Logboek

Belachelijk vervolg dat eigenhandig de term "Goedkoop scoren" naar een hoger niveau weet te tillen. Regisseur Godfrey Ho komt met een slap excuus aanzetten om de controversiële voorganger door te trekken naar een tweede hoofdstuk, dat vervolgens weinig tot helemaal niets brengt. Een aantal gruwelijkheden vallen natuurlijk op en de finale is erg bombastisch, maar de effecten zijn beneden alle peil en het acteerwerk lijkt met tegenzin uitgevoerd te zijn. Het gaat allemaal echt volkomen nergens over, maar tot mijn grote verbazing lijken de makers het uiterst serieus te nemen. Op zowel inhoudelijk als visueel vlak is Men Behind the Sun II een groot circus en zou compleet in de vergetelheid geraakt zijn als de voorganger niet zo gedurfd te werk ging.

Innemend oorlogsdrama met foutloos camerawerk. Regisseur Mikhail Kalatozov beschikt over een hoop kwaliteiten en vormt misschien wel één van de beste regisseurs die de klassieke jaren heeft voortgebracht. Enkel het acteerwerk is wat aan de theatrale kant, waardoor de dramatiek van het verhaal weinig indruk maakt. Dat is gelukkig snel vergeten wanneer Kalatozov overschakelt in de massascenes, met een aantal feilloze en werkelijk prachtige beelden. De finale is doeltreffend, de aanloop daarnaartoe kent spijtig genoeg wel een aantal dode momenten. Niettemin een zeer terechte deelnemer binnen de top 250.

Regisseur Lorcan Finnegan heeft uitstekend gevoel voor een aparte visuele vormgeving en zet daar maximaal op in. Hij profiteert bovendien van een ongeremde Nicolas Cage, die de laatste jaren hard op weg is naar een hoop mooie rollen achter elkaar. Dit personage is voor zijn doen wat onder de maat qua schrijfwerk, maar hij vult hem uitstekend in. Overige rollen doen het ook niet onaardig en de film ziet er goed uit, maar het verhaal ontspoort rondom de tweede helft totaal en vervalt in een mengelmoes van half uitgewerkte en niet al te interessante ideeën. Uiteindelijk gaat het eigenlijk echt nergens meer over, helaas volgt er dan nog een minuut of 50.

De Duitse regisseur Michael David Pate stopt een hoop vervelende, luidruchtige acteurs bij elkaar binnen een spookachtige locatie. Personages die dit soort omgevingen niet respecteren roepen natuurlijk nare dingen over zich af en Heilstätten is daarop niet de uitzondering. Het eerste halfuur vormt een typerende inleiding waarin het losse verhaal aan elkaar wordt gepraat, voordat Pate overgaat in vrijwel non-stop gespook. Een plotwending naar de finale toe is onverwacht, de locatie is sfeervol en tussendoor zetten een aantal effectieve schrikmomenten de toon, maar verder is het allemaal behoorlijk karig en niet heel sterk geacteerd. Er zijn simpelweg te weinig hoogtepunten te bekennen voor deze speelduur, waardoor de film vaak de neiging heeft om in te kakken.

Servische genremix die vooral opvalt door een aantal snoeiharde en opvallend grafische beelden. Zeker de tweede helft (als de meeste inleiding achter de rug is) bevat op die manier een aantal expliciete gruwelijkheden. Die laten een film als deze natuurlijk opvallen en dat blijkt broodnodig, want regisseur Mladen Djordjevic trekt weinig aandacht wanneer het op de overige vlakken neerkomt. Saaie personages en een van de pot gerukt verhaal vormen namelijk de inhoudelijke basis en die is bij lange na niet goed genoeg om een speelduur van bijna twee uur te rechtvaardigen. Geregeld lijken de makers bovendien doelbewust op zoek te zijn naar schokkende beelden en betrekken dan ook een hoop taboes, maar als dat het enige is waar je als kijker van onder de indruk moet raken? Overigens verdient de film wel bonuspunten voor een onvoorspelbaar verloop en een bij vlagen gedurfde uitwerking.

Veel lawaai, een hoop domme personages en geforceerde plotwendingen vormen de basis voor Siccîn, een horrorfilm van Turkse komaf. Regisseur Alper Mestçi creëert meer dan bijvoorbeeld de D@bbe-reeks deed, maar de uiteindelijke kwaliteit is niettemin matig. Slecht geacteerd met een boel figuren die onbegrijpelijke en naïeve keuzes maken. Er gebeurt wel een hele hoop waardoor de film tot op zekere hoogte altijd interessant blijft en de religieuze verklaringen zijn best boeiend, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Zeer matig begin van een serie die sinds dit jaar al 8 delen kent.

Boze misdaadfilm met een aantal schrijnende kritische lagen, maar ook een film die ondertussen allang is ingehaald door zijn leeftijd. Zowel de nasynchronisatie als het stoïcijnse acteerwerk zorgen voor weinig bijval en de visuele regie van Damiano Damiani ziet er verouderd uit. Een aantal keren beweegt de camera opvallend fraai met de beelden mee, maar die momenten zijn te schaars om het geheel doorlopend boeiend te krijgen. De makers hebben zeker wat te vertellen met The Most Beautiful Wife, maar laten op het vlak van filmische techniek niet genoeg (meer) zien waardoor het eindresultaat niet een heel interessant schouwspel vormt.

Regisseur Trey Edward Shults maakt indruk met zijn thrillerelementen en toont een aantal opvallend ijzingwekkende scenes binnen een geheel waar je het niet direct van zou verwachten. Op het vlak van visuele beelden scoort Hurry Up Tomorrow dan ook een ruim voldoende, met aandacht naar treffend camerawerk en oogstrelende belichting. Helaas boeit het inhoudelijke verhaal aanzienlijk minder, met een finale die eigenlijk te lang doorgaat en twee personages die niet voldoende worden uitgewerkt. In principe is de volledige eerste helft inwisselbaar en rechtvaardigt zichzelf onvoldoende, maar genoeg kwaliteit wordt niettemin afgeleverd voor een voldoende.

Oersaaie film over een verzameling aan minkukels die eindeloos doorratelen over allerlei onzin, waartussen regisseur Lukas Moodysson een soort verhaal probeert op te bouwen. Als komedie is het allemaal veel te flauw en als dramafilm ontbreekt er een ontroerende inslag. Enkel het perspectief van de jonge kinderen wil een beetje losbranden, verder is dit vooral eindeloos lang kijken naar verschrikkelijk vervelende personages die de kijker weinig rechtvaardiging bieden om geïnvesteerd te raken in hun wereld. Gemaakt en geregisseerd met veel visie en ambitie, maar het moet je liggen.

Zeer griezelige film over een toekomstvisie die binnen de hedendaagse tijden steeds minder ver weg is. Regisseur Mick Jackson brengt zijn mistroostige verhaal met een groots gebrek aan hoop bij vlagen bijzonder akelig in beeld, ook al wordt er beslist niet geprofiteerd van een matige inleiding. Het eerste halfuur bestaat vooral uit wilde speculaties over hoe zo'n gebeurtenis tot stand kan komen, maar met onderontwikkelde personages en matig acteerwerk kom je daar niet ver mee. Specifiek de tweede helft komt echter zeer overtuigend voor de dag, met een geslaagde weergave van deze ruwe en kille wereld. Niet voor tere zieltjes of kijkers die op zoek zijn naar vrolijkheid, want daar is Threads absoluut niet voor gemaakt.

Bijzonder entertainend zesde hoofdstuk dat de desbetreffende griezelwereld met een goed excuus tot leven weet te wekken. Voor zowel de reeks als voor de regiecarrière van Zach Lipovsky en Adam B. Stein vormt Bloodlines mogelijk het beste materiaal waar ze tot nu toe mee uit de hoek zijn gekomen. Uiteraard leunt het allemaal sterk op computereffecten die niet bepaald realistisch zijn, maar de lompe moordpartijen kijken fijn weg en het acteerwerk is netjes. De makers gaan bovendien opvallend grafisch te werk wanneer het op de USP van de film aankomt, in combinatie met voldoende creativiteit. Inhoudelijk is het allemaal wat slapjes, maar Bloodlines blijft niettemin elke minuut luchtig en vermakelijk.

Niet al te enerverend derde hoofdstuk van deze actiereeks, met een concept dat veel te veel tijd nodig heeft om eindelijk op gang te komen. Het acteerwerk is om te beginnen niet al te sterk en de inhoud is opvallend simplistisch in vergelijking met Firefight, dat wel degelijk probeerde om een bepaalde rode draad te creëren. Under Siege vormt min of meer een verzameling aan oninteressante personages die onder de voet worden gelopen door een team aan getrainde soldaten in een politiebureau. Alhoewel de knokpartijen en actiemomenten talrijk aanwezig zijn, weet regisseur Tony Giglio mede daardoor niet te overtuigen. Een aantal goedbedoelde plotwendingen tegen de finale aan ten spijt.

Regisseur John Hillcoat toont de gruwel in deze warme omgeving op een bijzonder pijnlijke manier, maar The Proposition is duidelijk op meer uit dan het exclusief tonen van geweld. Op die manier worden er een grote hoeveelheid aan personages geïntroduceerd die te beperkt worden ontwikkeld om een blijvende indruk achter te laten. Guy Pearce en Ray Winstone acteren niettemin goed en krijgen beslist geen makkelijke figuren toebedeeld, daarvoor een pluim. Hillcoat houdt de sfeer in de eerste helft bovendien stevig vast, maar introduceert teveel ridicule inslagen (zoals de verschijning van John Hurt) om dat voortdurend vast te houden. Tweede helft focust zich wat op meer gewelddadigheden, maar die nemen ook niet weg dat er nogal weinig perspectieven zijn om boeiend te vinden.

Veel verder dan een onheilspellend concept en mooie beelden van bewegend zand komt regisseur Hiroshi Teshigahara niet in deze oude klassieker uit Azië. De eerste 20 minuten zijn onvoorspelbaar en zetten potentie op voor een interessante voortzetting, die vervolgens niet meer komt binnen de daaropvolgende 127 minuten. Eiji Okada en Kyôko Kishida delen simpelweg een huis midden in de kuil van zand en lopen tegen diverse situaties aan die nergens boeiend weten te worden, ondanks de grote hoeveelheid lagen die hier worden neergezet. Er is wat meer volume te meten richting de finale, maar dat neemt niet weg dat de zeer ruime speelduur van deze film in slakkengang omging. Ik heb het gevoel dat het schriftelijke bronmateriaal veel meer te melden heeft.

Warm ingericht romantisch drama met een fijne focus om de desbetreffende Aziatische cultuur in beeld te brengen. Regisseur Kar-Wai Wong heeft oog voor de mooie plaatjes in Hongkong en maakt daar optimaal gebruik van. Dat weet het eerste kwartier goed te werken, daarna kakt In the Mood for Love eigenlijk een beetje in. Het belichte koppel wist me simpelweg niet te overtuigen en de romantiek kon ik ook niet voelen. Het suddert allemaal een beetje voort tot we bij een redelijk originele invalshoek in de finale aankomen, maar die kwam eigenlijk te laat. Ondanks een duur van slechts 98 minuten gaf deze film af en toe het gevoel dat er gewoon geen einde aan kwam.

Regisseur Joko Anwar laat zien dat hij over de juiste kwaliteiten beschikt om een sfeervolle en dreigende horrorsfeer op te roepen, maar laat dit te beperkt zien binnen een film die 117 minuten duurt. Siksa Kubur heeft dan ook vooral last van een te lang uitgespreide inhoud waarin specifiek het middenstuk niet weet te overtuigen. De personages zijn simpelweg niet boeiend genoeg en de hoogtepunten zijn te beperkt. Tussendoor wel enkele opvallend grafische beelden en een zeer overtuigende finale, die de film makkelijk een terechte voldoende toebedelen. Anwar is de juiste man voor deze wereld, maar doet zich er in de toekomst beter aan om zijn projecten wat compacter te maken.

Goedkope misdaadfilm met typerende helden en schurken die uiteraard lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Gelukkig wordt het allemaal best vermakelijk in beeld gebracht met genoeg tempo om nergens te vervelen. Erg origineel is het allemaal natuurlijk niet, maar toch vliegen er genoeg kogels in het rond. Gabriel Macht en Robert Patrick acteren prima, maar kunnen spijtig genoeg niet op tegen een redelijk belachelijke finale. Regisseur Benny Boom bewijst dat hij weinig affiniteit heeft met actiefilms gezien het gebrek aan techniek en testosteron, maar laat zijn film aan de andere kant nergens inkakken. Zo is Firefight vooral een resultaat dat weinig bereikt, maar ook niets weggeeft.

Groots opgezette Bollywoodfilm met een boel totaal van de pot gerukte actiemomenten die met zoveel overgave worden gebracht dat ze best vermakelijk zijn. Regisseur S.S. Rajamouli weet zich wel raad met epische schalen en houdt zich met Baahubali 2 dan ook geen moment in. Alles wordt met brede expositie en veel detail vormgegeven, met veel aandacht naar de (dik aangezette) ontwikkeling van de omgeving evenals de personages. Het spijtige is dat die personages behoorlijk ridicuul en vervelend zijn. Buitengewoon kinderachtig neergezet met een hoop volstrekt onbegrijpelijke daden vanuit figuren die klaarblijkelijk moeten overkomen (gezien hun royale status en “onvermogen” om een fout te maken) als grenzeloos intellectueel. Het hele middenstuk zit op die manier vol met dergelijke onzin die veel te lang wordt uitgesponnen, maar gelukkig volgt er uiteindelijk nog wel een in de positieve zin belachelijke actiescène.

Op een of andere wijze lijkt regisseur Roger Kumble zich wel comfortabel te voelen binnen dit soort sterk aangezette tieneromgevingen. After We Collided is op het gebied van romantiek dan ook niet bepaald subtiel of overtuigend, met twee personages die geen moment aanvoelen als echte mensen. Niettemin is het acteerwerk redelijk en ziet het er als geheel netjes uit op visueel vlak, maar erg serieus kan je dit scenario als kijker waarschijnlijk niet nemen. Bijrollen die worden ingekleurd door popsterren dragen daar vervolgens verder aan bij, maar toch blijft het allemaal op een vreemde manier best entertainend en dat levert natuurlijk bonuspunten op.

Regisseur Aleksey Balabanov brengt een rauwe en harde misdaadthriller op het grote doek met een duidelijke snaar. De kritiek van de makers wordt echter nogal plat en eenvoudig vormgegeven, met weinig onderbouwing of aanleiding. Naar het einde toe één enkele tekst met "gebaseerd op ware gebeurtenissen", maar daar kom je ondertussen niet ver meer mee qua overtuiging. De leiding van Balabanov is verder nogal kaal en ontdaan van details, waardoor deze wereld niet altijd even boeiend in beeld wordt gebracht. De rode lijn brengt dan ook weinig verrassingen, maar toch word je als kijker regelmatig wakker geschud met een aantal weerzinwekkende beelden. Die laten een film als Cargo 200 wel degelijk opvallen en het einde is sterk, maar dat is niet genoeg voor een voldoende.

Verrassend nieuw hoofdstuk binnen de superheldenwereld, waarin regisseur Jake Schreier op geslaagde wijze een aantal intrigerende personages bij elkaar weet te brengen. Specifiek Lewis Pullman geeft gestalte aan een zeer fijn figuur dat zichzelf tegen de finale aan ontpopt tot mogelijk de beste schurk die dit filmische universum heeft gebracht. De computereffecten zijn niet overal even geslaagd, maar de makers kleuren de film niettemin in met originele vondsten en genoeg overgave. Er ontbreekt uiteindelijk wat lef in de uitwerking (want Thunderbolts is iets te nadrukkelijk PG-13), maar dit is niettemin een positieve indruk voor wat de toekomst nog kan brengen.

Regisseur Tobe Hooper bewijst dat zijn niveau flink kan kelderen als hij niet het benodigde budget weet te bemachtigen, want Djinn is bij vlagen van wel erg treurig niveau. Een inhoud die nagenoeg niet te volgen is, samen met geforceerd en slecht acteerwerk zetten allebei namelijk vroeg de negatieve voetnoot voor wat komen gaat. Hooper kiest zijn locaties wel slim, maar weet desondanks geen vorm van spanning of dreiging op te roepen. Naar het einde toe gaat het allemaal volledig los qua gespook, maar tegen die tijd zijn de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk al afgehaakt vanwege een ontbrekende rode lijn.

De unieke benadering richting het geestenthema blijkt uiteindelijk niet veel meer te zijn dan een te lang uitgesmeerde gimmick, ondanks dat het zweverige camerawerk perfect in het conceptplaatje past. Regisseur Steven Soderbergh zoekt naar de originele invalshoeken, maar laat uiteindelijk vooral het inhoudelijke drama het woord doen. Helaas brengt dat voor de doorgewinterde filmliefhebber te weinig verrassingen, waardoor de saaiheid regelmatig toe begint te slaan. De wending naar de finale toe is gelukkig leuk gevonden en op visueel vlak oogt Presence bijzonder doordacht en verzorgd, maar een gebrek aan gebeurtenissen en tempo maken er uiteindelijk toch een ietwat taai geheel van.

De regie van David Slade helpt deze unieke combinatie tussen videospel en kijkfilm een geheel eind op weg, maar het inhoudelijke schrijfwerk is te slordig en onafgemaakt. Zeker richting het einde (dat letterlijk door de kijker wordt gekozen) beginnen de plotgaten tot aan het storende af op te vallen. Fionn Whitehead is daarnaast onovertuigend als naïeve hoofdrolspeler en wordt regelmatig overklast door de bijrollen. Bandersnatch bevat wat geslaagde vormen van humor en de interactieve communicatie met de liefhebber zorgt voor de benodigde kijkaandacht, maar daarbuiten komt het toch ietwat teleurstellend uit de hoek.

Uitstekende dramafilm met mysterieuze inslagen, waarin een bizarre plotwending de kijker redelijk beduusd achterlaat. Regisseur Denis Villeneuve verstaat zijn vak goed en bouwt een beklemmende en onveilige omgeving uitstekend op. De cinematografie van verwoeste straten en verdorde landschappen werkt erg goed en het acteerwerk is ver bovengemiddeld. Bij vlagen hangt de inhoud inderdaad met toevalligheden aan elkaar en op dat vlak vraagt het scenario van Wajdi Mouawad eigenlijk te veel van de kijker, maar niettemin blijft Incendies een indrukwekkend staaltje cinema met genoeg verrassingen en memorabele beelden.

Uitgekauwde horrorthriller met een aantal sfeervolle beelden en een uniek schepsel dat de boel flink op stelten zet. De uitwerking van regisseur Jerome Pikwane is niet bijster origineel en zeker de scènes waarin het jonge kind de kar moet trekken getuigen van weinig indrukwekkend beeldmateriaal (dat stemmetje kan echt niet), maar de donkere hoekjes en verlaten gangen zijn best efficiënt voor een competente sfeerzetting. Het acteerwerk is daarentegen niet geweldig, maar de finale komt met uitstekende beeldvoering en de cinematografie ziet er ondanks budgettaire beperkingen goed uit.

Uiterst oninteressant stukje filmgeschiedenis met een grootse verzameling aan nietszeggende personages die zeker tijdens het eerste uur volledig inwisselbaar zijn. Het weinig boeiende gezwets gaat in principe vanaf minuut 1 onophoudelijk door, met een opvallend agressieve voice-over in het begin en einde van de film. De boze taal die wordt uitgesproken bereikt eigenlijk een komisch effect en vormt daarmee een schaars pluspuntje binnen Os Fuzis. Niettemin een aantal fraai in beeld gebrachte scènes tegen de finale aan, maar die redden het project niet van een lage beoordeling.

Uitstekend geacteerde dramafilm over een aantal jongedames die door een zeer moeilijke politieke periode moeten komen binnen Algerije gedurende de jaren 90. Papicha levert op dat vlak een boze aanklacht tegen een extremistisch regime en gebruikt een aantal schokkende momenten om dat stevig te benadrukken. Toch is het ook de kleurrijke regie van Mounia Meddour evenals de zeer competente cast die de voornaamste pluspunten binnentrekken. Een hard einde maakt een bovengemiddeld cijfer vervolgens af, maar het eerste uur kampt niettemin met een gebrek aan hoogtepunten en een boel bijpersonages willen niet echt uit de verf komen.

De terugkeer van regisseur David F. Sandberg naar het griezelgenre pakt overtuigend en vermakelijk uit, met een doeltreffende voorliefde voor praktische effecten. Until Dawn profiteert van een onvoorspelbaar en uniek concept, ondanks de duidelijke invloeden naar het desbetreffende spel onder dezelfde naam. Inhoudelijk is het allemaal wat onafgemaakt en rommelig, maar eenmaal het kabaal loskomt zit je als liefhebber garant voor doordenderend entertainment. Genoeg variatie qua bedreiging, een hoog tempo en een aantal spannende sequenties rechtvaardigen het bestaan van deze film met gemak. Op visueel vlak ziet het er bovendien ook nog eens verzorgd uit dankzij overtuigende cinematografie en vlotte beeldvoering. Een wat beter uitgewerkte finale had wonderen kunnen verrichten voor een hoger cijfer, nu eindigt de film eigenlijk te abrupt.

Braziliaanse opvolger wordt evenzeer onder handen genomen door regisseur José Padilha en schiet sneller uit de startblokken, maar eindigt een heel stuk rustiger. De politieke inslag krijgt hier dan ook de voorkeur boven zowel de misdaad- als actiescenes. Links en rechts nog altijd een harde film qua geweld, maar het scenario lijkt een wat nadrukkelijkere poging te doen om de boodschap er dikker op te leggen. Door goed acteerwerk en een overtuigend neergezet wereldbeeld komt Padilha daarin een heel eind, maar uiteindelijk verzwakt het tempo te veel om dat sterk op z'n poten te laten landen. De regie is daarnaast beduidend rustiger en verliest daardoor wat van zijn rauwe en doeltreffende glans. Naast Wagner Moura worden een hoop bijpersonages bovendien gelimiteerd tot karikatuur of minieme invloeden. Tegen het einde aan zwakt de film te ver af om hetzelfde cijfer als het voorgaande hoofdstuk te bemachtigen, maar het blijft niettemin kwalitatief genoeg.

Technisch indrukwekkende dramafilm waarin vier verschillende verhalen worden benadrukt, die allemaal wel duidelijk voor een politiek doeleinde worden ingezet. Subtiel is Soy Cuba dan ook niet, maar met de zeer overtuigende leiding van regisseur Mikhail Kalatozov is dat gelukkig niet nodig. Onwaarschijnlijk knap camerawerk zet al vroeg in deze film de toonzetting en dat talent wordt nergens meer teruggeschroefd. Inhoudelijk is niet elk verhaal even goed als de ander, maar kijkers zullen hoe dan ook moeten blijven plakken voor het derde hoofdstuk. Dat wordt namelijk grandioos in beeld gebracht, met een aantal doeltreffend epische momenten. Qua dramatiek door matig spel van de castleden verder niet altijd overtuigend en de speelduur begint na enige tijd flink te wegen, maar dit soort cinema blijft niettemin een genot voor het oog.

Mysterieuze misdaadfilm waarin Jack Nicholson zowat de hele film op sleeptouw moet nemen, aangezien de regie van Roman Polanski veel druk neerzet op de schouders van de hoofdpersonages. Ondanks de zonnige inkleuring op visueel vlak is deze desbetreffende wereld namelijk niet heel interessant. Naar mijn inzien wordt de kijker onvoldoende geprikkeld om met de zaak mee te denken, ook al doen de castleden hun best om dit wel voor elkaar te boksen. Inhoudelijk gebeurt er genoeg, maar leunt toch iets te veel op toevalligheden waardoor het mysterie niet altijd even goed werkt. Het einde is sterk, maar laat eigenlijk te lang op zich wachten. Uiteraard een grote filmklassieker, maar Polanski heeft betere films neergezet.

Regisseur Jonathan Glazer profiteert van aparte en zeer effectieve geluidsbewerking binnen zijn nieuwste oorlogsproject, waarin de kijker vooral ongemak wordt aangejaagd met beelden die je eigenlijk nooit ziet. Dat is effectief gedurende het eerste halfuur, maar blijkt uiteindelijk vooral een gimmick die niet effectief blijft voor een totale speelduur van 105 minuten. Zeker aangezien de situatie rondom de hoofdpersonages relatief snel uitgewerkt is en ondanks het keurige acteerwerk nergens echt weet te beklijven. Hierdoor zit je als kijker geregeld opgescheept met uitgesponnen scenes die in de basis vooral nietszeggend zijn. Het is de regie van Glazer die soms met een aantal aparte sfeerimpressies uitpakt, maar niet veel meer bereikt dan dat. The Zone of Interest blijft op die manier een aparte en unieke opzet hebben die simpelweg niet efficiënt over de gehele film benut wordt.

Mistroostige Poolse dramafilm over tienerdochter en moeder die voor een loodzware situatie komen te staan. Regisseur Piotr Domalewski gebruikt de sombere omgevingen van zowel de Poolse als de Ierse landschappen uitstekend in zijn voordeel en creëert daardoor een aantal doeltreffende momenten, ondanks dat I Never Cry niet bijster veel hoogtepunten kent. Zofia Stafiej houdt verder de aandacht van de kijker moeiteloos vast met een hoofdrol die zelfvertrouwen en talent uitademt. Het tempo had wat hoger mogen liggen en de dramatische momenten zijn niet heel sterk, maar het niveau van de film blijft niettemin consistent en het verloop is boeiend genoeg voor een nette voldoende.

Doelbewust verwarrende en mysterieus in beeld gebrachte film door de Chileens-Spaanse regisseur Alejandro Amenábar, die hiermee duidelijk zijn voorliefde voor plotwendingen voorwaarts zet. De desbetreffende insteek is binnen Abre los Ojos echter dermate vergezocht dat het vooral een geforceerde en ietwat zwakke indruk maakt. De aanloop is niettemin degelijk, ondanks het matige acteerwerk van Eduardo Noriega. Veel zware emoties voelen onoprecht aan en zijn karakterontwikkeling met Penélope Cruz kent weinig hoogtepunten. Bij vlagen gelukkig sfeervol en onvoorspelbaar met een fijn gevoel voor rauwe sfeerzettingen, maar uiteindelijk toch wat teleurstellend.

Regisseur David Yarovesky heeft zijn debuutfilm tot dusver nooit meer overtroffen, maar heeft de kunst om goed geplaatst entertainment neer te kunnen zetten nog lang niet verleerd. Locked is voor zijn doen een relatief kleinschalige film, maar wordt niettemin competent genoeg uitgevoerd met de beperkte middelen die er beschikbaar voor zijn. Modern in beeld gebracht met genoeg visuele trucages en goed acteerwerk om niet te vervelen en Anthony Hopkins is uitstekend op dreef als excentrieke antagonist. Heel spannend wil de film nooit worden, maar het kijkt dankzij het hoge tempo wel erg lekker weg.

De meeste horrorliefhebbers zullen vooraf waarschijnlijk niet al te veel van ScreamBoat verwachten, buiten een minimale hoeveelheid entertainment. Helaas ondervindt regisseur Steven LaMorte zelfs daar de nodige moeite mee, want voor vrijwel de volledige eerste helft volgen we een verzameling oninteressante personages die willekeurig door een houterig muizenkostuum om zeep worden geholpen. David Howard Thornton trekt zijn aparte trukendoos opnieuw uit de kast waarmee hij de productie voorziet van de benodigde humor en de moorden zijn lekker grafisch, maar verder is ScreamBoat vooral een saaie bedoening. De omgeving is kaal, de regie oogt afgeraffeld en de gehele productie kampt met een gebrek aan sfeer. Dit soort concepten zijn uiteraard leuk gevonden, maar het mag zo langzamerhand wel tijd worden dat er een regisseur opstaat met meer oog voor ambitie.

Gezellig en excentriek debuut van regisseur Baz Luhrmann, die wel gebaat is bij dit soort kleurrijke en vrolijke werelden. Op inhoudelijk vlak niet heel ambitieus, het gaat in Strictly Ballroom vrijwel puur om de karakterontwikkeling en amusante visuele invulling. Uiteraard beschikt Luhrmann niet over de budgetten waar zijn latere projecten veel voordeel mee wisten te bemachtigen, maar toch beschikken die projecten niet altijd over het pleziergehalte van deze film. Leuk geacteerd en met uitstekende chemie gebracht tussen Paul Mercurio en Tara Morice, deze film vormt met de relatief korte speelduur voortdurend een feestje om uit te zitten. Bij vlagen nogal sterk aangezet en clichématig, maar zoveel maakt dat voor het eindcijfer niet uit.

Zeer traag opgebouwde dramafilm met schaarse thrillermomenten, waarin Michael Shannon goed werk levert binnen de hoofdrol. Hij is dan ook het enige personage dat overtuigend en onderscheidend wordt uitgewerkt, want Jessica Chastain en Shea Whigham worden in ietwat ondankbare verschijningen gestopt. Take Shelter moet het bij vlagen hebben van een aantal hallucinante beelden en een mysterieuze aanleiding, maar na een halfuur is het meeste hiervan uitgewerkt. Helaas voelt regisseur Jeff Nichols niettemin de noodzaak om zijn film uit te rekken tot wel twee uur lang, zonder hier een duidelijke meerwaarde voor te rechtvaardigen. De finale is sterk, maar het volledige middenstuk maakt een eindeloze indruk en profiteert beslist niet van een redelijk onevenwichtige toonzetting.

Degelijke dramafilm waarin regisseur Luc Besson zich bezighoudt met een iets rustiger verhaal, waartussen Caleb Landry Jones wederom bewijst een acteur van kaliber te zijn. Dogman moet het hebben van een mysterieus en goed opgebouwd verhaal, waarin we als kijker getuigen zijn van een excentriek leven. Op visueel vlak verder ook een verzorgde productie waarin de settings kleurrijk zijn en competent in beeld worden gebracht. Jammerlijk is de drang van Besson om er tegen het einde aan toch een soort actiefilm van te maken en die stukken zien er beduidend armoediger uit. Jones rechtvaardigt gemakkelijk een voldoende, maar daarnaast klopt simpelweg een aanzienlijk deel van deze film gewoon goed. De symboliek was overigens onnodig en voegt niet veel meerwaarde toe.

De Braziliaanse regisseur José Padilha pakt uit via een rauwe, gewelddadige wereld met veel inhoud. Eigenlijk bij vlagen zelfs te veel inhoud, want Tropa de Elite bevat een boel zijsporen die niet altijd even handig voor de dag komen en het tempo voornamelijk vertragen. Wagner Moura speelt gelukkig een indrukwekkend en innemend personage dat ideaal in deze omgeving past. De jeugdvrienden hebben daarentegen wat tijd nodig om op gang te komen, maar tegen de finale aan is dat doel meer dan bereikt. Padilha pakt uit met treffend camerawerk en een aantal sterke actiemomenten, maar het middendeel is niettemin wat taai om die situaties goed aan elkaar te lijmen. Gelukkig neemt de film je zeker in het laatste halfuur overtuigend mee met een vlekkeloze schurkenrol van Fábio Lago.

Rauw misdaaddrama met een aantal zware en harde geweldsuitspattingen. Regisseur Amat Escalante weet goed waar hij zijn sensatie vandaan moet halen en pakt daardoor uit met een aantal scenes die opvallend uitgesponnen en expliciet in beeld worden gebracht. De mistroostige toonzetting wordt in ieder geval vroeg al gemaakt met de opening, maar daarna volgt toch een beduidend rustigere vertelling. De neergezette wereld wordt door Escalante echter niet heel opvallend of boeiend neergezet. Eerder een alledaags leven op de grenspost van Mexico en Amerika waarin op de achtergrond af en toe hard wordt uitgehaald. De verdorde omgeving is uiteraard bewust gekozen, maar vormt een weinig interessant weerzien en het acteerwerk is daarnaast niet geweldig. Het laatste halfuur neemt bovendien grotendeels afscheid van de misdaadwereld waardoor het verhaal min of meer volledig inkakt. Voor de durf van Escalante nog bonuspunten, verder is Heli eerder teleurstellend.

Klassieke dramafilm vanuit de Italiaanse regisseur Federico Fellini over de zware wereld van Giulietta Masina, die helaas met haar vrijwel voortdurende getier en geschreeuw niet het meest sympathieke figuur vormt binnen de filmwereld. Dit redelijk verwende gedrag maakt het voor mij als kijker moeilijk om iets voor haar situatie te voelen en met een speelduur van 110 minuten werkt dat uiteindelijk uitputtend. Het duurt op deze manier lang voordat er een noemenswaardige situatie wordt opgebouwd, maar tegen de finale aan creëert Fellini wel een aantal memorabele momenten. De fotografie is verder uiteraard bewust gekozen door een vakman, maar vormt met de hedendaagse technologie helaas geen indrukwekkend weerzien (meer).

Elk land komt wel met een eigen bewerking van dit bronmateriaal, dat ondertussen al talloze keren in verschillende talen is verfilmd. Aan regisseur Will Koopman de taak om dit ook in Nederland uit te werken, maar Alles op Tafel kampt met weinig overtuigend acteerwerk en spijtig genoeg niet al te veel inhoud. Alles aan dit verhaal is voor menig filmliefhebber waarschijnlijk al bekend en de schaarse aanpassingen nemen vooral de logica weg die de Italiaanse voorganger beter in zijn voordeel wist te gebruiken. Waldemar Torenstra en Eva Crutzen komen weg met voldoendes voor hun inzet, de overige leden zijn vooral onovertuigend en klampen zich vast aan langdradige en oninteressante dialogen. Toch is het ontluikende conflict best boeiend en zorgt Koopman voor een effectief tempo. Niettemin kan onze eigen bijdrage zich helaas niet meten met zijn soortgenoten.

Gebroeders Anthony en Joe Russo pakken uit met een wereld die visueel behoorlijk veel flair meekrijgt, maar nogal kaal aanvoelt qua inhoud en actiescenes. The Electric State moet het beslist niet hebben van originele inslagen en eerder van de wereldschepping en de ontwerpen van de robotjes. Er wordt lang opgebouwd naar een bombastische finale die helaas te kort duurt en niet al te enerverend in beeld wordt gebracht. Millie Bobby Brown en Chris Pratt worden bovendien onvoldoende uitgewerkt en komen niet veel verder dan platte karikaturen. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit en kent de neergezette wereld een erg creatieve invulling. Er hangt een aandoenlijk tempo en de film verveelt nergens, maar de gebroeders Russo kunnen (en moeten) veel beter dan dit.

Vrolijke animatiefilm die vlekkeloos aansluit op de weinig serieuze toonzetting van de televisieserie evenals de overige films, maar ook kampt met een behoorlijk gebrek aan ambitie. Vrijwel alles aan dit gebeuren lijkt erop te wijzen dat de makers geïnteresseerder waren in de financiële opbrengst dan in de uitwerking/voortzetting van de bekende figuurtjes. Het plot is exceptioneel kinderachtig en eigenlijk te leeg voor deze wereld, daarnaast is het acteerwerk niet bepaald hoogstaand. Het hoge tempo en de redelijk droge humor slaan gelukkig aan, maar daar zijn de meeste positieve punten weer mee benoemd.