Leviticus (2026)

Beetje it follows meets together?

Mooie reviews, deze Queer Horror. Erg benieuwd, hopelijk op tijd te zien voor de horrorchallenge. Staat deze al op je radar, ibendb?

Edit: komt wellicht volgende week uit on digital, al vind ik geen heel betrouwbare bron, zo snel.

Alweer een relatie horror. Relaties zijn schijnbaar heel erg eng.

Beetje vage film over homoseksualiteit, acceptatie, religie en de problemen die daarmee gepaard gaan. Beetje een metafoor voor de taboe van dat soort relaties, voor zover dat nog zo is in een westerse maatschappij. Echt eng wordt het niet en op een gegeven moment weet je het ook wel allemaal, herhaling van zetten. Beetje mislukte poging om allerlei factoren samen te laten komen.

Tja, de homo variant van It follows, maar deze kan je liever overslaan. Ik dacht op een gegeven moment dat de entiteit de gedaante van een transgender of dragqueen zou aannemen en dan is het inderdaad vluchten. Pas in de laatse 25 minuten neemt de spanning wat toe, maar ook dat redt deze film niet.

Wat was me dit slecht sech, heel weinig horror en gewoon zeer saaie bedoening.

In een streng religieuze gemeenschap hebben tiener Naim [Joe Bird] en Ryan [Stacy Clausen] homoseksuele gevoelens voor elkaar. Onder druk van Naims moeder [Mia Wasikowska] onderwerpt Rod [Ewen Leslie] de jongens aan een intens ritueel. Vanaf dat moment wordt hun grootste begeerte hun grootste vijand. Een veelbelovend uitgangspunt dat teleurstellend oppervlakkig is uitgewerkt. Chiarella schipper tussen romantisch melodrama en horror en komt en slaat op beide fronten de plank mis, ondanks goed spel van Bird en Clausen.

Yes inderdaad, staat goed op mijn radar. Momenteel al te pindakazen maar ik houd me in tot de horror challenge. Hopen dat ik die toch ergens kan meepikken in de bioscoop.

Voor andere queer horror is Teenage Sex & Death at Camp Miasma net in de bioscoop. Ook best een leuke toevoeging aan het subgenre.

Vrij originele australische horrorfilm over twee tienerjongens die hun seksualiteit beginnen te ontdekken maar daarbij worden gehinderd door een gewelddadige entiteit. Sterk spel van de twee hoofdrolspelers en sfeervol in beeld gebracht, al is de film aan de trage kant en zijn er niet meer dan een handjevol enge momenten. Maar die zijn dan wel behoorlijk effectief. Doet hier en daar wel wat denken aan genregenoot It Follows.

Alhoewel Leviticus vooraf is overladen met positieve berichten, valt het eindresultaat flink tegen. Regisseur Adrian Chiarella belicht een onderwerp waar in bepaalde mate zeker aandacht naartoe mag gaan, maar werkt dit slordig en incompleet uit. Het geheel kent op die manier een scenario dat profiteert van een typerende plattelandssfeer en een dromerige uitwerking, maar ook eentje waar willekeurig in geknipt lijkt te zijn. Bepaalde insteken lijken compleet te ontbreken en vooral de afloop moet daaronder lijden. Chiarella wekt primair de indruk dat hij niet lijkt te weten hoe een film als Leviticus moet eindigen, en laat de credits daarom maar abrupt over het scherm rollen. Het acteerwerk van Stacy Clausen en voornamelijk Joe Bird is zeer overtuigend en het laatste halfuur kent een aantal spannende, intense momenten, maar het geheel schiet daarbuiten eigenlijk op alle griezelvlakken net te kort om een blijvende indruk te maken. Grafischer geweld, een snellere vaart en vooral een vollediger plot hadden een film als Leviticus kunnen laten opstijgen, maar zo ver komt het helaas niet.

Best een lekker filmpje. Komt wat traag op gang, maar daarna komt de vaart erin en is hij voorbij voor je er erg in hebt. Scheelt ook dat hij niet te lang duurt. Kleine bonus daarvoor.

Ik hoor dat horrorliefhebbers deze film niet eng en bloederig genoeg vinden en dat snap ik wel. Het helpt niet dat je vanaf het begin weet hoe alles in elkaar zit. Meestal beginnen dit soort films met wat onverklaarbare gebeurtenissen en is het oplossen van dat onverklaarbare onderdeel van de spanning, maar hier ontbreekt die laag.

Maar goed, het is allemaal prima geacteerd en de verhaallijnen buiten de horrorscènes zijn best aardig uitgewerkt, terwijl dat bij dit type film nog weleens wil ondersneeuwen. Een dikke drie sterren, die ik naar boven afrondt want ik ben in een vrolijke bui.