Tropa de Elite 2 - O Inimigo Agora É Outro (2010)

Echt één van de beste films die ik ken over dit onderwerp. Soms lijkt het of je naar een documentaire zit te kijken. Dreigend, opwindend, spannend en afwisselend. Geeft echt een goed beeld van hoe de stad en favela situatie daar is. Iets beter dan deel 1. Ook Tien keer beter dan City Of God voor mij. De documentaire Favela Rising is ook een aanrader over deze situatie.

Goh, nu heb je me wel erg nieuwsgierig gemaakt. Misschien maar eens kijken dan, City of God vond ik al één van de beste films die ik ooit zag (net geen top 10).

Tropa 1 kan ik me niet meer herinneren. Escobar speelt ook hier geweldig. Al vind ik dat het politieke deel soms teveel overheerst en te toch te snel gaat en Had ik liever meer actie gezien.. maar toch boeiend van begin tot eind. Dikke 3.5.

Ja, smaken verschillen. Ik vond Cida de Deus toen ik weinig films had gezien de eerste keer 1 van de beste films ooit. Maar nadat ik drie keer zoveel films had gezien niet meer. Ik vind nu Cida iets te gehyped en de Tropa Elite films verdienen meer aandacht.

Klopt, daar kan ik ook wel inkomen. Bij mij heeft hij ooit in m'n top 10 gestaan maar nu allang niet meer. Maar het blijft (voor mij dan) een hele sterke film.

Deel 1 niet gezien, deel 2 bevalt desondanks goed, vooral omdat het de problematiek op een veelzijdige manier laat zien. Niet alleen maar de focus op de drugsbendes maar vooral op de achterliggende machtsstructuren, en wie er achter de schermen profiteren. Gezien de huidige corruptieschandalen in de Braziliaanse politiek een actueel en belangrijk thema. Dat vanaf het begin twee denkwijzen tegenover elkaar worden gezet (de repressieve lijn van Nascimento en de meer linkse koers van Fraga) is sterk. Vooral als je dat durft te doen door een college en een gevangenisopstand te cross-cutten. Desondanks komt de eerste helft tamelijk rommelig over en is het pas in de tweede helft dat de film echt op gang komt. Gelukkig blijft het te allen tijde meer dan een actiefilm, blijft de geëngageerdheid een belangrijk onderdeel vormen van Tropa de Elite 2. Ik snap wel dat dit in Brazilië heel goed valt.

Tropa de Elite 2 is in tegenstelling tot zijn voorganger een film die ondanks drukke en intense beelden ook momenten van bezinning in zich heeft. Dit is qua commentaar hetgeen ik had bij het eerste deel. In die zin was het voor mij een prima film.

Ik heb dus eigenlijk per ongeluk naar de verkeerde film zitten kijken. Dit was niet de film die ik uitgekozen had. Maar goed, ik heb hem dus wel gezien. Een actiefilm over de corruptie bij de politie in Rio de Janeiro. Een film die in het genre ongetwijfeld hoge ogen gooit. (Hij krijgt hier dus ook een erg hoge waardering). Toegegeven, na een wat rommelig en chaotisch begin waarbij je je afvraagt waar de film nou eigenlijk naar toe wil, komt hij verderop prima op stoom en wordt wel degelijk duidelijk waar de film over gaat. Het is ook best een boeiend verhaal. Maar toch houd ik gewoon niet van dit soort films. Laten we zeggen dat het een beter dan gemiddelde pief paf poef film is.

Veertien jaar later staat deze mening eigenlijk nog steeds. Haal net niet het niveau van de eerste film, maar kijkt best goed weg. Zeker het eerste half uur is lekker vlot. Het verhaal is minder sterk, maar niet saai en de actie is nog altijd rauw en realistisch.

En dus blijven de drie sterren staan.

Vorige week Tropa de Elite deel 1 gedaan voor de herkijk die voldeed net als de vorige keren om afgelopen dinsdag deel 2 te doen, en de conclusie dat deze iets beter is dan de eerste klopte wel ook al liggen de cijfers niet heel erg ver uit elkaar.

We nemen andermaal Wagner Moura als de treurig kijkende maar spijkharde BOPE commandant Nascimento die nog meer dan in deel 1 onder vuur komt te liggen en ditmaal vanuit alle geledingen. Waar het eerste deel zich voornamelijk richt op de strijd tussen de bendes en politie in de favela's bestrijd in dit deel de politie vooral zichzelf waar het wemelt van de corruptie en sinistere figuren en daarmee in dit geval het drietal Rocha, Fortunato en het congreslid die goed worden neergezet. Vooral Rocha is een engnek eerste klas. Nascimento blijkt zelfs niet veilig voor eigen mensen maar gaat over lijken waar nodig om het kwaad tot op het hoogste niveau, het congres, aan de kaak te stellen.

En in dit geval toont Tropa de Elite 2 zich andermaal als een beeld met veel smerigheid en narigheid rondom vriendjespolitiek, afpersing, omkoperij en afschuif op alle lagen. Niemand is te vertrouwen in wat uitmondt in een poel van ellende met aanslagen, wraak, marteling en verbranden van lichamen tot voorbij identificatie, nee dit is niet het volk dat je vraagt voor een verhaaltje in de poesiealbum, absoluut niet. Voeg daarbij de korte gevangenisopstand aan toe en het beeld 'eat or be eaten' is compleet op alle lagen. Voeg daar nog de nodige brute actie aan toe met volk dat over de daken van de favela's wordt opgejaagd door de BOPE eenheden of het ingrijpen bij de gevangenisopstand en je hebt toch heel wat met andermaal een snoeiharde soundtrack.

Voordeel ten opzichte van het eerste deel is dat 2 chronologischer verloopt en gemakkelijker te volgen is qua verhaal en plot terwijl deel 1 vooral het eerste uur een beetje rommelig overkomt met verschillende verhaallijnen rond Nascimento en Andre en zelfs een paar terugblikken. Het is voor het gevoel rommelig en deel twee is meer straight on, daarom wat mij betreft een halve ster erbij voor een film die ik bijna zeven jaar geleden al gezien heb maar toen vergeten ben een comment te schrijven.

Braziliaanse opvolger wordt evenzeer onder handen genomen door regisseur José Padilha en schiet sneller uit de startblokken, maar eindigt een heel stuk rustiger. De politieke inslag krijgt hier dan ook de voorkeur boven zowel de misdaad- als actiescenes. Links en rechts nog altijd een harde film qua geweld, maar het scenario lijkt een wat nadrukkelijkere poging te doen om de boodschap er dikker op te leggen. Door goed acteerwerk en een overtuigend neergezet wereldbeeld komt Padilha daarin een heel eind, maar uiteindelijk verzwakt het tempo te veel om dat sterk op z'n poten te laten landen. De regie is daarnaast beduidend rustiger en verliest daardoor wat van zijn rauwe en doeltreffende glans. Naast Wagner Moura worden een hoop bijpersonages bovendien gelimiteerd tot karikatuur of minieme invloeden. Tegen het einde aan zwakt de film te ver af om hetzelfde cijfer als het voorgaande hoofdstuk te bemachtigen, maar het blijft niettemin kwalitatief genoeg.