Soft & Quiet (2022)

Degelijke thriller die je best bekijkt zonder op voorhand de korte inhoud te lezen.

Het begint allemaal vrij rustig, maar een ontmoeting in een winkel verandert alles.

Soms is het wat te schreeuwerig en het einde is niet echt origineel, maar het is toch één van de betere thrillers van 2022.

Soft & Quiet

Een thriller kon ik dit niet echt noemen, eerder een drama. Maar puhh, wat een film. De manier hoe deze film geschoten is (ogenschijnlijk in 1 take) beviel me wel en vond ik ook wel passend.

Dan naar het verhaal. Het besef dat er echt mensen zijn die zo denken als deze vrouwen is insane. Dat is ook een compliment naar de dames, want stuk voor stuk acteerden ze prima. Maar wat een ergernis als je hoort wat ze allemaal zeiden. Lees veel reacties dat de film heel schokkend zou zijn. Het verraste me wel en vond het best heftig, maar heb ergere dingen gezien in films.

Helaas is dit thema nog steeds aan de orde van de dag en is het goed om dit soort films te blijven maken, om hopelijk bij meer mensen hun ogen te doen openen en er met zijn allen er wat tegen te doen.

3 sterren.

Duurde wel echt allemaal veel te lang voordat er echt iets gebeurde. Eerst hebben we het clubje, dit gedeelte duurde echt te lang en neemt veel te veel tijd in beslag.

De maker lijkt niet helemaal te weten wat ze nou met dit alles aan moet en het verandert dan in een "revenge" movie, of hoe je het wil noemen. Maar dit alles voelt erg gehaast aan allemaal.

En dan het einde...

Ze heeft het dus overleeft, maar dan wat? Het huis is al vrijwel opgeruimd, weinig bewijsmateriaal nog daar. Gaat ze meteen naar de politie en zullen ze haar geloven? Jammer dat dit allemaal ontbreekt. Kijk, als ze het niet had overleefd dan had je kunnen zeggen dat het groepje ermee weg is gekomen, maar nu blijft dat onduidelijk.

Een voorval in Central Park in New York in mei 2020 gaf regisseur en schrijver Beth de Araújo de inspiratie voor haar eerste speelfilm. In het park ontstond een woordenwisseling tussen een zwarte man en een blanke (en ogenschijnlijk normale) vrouw die in hem een bedreiging zag en zich dermate door haar haatgevoelens liet meeslepen dat ze de politie belde en op hoge toon zei dat de zwarte man haar bedreigde. Een overtrokken reactie, want het enige dat de man deed was dat hij haar aansprak op haar loslopende hond. Er schijnt een video van te bestaan.

In de film Soft & Quiet zijn de ressentimenten eveneens verstopt achter een façade van normaliteit. Een groepje vrouwen treft elkaar wekelijks om hun problemen te bespreken. Een gemoedelijk theekransje zo lijkt het. Tot de aard van de problemen aan de orde komen. Die komen erop neer dat de groepsleden zich benadeeld voelen ten opzichte van niet-blanke landgenoten. De zorgen daarover komen tot uiting in een lachwekkend kringgesprek waar een zekere satirische prikkeling vanuit gaat, hoewel je ook wel een beetje schrikt van de tomeloze haat die de vrouwen drijft.

In de tweede helft van de film wordt de verbale heftigheid omgezet in actief handelen. De haat zoekt een gewelddadige weg om zich te uiten. De boel escaleert en aan de film wordt een home-invasion scenario toegevoegd. Daarin gaat het er behoorlijk heftig aan toe maar veel wijzer word je er als kijker niet van. Verhaaltechnisch blijft de behandeling van het thema in de oppervlakte hangen en krijgen de personages niet voldoende laag mee om je door het gehele gebeuren heel diep geraakt te voelen.

De film weerhoudt zich van sensatie en laat enkel de dingen zien zoals ze zijn en worden uitgevoerd. Er wordt de kijker niet heel prangend een mening opgedrongen. Gezegd moet worden dat de racistische vrouwen een beetje in het voordeel zijn. Zij zijn immers het middelpunt van de film en je leert hun voorspelbare angsten redelijk goed kennen. De niet-blanke slachtoffers hebben minder speeltijd en kans om hun opinies de wereld in te gooien. Zodoende is het niet uitgesloten om voor beide kanten enig begrip op te roepen.

Stilistisch is de film trouwens leuk opgezet. De film is gedraaid in real-time en in one-take wat zorgt voor een prettig kijkbare dynamiek. Hier en daar is er wat rommelig camerawerk maar dat hoort erbij. Ook was er een moment dat het geluid wegviel. Ik dacht dat mijn luidsprekers de geest hadden gegeven, maar dat bleek na de herziening van het fragment niet zo te zijn. Waarschijnlijk is een foutief opgezegd tekstje weg gefilterd. Niet heel erg, want het moment zorgde voor wat persoonlijke roering in deze toch wel wat vlak uitgevoerde film die gezien het thema zeker iets meer diepzinniger roering had kunnen gebruiken.

Bleh. Tsja, er zijn echt zulke mensen, die hun eigen falen, hun eigen tekortkomingen, en zelfs hun eigen domme pech elke keer weer projecteren op iemand anders. Elke dag, dag in dag uit, jaar na jaar. En nog erger, ze geloven het zelf ook nog, en ze hebben ook nog een aanhang die hun houding met graagte verdedigt - een paar voorbeelden zijn al simpel te vinden in de reacties op imdb.

Araujo maakt er een indringend geheel van, de single camera en real time gimmicks werken verrassend goed. En er wordt door de voor mij onbekende cast ook prima gespeeld - tenminste, ik neem maar even aan dat ze niet een rol spelen die heel dichtbij ze staat, en dan is het toch best knap gedaan. En je moet er ook maar zin in hebben.


Of het verder nou echt een goede of zelfs maar zinvolle film is, hmm, ik weet het niet. Niet echt prettig om naar te kijken, en het soort bruinhemdfetisjisten waar het echt over gaat bereik je toch niet - ook dat is simpel te zien in de reacties op imdb. Gelukkig blijven die hier vooralsnog achter, dat geeft weer iets hoop.

Holy crap...wat gebrekkig als horrorfilm. Als je eerst 30 tot 40 minuten nodig heb om je personages onaangenaam te maken is dat al problematische. Echter zijn personen ook nog eens witte suprematie-vrouwen. Mutsen die tijdens een theekransje klagen over allerlei ongemakken van racistische aard en dat pikken ze het niet meer! Tja...het is een horror dus moet er iets ergs gebeuren Oei, ze vergeten in hun onwetendheid dat ze de haat moeten bewaren voor ontmoetingen met gelijkgestemde mensen. Dus volgt er een ontmoeting die van kwaad tot erger gaat maar die film niet beter maakt, wel voorspelbaarder en veel buiten beeld. Niets wat hierin gebeurt, valt buiten het bereik van het onmogelijk, daarom is er ook gekozen alsof dit in real-time werd opgenomen. Iets wat nog enigszins interessant en goed aan de film was! Denk dat de makers bepaalde mensen een spiegel wilde voorhouden maar of die hierna zouden kijken? Tja en volgens mij hoef je niet te laten zien dat witte supremacisten gewoon vervelende mensen zijn dus ik zie niet in waarom ik dit zou willen kijken...Een film over onprettige racistische mensen levert niet direct een goede horrorfilm op! Wel denk ik een film die voor de Bechdel-test zal slagen!