Logboek

Mierzoet portret van een tragisch en waargebeurd liefdesverhaal, dat binnen All My Life voornamelijk wordt neergezet als een soort Bouquetreeks. De personages zijn op die manier tamelijk karikaturaal en kunnen daarmee niet op de sympathie van de kijker rekenen, vooral omdat ze veel te veel kracht putten uit de gebruikelijke genreclichés. Regisseur Marc Meyers gebruikt daarnaast betrekkelijk weinig middelen om het verhaal luchtiger of opvallender te presenteren vanuit de regie en zet daarmee een redelijk droge inhoud op het grote doek. Tegen het einde aan wordt het gebeuren wat tragischer, maar binnenkomen op emotioneel vlak doet het spijtig genoeg nergens. Toch is de basis goedbedoeld en het acteerwerk overtuigend, waar extra bonuspunten aan worden toegekend.

Halfje eraf na herziening, maar toch blijft Communion van hoge kwaliteit. Specifiek het acteerwerk van Paula E. Sheppard is wat een film als deze maakt en zij speelt dan ook veruit het meest intrigerende personage van de film. Verder vallen ook de bijzonder brutale moorden op, die doeltreffend gemeen worden neergezet en daarmee een nare toonzetting realiseren. Het compenseert een mysterie dat niet altijd even interessant wordt neergezet en de ietwat trage montage van regisseur Alfred Sole. Het camerawerk is daartegenover betrekkelijk beter uitgewerkt en de finale met het opvolgende einde zijn passend memorabel. Toch is het lastig om de volledige speelduur geboeid te blijven kijken, maar kwalitatief blijft het gebeuren nog altijd.

Boeiende coming-of-age met uitstekend acteerwerk van de jonge Abby Ryder Fortson, die helaas naar het einde toe een iets te makkelijke weg kiest voor de conflictoplossing. Regisseuse Kelly Fremon Craig maakt gebruik van boekmateriaal om haar film mee in te kleuren en weet de algemene sfeer van het desbetreffende tijdperk goed neer te zetten. Het camerawerk is klassiek en er wordt weinig ondernomen door Craig om haarzelf met haar kwaliteiten opvallender op de kaart te zetten, maar de basis staat hoe dan ook als een huis. Het resultaat is een interessant verhaal met genoeg gebeurtenissen en humor om niet te vervelen, maar tegen de tijd dat de zwaardere klanken hoorbaar zijn wordt er gekozen voor een beduidend eenvoudige uitweg. Voor een film die zo nadrukkelijk voor een realistische inslag gaat, had het allemaal wat minder braaf mogen zijn. Een voldoende is op zijn plaats, maar echt indruk maken doet de film niet.

Kwalitatieve, maar licht teleurstellende nieuwe horrorfilm van regisseur Leigh Whannell. Vanuit zijn hand mogen we een moderne herbewerking verwelkomen op een oud verhaal, waardoor Wolf Man niet bepaald overeenkomt met het materiaal uit de jaren 40. Vooral de mengelmoes tussen dramatiek en horrorelementen werkt erg goed, al komt het emotionele vlak aanzienlijk beter voor de dag dan het griezelwerk. Whannell weet het namelijk verbazingwekkend genoeg niet erg spannend te krijgen (buiten een aantal goed geplaatste schrikmomenten) en ondanks de keurige visuele invulling voelt de film op algemeen vlak wat terughoudend en braaf aan. Niettemin wordt de bosrijke omgeving uitstekend gebruikt, ziet de make-up er fantastisch uit en is het acteerwerk van hoog niveau. Van een naam als Whannell ben je echter wat meer gewend.

De herziening rechtvaardigt een stijging in het cijfer, ook al kan The Gorden Circle zeker niet tippen aan het voorgaande hoofdstuk. The Secret Service had het voordeel gebaseerd te zijn op daadwerkelijk stripboekenmateriaal, terwijl dit vervolgdeel een geheel ander verhaal vormt. In bepaalde mate zie je als kijker de krampachtigheid waarmee regisseur Matthew Vaughn en zijn team leven proberen te geven aan het gecreëerde bombast, maar het beklijft een aanzienlijk stuk minder. De inhoud kent een ongekend melige vormgeving en er zit veel te veel ruimte tussen de actiescenes. Wanneer de kogels in het rond vliegen weet Vaughn echter goed wat vermaak moet inhouden en haalt door middel van modern camerawerk en vlotte effecten strak uit. Het acteerwerk is bovendien overtuigend en de lange speelduur verveelt geen moment, maar de kracht begint met dit deel toch uit de reeks te kruipen. Het opvolgende deel zat zelfs onder de middelmaat.

Biografische film over de absurde situatie waarin het hoofdpersonage zich verkeerd, waarbij de absolute verbijstering van de achtergrond zeker binnenkomt bij de kijker. Het acteerwerk van Aldis Hodge is dan ook overtuigend genoeg en hij weet zowel de emotie als de frustratie goed te communiceren. Helaas brengt regisseur Tom Shadyac het verhaal nogal droog in beeld en wordt er amper ruimte overgelaten aan de sportkant. Brian Banks als film kent weinig sensatie en kan dan ook niet verbloemen dat er een aantal dode momenten tussen zitten. Hierdoor is het gebeuren niet altijd even interessant, maar in de basis wordt er zeker gedaan wat er gedaan moet worden.

Onsubtiele film die het Christelijke geloof aan de kijker probeert voor te dragen door middel van sterk aangezet sentiment. In dit geval wordt de sportwereld benadrukt en is Sean Astin uitgekozen om dat zo overtuigend mogelijk voor te leggen. Zijn acteerwerk (evenals die van de overige personages) is overtuigend en de dialogen worden op die manier degelijk overgebracht naar de kijker, maar uiteindelijk behandelt regisseursduo Andrew en Jon Erwin het onderwerp evenals de inhoud met teveel eenvoud en opdringerigheid. Het is relatief snel duidelijk wat de goede en de slechte kant is. Het gebrek aan een kritische houding en een zekere nuance maken Woodlawn verder een weinig plezante filmervaring.

Ambitieuze weergave van een grote familie waarvan elk lid kampt met een persoonlijk probleem. Helaas worden de personages door regisseur Preston A. Whitmore II niet erg interessant in beeld gebracht, waardoor de relatief lange speelduur geen moment op een zekere mate van sympathie kan rekenen. Het acteerwerk is daarnaast niet erg overtuigend, enkel Delroy Lindo en Idris Elba weten een zekere mate van nuance mee te geven aan hun verschijningen. De overige personages zijn vooral vervelend en het is pijnlijk om te zien hoe weinig volwassenheid er met hun karakters meekomt, waardoor je als kijker eerder constant een mate van frustratie zit tegen te werken dan dat je er begrip voor kunt opbrengen. Na bijna twee uur vond Whitmore II het klaarblijkelijk zelf ook genoeg en laat alle opgebouwde problemen binnen een mum van tijd verdwijnen. Het is simpelweg te makkelijk, ook al is This Christmas voornamelijk bedoeld als feelgood-film.

Voor Vengeance nam B.J. Novak de regie, het schrijfwerk en de hoofdrol op zich, maar maakt enkel binnen het scenario een blijvende indruk. Zeker in de hoofdrol willen de komische kanten van zijn personage niet echt naar voren komen, waardoor Novak vooral de indruk van een grijze muis achterlaat. Zijn weinig innemende figuur nodigt de kijker niet bepaald uit om mee te voelen met de situatie waarin hij zichzelf neerzet, maar gelukkig brengt Vengeance op inhoudelijk vlak een boel verrassingen met zich mee. Een hoop goed geplaatste wendingen en degelijk geacteerde bijpersonages zijn daarmee boeiend, maar uiteindelijk duurt het wel te lang en eindigt het mysterie bij een te makkelijke uitweg. De eindbeoordeling is vanuit mijn kant dan ook gemiddeld.

Kale registratie van een waargebeurde gebeurtenis, waarin het personage van John Boyega tot het uiterste moet gaan om een redelijk miniem geldbedrag terug te winnen. Regisseur Abi Damaris Corbin doet erg zijn best om van de irrationele en wanhopige acties van Boyega een soort heldendaad te maken in termen van maatschappijkritiek, maar brengt dat niet erg overtuigend voor de dag. De desbetreffende pogingen nemen zelfs vrijwel elke vorm van spanning weg, waardoor het verhaal weinig bijdraagt aan de totale filmische belevenis. Alhoewel er goed wordt geacteerd en de speelduur niet te lang wordt uitgerekt, biedt 892 daarmee een zeer beperkte en weinig genuanceerde filmervaring die hoogstwaarschijnlijk erg snel van je netvlies verdwijnt.

Lompe actiefilm met een logische keuze voor Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol, die met regisseur Chuck Russell tot op zekere hoogte voor een gezonde dosis amusement weet te zorgen. Specifiek het laatste halfuur brengt genoeg bombarie om enige vorm van verveling proactief tegen te gaan, maar helaas komt dat in combinatie met een weinig interessant verhaal en een te lange speelduur. Veel heeft het gebeuren in Eraser niet om handen, dus de uitgesponnen inleiding en de langdurige (komische) wisselwerking tussen Schwarzenegger en Robert Pastorelli zijn onnodige bijzaken die het geheel vooral in de weg zitten. Wanneer de explosies afgaan sta je als kijker garant van effectief entertainment, maar veel meer heeft deze productie niet te bieden.

Met een halfje verhoogd na herziening. Deze film van regisseur Francis Lawrence had ik tamelijk recent nog gezien, maar als je de reeksdelen vlak achter elkaar kijkt, is een gebeuren als Mockingjay - Part 1 een stuk logischer te noemen. De volledige film vormt min of meer opbouw en kent dan ook weinig echte hoogtepunten, maar de inhoud zit goed in elkaar en wanneer de schaal wordt vergroot komt het spannend en overtuigend voor de dag. Het opvolgende deel pakte de zaken écht groots aan, maar dat neemt niet weg dat de basis prima wordt ingeleid met deze film. Toch had de speelduur wat korter gemogen en raken een aantal personages ondersneeuwt, iets dat een hoger cijfer in de weg staat.

Het bronmateriaal is onwaarschijnlijk bizar en leent zich perfect voor een langspeelfilm, maar regisseur Mikael Håfström brengt het vervolgens veel te plat en met beduidend weinig spanning. Het eerste halfuur heeft daarnaast de neiging om humor te betrekken in een omgeving die daar niet echt profijt van kent. Daartegenover staat dat de humor na die 30 minuten plots helemaal verdwijnt en plaatsmaakt voor dramatiek, maar ook deze komt weinig overtuigend voor de dag. Positief is de goed verdeelde inhoud en het degelijke acteerwerk, maar Quick blijft erg droog filmmateriaal dat voor weinig emotie bij de kijker zorgt. Zeker de sfeerzetting had behoorlijk versterkt mogen worden, waardoor Håfström geen grip op je aandacht weet te bemachtigen. Dan wordt een speelduur van 132 minuten helaas wel voelbaar in de negatieve zin.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Francis Lawrence kiest vooral de kant van het budget (dat ongeveer verdubbelde voor de productie van dit vervolg), waardoor de setpieces groter worden en de actiescenes meer uitgesponnen raken. De totale hoeveelheid bombast overschreeuwt echter het acteerwerk en de wereldschepping, waardoor een boel personages niet van de grond komen. Figuren zoals die van Jena Malone en Amanda Plummer zijn bovendien te theatraal en passen beslist niet in het gebeuren dat hier wordt neergezet. Daartegenover staat dat de film geen minuut verveelt, spectaculair genoeg is en voldoende tempo kent om een speelduur van 146 minuten te rechtvaardigen. De inhoud is daarnaast netjes genoeg, ondanks dat de hongerspelen rommeliger worden neergezet in vergelijking met de voorganger.

The Guardian is aan de ene kant vermakelijk en onderhoudend, maar aan de andere kant nodeloos sentimenteel en veel te lang. Dat heeft vooral te maken met het feit dat Kevin Costner en Ashton Kutcher het apart aardig doen, maar elkaar amper kunnen ondersteunen. Hierdoor valt het eerste gedeelte van de film (dat redelijk wat minuten in beslag neemt) in het water. Het kijkt lekker weg, maar weet nergens te overtuigen. Daartegenover staat dat de acteerprestaties degelijk zijn en de reddingsacties doeltreffend bombastisch worden neergezet, maar uiteindelijk brengt The Guardian niet genoeg om zo'n speelduur goed te rechtvaardigen.

Dramatische verfilming van uitermate lomp boekmateriaal, waar regisseur Paul Verhoeven vooral zichzelf mee te kakken zet. Ongelooflijk dat een film als Turks Fruit zo'n succes heeft weten te bemachtigen, aangezien de inhoud niet veel meer te bieden heeft dan twee onuitstaanbaar gestoorde figuren die de hele speelduur lang met elkaar zitten te neuken. Subtiliteit bestaat in deze wereld amper en de scenarioschrijvers waren daar ook totaal niet mee bezig, want we komen er in Nederland klaarblijkelijk toch wel als Monique van de Ven elke scene lang uit de kleren gaat. Binnen het laatste halfuur wordt er vervolgens nog een sentimentele weg ingeslagen, maar dermate haastig gefilmd dat het geen enkele impact achterlaat. De rommelige montage zorgt er overigens gek genoeg wel voor dat er een best vlot sfeertje door de film loopt en de acteurs doen hun best met de onmenselijk slecht geschreven dialogen, maar Turks Fruit wekt vooral de indruk dat de makers naar een stel naakte mannen en vrouwen wilde kijken en wat geforceerde plotinsteken toevoegen om de kijker af te leiden van die motivatie.

Clichématige misdaadfilm met een aantal hilarische actiemomenten, waar regisseur Steven C. Miller duidelijk de meeste kracht uit put. Zeker voor hem komt dat binnen Arsenal goed uit, want wanneer het op de inhoud aankomt is er voor de kijker bitterweinig te beleven. Scenarioschrijver Jason Mosberg doet ook niet bepaald zijn best om enige vorm van originaliteit in het gebeuren te betrekken, waardoor vrijwel de volledige eerste helft van Arsenal te verwaarlozen is. Het acteerwerk is verder degelijk, maar niemand steekt erbovenuit. De finale is uiteraard wat een film als deze maakt, met doeltreffende slowmotionscenes die opvallend memorabel voor de dag komen en de meeste punten winnen voor de eindbeoordeling.

Herzien en het blijft een nostalgische film, ondanks dat ik The Hunger Games vroeger beduidend perfecter voor de dag vond komen. Regisseur Gary Ross doet het niettemin beter dan Francis Lawrence wanneer het aankomt op wereldschepping, met meer aandacht voor de omgeving en minder naar sensationele actiescenes. Een aanzienlijk gedeelte van deze film wordt dan ook besteed aan opbouw en minder aan de hongerspelen, gelukkig dragen Josh Hutcherson en Jennifer Lawrence een sterke chemie en de rauwe spanning blijft voelbaar. Eenmaal in de arena hangt er een aardig tempo door het gebeuren en Ross brengt het goed in beeld, maar toch ontbreekt er een zekere intensiteit en lef. Met een speelduur van 142 minuten is het ook allemaal net aan de (te) lange kant, maar het blijft zonder meer oerdegelijke kwaliteit.

Ben Affleck is overtuigend als de alcoholische basketbalcoach en helpt deze dramafilm van regisseur Gavin O'Connor vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau. Het leidt de kijker af van een clichématig scenario dat door Brad Ingelsby niet altijd even overtuigend onder handen is genomen. Vrijwel alle bekende elementen worden hier omstebeurt afgevinkt en zeker tijdens de eerste helft willen ze niet echt aankomen bij de kijker, ondanks dat de rauwe regie van O'Connor af en toe voor doeltreffend sentiment zorgt. Desondanks kent de film een aantal ontroerende momenten in de laatste akte en duurt het nergens te lang, maar de makers hadden wat meer mogen inzetten op de sport en minder op de dramatiek. Warrior is dan ook zonder meer een betere film van deze regisseur.

Met een halfje verhoogd na herziening, al is het redelijk nipt. Regisseur Johannes Roberts weet goed hoe hij kwaliteit met beperkte middelen moet neerzetten en ruilt ambitie dan ook in voor de uitwerking. Het levert een aantal spannende momenten op met verzorgde cinematografie om die scenes extra sterk naar voren te communiceren. Hier compenseert Roberts de behoorlijk onlogische inhoud en de weinig overtuigende acteerprestaties tot op zekere hoogte mee, want 47 Meters Down: Uncaged is zeker geen perfecte film. Toch duurt het allemaal niet lang en brengt genoeg suspense om nergens te vervelen. Afgelopen maand mei werd overigens het derde deel van de reeks aangekondigd.

Lomp en tamelijk saai derde hoofdstuk binnen deze weinig onderhoudende filmreeks, met specifiek de speciale effecten die allesbehalve overtuigend zijn. Zowel de praktische kant als de geanimeerde kant raakt kant noch wal, met erg lompe kostuums en houterige computerbewegingen als voornaamste voorbeelden. Het acteerwerk is daarnaast ver onder de maat en het verhaal neemt veel te veel tijd voor de behoorlijk dunne inhoud, een totale duur van 111 minuten is ronduit belachelijk te noemen. Enkel het redelijk ambitieuze einde maakt tot op zekere hoogte indruk, verder is Species III een absolute lijdensweg om doorheen te komen.

Herzien en het cijfer blijft staan. Wellicht is The Hateful Eight niet het beste werk dat regisseur Quentin Tarantino heeft afgeleverd, maar het is niettemin ambitieus geschreven en goed geacteerd. Toch bouwt het scenario van Tarantino te lang op, met een eerste uur waarin relatief weinig aan de hand is. De personages zijn excentriek genoeg om de aandacht vast te houden, maar toch test de film je geduld te nadrukkelijk. Wat daarop volgt is gelukkig van hoog niveau en resulteert uiteindelijk in een oerdegelijke climax. Samuel L. Jackson en Jennifer Jason Leigh zetten bovendien één van hun beste acteerprestaties ooit neer en op visueel vlak oogt het als productie uitermate verzorgd.

Regisseuse en hoofdrolspeelster Anna Kendrick gebruikt een bestaande gebeurtenis om haar langspeelfilmdebuut mee in te kleuren, waarin een moordenaar meedeed aan een uitgezonden datingshow. Een interessant gegeven dat helaas behoorlijk kaal en droog in beeld wordt gebracht, met een langzaam tempo en meer focus op de onderste (soms maatschappijkritische) lagen dan de basisgebeurtenissen. Helaas zijn dat niet de interessante aspecten van het verhaal, waardoor de relatief beperkte speelduur vaak de neiging heeft om te vervelen. Een aantal spannende momenten en doeltreffende aankleding ten spijt, alhoewel Kendrick en Daniel Zovatto overtuigende rollen spelen. Het gebeuren rondom Autumn Best krijgt bovendien te weinig aandacht om zich daarbij te kunnen meten, waardoor de eindbeoordeling erg in het midden blijft zitten.

Sfeervol kunstwerk vanuit de artistieke regisseur Robert Eggers, die met Nosferatu een gooi doet naar het beste werk dat hij tot nu toe heeft afgeleverd. Een fijne verrassing na The Northman, die vooral onbedoelde hilariteit opwekte met de nodeloos vervreemdende benadering. In dit geval wordt er meer ingezet op vormgeving dan inhoud en dat werkt effectief, met bovengemiddelde cinematografie en een fenomenale muziekkeuze. De nogal sterk aangezette acteerprestaties en theatrale dialogen kunnen daarmee deels worden gecompenseerd, al past 't natuurlijk in het tijdsbeeld dat hier wordt gecreëerd. Alhoewel een speelduur van 133 minuten verder behoorlijk lang is, verveelt de film geen moment en dompelt de kijker van begin tot eind onder in de visuele kwaliteiten. Een bioscoopbezoek is voor menig (horror)filmliefhebber dan ook zeker aangeraden.

Braaf romantisch drama met goed acteerwerk van Rose Reid en Jedidiah Goodacre, maar daarmee wel een film met weinig verrassingen. Finding You kent vooral nadeel in de behoorlijk uitgesponnen speelduur die bijna twee uur aantikt, terwijl de inhoud allesbehalve complex of ambitieus wordt neergezet. Niettemin doet regisseur Brian Baugh zijn best om zoveel mogelijk aan te tikken in zo weinig mogelijk tijd, waardoor een aantal zijpaden overbodig of zelfs onnodig aanvoelen. Het verhaal rondom de twee zussen die elkaar moeten zien te vergeven voegt bijvoorbeeld weinig meerwaarde toe, maar het Ierse landschap wordt verder goed neergezet en het acteerwerk is overtuigend. Baugh laat zich niet verleiden tot lompe romance, waardoor de geschepte wereld altijd wel sympathiek blijft. Prima voor een keertje, al is het gebeuren wat aan de lange kant.

Herziening brengt geen verandering teweeg. Regisseur Zack Snyder levert met 300 wellicht zijn beste film tot nu toe af, vooral omdat hij zich in de tegenwoordige tijd heeft laten verlijden tot nietszeggende sciencefictionuniversums. Niet dat deze film vervolgens zo'n briljante inhoud kent, maar dat is met deze uitstekend in elkaar gezette actiescenes geen enkel probleem. Gerard Butler en Michael Fassbender zijn geweldig op dreef als Spartanen en de montage evenals de visuele invulling van Snyder maken de film vervolgens af. Na een halfuur aan introductie worden de zwaarden getrokken en vertraagt 300 geen moment. De sterk aangezette personages en de weinig geloofwaardige setpieces passen verder ook ideaal bij het beeld dat hier wordt ingekleurd, dus daarover zeker geen klachten.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Watkins weet zich wel raad met de sfeerzetting en dirigeert dan ook een aanstekelijke en effectieve spookhuishorror op het grote doek. Eentje die zich nergens tot een nagelbijter weet te ontpoppen, maar de kijker wel van het begin tot het eind weet onder te dompelen in de geschepte wereld. Daniel Radcliffe doet het daarbinnen best aardig, maar speelt een ietwat kale verkoper die ronddoolt in het oude huis. Uiteindelijk is het ook niet de legende of de inhoud die The Woman in Black compleet maken, wel de goed getimede schrikmomenten en de onheilspellende beelden. Met een doeltreffend korte speelduur gaan dit soort horrorfilms er prima in.

Rauwe maar weinig imponerende actiethriller met een hoofdrol voor Nicolas Cage, die geregeld de indruk wekt niet helemaal geschikt te zijn voor diens personage in termen van fitheid. Regisseursduo Oxide Chun Pang en Danny Pang dirigeren hun actie daarnaast nogal houterig, met een groots gebrek aan tempo. Achtervolgingen worden op die manier spectaculair opgezet, maar wekken het gevoel dat de toestellen niet veel harder dan 20 kilometer per uur gaan. Inhoudelijk wordt er verder redelijk wat bij elkaar geraapt om een zekere mate van diepgang te creëren, maar specifiek het opgebouwde liefdesverhaal kent vooral een remmend effect. Bangkok Dangerous eindigt verfrissend sterk en de camerafilters zijn sterk gekozen, maar uiteindelijk is het allemaal niet te bijzonder en binnen een mum van tijd vergeten.

Relatief onbenullige romantische komedie vanuit eigen bodem, waarin een hoop personages in een restaurant samenkomen voor de liefdesperiode. Regisseuse Sanne Vogel neemt behoorlijk wat hooi op de vork door een aanzienlijke hoeveelheid aan variatie te vermengen in een beperkte duur, maar brengt het gelukkig vlot naar voren. Helaas struikelt het scenario van Judith Goudsmit en Vogel over houterige dialogen, waardoor een hoop castleden zeer matig voor de dag komen. Maarten Heijmans, Roeland Fernhout en Simone van Bennekom zijn de enige die op deze manier met voldoendes weglopen, de overige leden dirigeren hun emoties ondermaats. Geregeld brengt Brasserie Valentijn daardoor een onbedoeld ongemak naar boven die de volledige speelduur aanhoudt. De regie had daarnaast wat kleurrijker en energieker gemogen, want de presentatie blijft in dit geval erg klassiek. Niet onaardig voor een keer, maar het bevestigt het negatieve beeld van Nederlandse cinema.

Overtuigende herziening, maar geen die het oorspronkelijke cijfer weet te beïnvloeden. Regisseur Steve McQueen levert hier potentieel zijn beste film mee af en brengt de gruwelen van de slavernij geregeld akelig dichtbij. Chiwetel Ejiofor, Michael Fassbender en Lupita Nyong'o doen het daarbinnen erg degelijk en versterken geregeld het gevoel van hopeloosheid en machteloosheid. Toch begint de relatief lange speelduur na enige tijd te wegen en dreunt de muziekkeuze soms te ver door, waardoor sommige scenes onbedoeld van misplaatst sentiment worden voorzien. 12 Years a Slave is een erg zware film en laat een griezelig beeld zien van de vroegere werkelijkheid, maar uiteindelijk zal het me persoonlijk niet al te veel beklijven waardoor ik er geen verhoging voor over heb.

Met een halfje verhoogd na herziening. Django Unchained is puur vakmanschap met een overdonderend laatste uur, waarin regisseur Quentin Tarantino zijn beste kwaliteiten laat zien wanneer het op de spanningsboog aankomt. Het compenseert tot op zekere hoogte de acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, die overtuigend in zijn rol kruipt, maar iets te snel grijpt naar luide stemvolumes. Christoph Waltz en Jamie Foxx doen het verder bovengemiddeld en de actiescenes pakken heerlijk door, maar het belangrijkste is dat Tarantino zijn film van genoeg humor, tempo en gebeurtenissen voorziet om de behoorlijk uitgesponnen speelduur geen minuut te lang aan te laten voelen.

Bedenkelijke misdaadthriller vanuit regisseur Franck Khalfoun, die vooral de schaal mist om een film als Wrong Turn at Tahoe op een goed einde te brengen. Er wordt op die manier een verhaal op het grote witte doek gepresenteerd waarin misdaadorganisaties elkaar te lijf gaan, maar klaarblijkelijk enkel beschikking hebben over 2 tot 10 bendeleden. Miguel Ferrer speelt daarnaast een nogal belachelijke baas en Cuba Gooding Jr. kent niet genoeg charme voor zijn redelijk kille personage. Enkele brutale scenes en een redelijk bombastische finale zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het zijn schaarse hoogtepuntjes binnen een film die menig kijker waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven.

Regisseur Renny Harlin is een enorm veelzijdige vakman en heeft films in alle soorten en maten op het witte doek neergezet, maar inhoudelijk lijken ze geregeld veel op elkaar. Skiptrace vormt daar geen uitzondering op en onderneemt dan ook weinig om op te vallen tussen de overige actievehikels. Jackie Chan en Johnny Knoxvile hebben binnen dit geheel gelukkig duidelijk plezier met hun melige personages, maar krijgen weinig diepgang mee vanuit het scenario van Jay Longino en BenDavid Grabinski. Gelukkig lopen de actiescenes redelijk vlot naar elkaar over waardoor de Skiptrace weinig verveling kent, maar de matige computereffecten, het dunne verhaal en de nogal kinderlijke humor maken er daartegenover geen al te bijzondere ervaring van.

De herziening rechtvaardigt vooralsnog hetzelfde cijfer. Regisseur Craig Zobel opent zijn film geweldig en zet daarmee meteen een onvoorspelbare toon. The Hunt vormt een aanstekelijke combinatie tussen actie en komedie waarin bruut geweld niet wordt geschuwd, alhoewel de echt expliciete vleeswonden buiten beeld worden gehouden. Betty Gilpin doet het goed in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel vanuit haar medecollega's, maar trekt de film uiteindelijk vooral in haar eentje. Met een speelduur van enkel 90 minuten duurt The Hunt verder nergens te lang en ervaart als schaars minpuntje iets te eenvoudige satirische vormgeving.

Mysterieuze thriller geregisseerd door Mauro Borrelli is goed geacteerd en kijkt prima weg, maar kan niet verbloemen dat het inhoudelijk behoorlijk vergezocht is. Mindcage is erg serieus wanneer het op de toonzetting aankomt, waardoor de uiteindelijke insteek tegen het belachelijke aanzit. Borrelli ervaart daarnaast moeite met de opbouw, zeker aangezien de spanningsboog op geen enkele manier kan worden verhoogd. De situaties van de twee agenten weten nergens memorabel te zijn en de conversaties tussen John Malkovich en Melissa Roxburgh zijn te absurd, maar vormen uiteindelijk niettemin de USP van Mindcage. Het duurt verder niet te lang en kijkt degelijk weg, maar kwalitatieve cinema is het geenszins.