Little Bone Lodge (2023)

We zijn amper voorgesteld aan Mama (Joely Richardson), Maisy (Sadie Soverall) en rolstoel-gebonden Pa (Roger Ajogbe) of er wordt onverwachts op de deur van hun afgelegen boerderij geklopt. Midden in een storm staan er twee vreemden voor hun deur. Dat er iets misgaat zal gaan, staat natuurlijk vast! Maar wat? Vanaf de openingsscène zijn er al alarmbellen dat de dingen niet zijn wat ze lijken. En in een goede tien minuten film is er al een opmerkelijke bloederige scène. TOP!

Regisseur Matthias Hoene is blijkbaar ook niet bang om de genregrenzen te doorbreken want het resultaat is een mix van huisinvasie, misdaadfilm en Hicksploitation. De verrassingen zijn voor kijkers die wel vaker soortgelijke films kijken ook wel te doorzien en de conclusie is voor het geoefende oog ook niet zo schokkend Maar dat doet niets af aan dat het met humeurige onzekerheid en prima camerawerk een meer dan heerlijke film creëert.

Deze aspecten, dragen bij in combinatie met de geweldige uitvoeringen van Joely Richardson die uit blinkt als de moeder en deze uitvoering is net zo meeslepend maakt als in "The Colour Out of Space" Ook relatief nieuwkomer Sadie Soverall was opvallend goed. Binnenkort is ze ook te zien naast Nicolas Cage in sciencefiction-opus Arcadia, Sand and Stones (Film, 2024) Ja dit was een ambitieuze mix-en-match genrefilm met goed acteerwerk en meer dan een behoorlijk spanning en brutaliteit.

Ik dacht al eens vaker zo'n dergelijke film gezien te hebben. Het is in ieder geval niks nieuws. Maar ik weet zo niet welke film dat was, met ook zo'n verhaal.

Een combinatie van twee redelijke bekende horrorfilms. Niet bijster origineel, maar wel vermakelijk. Vooral de uiteindelijke conclusie. Al vanaf het begin proef je duidelijk dat niet alles is wat het lijkt. Leuk tussendoortje, maar als je die twee andere films gezien hebt, dan is het toch niet zo speciaal meer.
Spoilers voor diegene die de films willen weten: Don't Breathe meets Lowlifes.

Little Bone Lodge profiteert van enkele onverwachte plotwendingen en degelijk acteerwerk van Joely Richardson, maar het middenstuk is veel te taai om te vermaken. Regisseur Matthias Hoene toont dat hij wel over een basismate van ervaring beschikt en dat zorgt voor een redelijk strak geheel op visueel vlak. Daartegenover staat dat de film ook niet echt ergens in opvalt en na een halfuurtje eigenlijk begint te vervelen. Het camerawerk evenals de sfeerzetting zijn niet memorabel genoeg en eenmaal de finale aanbreekt, was het geheel me eigenlijk een beetje kwijt.