Simplistische thrillerfilm met een aantal bloederige moorden en een heleboel clichématige, sentimentele personages. Het lijkt voor regisseur Tim Cruz een wedstrijd te zijn in termen van hoeveel bekende stereotypes hij in een enkele omgeving kan krijgen, die als klap op de vuurpijl vaak slecht acteren. Daartegenover staat een redelijk intrigerend verhaal met een aardige vaart. Figuren vallen als vliegen en alhoewel de insteek vroeg wordt weggegeven, blijft The Final Rose altijd wel vermaken. Heel knap is het allemaal niet, maar het vormt een aardige maatstaf voor de films die tegenwoordig op netwerken zoals Tubi verschijnen.
Het is bewonderenswaardig dat regisseur Clint Eastwood op deze leeftijd stug doorgaat met het dirigeren van dit soort speelfilms. Speelfilms die vervolgens nog altijd in de bioscoop belanden en een zekere omzet weten te behalen. Juror #2 is desondanks spijtig genoeg een matig product met een hoop clichématige en onwerkelijke personages. De insteek is bovendien vroeg al op te merken, waardoor er weinig daadwerkelijke verrassingen met de film meekomen. Het concept is gelukkig best boeiend en er zit een aardige flow in, maar het is te weinig om menig kijker met de absolute zekerheid te overtuigen. Nicholas Hoult is bovendien te excessief en zou zichzelf in de echte wereld veel te veel laten opvallen.
Alternatieve titel: OctoGames, gisteren om 11:29 uur
De titel maakt meteen duidelijk waar een film als The OctoGames de mosterd vandaan heeft gehaald. Regisseur Aaron Mirtes gaat met een verdienstelijk idee aan de haal, waarin zo weinig mogelijk geld is gestopt. Dit wordt opgeleukt met een boel excentrieke figuren en veel tempo, maar het zal de kijker relatief vroeg duidelijk zijn dat veel kwaliteit of creativiteit niet aan de pas is gekomen. Er wordt verder ook niet heel sterk geacteerd en de dramatische inslagen zijn redelijk kansloos, maar uiteindelijk vermaakt de korte speelduur en de grote rits aan gebeurtenissen nog best aardig.
Voorspelbaar product uit de Spielbergfabriek. Disclosure Day ademt kwaliteit en visie uit, maar de inmiddels gebruikelijke insteken van een regisseur als Steven Spielberg zijn te opvallend. De film loopt op deze manier over van clichématige, nodeloos sentimentele dialogen. Het wordt als kijker erg moeilijk om empathie op te kunnen brengen voor figuren die geregeld totaal niet aanvoelen als mensen, maar als puur filmische figuren. Spielberg toont zichzelf gelukkig nog altijd ervaren op het visuele vlak. Een boel beelden zien er knap gechoreografeerd uit, met een aantal stijlvolle actiemomenten en uitgedacht camerawerk. Het acteerwerk laat over de grote lijn spijtig genoeg te wensen over. Josh O'Connor en Eve Hewson zijn weinig imponerende hoofdfiguren en Colin Firth is hopeloos miscast als de antagonist. Overige rollen, zoals die van Colman Domingo en Emily Blunt, kunnen vooral niet op tegen de oneerlijke hoeveelheid sappige dialogen die ze worden toebedeeld. Uiteindelijk is Disclosure Day kundig genoeg om voor de uitgesponnen speelduur te vermaken, maar kent daartegenover te veel plotgaten en een erg matig einde.
