The Half of It (2020)

Goeie film waarin een meisje een jongen helpt met het schrijven van liefdesbrieven. Een moderne variant op Cyrano de Bergerac. Geen standaard highschool movie, daarvoor neigt de film meer richting een romantisch drama. Een aangenaam, rustig tempo. Charmante personages en de soms ietwat onwennig, jonge cast geeft hier goed gestalte aan.

The Half of It doet typisch die zaken in coming-of-age films waar ik soms heel moeilijk tegen kan. De hoofdrolspelers brengen zich in een onlogisch moeilijke situatie, overzien hun acties niet en brengen zichzelf steeds verder in moeilijkheden. Soms echt te awkward voor woorden om naar te kijken. Aan de ene kant pretenderen ze zo volwassen te zijn en zijn ze soms onrealistisch slim, om vervolgens dit soort rare capriolen uit te halen.
Gelukkig maakt Alice Wu er wel een ingetogen film van met drie leuke acteurs in deze vreemde driehoeksrelatie. Het deprimerende dorpje en de soms lome, maar ook betoverende sfeer van de film maken veel goed. De film trapt niet in veel puberale valkuilen en gaat volwassen om met het gegeven (ze blijven niet de hele film hangen in die irritante dubbele rol met het over en weer corresponderen) , wat zorgt voor uiteindelijk toch nog een einde waar ik me prima in kan vinden en niet te zoetsappig is.

3,0*

Een Netfilx productie over de intelligente, gevoelige en onopvallende Ellie die de gave van het geschreven woord bezit en die gave inzet om voor de minder begaafde Paul liefdesbrieven te schrijven om het hart van de mooie Aster te veroveren.

Zo luidt het niet bijster originele plot dat inderdaad sterk doet denken aan Cyrano de Bergerac. Uiteraard is de setting een andere en passeren actuele thema‘s die je in Cyrano niet tegenkomt. Toch is de basis wel erg dezelfde en is het verloop van het verhaal derhalve weinig verrassend. Nou ja, de slotscènes wijken dan wel af, maar die liggen dan weer zodanig in de lijn van de verwachting dat ook daar geen echte verrassingen worden geboden.

Regisseur Alice Wu is van Taiwanese afkomst en openlijk lesbisch. Die eigenschappen gebruikt ze in de film om van haar Cyrano een personage te maken die overeenkomt met haar eigen leefwereld. De man met de lange neus wordt een jong lesbisch meisje met een Aziatische achtergrond. Ellie is een interessant personage. Anders dan de figuren Paul en Aster, die min of meer in hun stereotiepe aanzet blijven hangen, ondergaat Ellie tenminste nog een soort ontwikkeling.

Leah Lewis, die Ellie speelt, heeft bovendien het talent om met tragikomische flair de film te voorzien van wat sprankeling. Ik vond de interacties tussen de personages verder eigenlijk nogal tammetjes en weinig boeiend. De emotie spat er bepaald niet vanaf.

De film is niet verkeerd, maar blijft binnen een veilig kader en vertoont geen gedurfde afwijkingen die echt verbazen of echt prikkelen. Geen positieve uitschieters. Geen negatieve. Het is een film die mijns inziens te vlak, te gelaten en te bedaard voortkabbelt. Geen vervelende film. Dat niet. Maar ook geen film die bijzonder veel indruk achterlaat.

Beetje offtopic; maar ik heb werkelijk waar geen idee waar deze kijkwijzer vandaan komt. Ik zie geen enkele aanleiding waarom deze film niet voor alle leeftijden zou kunnen zijn. Heeft dat dan echt en alleen maar met de seksuele geaardheid te maken? Of trek ik een te snelle conclusie?

Heeft te maken met ongepast taalgebruik en met alcoholgebruik. Seksuele geaardheid heeft gelukkig geen invloed op de kijkwijzer.

Ben het trouwens met je eens dat de film een AL film is

Beetje rare film vond ik, niet slecht maar zeker niet goed ook, beetje tussen in.

Film met het hart op de juiste plek, maar desondanks niet meer dan een slap aftreksel van het echte werk, met name Fucking Amal. Er zitten simpelweg teveel clichématige aspecten in The half of it, de meest in het oog springende daarvan is nog wel het gegeven van de getalenteerde einzelganger die verliefd wordt op het mooiste meisje van de klas. Ook waar de film fris probeert te zijn is dat allemaal zover binnen de lijntjes dat de ervaren filmkijker er niet echt van op zal kijken. Toch slaat men ook nergens de plank helemaal mis (hoewel die kerkscene echt langs het randje gaat) en zitten er een paar momenten in van waarachtig puberaal ongemak. Al met al het schoolvoorbeeld van een tussendoortje.

Ergens is dit wel een fijn filmpje. Acteerwerk is oké, sfeertje is prima, de beelden zijn aardig. En vooral is het fijn dat dit niet echt een verhaal van a tot z is en ook niet echt een einde kent. Maar daarmee mist de film ook focus en dat doet de film geen goed. Het tempo is lang niet altijd even sterk en de film kabbelt soms te veel voort op de verkeerde manier. Dit is echt een film die op de montagetafel beter had kunnen worden gemaakt. 2,5*.

Een tamme film. Eentje die je wel gezien moet hebben maar meer ook niet.

Ik ben altijd wel te porren voor een leuke coming of age film, maar ze lijken toch ook wel geregeld erg op elkaar, waardoor ik best kritisch oordeel. The half of it doet eigenlijk niks fout, maar blinkt ook nergens in uit. Daarvoor is het allemaal te voorspelbaar en zijn de personages niet likable genoeg. Maar zoals gezegd, ik vond het nog wel genoeg voor een avondje vermaak. De highschoolsfeer bevalt me bijna altijd wel in dit soort verhalen en Ellie als muurbloempje is geen slechte hoofdrolspeelster. Haar vreemde band met haar vader, haar lesbische gedachten. Best goed gedaan. Ik vond dat slot in de kerk wel wat ongemakkelijk, maar ergens ook wel mooi. Fijn dat de film ook een beetje het einde open laat, daar had ik normaal gesproken toch wel een happy end tussen de beide dames verwacht. Nu laten ze het open en dat is best wel goed. Ik zou de mensen die dit een aardige film vonden films als La vie d'Adele en Fucking Amal aanraden. Dat zijn wel echt flink betere films in dit genre.

3*

Kleine romantische film.

Karamellenfilm

“It's supposed to be authentic.” Goede schrijftip van het hoofdpersonage. Beetje ironisch dat de de scenaristen die raad zelf in de wind slaan en een 100% formulefilm fabriceren.

The Half of It doet me wat denken aan de stuntelige high school dramedy’s uit de jaren 80… Helaas voegt deze film niets aan het genre toe. OK, het hoofdpersonage is lesbisch, maar die insteek voelt eerder als een gimmick aan. Ik had zelden het gevoel dat ik naar echte mensen zat te kijken. Leah Lewis komt niet geloofwaardig over als nerd, ook al acteert ze best aardig. Dat het veel erger kan bewijst Daniel Diemer, die duidelijk geen raad wist met het matige scenario. Hij acteert als een kind in een schooltoneelstuk. Genant.

De film bevat verdere wel enkele leuke momenten, maar die worden bijna altijd onmiddellijk teniet gedaan door tenenkrommende taferelen (zoals de speech in de kerk - plaatsvervangende schaamte). En natuurlijk weet je na vijf minuten al hoe het zal aflopen. 2*

Deze film had echt meer kunnen zijn dan het lieve filmpje dat het nu is. De relatie tussen de hoofdpersonages is erg innemend (en wordt niet zo voorspelbaar uitgewerkt als je verwacht), maar de film wordt omlaag gehaald door clichés en ondraaglijke typetjes. Wu weet het concept van Cyrano de Bergerac ook lang niet altijd naar een coming of age-film in een hedendaagse setting te vertalen. Zo'n scène als die tweede date waarin Ellie en Paul elkaar tekstberichtjes lopen te sturen is alleen maar geforceerd en ongemakkelijk. Ook die scène in de kerk op het einde is echt slecht. 3.0*.

Gevoelig tienerdrama over kalverliefdes (meervoud). Deze ingetogen film over verliefdheid, vertwijfeling en verbondenheid valt op door de sterke acteerprestaties van z’n jeugdige cast. Wat mij betreft mogen er meer van dit soort romantische drama’s gemaakt worden.

Deze film is niet de moeite van het kijken waard. Alle hollywood cliches komen weer voorbij, van de domme high school sporters, tot slimme Aziaten en alle standaard high school onzin.

Als netflix denkt dat deze film iets toevoegt omdat het homoseksuele gevoelens heel lichtjes aantipt - nou, wow. De film is zo vlak als wat, net als de hoofdrolspeelster die me geen enkel moment weet te boeien. Romantiek of spanning? No way.

En dan zijn er nog vele van die rare kleine dingen die gewoon tenenkrommend zijn. De hoofdrolspeelster die altijd aan het fietsen is, maar gewoon niet kan fietsen. De kledingkeuze. Krijgt iemand eindelijk de kans om zijn/haar liefde te betuigen, gebeurt dat gewoon niet. Etc.

De film is in het begin charmant, maar dan word het een aaneenschakeling van awkward gesprekken/momenten/ situaties.

Simpele jongens vs. hoogbegaafde meisjes in een samenleving waar het traditionele gezin weg is gevallen, zelfs in ‘t meest afgelegen gehucht waar God (tevergeefs) nog een grote rol speelt, hebben de meisjes meer interesse in gevoelige, belezen en prachtige sexegenoten dan in de caveboys. Vervolgens steekt de film veel aandacht in citaten van ouwe knakkers, zelfs wim wenders (?) krijgt een plekje in de eregallerij van interessante quotes. De maakster van dit is vast intellectueel maar heeft jammer genoeg geen humor. Al is de laatste kerkscene onbedoeld hilarisch.

Kijk liever Fast Times. Waar jeugd jeugd is en geen rare fantasie van jezelf als puber.

Charmante coming-of-age dramafilm.

Realistische cinematografie, met afwisselend binnen- en buitenscѐnes, mooie muziek, gedegen spel door een voornamelijk jonge cast. Geen echte uitschieters, vooral drama, maar de film kent ook wel enige komische momenten.

Plot gaat over de intelligente maar verlegen Ellie die op haar Highschool bijverdient door opstellen voor andere scholieren te schrijven. Dan vraagt de wat onbehouwen Paul of ze hem wil helpen met het schrijven van liefdesbrieven aan Aster. Eerst wil Ellie hieraan niet meewerken, maar uiteindelijk zwicht ze. Zij en Paul leren elkaar beter kennen tijdens het bespieden van Aster. Maar de liefdespijlen van Amor schieten toch onverwachte kanten uit.

De film was anders dan ik verwacht had, best wel leuk en minder saai dan gedacht. Maar er had wellicht meer ingezeten. Dat ligt niet aan de inzet van de spelers, want ze spelen heel realistisch. Tieners (pubers) kunnen immers onvoorspelbaar reageren. Ook een best leuke rol van de papa van Ellie, die een geheel eigen leven naast het hoofdplot lijkt te leiden. Toch kent de film een hoop clichés, maar daarin is deze film niet de enige. Het verhaal tipt een aantal onderwerpen aan: geloof, geaardheid, discriminatie, maar blijft daarbij wel op veilige gebaande wegen.

De helft.

Van wat de film had moeten zijn, vanzelf. Er klopt op zich een heleboel wel - de fijn ingetogen sfeer, de uberschattige hoofdrol van Lewis en de complexe relaties met de andere twee en haar vader. Maar er gaat ook net teveel mis - het afspraakje is te ongeloofwaardig, en het gedoetje in de kerk zijn daar wel de beste voorbeelden van. Jammer, met een wat beter verhaal had er veel meer in gezeten. Ook jammer van die spreuken tussen de scenes door - bijna net zo erg als hoofdstuktiteltjes.

En dat ene schrijnende moment - als onze niet al te snuggere antiheld eindelijk door heeft hoe de vork in de steel steekt, en dan meteen maar even roept dat Ellie in de hel komt. Nou zegt hij dat vanuit zijn teleurstelling, hij meent het niet. Maar toch.

Ellie Chu [Leah Lewis] is op school het mikpunt van spot en sinds de dood van haar moeder is haar vader [Collin Chou] zo in zichzelf gekeerd dat Ellie de meeste huishoudelijke taken op zich neemt. Ellie verdient regelmatig wat bij met het maken van huiswerk of schrijfopdrachten voor klasgenoten en kijkt dan ook niet op als de wat sullige Paul Munsky [Daniel Diemer] haar hulp inroept. Paul is smoorverliefd op Aster Flores [Alexxis Lemire] en vraagt Ellie om namens hem liefdesbrieven te schrijven. Er is echter één kink in de kabel: Ellie is zelf verliefd op Aster. Het basisgegeven is niets nieuws maar deze romantische komedie leunt op drie personages die nadrukkelijk breken met het verwachtingspatroon van de ouderwetse tienerromkom. Wu heeft bovendien voldoende originele ideeën, waaronder een hilarisch App-driehoeksgesprek tijdens een etentje. Vaak erg grappig en altijd onderhoudend.

Goed geacteerd romantisch drama met sympathieke personages, die helaas een aantal onbegrijpelijke acties verrichten. The Half of It leunt wat te veel op deze momenten, waardoor de kijker enige frustratie wordt aangejaagd dankzij het langzame tempo. Regisseuse Alice Wu dirigeert bovendien te rommelig en slaat zowat de volledige introductie over. Je belandt min of meer direct in een verhaal dat al voor de helft bezig lijkt te zijn, waarop het open einde in de negatieve zin ondersteuning biedt. De afloop is niet geheel bevredigend en er worden een hoop clichés uit de kast getrokken, maar de personages voelen op z'n minst menselijk aan en daar bouwt de film uitstekend op.