All My Life (2020)

Vanaf 26 november in de bioscoop (Universal Pictures International)

Mooi verhaal, prima filmpje, maar ik voelde echt geen chemie tussen de 2 hoofdrolspelers...

Niet perse een bioscoopbezoek waardig imo

Dit is een interessante film die best wel realistisch met de ziekte aangezien een familielid dezelfde ziekte nu ondergaat en ook niet meer beter wordt. Ik zou zeggen 65% drama/ 35% romantiek .

Jenn [Jenny Roth] en Sol [Hary Shum Jr.] hebben werkelijk wat hun hartje begeert en ze zien er ook nog eens uit als fotomodellen! De wereld lacht hun (iets te nadrukkelijk) toe, dus het is sneu dat Sol al gauw ernstig ziek blijkt te zijn. Nergens ontstaat de indruk dat dit jonge stel ook maar enig benul heeft van een sober bestaan, laat staan van armoede, maar toch blijkt er crowd-funding nodig te zijn om deze verwende gastjes hun droomhuwelijk te geven.

Het verhaal is onuitstaanbaar sentimenteel en had een draak van een film op moeten leveren, maar Roth en Sum zijn een leuk stel en scenarist Todd Rosenburg voegt een aangename, zelfrelativerende humor toe waardoor je toch mee gaat leven met dit tragische stel. Tot die verschrikkelijke slotscène dan.

Ik vond het een zeer vermakelijke film, de acteurs deden het ook goed en het blijft boeien en het is ook een waargebeurd verhaal. Altijd pijnlijk natuurlijk zoiets maar toch mooi gebracht.

Ik vond het een hele goeie film.

De meeste films zijn zoals we weten onrealistisch, dat is bij deze dus niet het geval, mag ook wel eens.

Dit waargebeurde verhaal had een betere uitwerking verdiend.

Deze " All my Life" is in alle opzichten te geforceerd en overdreven gebracht.

Dit geldt voor alles eigenlijk in dit romantisch drama.

De personages, het acteerwerk en het verhaal.

Het is allemaal net te klef en komt niet realistisch over.

De authentieke beelden beelden tijdens de aftiteling laten nog de meeste indruk achter.

Nee, "All my Life" wist mij op geen moment te raken.

In dit genre zou ik eerder het kort terug verschenen "Life in a Year" aanraden met Jade Smith.

2.5*

In weerwil van de tragische afsluiting heb ik een goed gevoel overgehouden aan dit drama, dat vooral de nadruk legt op romantiek en al doende sentimentele valkuilen weet te ontwijken. De positieve sfeer –vooral dankzij de inbreng van Jessica Rothe– maakt de film minder pijnlijk dan je vooraf zou verwachten.

Er aardig en dus vermakelijk romantisch drama, die nergens over de top gaat en dus voorkomt dat het mierzoet gaat worden. Leuk gespeeld door beide hoofdrolspelers. Leuk weg kijkertje.

Ik moest aan het liedje All my life denken, die van K-Ci en Jojo, iig bij het lezen van de titel.
Net als Cinderella was ik er wel benieuwd naar (maar geen Amazon prime dus dat ging mooi aan me voorbij).
Aardig, maar niet de hoogvlieger die ik ervan gehoopt had.

Het is iets te droog, op de een of andere manier een tikkeltje 'saai,' het pakt niet zo.
Jessica Rothe kan heel goed emotioneel spelen, maar het ligt waarschijnlijk (ietsjes) aan Harry Shum Jr. dat het voor mij niet helemaal uit de verf komt. Hij is een geweldige danser (te zien in Glee uiteraard), maar een hele film lang boeien, mm.

Ja, natuurlijk is wanneer je wat kijkt, je stemming en dergelijke, ook van invloed, dat snap ik. Het is dat dus ook, lichte vermoeidheid en dan een vrij verdrietige film kijken, dat nekt gewoon.

Nee, het is heel erg, maar ik ken betere films en acteurs. (sorry, Harry).

Voor een bioscoop heeft het te weinig diepgang vind ik.... Mooi verhaal, mooi gespeeld... Maar de tragische scènes zijn bijna allemaal weggelaten...hij is nu vooral romantisch, bijna te zoet, te happy.... Hoe gaat het met werk , studie, financiën, wonen, relaties, hebben die relaties geen problemen? Geen meningsverschillen etc.....

Mierzoet portret van een tragisch en waargebeurd liefdesverhaal, dat binnen All My Life voornamelijk wordt neergezet als een soort Bouquetreeks. De personages zijn op die manier tamelijk karikaturaal en kunnen daarmee niet op de sympathie van de kijker rekenen, vooral omdat ze veel te veel kracht putten uit de gebruikelijke genreclichés. Regisseur Marc Meyers gebruikt daarnaast betrekkelijk weinig middelen om het verhaal luchtiger of opvallender te presenteren vanuit de regie en zet daarmee een redelijk droge inhoud op het grote doek. Tegen het einde aan wordt het gebeuren wat tragischer, maar binnenkomen op emotioneel vlak doet het spijtig genoeg nergens. Toch is de basis goedbedoeld en het acteerwerk overtuigend, waar extra bonuspunten aan worden toegekend.