Strung (2026)

Zwakke film.

Zeker een aanrader

Regisseur Malcolm D. Lee grijpt met elk project dat hij onder handen neemt steeds een heel ander idee aan. Soms wil dat best werken, maar Lee levert toch steeds dezelfde middelmatigheid af. Strung blinkt uit omdat de castleden erg hun best doen om diepzinnigheid mee te geven, iets dat ook wel vereist is als je de inhoud onder de loep neemt. Helaas slagen meerdere namen er niet in om enige vorm van eigenzinnigheid neer te zetten. Chloe Bailey roept in de hoofdrol weinig empathie op en bijrollen zoals die van Romy Woods en Lynn Whitfield zijn toch echt te belachelijk om te beklijven. Alhoewel de effecten nog wel aardig zijn en het mysterie voldoende in leven wordt gehouden, lijkt Lee de focus voortdurend op de stomende en lang uitgesponnen seksscènes te willen leggen. Liefhebbers van Bailey zullen daar vast geen probleem mee hebben, maar het zorgt er ook voor dat de wereld van Strung moeilijk serieus te nemen is en daardoor gevoelsmatig te lang duurt.

Tja....een soort halmark/lifetime horrorfilm. Deze film was echt waardeloos. Het verhaal slaat nergens op en pas aan het einde is er iets wat je misschien als eng kan bestempelen... Chlöe Bailey die ook één of ander zangeresje blijkt te zijn, is in deze film een getalenteerde violiste, die na een one-night-stand, een baantje krijg bij een rijk gezin om de dochter pianoles te geven maar wat blijkt vaderlief was degene waar ze het seksuele avontuurtje mee had...en ze is niet de enige....Wat het masker ermee te maken? Geen idee maar denk dat dit dreigend had moeten zijn, maar snapte er verder ook niet veel van. Er is geen horror of thriller, gewoon een traag drama met wat meer ontblote huid (wel steeds beschaafd) dan gewoonlijk. De plotwendingen zijn voorspelbaar. Er was ook geen enkele reden waarom deze film twee uur zou moeten duren. De film was nergens maar de moeite waard. In één woord; verschrikkelijk...!