chad Stahelski de grootste invloed hebben gehad qua leiding, maar Ballerina komt er beter tussenuit dan de John Wick-films. Ana de Armas is dan ook aanzienlijk overtuigender dan Keanu Reeves in de hoofdrol en de film kent grotendeels interessantere locaties. Alhoewel het verhaal in de eerste helft nog een beetje op gang moet komen, loopt de tweede helft daarentegen over van fijne en stilistische geweldsdelicten die elkaar erg lekker opvolgen. Het maakt dat Ballerina een feestje is om te volgen en voortdurend wel een manier vindt om de kijker geboeid te houden. Erg veel voegt dit hoofdstuk niet toe aan het bestaande universum, maar aangezien het altijd meer om wereldschepping dan inhoud ging maakt dat weinig uit.

Melige film met weinig komische precisie, maar wel een hoop lompe momenten die positief uitpakken. Regisseur Kevin Smith heeft duidelijk aanleg voor dit genre en zet vol in op cameo's en parodie. Dat maakt van deze Jay and Silent Bob Strike Back soms een vermakelijk geheel, maar aan de andere kant een film die te veel inzet op één specifieke vorm van humor. Jason Mewes is op die manier bij vlagen onuitstaanbaar als Jay en kent eigenlijk maar een enkel trucje in zijn komische arsenaal, namelijk het vulgair verwijzen naar vrouwelijke lichaamsdelen. De kinderachtigheid slaat soms echt alles, maar als Smith de focus op zelfspot plaatst heb je af en toe toch een lollige film voor de kiezen.

Volstrekt zielloze misdaadfilm met eindeloos gezever over alles en nog wat. Totaal oninteressant in beeld gebracht door regisseur Steven C. Miller, die een nogal wisselvallige loopbaan kent met een sterke neiging naar de negatieve kant. Marauders is in ieder geval één van zijn minste films, zeker aangezien hij zich tot dusver niet heeft bewezen met het vertellen van verhalen. Het gaat allemaal maar door en de gebeurtenissen die zich opstapelen zijn allesbehalve boeiend. Stop daar een hoop (veel te veel overigens) personages met zeer beperkte inbreng qua talent aan toe en je hebt een film die veel te lang doorgaat en eindeloos lijkt te duren. Een behoorlijke uitdaging om doorheen te komen.

Regisseur Wes Anderson komt op de proppen met een film die minder doelloos oogt dan zijn vorige project. The Phoenician Scheme is bij vlagen erg grappig en vormt een opvallend gewelddadige film voor Andersons doen. Niet dat dit geheel verder overloopt van bloedvergieten, maar het zorgt wel voor een onverwachte inslag binnen een regiecarrière die al enige tijd een herhaling van zetten laat zien. Zoals verwacht is het visuele aspect van deze film op-en-top verzorgd, met piekfijn camerawerk, kleurrijke decors en genoeg detail. Castleden doen het evenzeer erg goed, de enige die te weinig ruimte krijgt om haarzelf te laten zien is Scarlett Johansson. Michael Cera daarentegen speelt zowat de rol van zijn leven in een bijzonder komische verschijning. Een sensationele finale vormt vervolgens de laatste rechtvaardiging voor een sterke voldoende.

Vergezocht tienerverhaal krijgt een absurde invulling en dat vormt uiteindelijk de redding van deze film. Regisseuse Emma Seligman zet vol in op een onvoorspelbaar verloop en is bij vlagen niet bang om de grenzen op te zoeken, ondanks dat Bottoms geregeld nog verder had mogen gaan. Specifiek het acteerwerk is degelijk en Rachel Sennott valt positief op. Dat neemt echter niet weg dat zeker het eerste halfuur volgepropt zit met nogal kinderachtige en dik aangezette humor die zelden effectief is, maar daarna lijkt Seligman haarzelf gelukkig opnieuw uit te vinden en kantelt de film naar een voldoende. De finale is leuk gevonden en vormt de kers op de taart, het overige verloop van het geheel wisselt tussen infantiele onzin en originele vondsten.

De agenda van regisseur Michael Kampa is niet bepaald subtiel, want een blind paard kan ook wel zien dat Broken Halos een religieuze film is. Gelukkig komt dat wel met een aantal aanstekelijke plotwendingen en een verhaal dat niet bang is om inspiratie uit het fantasierijke te halen. Kampa ervaart echter weinig steun vanuit zijn cast, specifiek Brad Benedict maakt een slechte indruk met deze redelijk kale acteerprestatie. Een gebrek aan expressie en oprechtheid doen zijn rol de das om en ook de overige personages missen charme om te beklijven. Heel spannend wil het bovendien niet worden, maar het is allemaal best onvoorspelbaar en duurt niet te lang. Filmtijd kan slechter gespendeerd worden.

Melige komediefilm met acteurs die hun lompe rollen maar al te goed begrijpen. Will Ferrell en Zach Galifianakis zijn werkelijk uitstekend gekozen om deze personages op zich te nemen en schmieren er op los. Het levert onder de regie van Jay Roach een aantal oprecht grappige scenes op die zich gelukkig niet bezighouden met een rempedaal. Enkele momenten zitten tegen het onvergetelijke aan, met name de "babypunch" is briljant. Het overige restant van de film is wat flauw en de bijpersonages maken allesbehalve indruk. Roach mist wellicht wat ambitie om meer uit dit geheel te halen, maar voor nu vermaakt het in ieder geval zonder moeite.

Tot driemaal toe raast er een tornado over wat landschappen en huizen, maar helaas zijn die beelden verspreidt over een relatief brede speelduur van 108 minuten. Een werkelijk onbegrijpelijke lengte voor zo'n clichématige en voorspelbare rampenfilm. Regisseuse Lindsay Gossling maakt een vreemde keuze door de dramatiek te laten overheersen binnen een film die toch echt een tornado breed op de marketing heeft staan. Het acteerwerk is daarbij niet onaardig en de verwoeste decors ogen gedetailleerd, maar verder is 13 Minutes vooral oninteressant en zo van je netvlies verdwenen. De titel verwijst in ieder geval naar het aantal minuten die wél de moeite waard zijn, waarmee het grootste probleem van dit project duidelijk wordt en dat zijn de overige 95 minuten.

Oninteressante avonturenfilm over een groepje onstabiele mensen die met elkaar vast komen te zitten in een grot. Wat zou er dan vervolgens toch mis kunnen gaan? Het verloop van Cave laat zich al snel raden, maar de plotomschrijving is vele malen spectaculairder dan het gebeuren dat je uiteindelijk krijgt. Regisseur Henrik Martin Dahlsbakken kiest zijn locaties fraai en perst daar de benodigde sfeer uit, maar uiteindelijk zit je als kijker niettemin opgezadeld met een hoop donkere beelden waarin een aantal zaklampen krampachtig heen en weer bewegen. Het acteerwerk is niet onaardig, maar geen van de castleden slaagt erin meer uit hun personages te halen. Cave is daarmee in de essentie een saaie film met een pijnlijk sensatieloze wending. Het eindcijfer is er dan ook naar.

Regisseur William Friedkin heeft veel kwaliteiten getoond in zijn loopbaan binnen de filmindustrie, maar The Hunted mist toch een hoop om boven zijn betere werk uit te komen. Tommy Lee Jones en Benicio del Toro zijn niettemin goed op dreef als tegenpolen en bereiken samen een innemende finale, maar de opbouw daarnaartoe mist te veel spanning en/of sfeer om gepast te beklijven. The Hunted oogt bovendien ongebalanceerd, aangezien de tweede helft aanzienlijk minder explosief voor de dag komt dan de eerste helft. Van alles vliegt bijvoorbeeld de lucht in tijdens de opening, maar soortgelijke beelden krijg je daarna niet meer te zien. Friedkin wekt daarmee de indruk dat zijn budget tijdens de productie was opgeraakt, maar gelukkig duurt het allemaal niet te lang. Zeker niet zijn beste werk, aan de andere kant niet zijn slechtste werk.

Goed geacteerde en enthousiast gefilmde vechtfilm met een gezonde verdeling tussen dramatiek en actie, ware het niet dat dit soort films in het verleden honderden keren zijn gemaakt. Regisseur Jonathan Entwistle brengt het allemaal gelukkig op een luchtige wijze en hoofdrolspeler Ben Wang kan een rake klap uitdelen, maar het jammerlijke is dat alles nogal voorspelbaar wordt opgezet en met Jackie Chan en Ralph Macchio te nadrukkelijk mikt op nostalgie. De gevechten zijn daarnaast rijkelijk aanwezig, maar vrijwel allemaal te kort om echt te beklijven. Sympathiek is het allemaal wel, maar lang bijblijven zal het daardoor niet.

Vermakelijke feelgoodfilm vanuit Franse bodem, waarin regisseur en hoofdrolspeler Franck Dubosc goed weet waar hij heen wil gaan. Erg ambitieus is deze Rumba la Vie niet, maar dat is natuurlijk niet altijd een vereiste binnen dit soort werelden. Het acteerwerk kan er zeker mee door en de chemie tussen Dubosc en Louna Espinosa is aanstekelijk, maar de clichématige inhoud biedt spijtig genoeg iets te weinig verrassing. De finale bevat bovendien een gemiste kans door de wedstrijd of een ander competitief alternatief niet met een tweede kans over te doen, waardoor het einde toch wat dromerig wordt afgemaakt. Prima materiaal voor een simpele middag, veel meer pretendeert deze film niet te zijn en is het dan ook niet.

Teleurstellend "laatste" hoofdstuk van de bekende spionagereeks, waarin ellenlang wordt opgebouwd naar een doeltreffend spectaculaire finale. Vergeleken met het vorige deel lijkt regisseur Christopher McQuarrie aanzienlijk meer moeite te hebben om de balans tussen de inhoud, spektakel en thrillerelementen te verdelen. Zo is het volledige eerste uur, ondanks de broodnodige inleiding, tamelijk inwisselbaar. De personages zijn niet heel boeiend en de relatie tussen Tom Cruise en Hayley Atwell is vooral uitgesponnen. Daartegenover zitten een aantal onderhoudende actiemomenten verstopt, die helaas te schaars worden verspreid over een lange duur van 169 minuten. De scene waarin Cruise en Esai Morales (die in deze film wordt gedegradeerd tot clichématige basisschurk) elkaar te lijf gaan in twee propellervliegtuigen is indrukwekkend, maar dat vormt dan ook zowat het enige grootse hoogtepunt van de film. Inslagen met potentie zoals "The Entity" zijn wel aanwezig, maar worden onvoldoende benut.

Goed geacteerde misdaadthriller die in de opzet een beetje doet denken aan een onafgemaakte variant van een Quentin Tarantino-film, vooral gekenmerkt door een lengte die 2 maal zo kort is als dergelijk materiaal. Veel scenes kennen daarmee een lange opbouw die vervolgens bij een korte geweldsexplosie uitkomt, maar regisseur John Stalberg Jr. en zijn scenarioschrijvers zorgen er voor dat de inhoud altijd intact blijft. Bad Hombres kent weinig verrassingen in de uitwerking, maar ziet er goed uit en boeit vooral door het innemende acteerwerk van specifiek Hemky Madera en Thomas Jane. De verschijning van Tyrese Gibson wordt nooit helemaal goed gerechtvaardigd, maar niettemin vormt dit al bij al fijn genrewerk met een doeltreffend compacte duur.

Rommelige horrorfilm met een enthousiaste regisseur achter de camera, maar ook een zeer ondermaats in elkaar gezet scenario. Wanneer het op bloedvergieten aankomt levert Cradle of Fear dubbel en dik, want ondanks het microbudget zitten er een aantal smerige en onbehaaglijke beelden in deze film. De castleden doen er daarnaast alles aan om enige emotie in het geheel te betrekken, maar de meeste leden kennen genoeg een chronisch gebrek aan acteertalent. Specifiek Dani Filth oftewel “The Man" levert een treurige wanvertoning af als moordenaar die klaarblijkelijk erg intimiderend moet overkomen. Regisseur Alex Chandon kiest er soms voor om daadwerkelijke onthoofdingen en porno te tonen, wat verraadt dat de makers geregeld uit waren op "edgy content" en niet zozeer op kwaliteit. Voor liefhebbers van grafisch geweld een aanrader, verder is het allemaal vooral een totale productiechaos.

In tegenstelling tot de volgende film van regisseur Matt Palmer is zijn langspeelfilmdebuut Calibre aanzienlijk serieuzer en totaal anders qua toonzetting. Het tempo loopt trager en er is meer aandacht voor de omgeving, helaas niet voor de omgevingen met de meeste potentie op visueel vlak. Specifiek het mistige bos wordt amper in beeld gebracht, terwijl daar de meest noemenswaardige scenes zich afspelen. Het acteerwerk van Jack Lowden en Martin McCann is overtuigend, maar het scenario van Palmer betrekt veel te weinig om ze gepast in een speelduur van 101 minuten te rechtvaardigen. Tijdens de eerste 70 minuten is er eigenlijk heel weinig aan de hand (buiten een heftige opzet) en wanneer het tempo opgeschroefd lijkt te worden in het laatste halfuur neemt de film relatief snel weer gas terug. Het resultaat is soms sfeervol, maar mede door eerdergenoemde punten vooral een teleurstelling.

Realistisch opgezette dramafilm uit Denemarken, die het vooral moet hebben van de vraagstukken die het zijn kijkers oplegt. Regisseur Jacob Thuesen beheerst zijn camera-opmaak goed en zorgt daarmee voor een doeltreffend sombere filter over zijn beelden heen. Toch zijn het Troels Lyby en Sofie Gråbøl die voor de meeste pluspunten zorgen met diens uitstekend gecontroleerde acteerwerk en daarmee een aanzienlijk deel van de goede beoordeling binnenhalen. De finale is uiteraard logisch en daarmee wat voorspelbaar, maar wordt niettemin uitstekend benut. Anklaget brengt weinig vernieuwing, maar staat in de basis zonder zorgen als een huis.

Regisseur Jaume Collet-Serra weet zich wel raad met dit soort simplistisch opgezette thrillerfilms, aangezien het niet de eerste keer is dat hij zich in deze vaarwateren bevindt. Carry-On is in de opzet erg eenvoudig en dat is wellicht ook wat een film als deze vermakelijk houdt. De kijker hoeft weinig na te denken en kan deze film gewoon over zich heen laten komen, maar daardoor kent het gebeuren weinig verrassingen en echt spannend wil het ook niet worden. Het acteerwerk is verder prima, maar het duurt allemaal wel erg lang voor deze gebrekkige inhoud. Bijrollen zoals die van Theo Rossi zijn bovendien veel te theatraal om serieus genomen te worden.

Regisseur Wes Anderson blijft een vakman binnen zijn industrie en daardoor is ook Asteroid City weer een uiterst verzorgde en gedetailleerde film. Dit keer alleen met een wat minder ambitieuze inhoud en meer focus op de mafheid van de desbetreffende wereld. De sciencefictionelementen worden vooral ingezet als ondersteuning van de komedie, die dankzij de goed presterende cast best effectief voor de dag komt. Echter is het allemaal ook wat aan de droge kant, waardoor de tweede helft eigenlijk een beetje stilvalt. Anderson heeft zijn films in het verleden beter afgeleverd en deze film voelt daardoor eigenlijk te bekend en veilig aan, maar het ziet er allemaal wederom prachtig en creatief uit.

Vermakelijke, maar ook een ietwat flauwe en weinig ambitieuze komediefilm met romantische insteken. Regisseur Marco Petry gooit enige vorm van inhoud overboord en zet zich vol in op het concept en de maffe personages die daarbij komen kijken. Helaas zijn dat geen personages die zichzelf maar een moment onderscheidend kunnen opstellen. Ondanks de soms absurde gebeurtenissen ademt Blame the Game daarmee een nadrukkelijk been-there-done-that gevoeltje uit. De castleden vallen daar niet voor aan te kijken (want die leveren enthousiast werk af), maar de humor evenals het verloop van het verhaal bieden simpelweg te weinig verrassing. Gelukkig is het allemaal binnen een oogwenk weer afgelopen dankzij een gezond tempo.

Regisseur J.A. Bayona levert een technisch knap gemaakte film af met indringend camerawerk en overtuigende make-up. Society of the Snow slaagt erin om de kou voelbaar te maken voor de kijker, ook al schieten de scenarioschrijvers in hoog tempo door alle gebeurtenissen heen. Er zijn zoveel verschillende personages in deze film dat het voor de kijker moeilijk is om een stabiele band met het verhaal en dus hun situatie op te bouwen. Daarmee maakt het gebeuren zelfs met een speelduur van 144 minuten een wat onafgemaakte indruk, maar het ziet er zeer fraai uit en heeft terecht een aantal filmprijzen in de wacht gesleept.

Regisseur Stefano Sollima keert weer terug naar zijn eigen authentieke omgeving met een nieuwe misdaadfilm, maar had dat wellicht beter niet moeten doen. En als hij zich toch genoodzaakt voelde om weer een Italiaans verhaal te vertellen, dan had hij Adagio beter links kunnen laten liggen. Er gebeurt binnen deze wereld amper iets, als kijker moet je van geluk spreken dat er drie kogels uit verschillende handwapens komen elke 60 minuten, want dan gebeurt er tenminste nog wat. Pierfrancesco Favino en Toni Servillo acteren uitstekend en de visuele vormgeving oogt zeer professioneel, maar Adagio is vooral een uiterst traag, saai en uitgerekt eindresultaat. Zonder twijfel Sollima's minste film.

Amusante verfilming van het R.L. Stine's boekmateriaal, dat zich natuurlijk perfect leent voor een slasherfilm die de zaken voor de verandering simpel aanpakt. Het is bijna verfrissend om te zien hoe men nog geld overheeft voor (horror)films die in de basis eigenlijk amper ambitie kennen en vol mikken op het fungehalte. Prom Queen profiteert van degelijk acteerwerk en genoeg bloedvergieten, al gaat dat natuurlijk gecombineerd met een boel genreclichés en een ietwat brave vertelling. Het einde slaat eigenlijk nergens op, maar het vermaakt allemaal binnen de korte speelduur zeer aardig en verdient stiekem een wat guller gemiddelde.

Een ambitieus scenario met een onvolledige en ietwat afgeraffelde uitwerking, daar valt deze film van regisseuse Lisa Joy goed mee te omschrijven. De gebeurtenissen lopen bijzonder snel van stapel en de inleiding is te kort door de bocht. De kijker wordt op die manier weinig rechtvaardiging geboden om iets te geven om de relatie tussen Hugh Jackman en Rebecca Ferguson, die overigens allesbehalve overtuigende rollen spelen. Een gebrek aan chemie is daar voornamelijk voor aan te kijken, maar met de beperkte ruimte die Joy ze geeft is dat ook niet heel vreemd. Reminiscence profiteert van een fraaie visuele invulling, genoeg creativiteit en een goede dosis onvoorspelbaarheid, maar dat is niet genoeg om dit project boven water te houden.

Zorgwekkende documentaire met een aantal schrijnende beelden en onthullingen. Ongelooflijk dat deze zaak zo lang ongemoeid door heeft kunnen gaan, maar gelukkig geeft regisseuse Gabriela Cowperthwaite veel ruimte aan de dieptepunten van deze industrie (die overigens natuurlijk voor deze documentaire ook allang bekend waren, maar wellicht niet op de huidige schaal). Blackfish laat bij vlagen te veel aan interpretatie over en mikt erg nadrukkelijk op nostalgie en emotie vanuit de kijker, maar slaagt niettemin overtuigend in de basisopzet. De korte speelduur werkt bovendien treffend, zodat het beeldmateriaal weinig ruimte krijgt om een strak verhaal nodeloos uit te rekken.

Het team achter de marketing van Barbie, de castingbureau's en de makers die aan het visuele vlak van deze film hebben meegewerkt verdienen een dikke pluim, want regisseuse Greta Gerwig zelf maakt er een nogal melige boel van. Barbie is een uitzonderlijk kinderachtige film die eigenlijk helemaal niet op kinderen gericht is, maar de voorgekauwde manier van messaging maakt het ook voor de jongere doelgroep haast onmogelijk om niet te begrijpen waar de schrijvers op uit zijn. Gelukkig gaat dat gecombineerd met een fraaie en zeer creatieve vormgeving die kleurrijk van het scherm spat en vlot wegkijkt. De tweede helft is spijtig genoeg dermate lomp op inhoudelijk vlak dat Barbie toch een boel saaie momenten kent. Ryan Gosling solliciteert naar slechtste rol binnen zijn carrière en dat heeft niet zozeer met zijn acteerkwaliteit te maken, maar met de invulling van het weinig treffende scenario. Alles ligt er vooral te dik bovenop en de luidruchtige humor verzacht daar weinig pijn van. Margot Robbie doet het echter uitstekend binnen een zeer complexe hoofdrol.

De vormgeving van Tulip Fever is uitzonderlijk geslaagd, want het oude Hollandse sfeertje wordt goed naar voren gebracht. Treffende locatiekeuzes met geloofwaardige details (ondanks dat Engeland werd gebruikt als Amsterdam) zorgen ervoor dat de sfeerzetting goed overkomt. Het acteerwerk is daarnaast netjes, maar weinig castleden slagen erin hun rollen te voorzien van kleur. Daar is vooral het scenario voor aan te kijken, dat veel personages voorziet van een nogal oubollige invulling en te complexe dialogen. De inhoud is daarnaast niet al te boeiend, met een gebrek aan sensatie en rechtvaardiging om dit verhaal naar het grote doek te brengen. De ontluikende romantiek tussen Alicia Vikander en Dane DeHaan rekt het verhaal vooral nodeloos uit, terwijl het juist een centraal element vormt om het verhaal te kunnen vertellen. Het maakt van deze film een opgave om uit te zitten en naar het einde toe zal je mogelijk serieus moeite moeten doen om hier iets uit te onthouden.

Regisseursduo Appie Boudellah en Aram van de Rest brengen een hoop verschillende verhalen binnen een relatief kleine cirkel bij elkaar, waarvan het ene gedeelte werkt en het andere juist weer niet. Over het algemeen hebben de personages erg last van het ik-maak-domme-keuzes syndroom. Er zitten een hoop volstrekt onbegrijpelijke momenten in Liefde zonder Grenzen, albeit met acteurs die hun rollen overtuigend neerzetten en daar wat geloofwaardigheid mee scoren. Het vermaakt allemaal prima en het tempo ligt hoog genoeg, dat samen met een volle inhoud goed werkt. Het gebrekkige scenario en een weinig opvallende inmenging vanuit de regie zorgen echter voor een nipte onvoldoende.