Nica is opgegroeid in het weeshuis Grave waar een legende wordt doorgegeven. Deze vertelt over de mysterieuze vakman die voor tranen zorgt en die bij eenieder angsten creëert. Nica zelf ziet op haar zeventiende haar grootste droom uitkomen. Ze zal worden geadopteerd door het stel Milligan. In haar nieuwe thuis aangekomen ontmoet ze de weesjongen Rigel die in hetzelfde weeshuis verbleef. De intelligente Rigel verbergt achter zijn mooie uiterlijk een duister kantje. Ondanks hun gedeelde en pijnlijke verleden blijken de twee moeilijk samen te kunnen leven.
Prachtige romantische film met een triest verhaal over het leven van twee weeskinderen als rode draad in de tijd. Mysterieus, melodramatisch en groots uitgewerkt. Hele gevoelige filmmuziek die past bij de duistere sfeer in de film. En een schitterende boodschap aan het eind van de film met een hartstochtelijke omschrijving van een echt vrije ziel. Ja, een Italiaans kunststukje!
Vreemdzinnig verhaal met een mooie soundtrack (en daar zijn de meeste pluspunten wel mee benoemd). Het is onduidelijk waarom The Tearsmith zo heeft aangeslagen, maar het zal waarschijnlijk te maken hebben met het uiterlijk van de hoofdrolspelers. Slecht geacteerd, maar ze zien er wel leuk uit en regisseur Alessandro Genovesi utiliseert dat maximaal met lange shots van diens hijgende, intens kijkende en puffende gezichten. Vooral Caterina Ferioli vormt een kale verschijning en slaagt er geen moment in om je als kijker uit te nodigen om met haar mee te leven. Het verhaal is verder ook niet meer dan simplistisch, ongeloofwaardig en opgeblazen brolwerk dat van de hak op de tak springt. Tegen de finale aan was het geheel me dan ook volledig kwijt.