Nica is opgegroeid in het weeshuis Grave waar een legende wordt doorgegeven. Deze vertelt over de mysterieuze vakman die voor tranen zorgt en die bij eenieder angsten creëert. Nica zelf ziet op haar zeventiende haar grootste droom uitkomen. Ze zal worden geadopteerd door het stel Milligan. In haar nieuwe thuis aangekomen ontmoet ze de weesjongen Rigel die in hetzelfde weeshuis verbleef. De intelligente Rigel verbergt achter zijn mooie uiterlijk een duister kantje. Ondanks hun gedeelde en pijnlijke verleden blijken de twee moeilijk samen te kunnen leven.
Hele mooie film. Tjah, die margareth??? Was blijkbaar hetzelfde als Miss Hannigan uit de film: ANNIE. Gelukkig dat we dat toch niet zo erg gezien hebben. Wel een mooi gezin samen.
Echt nog wel goede tot zeer goede en sfeervolle Italiaanse film. En ja welk genre plak je daarop, voor mij eerder een wat duister romantisch sprookje, waarbij de sfeer er echt wel boenk op zat. En damn die Caterina Ferioli, die plakte mij ook tegen het scherm, ah zo'n bloedmooie verschijning 8/10
Wauw wauw wat een Italiaanse parel van een film is dit.
Als na 20 minuten een kippenvel soundtrack zo prachtig in deze film komt, geeft gelijk de catch aan deze film en dit liedje zijn intrede in deze wonder schone film maakt.
Van de jonge zangeres Olivia Rodrigo die een grote hit momenteel op de radio heeft met haar song Vampire.
Ook te beluisteren op YouTube in piano versie.
Ook een prachtig liedje van Billie Eilish zit in deze film I love you.
Deze film start direct zo sterk en heeft een modern sprookjes achtige sfeervolle setting.
Prachtig camera werk.
Het acteer spel van Caterina Feriolo is zo magnifiek puur.
En wat een schoonheid, dit ter zijde.
Ook Simone Baldaserroni is zo sterk.
Hoop hier nog veel van te zien, deze veelbelovende hoofdrol spelers.
Prachtige romantische film met een triest verhaal over het leven van twee weeskinderen als rode draad in de tijd. Mysterieus, melodramatisch en groots uitgewerkt. Hele gevoelige filmmuziek die past bij de duistere sfeer in de film. En een schitterende boodschap aan het eind van de film met een hartstochtelijke omschrijving van een echt vrije ziel. Ja, een Italiaans kunststukje!
Vreemdzinnig verhaal met een mooie soundtrack (en daar zijn de meeste pluspunten wel mee benoemd). Het is onduidelijk waarom The Tearsmith zo heeft aangeslagen, maar het zal waarschijnlijk te maken hebben met het uiterlijk van de hoofdrolspelers. Slecht geacteerd, maar ze zien er wel leuk uit en regisseur Alessandro Genovesi utiliseert dat maximaal met lange shots van diens hijgende, intens kijkende en puffende gezichten. Vooral Caterina Ferioli vormt een kale verschijning en slaagt er geen moment in om je als kijker uit te nodigen om met haar mee te leven. Het verhaal is verder ook niet meer dan simplistisch, ongeloofwaardig en opgeblazen brolwerk dat van de hak op de tak springt. Tegen de finale aan was het geheel me dan ook volledig kwijt.