Her Private Hell (2026)

Gaaf nieuwe Refn. Gaat op Cannes draaien.

Gaat in Cannes in Premiere

Trailer

Rampzalig

“This movie’s gonna be hell.”

NWR (Nicolas Winding Refn) weet hier zijn kijkers flink van zich te vervreemden....Echter is bizar en vreemd niet per se slecht want ik heb me prima vermaakt met deze film, hoewel ik wel minder gecharmeerd ben dan ander werk van NWR. Deze film voelt een beetje aan alsof zijn laatste twee films (Only God Forgives (2013) en The Neon Demon (2016) nog een epiloog nodig hadden. Veel terugkerende invloeden aangevuld met enkele nieuwe.... Een soort modieuze giallo met een seriemoordenaar, die werd vermengd met erotische sciencefiction en Yakuza-wraak. Een visuele droomwereld-traktatie voor de fans van NWR. De film is vaak verbluffend mooi (seksscène op het dak van een nachtclub, "Leather Man" die op grafische wijze een ribbenkast openscheurt) Het zal absoluut niet iedereen bevallen, en ik weet niet eens zeker of ik het wel echt goed vind, maar de dromerige sfeer maakte dat het wel een plezierige, zij het raadselachtige, kijkervaring was.

Dodelijk saaie miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die sinds zijn doorbraak met Drive (2011) duidelijk het padje een beetje kwijt is. Dit is wat mij betreft zijn slechtste film tot nu toe, voorzien van een kansloos plot, onbenullige personages en een kitscherige neon vormgeving die pijn doet aan de ogen. De private hell uit de titel slaat dan ook meer op de kijker dan op de inhoud van de film.

Stevige miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die met Her Private Hell overtuigend bezweken lijkt te zijn aan eigen arrogantie. Een totaal onlogisch, rommelig product waarin veel verschillende invloeden worden gebruikt die vervolgens geen moment bij elkaar komen en met eindeloze dialogen evenals monologen die nergens over gaan. Refn zijn doorgedreven pogingen om alle personages zo excentriek mogelijk neer te zetten pakken rampzalig uit, met heel veel noemenswaardige namen die simpelweg niet op kunnen tegen de stortvloed aan onzinnige, theatrale aanwijzingen die ze toebedeeld krijgen. Zoals je kan verwachten van Refn ziet de omgeving er op visueel vlak kleurrijk en doordacht uit, maar toch wordt er qua licht en geluid stevig misgegrepen. Actiescènes worden dermate donker belicht dat ze niet te volgen zijn en de verwoede intenties om deze wereld zo uniek mogelijk te maken zijn geforceerd. Sophie Thatcher doet haar best om er nog wat van te maken, maar moet het doen met kansloos materiaal. Kristine Froseth levert zelfs haar slechtste acteerprestatie tot nu toe af en doet zich er beter aan volgende projecten van Refn totaal te mijden.

Wanneer hier? Ik lees op Guardian 25 september?

25 september draait hij in de UK, het is nog niet bekend wanneer (en of) hij hier gaat draaien.