The Blackening (2022)

Saaie trailer...... .

De reviews zijn niet verkeerd. Ik bewaar hem voor de horrochallenge

Je kunt hem beter bewaren voor "Black Friday" (is dit jaar op vrijdag 24 november).

Acht vroegere schoolvrienden komen in het weekend van Juneteenth (de dag waarop het einde van de slavernij in de VS wordt herdacht) bijeen voor een reünie in een vakantiehuis in het bos. Wanneer Shawn [Jay Pharoah] en Morgan [Yvonne Orji] aankomen om de boel klaar te maken voor wat een feestelijke weekend moet worden, stuiten ze op een aanstootgevend bordspel met de naam ‘The Blackening’. Ze spelen het spel, met rampzalige gevolgen die doorwerken wanneer hun vrienden arriveren. Het scenario van Tracy Oliver en Dewayne Perkins is duidelijk geïnspireerd door de oorspronkelijke Scream en bevat een vleugje Saw, maar geeft daar een geheel eigen draai aan. Het steekt bovendien op verfrissende wijze de draak met de obsessie met de betekenis van ‘zwart zijn’, onder meer wanneer ze moeten bepalen wie van hun ‘het zwartst’ is. Bij vlagen best spannend, maar dit is vooral bijzonder grappig, ook dankzij de uitstekend presterende cast.

Verschrikkelijk! Dit is gewoon een middelmatige Hollywood-komediefilm die erop gericht is om op een komische manier alle voorspelbaarheden rond zwarte mensen in horrorfilms op de hak te nemen. Het verhaal draait om een ​​groep Afro-Amerikaanse vrienden die een weekend doorbrengen in het bekende ‘hutje in het Bos' Ze vinden het bordspel "The Blackening" (zoiets als het Jumanji-bordspel) en worden gedwongen om dit te spelen met het stellen van triviale vragen over de Afrikaans-Amerikaanse cultuur, anders kost het een van hun vrienden het leven. Oké je heb de ingrediënten voor een slasher...maar nee hoor de film geeft liever deze irritante personages meer screen-time! De humor is van het type Amerikaans, flauw en voorspelbaar. met veel grappige one-liners en...veel geblèr en geroep tegen elkaar (snap helemaal niet waar daar grappig aan is!) Het is zo bezig met geforceerd grappig te zijn dat het net als vele andere vergeet om een horrorfilm te zijn. Tja...geen horror en grappen die niet zo grappig waren (op een enkele misschien na) En zelfs de killer was geen verassing ! Uiteindelijk maar teleurstellend dit!

Ik had er veel meer van verwacht, het is vooral te geforceerd.

Daardoor kon het me allemaal minder bekoren.

Nog wel ergens redelijk origineel. Beetje flauw qua humor. Veel dialogen, soms ja white trash talk. Erg veel horror is het uiteindelijk niet. Op die manier wordt het meer een flauwe komedie. Niet dat het concept slecht was, de villains zijn wel nogal zwak dus geloofwaardig wordt het nergens. Middelmatig slashertje, voor de kills hoef je het al zeker niet te zien.

Halfgeslaagde parodiefilm op de bekende clichés die griezelfilms in het verleden veelvuldig op het scherm hebben gezet. Het was vooral afwachten totdat er daarop een antwoord zoals The Blackening zou komen, maar helaas vervalt regisseur Tim Story te veel in nogal kinderachtige grapjes en typetjes. Een aantal castleden kunnen erg goed acteren, maar zetten zichzelf totaal klem in nogal infantiele toilethumor. Op het vlak van sfeer daarnaast opvallend kundig, waardoor het extra jammer is dat de spanning over de grote lijn afwezig blijft. Het concept van dat spelletje is verder best leuk gevonden, maar wordt te vlug afgebroken. Het is duidelijk dat horror niet het primaire genre is van Story, maar desondanks verwaarloosd hij dit toch echt te veel. Ik sluit overigens niet uit dat een boel verwijzingen en grapjes over mijn hoofd zijn gevlogen.

Erg grappige variatie op het gebruikelijke recept van de losgeslagen tieners die tijdens een weekendje in een blokhut in het bos geconfronteerd worden met een maniak met een bijl / kettingzaag / vul zelf maar in, nu echter met een groepje Afro-Amerikanen wier voornaamste charme erin bestaat dat ze in praktisch elke dialoogregel zonder enige rem ófwel het n-woord ófwel het b-woord gebruiken (en omdat het allemaal Afro-Amerikanen zijn is die n-benaming ófwel een geuzennaam ófwel ironisch en die b-benaming zo'n beetje betekenisloos, en dan mag het dus allemaal). Het horrorelement biedt niets nieuws, maar de lol van deze film zit hem erin dat elk personage op een oneindig aantal manieren zijn of haar "raciale identiteit" becommentarieert, met als bizar hoogtepunt dat de door hen tot "zwartst" gebombardeerde personage als (letterlijk) slachtoffer wordt uitverkoren (terwijl zo'n beetje zijn enige zonde is dat hij op Trump heeft gestemd – "twice!"). Zelfs bij de vrij korte speelduur kan die insteek op den duur op de zenuwen gaan werken wanneer de grappentrommel leeg is, maar op een enkel moment na blijven zowel de vaart als de humor er tot het einde toe goed in, dus wat een one-joke-movie leek te gaan worden blijkt uiteindelijk een hundreds-of-jokes-movie te zijn die mij van a tot z heeft geamuseerd, en dan heb ik nog niet eens Afro-Amerikaanse of Surinaamse roots.