Cuba and the Cameraman (2017)

Stel je eens voor. Je gaat met ondraaglijke oorpijn naar het ziekenhuis waar de verf van de muren afbladdert en er gewerkt wordt met roestige instrumenten uit de jaren 60. De aardige dokter die evenveel verdient als een taxichauffeur, onderzoekt je, gratis, want in communistisch Cuba is dat zo geregeld. Dezelfde dokter gaat vervolgens zelf op de fiets op zoek naar een apotheek om oordruppels voor jou te halen. Er is een tekort aan alles, ook aan medicijnen dus dat duurt wel even. Uiteindelijk komt de dokter terug met eeen flesje oordruppels. Dankbaar verlaat je het ziekenhuis. En je kom er vervolgens achter dat de oordruppels over de datum zijn. Tja. Dat overkwam mij dus in 2002.

De idealen van Cuba en vooral dus ook de problematiek (lege schappen in de winkels, geen vooruitgang lange tijd, rantsoen, het idolaat zijn van Fidel etc) van de geportreteerden waren herkenbaar. Het dagelijks leven is overleven.

En toch zijn de mensen altijd positief en vrolijk, alhoewel het natuurlijk ook meer een accepteren en berusten in de situatie is. Knap dat de Amerikaanse journalist 50 jaar lang toch een paar mensen heeft kunnen volgen en zo een mooie reportage van Cuba heeft kunnen maken waarbij eigenlijk pas zeer recent er iets meer ontwikkeling in het land is gekomen.

Mooi eufemisme om te zeggen dat het embargo van de VS geleidelijk aan versoepeld is (maar nog niet opgeheven, nog steeds niet, kan je nagaan).

Maar ja, ik vond het ook een knappe documentaire, vooral omdat het meer dan 40 jaar overspant en het persoonlijke verhaal dat Alpert wil brengen daarin heel mooi uit de verf komt. Er wordt in de marketing nogal veel nadruk gelegd op de relatie tussen de maker en Castro, maar die was alleen in de beginjaren significant als ik het zo zie. De sterren van de film zijn Christobal Borrego en zijn broers, wat een mooie mensen. Sowieso spat de geestkracht er vanaf bij die Cubanen. Niet kapot te krijgen. De beeldkwaliteit van het materiaal uit de jaren '70 en '80 is erbarmelijk helaas, anderzijds is het wel weer leuk om te zien hoe groot de ontwikkelingen ook in dit opzicht zijn. In elk geval een aanrader om een persoonlijke inkijk te krijgen in de Cubaanse samenleving vanaf de jaren '70 en ook als documentaire biedt Cuba and the cameraman een hoeveelheid commitment die niet persé gemeengoed is in het genre.

Ik ben zelf 2x op Cuba geweest en de documentair geeft goed de sfeer op het eiland weer. Daarnaast zag je na de dood van Fidel het land heel snel veranderen. Dat zie je op het einde van de documentaire ook.

Een erg mooie documentaire, met ook unieke beelden die enkel deze cameraman van Fidel heeft kunnen schieten.