Subconscious Cruelty (1999)

Vond er heel weinig aan.
Ranzige scenes, zonder inhoud. Een beetje gewauwel over realiteit. Mensen die met de aarde "vrijen"
Heb niks tegen visuele horror, maar het zou wel fijn zijn als er enigzins een verhaal van was gemaakt. En ik ben het ook een beetje beu dat baby's en of dieren vrijwel altijd de klos zijn in dit soort films. Think of something new.

ps; wat een punttieten hebben die wijven op het laatst

Hou er rekening mee dat deze film 12 jaar oud is...

Zelfs voor 12 jaar geleden vind ik het uitgekauwde recepten en niet erg knap of innovatief.

Het zijn toch dingen waar je amper over na hoeft te denken en wat al snel en makkelijk shockeert.

Of het nou 10 jaar terug gedaan is of nu.

De bruutste film allertijden vind ik dit absoluut niet.

Af en toe wel een puik stukje cinema.

Maar ook net zoveel saai gedoe eigenlijk.

En dat doet wat afbreuk aan deze uitdagende film vind ik.

persoonlijk ben ik er nog niet helemaal over uit wat ik hier van moet vinden.

Kunstzinnig is het zeker, en ook provocerend.

"Vernietig de linker, logische kant van ons brein en dompel onder in onze dromen". Zegt de regisseur.

Wel, dit doe ik regelmatig met dit verschil dat mijn fantasieën die men rustig kan rekenen tot de wereld van het kwaad radicaal verschillen met de perverse smakeloze fantasieën van de regisseur want het zijn natuurlijk wel ZIJN fantasieën die Karim Hussain uit zijn brein tovert.

Ik voelde in ieder geval een behoorlijke walging bij mij opkomen bij het aanschouwen van dit bewegend "kunstwerk".

1,0*

Zou zo maar een werkje van Udo Kier kunnen zijn...

Een prent die het vooral moet hebben van de eigen verbeelding.

Voor het grootste gedeelte vrij traag tot soms aan de saaie filmisch experimenteerwerkje gemengd met enkele explicite gore beelden.

Zeker niet ieders ding.

2,5*

Gestoord en indrukwekkend filmpje. Subconscious Cruelty is een film die je meeneemt naar werelden waarin geen taboes of remmingen bestaan. Waarin gevoelens en fantasieën primeren boven ratio. Dat resulteert in de film veelvuldig in ziekelijk gestoorde scenes en de meest weerzinwekkende ideëen, die oa dankzij de audiovisuele stijl indruk maken. Veel expliciet kleurgebruik, verontrustende imagery, bij wijlen manische editing en een sfeervolle soundtrack die uit van alles en nog wat bestaat. Van klassiek tot snerpende noise.

De film bestaat uit vier 'verhalen' die thematisch wel evident verband kennen, maar plotgewijs volledig los van elkaar staan. Een anthologie dus, maar wel allemaal geregisseerd door dezelfde regisseur en redelijk soepel in elkaar overlopend. Beste van de vier verhalen vond ik de laatste, waarin alle remmen losgaan en je slechts met verbijstering kunt toekijken naar de obsceniteiten die zich op je scherm bevinden. Hoewel de introductie ervan wel wat moeizaam verloopt. Tweede filmpje is ongetwijfeld de meest villeine, voornamelijk om de uiteindelijke 'climax' die hier al vaak genoemd is. De derde is de meest 'pretentieuze' van de drie, al wordt het met zo'n weirdness gebracht dat het evenwel fascineert. Sterke soundtrack daar ook. Het eerste deel genaamd 'Ovarian Eyeball' is vooral een sterke intro op wat komen gaat.

Uiteindelijk kun je de film nog het best vergelijken met een soort combinatie van Eraserhead en Jodorowsky, maar dan nog geschifter en een stuk grafischer. Los daarvan heeft Hussain's film absoluut genoeg identiteit om op zichzelf te staan. Minpunten zijn er niet echt, behalve dat de film - gezien het concept - eigenlijk wel wat langer had mogen duren van mij (gebeurt me ook niet vaak). Verder een krachtige, maar allerminst toegankelijke film. Zoals de film zelf al aangeeft: vernietig je linker hersenhelft, en laat je meenemen in Hussain's ziekelijk universum. Mensen wiens cup of tea dat niet is zullen het waarschijnlijk al gauw als pretentieus en saai ervaren. En een sterke maag is ook geen overbodige luxe.

Dikke 4*, met grote kans op verhoging. Eens die blu-ray zien aan te schaffen.

Films waarbij het visuele vrijwel constant voor mij op hoog niveau is, kunnen bij mij automatisch

op veel waardering rekenen, ook al is de film nog zo ziek, ranzig en smerig. Zoals deze dus. Ik

vond haar een verademing. En met geen concessies, en een bruut smoelwerk. Totaal anders dan

de meeste horrorfilms, en dus ook nogal een buitenbeentje. Kom je als horrorliefhebber voor

veel gore, dan moet je hier wezen. Voor opbouwende spanning en griezeligheid waarschijnlijk

van een koude kermis. Wat mij betreft was dit horror in optima forma.

Ik kon toch wat weinig met dit werkje. Subconscious cruelty is een experimentele film met bijzonder weinig verhaal, of eigenlijk een paar afzonderlijke delen waar per deel in ieder geval nog iets van samenhang in zit. Er is weliswaar heel veel bloed en gore, een hoop naakt en expliciete seks, en ook een aantal taboe-achtige taferelen die de revue passeren - een pasgeboren baby die samen met de moeder doodbloedt, jezus die door een aantal naakte vrouwen gemarteld, verminkt, anaal verkracht en ondergepist wordt - maar ik vond het allemaal niet zo boeiend. Het ziet er visueel fraai uit, en de film houdt zich niet in en laat zich niet remmen door wat dan ook, maar het blijft een beetje aanvoelen als een filmprojectje om een moderne, zo choquerend mogelijke Un Chien Andalou te maken. En dat soort onsamenhangend experimentalisme boeit me niet een hele film lang.

Aangenaam verrast door dit filmkunstwerkje, had em veel amateuristischer verwacht, oa door het jaar, maar was echt nog best kwalitatief n vet gedaan, zowel beeld als geluid. Had em misschien net wat zieker verwacht, maar het geheel heeft me gewoon v begin tot eind vermaakt. Mn rechter hersenhelft kon dit zeer appreciëren. Dikke 7/10. Stemverdeling is hier van 0.5 tem 4.5 schoon verspreidt

Tijdens de kerstvakantie ben ik vooral films aan het kijken die al een tijdje bij mij op de plank liggen (waaronder "Avengement (2019)" en "Mad Heidi (2022)") en "Subconscious Cruelty" is daar ook eentje van. Deze Horror / Experimenteel film wilde ik eigenlijk kijken tijdens de afgelopen "Horrorfilm Challenge" (werd toen ook eventjes genoemd door John Milton), maar daar kwam toen niets van terecht, ondanks dat ik hem wel al had gepindakaasd.

"Subconscious Cruelty" staat bekend als een zeer brute surrealistische nachtmerrie en is niet geschikt voor iedereen (vanwege de vele ongemakkelijke beelden) en valt ook niet makkelijk te bekijken ondanks dat de nachtmerrie slechts 77e minuten duurt (mijn nachtmerries duren soms zelfs langer ). Er is ook geen verhaallijn om je aan vast te houden en dus wordt je meteen halsoverkop in deze nachtmerrierit gegooid. Overigens niet meteen, want je krijgt eerst nog wat vage zwart / wit beelden (o.a. van een stad) te zien, voorzien van een inleidende tekst, waarna de film na twee minuten begint.

De film bestaat uit vijf fragmenten, variërend van vijf minuten in lengte tot ongeveer 35 minuten. Ze sluiten wel enigszins op elkaar aan (in ieder geval qua thematiek) maar zouden het als kortfilm ook goed doen. De vijf fragmenten zijn:

1e "Ovarian Eyeball", waarin een naakte vrouw met een scherp mes gesneden wordt;
2e "Human Larvae", waarin een gestoorde broer zijn zwangere zus haat;
3e "Rebirth", waarin een groep naakte mensen seks heeft met de aarde;
4e "Right Brain", waarin religieuze symboliek geassocieerd wordt met bloedvergieten en seks;
5e "Martyrdom", waarin eveneens religieuze symboliek geassocieerd wordt met bloedvergieten en seks.

1e "Ovarian Eyeball" (duurt 5 minuten en krijgt 2,0* van mij):

Het eerste fragment (o.a. opgenomen met een rood en groen filter) opent met wat vage beelden van stoelen, deuren en oplichtende hersenen (linker- en rechterzijde), waarna we na circa twee minuten een mooie volledig naakte liggende vrouw (Sophie Lauzière) op een plateau in beeld te zien krijgen. De camera beweegt dan ook van boven over haar hele lichaam heen, zodat we alles te zien krijgen.

Daarna verschijnt er een vrouwenhand (met mooie rode nagels) die het lichaam betast (o.a. het hoofd) en de hand gaat ook eventjes tussen de benen, waarna we een ietwat natte vinger te zien krijgen. Daarna pakt de vrouwenhand (in dit geval twee) een rode doek en legt deze over het gezicht van de vrouw, waarna de vrouwenhand een scalpeermes pakt en ermee over haar lichaam beweegt tot aan de bovenkant van de schaamstreek, waar het dan in de buik een opening begint te snijden. De hand gaat dan via de opening in de buik en haalt er een oogbol uit?

Veel stelt dit fragment niet voor en de betekenis ervan ontgaat me ook, maar omdat de mooie Sophie Lauzière de hele tijd volledig naakt te zien is, is dit fragment nog enigszins vermakelijk.


2e "Human Larvae" (duurt 35 minuten en krijgt 3,0* van mij):

Dit 2e fragment (o.a. opgenomen met een blauw en rood filter) begint met een jonge man, te weten "Brother" (Ivaylo Founev), die stiekem door een deur zit te kijken en die over recente gebeurtenissen vertelt. Hij onthult dat hij geobsedeerd is door zijn zus, oftewel "Sister" (Brea Asher), met wie hij samenwoont en die hij haat (vanwege haar schoonheid en omdat hij altijd gepest werd vanwege zijn uiterlijk en manier van doen) en die net zwanger is geworden van haar vriend, oftewel "Lover" (Eric Levasseur). Vanwege de gave die ze nu heeft, houdt hij nu opeens van haar.

Terwijl hij stiekem door de deur ziet hoe het stel seks heeft, masturbeert hij kijkend achter de deur. Hij zegt dat hij zich sterk tot haar aangetrokken voelt (hij wilt ook graag de liefde met haar bedrijven) en dat sperma (wat we ook op zijn hand zien als hij klaarkomt) een soort scheppingsgeschenk is, terwijl vrouwelijke menstruatie (wat we ook erg bloederig te zien krijgen via een nachtmerrie van hem) een slechte grap is.

De broer begint psychotische trekjes te vertonen, als hij zegt dat de zwangerschap van zijn zus hem minder enthousiast over haar begint te maken (hij vindt haar dan ook een verdomde hoer en slet) en dat hij besluit om de ultieme horror en pijn te veroorzaken in de schepping van de mens, namelijk de dood tijdens het scheppingsproces. Tijdens de geboorte helpt de broer haar bij het krijgen van haar kind en zegt hij:

"Het kind, man of vrouw, heeft totale lichaamsseks met zijn moeder en het drong verder in haar opening en lichaam door dan welke penis ooit zou kunnen gaan."

En zodra het kind, een jongen, geboren is (we zien dan ook expliciet de geboorte van de baby uit de vagina), snijdt hij de keel door met een stanleymes en houdt hij de dode baby voor haar gezicht, zodat bloed tot haar schrik op haar gezicht terechtkomt. Ook zegt hij:

"De navelstreng bungelt als een dode slang bovenop de met bloed doordrenkte borsten van de vrouw."

Ook bijt hij in de navelstreng en duwt hij de navelstreng terug in haar nog steeds hevig bloedende vagina en zegt hij:

"Het uiteinde van het vleessnoer steekt iets naar buiten. Het lijkt erop dat ze een kleine, bloedige penis heeft gekregen. De dikte van een paar rietjes."

De zus bloedt uiteindelijk dood en de broer besluit om een altaar te maken voor het kind, die hij verpakt in mooi papier en touw, boven het aanrecht, en hij zegt daarover:

"Het ruikt en trekt insecten aan... pest. Maar ik vind dit op zichzelf al prachtig."

Oftewel hij laat het kind gewoon rotten. Later onthult hij dat hij het dode lichaam van zijn zus op zijn plaats heeft laten liggen, namelijk op bed, en dat hij soms naast haar slaapt. Het verhaal eindigt met de verteller die zegt dat de broer zelfs necrofilie probeerde uit te voeren op zijn zus en daarover wordt dan gezegd:

"Slechts één keer heb ik geprobeerd er de liefde mee te bedrijven. En toen ik mezelf in haar rottende kloof liet glijden, was het zo koud en onaangenaam. Ik besefte toen dat zo’n daad nooit voor mij bedoeld was.".

Het fragment eindigt dan met de poëtische worden:

"Ik zal altijd in de buurt van de dood zijn, niet van het leven. Het zou nooit werken, wie het ook was. Op een dag zou het altijd dood zijn. Wees altijd dood."

Dit fragment is behoorlijk bloederig en behoorlijk verontrustend en omdat de mooie Brea Asher regelmatig naakt te zien is (o.a. een close-up van haar vagina en de geboorte van het kind uit haar vagina), heb ik me er nog aardig mee vermaakt.


3e "Rebirth" (duurt 7 minuten en krijgt 0,5* van mij):

Het 3e fragment speelt zich af op een met gras begroeide vlakte, waarop zes naakte mensen (zowel mannen als vrouwen en één van de mannen, te weten Mitch Davis, is de filmproducent) orgastisch kronkelen over de grond. Terwijl hun handen in de grond graven, sijpelt er iets eruit dat lijkt op bloed. Ook stroomt er bloed van een afgebroken boomtak naar één van hen (een vrouw). De vrouw doet met haar mond een aantal zeer suggestieve dingen met de boomtak en een man zuigt aan een mes dat een vrouw in haar kruis houdt. Daarna is het avond en zien we wat natuurbeelden en is het fragment gelukkig afgelopen.

Dit fragment vond ik volkomen belachelijk (er zit ook geen plot in) en kan je beter ook overslaan en bestaat alleen maar uit idiote dingen (zoals mannen die met de grond neuken). De vrouwen zijn best aantrekkelijk, maar niet zo erg dat ik voor ze aan een mes zou zuigen. De betekenis van dit fragment ontging me volledig, moet het kunst voorstellen?, en gelukkig duurde het maar 7 minuten.


4e "Right Brain" (duurt 17 minuten en krijgt 2,5* van mij).

Het 4e fragment begint met een zakenman (Christopher Piggins) die koffie drinkt in een café en dan naar het werk gaat (dan krijgen we ook Heavy metal muziek te horen) en daarna naar huis gaat. Thuis is de door geloof gedreven man (hij draagt o.a. een kruisbeeld) geobsedeerd naar het kijken naar pornografische video's (dan krijgen we ook veel pornobeelden te zien, waaronder penetratieshots met zowel één als twee penissen), waarop hij zittend in een stoel masturbeert en als hij klaar is, of beter gezegd klaarkomt (dan zien we ook sperma op zijn hand, geld, daar veegt hij het namelijk mee af, en op de televisie), gaat hij slapen.

Tijdens het slapen wordt hij geplaagd door gruwelijke nachtmerries (daarin wordt o.a. gezegd "Wij komen voor uw rechterhand" ) over het verminken van zijn penis. Zo zien we een nachtmerrie waarin zijn penis door verschillende haken wordt verscheurd. Een vrouwenhand verschijnt dan en masturbeert de verscheurde penis tot hij klaarkomt en bloed spuit. Als hij wakker is, smelt hij zijn kruisbeeld met een aansteker en giet hij de inhoud ervan in een spuit en injecteert het dan in zijn voorhoofd en sterft vermoedelijk.

Dit vond ik ook best een apart fragment die met religieuze symboliek te maken heeft (wederom ontgaat me de betekenis ervan) en de scène met de haken in de penis deed me denken aan de "Hellraiser" films.


5e "Martyrdom" (duurt 10 minuten en krijgt 2,5* van mij):

Het 5e en laatste fragment begint ergens in een stad (waarschijnlijk dezelfde stad als tijdens de inleiding van de film) en zien we een naakte bloedende man (Eric Pettigrew) buiten voor een gesloten kerk zitten die op Jezus lijkt (inclusief een doornenkroon op zijn hoofd) en die huilt en smeekt. De deuren van de kerk gaan dan open, waarna hij de kerk binnengesleept wordt door drie naakte demonische vrouwen (Martine Viale, Mylene Giasson en Sameera Hanif) die hem martelen (ze likken ook aan zijn verwondingen), verslinden en levend opeten (ze stoppen dan ook lichaamsdelen in zijn mond) en ze gebruiken hem ook als seksspeeltjes (zo plast een vrouw op hem en heeft een vrouw seks met zijn darmen).

Daarna zien we nog wat vage beelden van een naakte man in een waterval en ook zien we nog eventjes de man uit het 4e fragment in bed slapen. Ook blijkt Jezus ongeschonden te zijn, waarna zwarte handschoenen zijn ogen indrukken. Het fragment eindigt min of meer met Jezus die met een stok door de anus wordt gespietst, waarna het beeldscherm rood wordt en de film na 77 minuten is afgelopen.

Dit fragment sloeg ook eigenlijk nergens op, maar de vele gruwelijke beelden waarbij Jezus wordt verslonden, de vele naaktheid van de drie naakte demonische vrouwen en de aparte seks, maken het nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en het duurt ook maar 10 minuten. Dat het fragment problemen met het christendom aan de orde stelt is wel duidelijk, maar wat precies?

Conclusie:

Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik naar gekeken heb, regisseur Karim Hussain heeft met "Subconscious Cruelty" wel de grenzen van het toelaatbare opgezocht. Om even een korte samenvatting te geven, er wordt een pasgeboren kind gedood, er wordt gemasturbeerd tot het walgelijke aan toe en Jezus wordt opgegeten door drie naakte vrouwen. De hele film heeft een ontzettend smerige uitstraling en slaagt er dan ook erg goed in om walging over te brengen op de kijker.

Ik hou opzicht wel van walgelijke films (ik heb er ook best veel gezien en zeker ook ergere dan "Subconscious Cruelty", maar ik heb nog nooit een scène met Jezus gezien waarop geplast wordt (wordt ook gewoon expliciet getoond door een hurkende vrouw) en waar een vrouw seks met zijn darmen (die ze wrijft tussen haar benen) heeft.

Over de cast valt eigenlijk weinig zinnigs te zeggen en ze hebben ook geen dialogen (ze praten ook met niemand). Het enige wat je hoort is de stem van twee vertellers tijdens het tweede fragment en het vierde fragment. Wel zijn de vrouwen best mooi om naar te kijken en zeker wat betreft Sophie Lauzière en Brea Asher, die ook mooie lichamen en borsten hebben.

Al met al is "Subconscious Cruelty" best een aparte Horror / Experimenteel film die zich niet makkelijk laat bekijken, aangezien geweld, bloed, bloedvergieten en seks in overvloed aanwezig zijn en vaak samenkomen. De film is ook niet altijd even boeiend en op bepaalde momenten zelfs saai. Het beste fragment vond ik het tweede fragment (dat is ook het meest zieke fragment en duurt ook het langst) en het slechtste het derde fragment, welke volkomen belachelijk was. Als ik de punten van de vijf fragmenten bij elkaar optel en deel door vijf, kom ik uit op een gemiddelde van 2,1* en dus krijgt de film van mij 2,5* (ik rond het naar boven af).

Extreem losjes opgebouwd, visueel surrealistische, met bijna avant-garde expliciete beelden en een meditatie over de relatie van de mens met zichzelf en de wereld om hem heen. Er is geen verhaallijn om je aan vast te houden en dus wordt je meteen halsoverkop in de vier korte, los van elkaar staande segmenten gegooid.

De film begint met "Ovarian Eyeball" een korte scène waarin een man een dode vrouw die naakt op een soort altaar ligt, ontleedt en een oogbal uit haar buik haalt. De tweede aflevering "Human Larvae" bezat nog iets wat een samenhangend verhaal was. Een jongeman genaamd "Brother"verteld in een voice-over. Hij onthult dat hij geobsedeerd is door zijn zus die net zwanger is geworden maar daarna een radicaal idee ontwikkelt om het meest vreselijke te doen wat de mens kan: doden tijdens het scheppingsproces. "Rebirth" toont enkele naakte mensen die in de vrije natuur over het gras en de aarde rollen, kronkelen en neuken. en in "Right Brain/Martyrdom" wordt een masturberende man achtervolgd door zijn eigen demonen.

Tja is het kunst? Is het obsceen (Canadese douane heeft er zelfs een exemplaar van in beslag genomen op die gronden). Is het gewoon pretentieuze troep? Geen idee! Regisseur Karim Hussain heeft wel de grenzen van het toelaatbare opgezocht. Om even een korte sfeerimpressie te geven: er wordt een pasgeboren kind gedood, er wordt gemasturbeerd, er is sprake van necrofilie en kannibalisme als Jezus wordt opgegeten door drie naakte vrouwen. Er zijn dus inderdaad een aantal zeer opvallende en verdraaide beelden, dat valt niet te ontkennen. Het gebrek aan houvast, was echter een probleem voor mij!

De verontrustende beelden zijn met uitstekende praktische effecten gedaan en er is prachtig gefilmd. Wat niet verwonderlijk is want Karim Hussain staat bekend als een van de beste cameramannen die in genrefilms werken. Met als credits; alle Brandon Cronenberg-films , We Are Still Here, Random Acts of Violence en Hobo With a Shotgun. Oké de film is een ervaring maar het is te verwarrend, waardoor het allemaal erg vermoeiend was!

Meh.

Eigenaardige anthologiefilm van regisseur Karim Hussain, die duidelijk het experimentele heeft opgezocht met Subconscious Cruelty. Regelmatig heeft de film meer weg van een oefening in expliciet geweld, waar een halfslachtige omschrijving op wordt geplakt. Overtuigend als je over de juiste kwaliteiten en middelen beschikt, maar vooral vermoeiend in dit project.

Ovarian Eyeball (1,5*). Het kortste segment van de film. In principe niet veel meer dan het opereren van een naakt lijk met een plottwist. Hussain zal er vast een kunstzinnige definitie aan hebben geplakt en het laat dan ook wel wat open voor enige interpretatie, maar uiteindelijk is het toch vooral een bondige vingeroefening. Op visueel vlak in ieder geval te sloom om een goede indruk te maken.

Human Larvae (1,0*). Zonder twijfel het meest ambitieuze en uitgesponnen segment van de film. Helaas daarmee ook veruit het meest vermoeiende. Uitermate slecht geacteerd en gemonteerd, met een bijzonder oninteressante voice-over. Het gaat daarnaast echt helemaal nergens heen, enkel een bordkartonnen vertelling over een zielig mannetje dat zijn duistere fantasieën over de kijker heen spuwt. Totaal oninteressant in elkaar gezet en vooral een weinig doeltreffende poging tot shock.

Rebirth (2,0*). Absurd in de vormgeving en eigenlijk ook gewoon interessantdoenerij, maar het actievere camerawerk heeft zo zijn voordelen. Stukjes zoals Rebirth zie je in reguliere cinema eigenlijk nooit terug, wat toch wel een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Het duurt gelukkig ook niet al te lang, anders is dit natuurlijk wel gapen geblazen. Het zou me verbazen als men hier daadwerkelijk een hoogbegaafde kunstvorm in ziet.

Right Brain/Martyrdom (2,0*). Eigenlijk zijn dit twee aparte segmenten, maar in/op vrijwel elke omschrijving en platform aan elkaar geplakt, dus wie ben ik dan om ze te splitsen? In ieder geval opent het nogal saai, met weinig imponerende personages en een traag verhaal. Wel een aantal walgelijke beelden die de kijker even wakker schudden, maar de lang uitgesponnen pornoscenes daarvoor zijn toch vooral erg goedkoop. Tweede helft staat in het kader van een aantal dames die Jezus betasten en opeten. Macaber en sinister, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,62*, afgerond naar een 1,5*. Een eindgemiddelde dat ik vooraf wel had verwacht, want dit soort experimentele cinema ligt me vaak niet. Toch is het leuk om dit soort dingen eens in de zoveel tijd te aanschouwen, vooral omdat het ook wel degelijk wat losmaakt op de digitale omgevingen. Kan me er wel wat bij voorstellen, maar het is niet voor mij.