The Red Book Ritual: Gates of Hell (2025)

Tweede deeltje in het Rode Boek-ritueel of El Juego Del Libro Rojo, waarin het spel uit Mexico, wat je een beetje kan vergelijken met een Ouija-bord, wordt gebruikt voor de ‘wrap-around’ van een anthologiefilm. De producers Nicolás Onetti (ook regisseur) en Michael Kraetzer brachten de laatste jaren meerdere van dit soort anthologies.(Nightmare Radio 1&2 en The 100 Candles Game) Dit zijn anthologiefilms waarin oudere shorts worden gebruikt, vaak shorts die op een festival het goed hebben gedaan.

Het ‘wrap-around’-verhaal is van de Paraguayaanse regisseur Hugo Cardozo (Morgue (2019) en No Entres (2024) en Argentijnse regisseur/schrijver Hernán Moyano. En begint met een waarzegster die tarot-kaarten lees voor een man die zijn vrouw heeft verloren. Helaas is het raamverhaal het zwakste punt van de film. Het voelt nu meer als opvulling. en compleet losgekoppeld van de segmenten

Het eerste segment ‘Otherkin’ uit 2022 is geregisseerd door enigszins onbekende Dawson Taylor en gaat over een vrouw (horror-crush Georgina Campbell) die kennis gaat maken met haar biologische ouders op een eiland. Deze mensen gedragen zich vanaf de eerste seconde verdacht...Het filmpje zag er goed uit maar wat is in vredesnaam het nut van het furry-kostuums? Zo lijkt het meer op een trailer van een aankomende film, dan een echte korte film. Door de pluche-Wickerman vibes wel een film die ik zou gaan kijken!

Het tweede segment ‘Tranvía’ uit 2021 is geregisseerd door de Spaanse Carlos Baena (meerdere shorts waaronder La Noria (2018) Een vrouw stapt op de tram, echter heeft de tram een meer metaforische bestemming. Gehele filmpje bestaat uit flitsen van thuis en een tram in een met mist gehulde wereld. Visiueel erg goed gedaan en een einde dat zelf mag invullen. Deze vond ik erg goed!

Het derde segment ‘Midnight Delivery’ uit 2018 is geregisseerd door Nathan Crooker (veel shorts) Een mysterieus cadeau wordt om middernacht bij de deur van een nietsvermoedende vrouw bezorgd. De verleiding is uiteraard te groot om het miet te openen...met alle gevolgen vandien. Dit filmpje en de inhoud van het pakketje deden mij een beetje denken aan;Trilogy of Terror (1975) segment 3; Amelia maar dan minderr wild en volstrekt niet logische

Het vierde segment ‘#nofilter uit 2021 is eveneens geregisseerd door Nathan Crooker. En is het zoveelste filmpje dat waarschuwt voor de gevaren van gedachteloos omgaan met de online wereld, Een reality-app waarmee je foto's en video's van jezelf kunt bewerken om er aantrekkelijker uit te zien. Natuurlijk zit er een addertje onder het gras want O...O...je geef bedrijven elke keer dat je het gebruikt toegang tot....Als je dan kritiek uit, gebruik dan zelf ook praktische effecten....Filmpje was oké

Ten slotte het vijfde en laatste segment ‘Mystery Box’ uit 2018 dit is geregisseerd door de regisseurs Sonny Laguna en Tommy Wiklund. Deze zijn ook denk ik de bekenste (met al zeven films op hun naam! o.a. Puppet Master: The Littlest Reich (2018) Een vrouw ergens voor de kust van Stockholm vindt een oude metalen doos in haar visnet. De doos berg ze op in een schuurtje maar sommige voorwerpen kunnen beter op de bodem van de oceaan blijven. Het einde blijf je bij en was lekker verontrustend!

Zoals altijd variëren de individuele hoofdstukken in kwaliteit, en persoonlijke voorkeur maar veel ervan zijn op hun eigen manier vermakelijk of enigszins griezelig. Als verzameling korte horrorideeën valt er genoeg te waarderen om deze film de moeite waard te maken voor liefhebbers van anthologiefilms.

Beter dan de vorige film.

Al heeft dat er alles mee te maken dat de makers gewoon betere kortfilmpjes hebben gevonden om in het geheel te verwerken. Vrijwel alles in The Red Book Ritual: Gates of Hell bestond namelijk al, maar voor die regisseurs zou het vast fijn zijn geweest dat hun werk wordt gepromoot via een semi-bekend idee. Het levert in ieder geval een beter hoofdstuk op dan het eerste deel.

Gates of Hell (1,0*). Maar wat dan vanuit de producenten zelf komt, is erg pover uitgewerkt. Een wraparound-segment dat amper aansluit (zeg maar helemaal niet) op de bijgezochte filmpjes. Slechte effecten en nog slechter acteerwerk zetten vroeg de toon, bovendien is dit niet veel meer dan een herhaling van een concept dat al eens eerder is uitgewerkt. De afloop is redelijk, maar alles daarvoor is niet te verteren.

Otherkin (3,5*). Erg sfeervol kort werkje met een aardig idee en een handjevol aan lekker creepy momenten. De castleden zijn opvallend herkenbaar (Georgina Campbell heeft de bioscopen regelmatig gehaald) en de aankleding ziet er sfeervol en doordacht uit. Een beetje jammer dat er wat context mist, maar het is allemaal beklijvend genoeg om niet meteen van je netvlies te verdwijnen.

Tranvia (3,0*). Niet veel meer dan een half uitgewerkt idee en flink wat speciale effecten om dat op te leuken, maar de makers doen dat wel op een sfeervolle manier. Goedkoop, maar toch charmant in elkaar gezet met flink wat gebeurtenissen in zeer korte tijd. Erdoorheen krijg je als kijker een soort van mee wat er precies aan de hand is, maar dat blijft spijtig genoeg onderbelicht en halfbakken.

Midnight Delivery (2,0*). Zonder twijfel het minste segment van de kortfilmpjes. Een ietwat eenvoudig concept met slechte belichting, waardoor het flink wat aan sfeer moet inboeten. De ultieme bedreiging ziet er ook niet bepaald beangstigend uit, maar om dat te zijn moet je natuurlijk ook wat beter in beeld worden gebracht. De primaire actrice doet het nog aardig, maar kan niet op tegen de visuele onkunde.

#Nofilter (3,5*). Dezelfde regisseur van het zwakste segment levert ook meteen één van de betere segmenten af. #Nofilter grossiert vooral in een overgave aan visuele trucages. Tollende camera's, felle kleurtjes en overmatige filtertjes spatten van het scherm. Daarbinnen blijft de inhoud wat magertjes en het acteerwerk is niet van het soort om over naar huis te schrijven, maar het vermaakt zeer aanstekelijk en wekt prominent de indruk dat het productieproces een groot feest was.

Mystery Box (2,5*). Toch een hoofdstuk dat niet de volledige potentie benut. Een aardig idee (al is het wat onhandig gekozen samen met Midnight Delivery) met een sfeervolle omgeving, maar het zwakke acteerwerk en het half uitgewerkte einde gooien roet in het eten. Eigenlijk wekt dit segment de indruk dat de makers zelf ook niet helemaal wisten hoe dit moest eindigen en vooral niet genoeg tijd hadden om daar goed over na te denken. Desondanks kundig op het gebied van make-up en speciale effecten.

Het gemiddelde cijfer komt terecht op een 2,58*, naar beneden afgerond. Het is een stuk beter dan het onthutsend matige eerste deel, maar dat heeft er eerder mee te maken dat de makers beter hebben gejat van andere namen dan dat ze zelf nu veel verbetering hebben getoond.