Logboek

Regisseur Vaughn Stein mikt met Every Breath You Take veel nadrukkelijker op het dramatische aspect van zijn verhalen, met 105 minuten lang castleden die getroebleerd en serieus voor zich uit staren. Gelukkig zijn er weinig acteurs die dat zo capabel kunnen uitvoeren als Casey Affleck, die ook binnen deze film een flinke stempel op zijn verschijning weet te drukken. Het verhaal kabbelt verder rustig voorwaarts naar een best aardige plotinsteek en Stein weet zijn film ondanks een gebrek aan spanning best boeiend te houden. Het mysterie wordt er namelijk degelijk in gehouden en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar het gebeuren tussen India Eisley en Sam Claflin is echter wat slap en Stein had zich er beter aan gedaan wat meer spanning en onheilspellende sfeerzettingen in zijn geheel te betrekken. Een voldoende zit er zonder twijfel in, maar het is redelijk nipt.

Iets minder sullig dan het vorige deel, maar de structuur die regisseur James Foley hier hanteert kan op weinig pluimen rekenen. Het ziet er allemaal technisch professioneel uit, maar de chemie tussen Dakota Johnson en Jamie Dornan is bijzonder ongemakkelijk en komt nergens van de grond. Fifty Shades Freed is dan ook niet veel meer dan een voortdurende herhaling van zetten, met een Johnson die Dornan verleidt waarna er met een clichématig muzieknummertje op los wordt gepompt. Deze scenes zijn echter allesbehalve opwindend in beeld gebracht en vooral erg oncomfortabel. De inhoud betrekt verder een hoop onzin om de speelduur tot een totaal van 105 minuten in te sturen, maar die weten wel gelukkig een aardig tempo te ontwikkelen. Saai is het allemaal ook nergens, maar je moet ervan houden.

Regisseur Stephen Kay leek vooral een snelle dollar te willen verdienen met deze nogal kale en eentonige televisiefilm. Agnes Bruckner is daarbinnen de enige die zich redelijk uit de voeten kan met haar ondankbaar ingevulde personage, maar Jake McDorman is problematisch in de hoofdrol vanwege een afwezige indruk. Verder kenmerkt The Craigslist Killer zich vooral in weinig enerverende plotvorderingen en een gebrek aan spanning. Op technisch vlak veel te eenvoudig in elkaar gezet en qua sfeer evenzeer. Gelukkig heerst er een aardige chemie en blijft het waargebeurde aspect redelijk boeiend.

Degelijke kinderfilm met een iets te brave en bekende uitwerking, maar dat zal de jonge doelgroep uiteraard een rotzorg zijn. The Water Horse moet het hebben van de vriendschap tussen Alex Etel en zijn waterpaard, iets dat zeker in de eerste helft de primaire focus krijgt van de film. Daarna weerlegt regisseur Jay Russell de focus iets te nadrukkelijk op te veel zijwegen die niet altijd even lekker in het basisgeheel worden vermengd. De computereffecten van het wezen zijn bovendien niet erg sterk, maar de fantasierijke en luchtige benadering werkt aanstekelijk.

Taaie misdaadfilm met een onovertuigende Sylvester Stallone in de hoofdrol, die te statisch acteert voor de complexe rol die hem wordt toebedeeld. Regisseur Stephen Kay maakt indruk wanneer Get Carter een autoachtervolging moet tonen, maar daarbuiten maakt hij een losse impressie binnen deze rauwe wereld. De plotwendingen zijn amper interessant en het tempo oogt onevenwichtig, waardoor deze film geregeld een vermoeiende zit vormt om doorheen te komen. Een aantal duistere onthullingen maken gelukkig wél indruk en de cinematografie oogt doordacht, maar uiteindelijk maakt dit geheel vooral een rommelige en voorspelbare indruk.

Visueel stijlvolle misdaadfilm met een boel mysterie-elementen en een gezonde dosis dramatiek om de uitwerking van de personages aan te sturen. Shailene Woodley is een uitstekende keuze voor de hoofdrol en draagt Misanthrope met gemak, een broodnodige uitkomst gezien de karikaturale vormgeving van de overige personages. Ben Mendelsohn is te nadrukkelijk een komisch zijspoor en de oplossing van de puzzel uit zich in te uitgesponnen dialoogscenes en een daaropvolgend clichématige finale, maar de opvallend grootse en gemene misdaadscenes zijn sterk in beeld gebracht. Regisseur Damián Szifron hanteert bovendien een zeer strakke invulling op technisch vlak, waardoor de kou geregeld perfect wordt vermengd met de kleurrijke nachtwereld.

Het nieuwe superheldenproject vormt zonder twijfel de beste Fantastic Four-film die tot nu toe is uitgekomen, maar dat is ook niet moeilijk als je naar de kwaliteit van de concurrentie kijkt. Regisseur Matt Shakman en zijn 100 scenarioschrijvers hanteren een wat andere structuur dan soortgelijke Marvelfilms, maar ontwijken nog altijd amper de clichématige invulling die dit soort films kenmerken. De actie is wat beperkter en spaart vooral op voor een grootse finale, want de makers zijn meer uit op het uitwerken van de personages. Tot op zekere hoogte heeft dat effect, maar na enige tijd besluipt je toch een gevoel van ongeduld door het ietwat bekende terrein. De visuele effecten kunnen ermee door en het acteerwerk scoort net aan een voldoende (Pedro Pascal speelt zijn minste rol sinds tijden), maar de slotfase maakt een hoop van je tijd het wachten waard.

Professioneel in beeld gebrachte geschiedenisles vanuit regisseur Ron Howard, die helaas wat te veel belust is op sensatie. Zo wordt het personage van Frank Langella (Nixon) geregeld nogal makkelijk aangevallen en heeft Langella zelf ook regelmatig trek in ietwat theatraal toneelspel. Michael Sheen kampt met hetzelfde probleem, waardoor Frost/Nixon geregeld te gespeeld aanvoelt ten koste van de waargebeurde inhoud. De finale van deze film is uitstekend, het einde doet wat het moet doen en de beeldvoering oogt ervaren, maar Howard verkijkt zich op een realistische weergave.

Een absurde, maar uiteindelijk ietwat kale thrillerfilm die zelfs binnen deze zeer korte speelduur te lang aan blijft voelen. De jonge leeftijd van regisseur Viljar Bøe laat in ieder geval de deur open voor een professionele toekomst, maar Good Boy voelt vooralsnog enigszins onafgemaakt aan. Zeker de spanning en onderlinge dreiging wil niet echt uit de voeten komen, maar daarnaast werkt deze film als komedie ook niet heel bijzonder sterk. Ondanks het bizarre concept voelt dit geheel namelijk nogal bekend aan, zeker met de tweede helft die erg nadrukkelijk laat zien dat de goede ideeën op waren. Katrine Lovise Øpstad Fredriksen is overtuigend als naïeve vriendin, maar Gard Løkke maakt een ietwat lege en ongeïnteresseerde indruk. Extra jammer aangezien het vooral zijn verschijning is waar deze film het van moet hebben.

Aparte sciencefictionfilm met een werkelijk briljant concept dat door regisseur Bong Joon Ho naar het einde toe iets te ver wordt doorgetrokken. Snowpiercer moet het vooral hebben van de visuele creativiteit, zeker aangezien de inhoud een wat bekendere indruk maakt. Na een logische inleiding is het voor de kijker genieten geblazen met een aantal doordenderende actiemomenten en doeltreffend absurde sequenties. Enkele personages zoals Tilda Swinton en Emma Levie zijn wat overdreven, maar Chris Evans daarentegen speelt mogelijk de rol van zijn leven. De finale leunt iets te veel op monoloog en dialoog, maar Snowpiercer toont een aantal van de beste actiemomenten uit dit tijdperk. De matige computereffecten zijn dan ook wat makkelijker te vergeven. Strak in beeld gebracht met fraai kleurgebruik en voldoende originaliteit binnen dit geheel dus, dat helaas wat te veel mankementen kent om zichzelf te verheffen tot genreklassieker.

Tegenvallende film vanuit het Oostenrijkse regisseursduo Severin Fiala en Veronika Franz, die in het verleden aanzienlijk betere resultaten heeft geboekt. Des Teufels Bad is iets te comfortabel met het trage tempo en komt met een nogal dun concept op de proppen, dat vervolgens eindeloos lang wordt uitgesponnen. De eerste 45 minuten zijn redelijk inwisselbaar, maar het uitmuntende acteerwerk van Anja Plaschg zorgt voor een schaars hoogtepunt. De tweede helft moet het wat meer hebben van de psychologische aftakeling en dat werkt vervolgens beter. De finale is doeltreffend luguber en de film kent wat smerige momenten tussen de fraaie natuuropnames, maar voelt uiteindelijk te lang en leeg aan voor deze relatief dunne inhoud.

Behoorlijk vlotte mysteriethriller afkomstig uit de ervaren handen van regisseur Brian De Palma, die na deze film helaas een vermindering in kwaliteit teweegbracht. Het eerste shot is uiteraard een klein hoogtepunt, maar het hoge tempo en de excentrieke personages dragen daar vervolgens overtuigend aan bij. De Palma introduceert verder weinig nieuwe experimenten, maar zet niettemin vlot in op een sneltreinvaart en zijn bekende visuele trucages vormen een uitstekende begeleider. Jammerlijk is dat sommige plotwendingen (die een aanzienlijke impact hebben op de inhoud) nogal vroeg uit de doeken worden gedaan, waardoor de kijker veel ruimte wordt ontnomen op het vlak van puzzelwerk. Een opvallend bombastische finale verraadt vervolgens dat De Palma dit mogelijk zelf ook in heeft gezien en dat krampachtig probeerde te verbloemen.

Halfje eraf na herziening. Niettemin blijft Gantz: O een doeltreffend creatieve animatiefilm die vooral veel voordeel tapt uit de ontwerpen van de tegenstanders. Regisseursduo Yasushi Kawamura en Kei'ichi Sato weten goed wat degelijk entertainment moet voorstellen en vertragen de snelheid na 20 minuten dan ook geen moment. Het levert een uitstekend geheel op met een weliswaar dunne inhoud, maar genoeg actie en bombast. Het jammerlijke is dat de finale iets te vroeg lijkt te komen en veel langer door had mogen gaan. De personages stellen daarnaast weinig voor, maar binnen dit soort werelden is dat natuurlijk geen moment een grote zorg. Ik zie dit graag met een hoop budget nog eens een keer op het grote doek.

Zeer effectieve thrillerfilm met een uitstekende Brittany Ashworth in de hoofdrol. Zij blijft hoe dan ook wel een actrice die zelfs met de meest ondankbare personages uit de voeten kan, waaronder haar figuur in The Ledge. Ze heeft weinig te doen, maar haalt het meeste uit de spaarzame minuten die ze toebedeeld krijgt. Regisseur Howard J. Ford is verder duidelijk niet uit op originaliteit en zet dan ook vol in op de uitwerking. Dit blijkt gelukkig een effectieve keuze, met een aantal spannende momenten en een boeiend verloop. Het hoogtevrees-aspect wordt goed verkend en ondanks alle voorspelbaarheid voelt deze film nergens al te bekend aan. Een voorbeeld van een geheel dat met weinig centen toch een boel weet te bereiken. Solide vermaak.

Wisselvallige avonturenthriller met een aantal luidruchtige actiemomenten naar het einde toe. Het voordeel is dat regisseur Jean-François Richet niet direct van bestaand materiaal tapt, waardoor je zeker op het vlak van sensatie en spektakel met een versnelling hoger kunt opereren. Gerard Butler is ook uiteraard ervaren met dit soort films en past daardoor goed in het plaatje, maar dat maakt deze keuze aan de andere kant wel erg voorspelbaar. Het grote nadeel van Plane is de afwezigheid van doeltreffende spanning en dreiging, waardoor zeker het eerste uur nogal weinig noemenswaardige momenten introduceert. Het gebeuren neemt een wat brutere vorm aan in de laatste 30 minuten en dat werkt aanstekelijk, maar dit komt eigenlijk te laat.

Bekende Jean-Claude van Damme klassieker met een volstrekt idiote inhoud die alle kanten op stuitert, behalve de goede richting. Regisseursduo Mark DiSalle en David Worth spenderen veel te veel tijd om één of ander misdaadplot te introduceren dat zich achter de schermen afspeelt, maar remmen er uiteindelijk vooral veel tempo en actie mee af. Kickboxer voelt aan als een lege film waaraan de makers in pure wanhoop nog wat minuten proberen te breien, helaas zonder al te veel succes. De absurde gebeurtenissen en dik aangezette personages hebben gelukkig wel een soort amusementswaarde en de finale is doeltreffend explosief, maar het is onbegrijpelijk hoe deze reeks nog zes andere films heeft voortgebracht. Lage kwaliteit.

Middelmatige actiedramafilm waarin regisseur en hoofdrolspeler Dolph Lundgren veel te veel tijd spendeert aan de aanloop. Al die zware dramatiek weet namelijk niet te beklijven, maar als kijker zul je het er zowat een uur mee moeten doen voordat de castleden hun handen uit de mouw mogen steken. Het is onbegrijpelijk dat er zoveel op de inhoud wordt gesteund, terwijl dit juist het minst interessante gedeelte van de film is. Wel is het fijn om Scott Adkins weer bezig te zien en ook hij mag na enige tijd een aantal goede stoten uitdelen. Het concept is verder ook leuk gevonden en het acteerwerk is niet onaardig, maar het grootste gedeelte van Castle Falls is vooral oninteressant en inwisselbaar.

Zeer goedkope actiefilm met een crew die wel oprecht lijkt te willen. Zo betrekt regisseur Keith Collins II zijn camera nadrukkelijk in de knokpartijen en dat doet zelfs wat denken aan de technieken van Timo Tjahjanto. Het verbloemt tot op zekere hoogte dat een boel acteurs totaal niet overweg kunnen met hun vuisten of voeten, maar het levert bij vlagen degelijk vermaak op. Jammerlijk is dat de actie redelijk onevenwichtig wordt verdeeld over de film, waardoor je als kijker relatief snel murw wordt gebeukt met het voortdurende kogelgeweld. De rek is er zelfs binnen een duur van slechts 72 minuten al vroeg uit en het acteerwerk is niet best, waardoor Maximillian zich na 30 minuten ontpopt tot een behoorlijke uitdaging. Bij vlagen creatief dus, maar de financiële middelen blijken achteraf zeker nodig.

Matige herbewerking en tegelijkertijd vervolgdeel van de originele film, met vooral een langere speelduur en matige moordpartijen. In tegenstelling tot andere delen gaat dit geheel van regisseuse Jennifer Kaytin Robinson niet voor een lompe aanpak, maar een serieus verhaal met subtiele dramatiek. Robinson treft daarvoor een competente cast, waartussen Madelyn Cline en Chase Sui Wonders met gemak boven de "oude garde" uitkomen. Specifiek Freddie Prinze Jr. lijkt het tonen van emotie volledig te zijn verleerd, terwijl zijn personage juist belangrijk moet zijn voor het verhaal. Verder kijkt het allemaal ondanks een uitgesponnen verloop best aardig weg en ziet het er professioneel uit, maar in het kader van horror is het toch wat aan de tamme kant. De opzet is goedbedoeld en bij vlagen ambitieus, maar helaas draait het uit op een teleurstellend eindresultaat.

Regisseuse Ana Lily Amirpour doet duidelijk een creatieve en oprechte poging om met een redelijk uitgekauwd gegeven aan de haal te gaan, maar maakt vooral een doelloze indruk. De eerste helft van Mona Lisa and the Blood Moon lijkt nergens heen te gaan en komt aanzetten met een losbandige combinatie tussen drama, fantasy en misdaadelementen. Kate Hudson, Evan Whitten en Jeon Jong-seo doen het allemaal verdienstelijk en de neergezette wereld ziet er professioneel uit, maar je mist als kijker een bepaalde snelheid en een zekere richting. Erg spannend of meeslepend wil het allemaal verder ook niet worden, dus ben je vooral genoodzaakt om met een leeg gevoel achter te blijven. Pluspunten omdat de makers wel enige onderscheiding en originaliteit in het geheel weten te betrekken.

Belachelijk derde hoofdstuk, maar wel eentje dat door alle onbedoelde foutheid best lollig voor de dag weet te komen. Regisseur Sylvain White kreeg een nogal ondankbare klus last minute aangereikt en moest de productie binnen twee weken bij elkaar zien te krijgen, maar weet desondanks een degelijke mate van entertainment in het geheel te betrekken. Het acteerwerk is natuurlijk niet briljant en het eerste uur kent zowat maar één enkele moord, maar toch blijft het allemaal op een vreemde wijze beklijven. Wellicht omdat je als kijker zelf ook wel ziet dat de inhoud met toevalligheden, gebreken aan logica en allerlei idioterie aan elkaar geplakt zit. White had zich er goed aan gedaan om een wat strakkere montagetechniek te hanteren, maar zet uiteindelijk een vlot en niet al te uitgesponnen horrorfilm neer.

Matige komediefilm met goed acteerwerk vanuit een enthousiaste en gemotiveerde cast, maar sterk leunend op enorm flauwe humor. Het maakt van Supercon geregeld een film die moeilijk door te komen is, vooral omdat je geregeld het gevoel besluipt dit soort verhalen al eerder te hebben gezien. Regisseur Zak Knutson verbloemt daarnaast niet dat de productie aan een sterk tekort van financiële middelen lijkt te leiden, want het geheel oogt nogal kaal en onafgemaakt. Een aantal scenes zijn gelukkig wat grootser en de montage is redelijk enthousiast, maar kunnen niet op tegen de ongeïnspireerde en ronduit infantiele inhoud.

Weinig effectieve griezelfilm met een betrekkelijk gebrek aan spanning en een bekend gegeven. Gelukkig kent regisseur Felipe Vargas enig gevoel voor goede sfeerzettingen en creëert daarmee een best treffende omgeving. Het compenseert tot op zekere hoogte een gebrek aan goed gespook en originaliteit, maar heeft geen antwoord op de matige acteerprestatie vanuit Emeraude Toubia. Als kijker ben je vooral getuige van een langzaam voortkabbelend verhaal met weinig hoogtepunten, waardoor het eindresultaat niet op al te veel punten hoeft te rekenen. Wel leuk is de (ietwat ondankbare) bijrol van David Dastmalchian. Hij verdient beter dan dit.

Vermakelijke misdaadkomedie met een grote verzameling aan verdienstelijke namen, waartussen vooral de ingetogen prestaties van Ben Stiller en Casey Affleck opvallen. Regisseur Brett Ratner levert goed werk af met Tower Heist, mogelijk zelfs zijn beste werk tot nu toe. Het spijtige is dat een ruim aantal aan bekende namen een zeer beperkte acteerruimte toebedeeld krijgen en pas richting de finale enige vorm van spanning aan te pas komt, maar de aanloop is in ieder geval onderhoudend. Natuurlijk flinterdun qua inhoud en iets te sterk leunend op toevalligheden, maar gelukkig gevoelsmatig zo weer afgelopen.

Trauma Center ziet er bij vlagen sfeervol uit en Nicky Whelan doet het aardig in de hoofdrol, maar deze thriller van regisseur Matt Eskandari komt bijzonder saai voor de dag. Er gebeurt een heleboel en toch weet het geen moment te beklijven, mede door een gebrek aan spanning, vernieuwing en goed acteerwerk. Specifiek Bruce Willis bakt er nogal weinig van, maar ook de overige personages creëren erg weinig. Het kabbelt allemaal voorwaarts naar een teleurstellende finale met betrekkelijk weinig tempo. Voor een aantal technisch knappe camerabewegingen en Whelan zijn er nog bonuspunten, maar dat redt het eindresultaat beslist niet.

Vermakelijke wederopstanding van een reeks met een zeer beperkte mate van kwaliteit. Je moet hier natuurlijk wel een liefhebber van zijn, maar regisseur Mark Molloy balanceert dit vierde deel stukken beter dan een aantal van zijn voorgangers. Het spijtige is dat je de grootste actiescenes al achter de rug hebt na de eerste 45 minuten, waardoor de finale redelijk teleurstellend voor de dag komt. Eddie Murphy heeft zichzelf gelukkig wat beter in de hand en het ziet er allemaal goed uit op technisch vlak, maar toch mis je een groots hoogtepunt op het vlak van zowel komedie als actie. De vader-dochterrelatie tussen Murphy en Taylour Paige had ook makkelijk weggelaten kunnen worden, vooral door het wat emotieloze acteerwerk van die tweede naam.

Mierzoete, religieus getinte dramafilm met een hoop stroperige dialogen. De manier waarop Britt Robertson en K.J. Apa met elkaar omgaan voelt op geen enkel moment realistisch aan, ondanks het uitstekende acteerwerk van met name Robertson. Regisseursduo Andrew en Jon Erwin introduceren een duidelijke agenda met I Still Believe en proberen dat niet bepaald subtiel uit te werken, maar versieren deze film op professionele wijze en lijken toch met een bepaalde oprechtheid te werken. De afloop is logisch, het scenario is geregeld uitermate theatraal en de duur is veel te lang, maar de chemie werkt aanstekelijk en daar wint het geheel wat punten mee.

Vermakelijke griezelfilm met een degelijk gevoel voor kwaliteit, ook al laat regisseur Chito S. Roño veelvuldig het volume opschroeven. Espantaho zit bij vlagen simpelweg te vol met allerlei poeha en weinig effectief gespook, maar entertainend is het allemaal wel. Het acteerwerk is aardig en de makers doen een hoop pogingen om originele ideeën tot leven te wekken, wat in combinatie met een korte duur meer dan degelijk werkt. Een aantal plotwendingen naar het einde toe zijn weliswaar onnodig, maar passen niettemin goed in het geheel dat Roño probeert neer te zetten. Uitstekend popcornvoer met weinig dode momenten dus.

De aanloop is aardig en Jeanne Goursaud kan rake klappen uitdelen, maar regisseur Christian Zübert brengt een nogal instabiele film tot leven met een bijzonder rustige finale. Exterritorial wil duidelijk profiteren van een volle inhoud en neemt uitgebreid de tijd om het hoofdpersonage in te kleuren, maar toch vormen de individuele knokpartijen de hoogtepunten van deze film. Goursaud doet het daarbinnen zeer verdienstelijk, maar kan niet op tegen het wisselvallige tempo en de weinig interessante bijpersonages. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop en tegen de finale aan bloedt het gebeuren volledig dood, waardoor Exterritorial perfect aansluit bij het matige niveau dat dit soort Netflix-originals uitstralen.

Visueel aantrekkelijke komediefilm die door regisseur Xavier Gens wordt voorzien van een hoop bombarie en tempo. Dat werkt in het geval van Budapest gelukkig in het voordeel, want deze film kent weinig saaie of dode momenten. De hoofdrollen leveren bovendien goed werk af en het concept wordt degelijk uit de doeken gedaan, maar de scenarioschrijvers schieten bij vlagen enorm uit de bocht met nogal dik aangezette humor. Jonathan Cohen is daarnaast bijzonder onsympathiek en nodigt niet bepaald uit voor enig begrip, waardoor het vreemd is dat de film een aanzienlijk gedeelte van de inhoud om zijn personage laat draaien. Een gebrek aan sfeerzetting (De Hongaarse hoofdstad wordt bijzonder weinig getoond) levert verdere minpunten op, maar een voldoende zit er wel in. Stiekem is dit overduidelijk niet het genre van Gens.

Gelijkwaardig vervolg aan het eerste deel, met soortgelijke kritieken en onderlagen. Regisseur Galder Gaztelu-Urrutia dirigeert overduidelijk met een bepaald doel voor ogen en brengt deze bij vlagen overtuigend tot uiting in El Hoyo 2, maar verspeelt zijn kaarten behoorlijk in de finale. Deze nogal vage uitwerking van allerlei ideeën en concepten komt namelijk niet erg boeiend voor de dag, terwijl de opbouw best aardig uit de voeten kwam. Het acteerwerk is verder nogal sterk aangezet en niet alle ideeën werken even goed, maar de "Harmonie tussen lagen" is best entertainend.

Goedkope misdaadhorrorfilm met een charmant Brits sfeertje, maar waarin een hoop figuren rondlopen die absoluut niet kunnen acteren. Ripper Untold is in de essentie vooral niet interessant, waardoor het basisverhaaltje je al snel gestolen kan worden. Veel makers hebben geprobeerd om het Jack the Ripper-riedeltje naar boven te halen, maar tot nu toe slagen er weinig in om er oprecht succes mee te boeken. Wat regisseur Steve Lawson er vervolgens mee doet, zit tegen het belachelijke aan met een volstrekt idiote plotwending die de hele boel omverblaast. Bonuspunten voor een aardige sfeerzetting, maar er wordt op het vlak van spanning en sensatie bitterweinig mee aangevangen.

Rommelige horrorthriller die alle kanten op stuitert, maar uiteindelijk redelijk samenkomt als oprechte poging om iets origineels neer te zetten. Het problematische is dat regisseur en scenarioschrijver Matthew Currie Holmes niet helemaal lijkt te weten wat hij precies wil met Buckout Road en daardoor van alles en nog wat op een hoop propt. Evan Ross is spijtig genoeg ongeschikt om deze film op sleeptouw te nemen en de wat effectievere bijrollen zijn vervolgens amper in beeld. De uiteindelijke plotwending snijdt bovendien geen hout, maar uiteindelijk vermaakt al het gespook en getier best degelijk.

Regisseur James Gunn gebruikt enthousiaste visuele technieken om Superman mee in te kleuren, maar struikelt over dezelfde insteken waar soortgelijke superheldenfilms over struikelen. Het is allemaal namelijk veel te vol, voorspelbaar en uitgesponnen. De eerste 90 minuten bestaan bovendien uit David Corenswet die door allerlei buitenaards en geavanceerd gespuis de kop in wordt gedrukt, om ze vervolgens in de slotfase van straat te slaan. Het lijkt allemaal geregeld eindeloos te duren, maar het acteerwerk is uitstekend en de finale brengt doeltreffend spektakel om het cijfer enigszins op te krikken. Nicholas Hoult doet het daarnaast zeer verdienstelijk als Lex Luthor, maar ergens hoop je als kijker op vernieuwing en die wordt binnen deze film amper geboden. Gunn lijkt veel beter tot zijn recht te komen als je de clichématige grenzen wegneemt, zodat hij zich niet gebonden hoeft te houden aan PG-13 geweld.

Avontuurlijke rampenfilm waarin regisseur Herbert James Winterstern een riskante, maar aardige keuze maakt door beelden van echte tornado's te gebruiken als actiedecor. Skeet Ulrich en Daniel Diemer spelen bovendien zeer verdienstelijke hoofdrollen, ondanks de beperkte ruimte die ze toebedeeld krijgen vanuit het scenario. Supercell loopt weliswaar over van clichés en duurt zeker naar het einde toe veel te lang, maar blijft uiteindelijk best vermaken. De makers gaan weliswaar creatief om met het beperkte budget, maar toch mis je als kijker een grootsere actiescene om het allemaal compleet te maken. Daardoor net geen voldoende.

Vermakelijke komediefilm met een hoop personages die allerlei domme acties uithalen, soms tot op het frustrerende af. Mocht regisseursduo Glenn Ficarra en John Requa een daadwerkelijke boodschap hebben met Crazy, Stupid, Love dan ligt deze begraven onder een hoop lagen van luidruchtige en geregeld nogal flauwe humor. Wel wordt alles naar behoren uitgevoerd door de capabele castleden, waartussen specifiek Steve Carell opvalt. De regie is verder vlotjes en de relatief ruime duur wordt nergens gevoeld. Prima film voor simpel en snel vermaak en met net iets meer inhoud dan soortgelijke genregenoten.

Weinig genuanceerde, maar prima opgebouwde dramathriller met uitstekend acteerwerk vanuit hoofdrolspeelster Taraji P. Henson. Regisseur Tyler Perry weet zich wel raad met dit soort omgevingen, ook al willen zijn films er niet altijd ver bovenuit steken. Straw moet het dan ook vooral hebben van de personages, waarvan de misère goed wordt weerlegd. Enkel Teyana Taylor is een volstrekte miscast en komt totaal niet geloofwaardig over als getroebleerde agente met een donker verleden. Als kijker word je verder genoeg ruimte geboden om een mening te ontwikkelen over de escalerende situatie en alhoewel Perry soms iets te nadrukkelijk mikt op politiek, behoudt hij het overzicht prima. Er mist wat spanning om het cijfer verder omhoog te tillen, maar voor nu is dit degelijke cinema.

Redelijke thrillerfilm met een aardig concept dat net niet genoeg stand weet te houden voor deze duur. In kort formaat had dit gebeuren van regisseursduo Brian Netto en Adam Schindler namelijk veel beter voor de dag kunnen komen, maar het vermaakt niettemin prima. Kelsey Asbille en Finn Wittrock wisselen elkaar aardig af en geven genoeg mee aan hun personages om niet te vervelen. Spijtig is het gebrek aan consistente spanning en een ietwat grootsere finale, maar als makers zit je natuurlijk gelimiteerd aan de realistische grenzen van een bepaald basisidee. Niet dat Don't Move verder geloofwaardig is, maar daar hebben dit soort genrewerkjes natuurlijk weinig baat bij.

Brave highschoolfilm met een jonge cast die het best aardig doet. Helaas ondervinden ze weinig ondersteuning vanuit regisseuse María Torres, die ze opzadelt met een nogal voorspelbaar verhaal en weinig innemende plotinsteken. Anonymously Yours kijkt vooral lekker weg, mede door de relatief makkelijke inhoud. Helaas wordt dit iets te breed uitgesmeerd tot een duur van 100 minuten en kent daarvoor te weinig originaliteit, maar de liefhebbers van zachtaardige en weinig ambitieuze cinema zullen zich hier prima mee kunnen entertainen.

De visuele regie van Gareth Edwards is uitermate geschikt om de gegenereerde dinosauriërs nogmaals tot leven te wekken. Rebirth vormt een redelijk slap excuus om dit universum nieuw leven in te blazen, maar Edwards lijkt goed te begrijpen waar de meeste liefhebbers een film als deze voor kijken. Na een langzaam eerste uur vliegen de registers open en wordt de kijker op die manier getrakteerd met een hoop bombarie en overtuigende belegeringen. Het ziet er goed uit en kent vaak een wat slimmere spanningsopbouw om extra indruk te maken, maar daartegenover is het allemaal ook erg voorspelbaar en niet al te bijzonder geacteerd. De verrassing is er natuurlijk allang af en de finale gebruikt te nadrukkelijk inspiratie van andere filmklassiekers, maar voor een degelijk avondje aan vermaak doet de film exact wat het moet doen.

Goed geacteerd romantisch drama met sympathieke personages, die helaas een aantal onbegrijpelijke acties verrichten. The Half of It leunt wat te veel op deze momenten, waardoor de kijker enige frustratie wordt aangejaagd dankzij het langzame tempo. Regisseuse Alice Wu dirigeert bovendien te rommelig en slaat zowat de volledige introductie over. Je belandt min of meer direct in een verhaal dat al voor de helft bezig lijkt te zijn, waarop het open einde in de negatieve zin ondersteuning biedt. De afloop is niet geheel bevredigend en er worden een hoop clichés uit de kast getrokken, maar de personages voelen op z'n minst menselijk aan en daar bouwt de film uitstekend op.

Regisseur Gareth Evans keert eindelijk terug naar het actiegenre met Havoc en laat zien dit kunstje nog lang niet verleerd te zijn. Specifiek het laatste uur van deze film pakt erg lekker door met spetterende kogelwisselingen en overtuigend in beeld gebrachte achtervolgingen. Tom Hardy doet daarin precies wat hij moet doen en de overige rollen ondersteunen hem daarin prima, maar Evans betrekt iets te veel verschillende personages in zijn film. De inhoud is flinterdun, dus waarom de aanloop daarnaast zo lang moet duren is vervolgens een raadsel. Eenmaal de wapens uit de holsters worden gehaald is dat snel vergeten, maar het is niet genoeg voor een uitmuntende eindbeoordeling.

Zwaar romantisch drama met een overtuigende Blake Lively en een dappere bijrol van (regisseur) Justin Baldoni, die zichzelf niet bepaald van zijn meest rooskleurige kant laat zien in It Ends with Us. Zijn regie zorgt voor een opvallend subtiele en dromerige inslag, die zeker goed past in het kader van herinneringen en flashbacks. Het verbloemt een ietwat voorspelbaar verhaal dat te sterk leunt op bijfiguren die karikaturaal voor de dag komen. Hierdoor komt de tragedie nooit helemaal tot uiting, want de wereld van It Ends with Us voelt dan ook nergens geloofwaardig en/of waargebeurd aan. Het is onderscheidend genoeg in vergelijking met soortgelijke projecten, maar overtuigt nergens volledig. Hierdoor blijft het vooral wat hangen in het midden van de weg.

Regisseur James Ross toont een interessant verhaal in deze beknopte docu, die zich uiteindelijk te veel bekommert om het tonen van allerlei nutteloze perspectieven van onsympathieke mensen. Als Poop Cruise namelijk iets goed neer weet te zetten, is het de overtuigende zinloosheid die mensen zichzelf kunnen aandoen wanneer een situatie niet op hun manier uitpakt. De documentaire zit overigens vermakelijk in elkaar en kent moderne editingtechnieken, maar is verder vooral volstrekt inhoudsloos en vergeet dat het ergens mee moet overtuigen. Hierdoor is deze episode van Trainwreck niet veel meer dan een beknopte Wikipedia-pagina die lezers binnen een kwartier volledig hebben doorgebladerd.

Van de pot gerukte actiefilm waarin een aantal spierbundels elkaar de hersens inslaan met glazen flessen, kogelregens en blote vuisten. Regisseur Antoine Blossier toont dat hij over een aardig gevoel beschikt wanneer het op direct geknok aankomt en zet daarmee een aantal degelijke geweldsexplosies neer, maar het verhaal dat eromheen wordt gebrouwen komt veel te serieus en voorspelbaar voor de dag. Zelfs binnen een korte speelduur van 90 minuten lijkt het eindeloos te duren voordat de essentie uit de doeken wordt gedaan en heb je als kijker slechts twee actierijke momenten om blij van te worden. K.O. past al bij al perfect in het straatje van halfslachtig uitgewerkte Netflix-films voor wat snelle klikjes.

Sentimentele, maar sympathieke romantische komedie waarin Sofia Carson doet waarin ze goed is. Binnen dit soort subtiele, licht humoristische rollen weet ze altijd wel haar draai te vinden en daardoor begint The Life List al vroeg overtuigend. De inhoud daarbinnen is voorspelbaar emotioneel en begint eigenlijk wat te tragisch, maar niettemin is het vervolg prima te verteren. Het jammerlijke is dat The Life List wat te weinig verrassingen includeert om echt indruk te maken en vooral met een speelduur van 123 minuten te lang uitpakt, maar een voldoende wordt makkelijk gerechtvaardigd door keurig acteerwerk en een fijn tempo.

Matig vervolg op zeer matig bronmateriaal. Een uniek concept wordt ook in dit tweede hoofdstuk door regisseuse Victoria Mahoney met een dermate serieuze toonzetting uitgewerkt dat het alle plezier uit de inhoud haalt. Het acteerwerk van Charlize Theron oogt ongeïnspireerd en vooral ongeïnteresseerd, net als het camerawerk tijdens de explosieve actiescenes. Gelukkig voegen de makers Veronica Ngo toe aan het geheel, die met haar achtergrond voor een redelijk interessante inslag weet te zorgen. De locatieafwisseling is bovendien behoorlijk frequent, maar het geheel is gewoon niet boeiend of amusant genoeg om überhaupt een tweede deel te rechtvaardigen.

Kortdurend actiedrama waarin personages elkaar hun tragische levensverhaal vertellen, terwijl ze met 30 verschillende wapens onder vuur worden genomen. Het scenario van Contraataque hangt met dit soort onzinnige momenten erg losjes aan elkaar en het acteerwerk is nergens om over naar huis te schrijven, maar regisseur Chava Cartas zet gelukkig wel een aantal snelle kogelgevechten neer. Deze zitten echter ook binnen een korte duur te ver uit elkaar verspreidt, maar de finale is best groots en gaat lekker lang door. Dat zorgt echter niet voor een veel interessanter eerste uur, waartussen best veel dode momenten zitten.

Uitgesponnen misdaadbiografie waarmee regisseur Brian Helgeland niet helemaal lijkt te weten vanuit welk perspectief hij dit verhaal moet filmen. Zo wisselt Legend de kant van de broeders voortdurend af met Emily Browning, maar beide kanten kampen met hun eigen nadelen. Browning is op die manier vooral te kaal en ontdaan van enig acteerruimte, terwijl Tom Hardy (zeker als Ronnie Kray) veel te veel extra uren draait op het vlak van overacteren. Alhoewel Helgeland een boeiend verhaal uit de doeken doet, wil het mede daardoor nooit als een realistisch geheel aanvoelen. Wel met een scherpe focus op entertainment en sensatie, waardoor de 132 minuten nergens een zware zit worden. De rise-and-fall wordt overigens ook met zo'n ruime duur best halfslachtig uitgewerkt.

Vervelende komediefilm met een Eddie Murphy die veel te veel bekken trekt en hoge stemvolumes gebruikt. Het maakt dat A Thousand Words bij vlagen werkelijk geen doorkomen aan is en de kantelpunten op dramatisch vlak komen vervolgens te laat. Het is voor de kijker vooral frustrerend om te zien hoe dommig deze volwassen personages overkomen en alhoewel het concept optimaal wordt benut, wil dit nergens voor enige sympathie zorgen. Kerry Washington is overigens totaal ongeschikt in de rol als moeder en regisseur Brian Robbins laat alles vooral overkomen alsof niemand over enige vorm van intelligentie beschikt. Het laatste kwartier is redelijk, het overige gedeelte verre van.

Flauwe romantische komedie met humor in het kader van vingers in elkaars kont stoppen. Als je daar als kijker van houdt, dan is Anyone but You snel voor jou. Ben je daar een wat mindere liefhebber van, dan zal deze film al snel lang gaan duren. Regisseur Will Gluck profiteert van een mooie achtergrond (nota bene het Australische Sydney) en het duo tussen Glen Powell en Sydney Sweeney is enthousiast, maar het verloop is veel te voorspelbaar om indruk te maken. De inhoud is bovendien te leeghoofdig en rechtvaardigt veel te weinig voor een speelduur die boven de 100 minuten uitkomt. Het wordt allemaal luchtig in beeld gebracht, maar legt de vinger te nadrukkelijk op simplisme en clichés om memorabel te blijven.

Teleurstellend vervolg op het stevig gebalanceerde eerste deel, dat met een simpel concept toch op een hoop punten en verrassingen kon rekenen. Regisseur Gerard Johnstone gooit het met dit vervolg over een andere boeg en legt de focus meer op de inhoud evenals de sciencefictionelementen. M3GAN zelf raakt echter gedeclasseerd naar een bijfiguur (binnen een film die haar naam als titel draagt) en komt betrekkelijk weinig in actie. Johnstone en zijn scenarioschrijvers proberen dit te verzachten met wat scherpe humor en vulgaire woordjes, maar slagen daar spijtig genoeg niet in. Het acteerwerk van Allison Williams en Violet McGraw is daarnaast ver onder de middelmaat en de plotwendingen snijden geen hout, maar de twee uren gaan gelukkig vlot om. Op visueel vlak oogt het allemaal verzorgd en eenmaal M3GAN wat ruimte krijgt, schiet het tempo omhoog. Er zitten wel degelijk meerwaardes in deze film verstopt, maar die verbleken tegenover het consistente eerste deel.

Kinderachtige animatiefilm die het gebruikelijke moraal van zelfacceptatie opratelt en daar op visueel vlak wat schepjes bovenop poogt te doen. Dat komt het eindresultaat echter niet ten goede, want het leidt in de essentie af van de kern die hier opgebouwd moet worden. De stemmencast heeft er gelukkig zin in en stopt een boel energie in de vormgeving van diens personages. Het klinkt overtuigend en met passie ingesproken, helaas kunnen zij ook weinig veranderen aan dit van de pot gerukte verhaal met een gebrek aan hoogtepunten. De actierijke finale is veel te kort, de humor is uitermate flauw en de nuance is ver te zoeken, maar de jongere filmliefhebbers zullen weinig moeite hebben om geïnteresseerd naar dit hyperactieve verhaal te kijken. Bonuspunten voor de vlotte en geregeld spectaculaire animatietechnieken.

Zeer traag ontluikende misdaadthriller met een aantal spaarzame jachtgeweren die kogels afvuren. Regisseur Robert Lorenz profiteert van een natuurlijke en schitterende omgeving en Liam Neeson vormt een betrouwbare verschijning, maar dit langzaam vertelde verhaal wil nergens optimaal interessant worden. Dat heeft er alles mee te maken dat de inhoud niet bepaald uitnodigt voor enige vorm van spanning en vooral te dun is om een speelduur van 106 minuten mee te vullen. Het kabbelt allemaal voorwaarts met weinig vaart en er ontbreken hoogtepunten om het boeiend te krijgen, maar gelukkig ziet het er tot op zekere hoogte professioneel uit en zet de opening doeltreffend de toon.

Uiterst vreemde en totaal mislukte herbewerking van de succesvolle highschoolklassieker die 20 jaar hiervoor uitkwam, met een scenario dat totaal van de realiteit verwijderd lijkt te zijn. Regisseursduo Samantha Jayne en Arturo Perez hebben namelijk gezamenlijk besloten dat een musical een veel betere optie blijkt te zijn dan een directe benadering, maar dat pakt geregeld ellendig en zeer vervelend uit. De voortdurende hysterie komt nooit samen met de dramatiek en een boel personages zijn dermate sterk aangezet dat het in de essentie vooral op frustratie kan rekenen. Er wordt door de jonge cast niettemin goed geacteerd, maar ze raken opgezadeld met personages die niet te verteren zijn voor de kijker. Zeer specifiek Auli'i Cravalho zadelt een hoop andere mensen op met haar irrationele en onsympathieke gedrag, die vooral in een boel gevallen van een mug een olifant maakt. Zingen kunnen de acteurs en actrices allemaal wel en de muzikale momenten worden energiek in beeld gebracht, maar de 112 minuten vormen een zeer vermoeiende uitdaging waarin niemand maar een beetje normaal of begripvol voor de dag komt.

Vermakelijke, maar ietwat ongelukkige combinatie tussen een sportfilm en een serieus drama. Regisseur Brian Robbins krijgt de bijzonder zware ondertoon en tragedie van de omgeving niet samen met de luchtigere honkbalmomenten. Hierdoor oogt Hard Ball in de essentie vooral ongebalanceerd, maar krijgt wel ondersteuning van een boel enthousiast acterende kinderen en een degelijke hoofdrol van Keanu Reeves. Alhoewel de ontwikkeling van de ontluikende kwaliteit en het stijgende talent binnen het elftal wat vluchtig wordt uitgewerkt, is het voor de kijker een genot om die kinderen plezier te zien hebben. Het levert tegen de finale aan een ontroerend moment op, maar wel eentje die erg botst met de onevenwichtige genreafwisselingen.

Redelijk kale registratie van een ontluikende liefde tussen een gewone tiener en een zeer beroemde popster. Regisseur Joshua Caldwell gebruikt daarbij alle mogelijke clichés en onderneemt weinig om van Be Somebody meer te maken dan dat het nu is. Om de romantiek uit de doeken te doen wordt er gebruik gemaakt van een dromerige en subtiele sfeerzetting die wel een zekere potentie uitstraalt, maar uiteindelijk vooral de visuele ondersteuning mist. Het acteerwerk van Sarah Jeffery is gelukkig bovengemiddeld, maar Matthew Espinosa oogt onzeker binnen een rol die toch wat te veel van hem lijkt te eisen. Deze film vormt uiteindelijk niet veel meer dan een voorspelbare, maar bondige uitwerking van ideeën die menig filmliefhebber vast veel vaker zal hebben gezien.

Lomp actievehikel met een hoop filmische explosies en sterk aangezette personages. Regisseur Rowdy Herrington mikt vooral op het entertainmentgehalte met tussendoor wat spaarzame momenten van dramatiek en karakterontwikkeling. Veel voegen die momenten echter niet toe, behalve wat extra minuten aan een speelduur die al best breed uitgesponnen is. Patrick Swayze mist daarnaast de uitstraling van een intimiderende en mysterieuze vechtersbaas en komt totaal ongeloofwaardig over wanneer hij het moet opnemen tegen een groep van 5 man. Gelukkig heerst er een breed tempo, een boel opvallend grootse actiemomenten en veel onzin om het vermaak er optimaal in te houden. De finale is echt totaal van de pot gerukt, maar past precies in de toonzetting die de makers met Road House proberen te bereiken.

Natalie Terrazzino speelt een overtuigende hoofdrol binnen een nogal ondankbaar geschreven personage, dat iets te veel binnen stereotype final girl-perikelen opereert. Gelukkig is de aanloop binnen Hunt her, Kill her relatief kort, waardoor de spanning snel kan beginnen met de ontvouwing. Regisseursduo Greg Swinson en Ryan Thiessen moet het vooral van het simplisme hebben en zet dan ook vol in op een schouwspel dat zich binnen één enkele locatie afspeelt. Dat levert degelijk opgezet vermaak op tijdens de eerste akte van de film, maar de dreiging is na een relatief snelle tijd niet al te intimiderend meer. De context wordt daarnaast niet geheel overtuigend uitgewerkt en de spanningsboog daalt te snel, maar gelukkig duurt het nergens te lang en komt 't met genoeg snelheid. Het repetitieve karakter van deze horrorthriller zorgt echter voor een nipte onvoldoende.

Lompe spionagekomedie met een schmierende Paul de Leeuw binnen een dubbelrol, waar je uiteraard een liefhebber van moet zijn. Spion van Oranje profiteert van benodigde droogheid binnen het eerste halfuur, maar daarna lijkt regisseur Tim Oliehoek niet helemaal te weten hoe de verhaallijn moet worden doorgezet. Wat daarop volgt, is dan ook niet veel meer dan een vermoeiende aaneenschakeling van dode grappen en een heleboel vreemde stemmetjes. Najib Amhali zorgt gelukkig voor schaarse humor binnen dit relatief slecht geacteerde filmproject dat snel uitgewerkt raakt, maar toch opvallend groots uitpakt qua schaal voor een Nederlandse film.

De Engelse filmregisseur Danny Boyle vervolgt zijn indrukwekkende loopbaan met een zeer overtuigende horrorfilm, doordrenkt met doeltreffend visueel geweld. 28 Years Later vormt zowat de hoogst mogelijke kwaliteit binnen een derde deel van een griezelreeks, met gezonde verdelingen tussen spanning, dramatiek en inhoud. Het acteerwerk van Jodie Comer en Alfie Williams is sterk bovengemiddeld en ondanks de voortdurende vertraging/versnelling van het tempo zitten er weinig dode momenten in deze film. De tweede helft bevat zelfs een opvallend ontroerende sequentie, maar daarbuiten is er voor veel liefhebbers genoeg te bekennen. De opening is echter wat zwakjes en de slotminuten zijn abominabel, verder is dit kwaliteit van de hoogste plank. Overigens nog complimenten dat het pijlsnelle camerawerk wederom wordt ingezet, wat voor verhoogde intensiteit zorgt.

Matig actievehikel met een boel nietszeggende personages en idiote verhaallijnen. Arnold Schwarzenegger vormt een schaarse trekpleister binnen dit rommelige excuus om zoveel mogelijk dingen te laten ontploffen, maar die momenten komen gelukkig wel spectaculair voor de dag. Zeker de belegeringen met gevechtshelikopters zijn absoluut de moeite waard en brengen fijn entertainment binnen dit lompe project. Helaas is het acteerwerk daartegenover zwaar onder de maat, met als dieptepunt een totaal ongeloofwaardige aanwezigheid van Francesca Neri. De uiteindelijke plotwending snijdt bovendien geen hout, maar toch hangt er een gezond tempo en doet Schwarzenegger wat hij moet doen.

Het vormde uiteraard een kwestie van tijd voordat regisseur Steven Spielberg een film zou maken die op zijn eigen leven is geïnspireerd, helaas concentreert The Fabelmans zich vooral op de wat jeugdigere jaren (waardoor een heleboel hoofdstukken over worden geslagen). Niettemin is Spielberg een vakman en verzorgd zijn filmproject tot in de puntjes. Scenes worden met genoeg flair gepresenteerd en kennen veel detail. Uiteraard wordt het allemaal niet origineel neergezet, maar zeker de tweede helft weet er aardig mee te boeien. Tegenvallend is het sterk aangezette sentiment en het niet al te overtuigende acteerwerk. Zeker de dialogen hadden gerust wat realisme kunnen gebruiken en Michelle Williams is uiterst vervelend als overacterende moeder. Hierdoor voelt het verloop nergens waargebeurd of geloofwaardig aan, maar de 151 minuten waren niettemin snel over.

Zeer sterk geacteerd romantisch drama met spijtig genoeg een hoop onbegrijpelijk arrogante personages die het verloop vooral vertragen. Frans Rogowski (en Ben Whishaw als een soort tegenpool) vormt een apart figuur die geregeld acties uithaalt die werkelijk niet te achterhalen zijn, waar hij vervolgens even later voor wordt vergeven. Geïnteresseerde kijkers zullen zich kunnen vergapen aan een aantal expliciete seksscénes en mooie filmlocaties, verder biedt Passages echter bitterweinig. Als je houdt van vervelende en onsympathieke mensen is deze film uitermate geschikt, maar het jaagt een heleboel irritatie en frustratie aan. Het "keerpunt" (waarmee vooral de consequenties worden bedoeld) dat uiteindelijk volgt, komt dan ook veel te laat.

Uitgesponnen komediedrama met onsympathieke en neurotische personages. Specifiek Michael Douglas is een bijzonder vervelend en oninteressant hoofdpersonage, wat de inhoud beslist niet ten goede komt. Regisseur Curtis Hanson pakt gelukkig uit met een hoop problemen en vraagstukken, waardoor Wonder Boys geen ambitie ontzegt kan worden. De humor zal voor sommige liefhebbers ook ongetwijfeld goed werken, maar voor mij persoonlijk deed het vrij weinig en ging het vooral ellenlang door. Bij vlagen mooi in beeld gebracht en uitstekend geacteerd, maar daar houden de meeste pluspunten weer mee op.