Meningen

Het duurt even om echt lekker in de film te komen, wat vooral te wijten is aan de iets te hypere montage en dialogen, maar al snel ontpopt dit zich tot een sympathieke rom-com. Timberlake en Kunis zijn beiden uitstekend en hebben gelukkig ook de benodigde chemie samen. De supporting cast is haast te gekwalificeerd, met Woody Harrelson, Richard Jenkins en Patricia Clarkson, maar zij voegen wel wat extra kwaliteit toe. Uiteraard is het allemaal vrij standaard en voorspelbaar, maar er zijn hier en daar originele details en het geheel is fris en energiek genoeg om te blijven boeien.

Redelijk geslaagde romantische komedie, de zoveelste variatie op het thema van When Harry Met Sally. De muizige Jennifer Westfeldt mist wat charisma in de hoofdrol (als regisseuse van deze film had ze de hoofdrol beter aan iemand anders kunnen geven), maar Adam Scott is prima en de rest van de cast is degelijk genoeg. En Megan Fox laten opdraven in een belangrijke bijrol is natuurlijk nooit verkeerd. De film wint aan kracht naarmate ie vordert en weet vooral in de meer serieuze momenten te overtuigen. Al met al geen hele sterke film, daar is het materiaal te voorspelbaar en te vlak voor, maar binnen het genre beter dan gemiddeld.

Aangenaam niemendalletje, maar iets minder leuk dan Holofcener's vorige twee films. Uitstekende cast en goede dialogen, maar het script voelt aan als onderdeel van een groter geheel en er zijn teveel personages voor zo'n korte speelduur. Soms voorspelbaar en oppervlakkig; gelukkig ook komisch en meeslepend.

Vermakelijke maar nogal onevenwichtige remake van het veel leukere origineel uit 1985. Gelukkig is het grotendeels niet echt een herbewerking van de originele film maar meer een vrije interpretatie van hetzelfde uitgangspunt. Met de nieuwe locatie (Las Vegas) wordt visueel niet veel gedaan helaas, maar bepaalde plotlijnen zijn best verrassend uitgewerkt. En ongeveer halverwege is er sprake van een alleraardigste cameo voor die mensen die bekend zijn met het origineel. Farrell, hoewel niet slecht, is wat onwennig als bad guy, maar Yelchin en Tennant zijn goed gecast. Jammer dat een geweldige actrice als Toni Collette hier weinig te doen heeft. Het eerste uur is wat aan de trage kant, maar dan gaat de film gelukkig helemaal los. Iets teveel opzichtige cgi-shots (en lelijke 3D-effecten), maar de film is wel onderhoudend en passend bloederig.

Herzien op blu-ray, in de director's cut, die dertien minuten langer duurt dan de bioscoopversie. Destijds geflopt maar eigenlijk nog steeds een erg leuke en vooral levendige film, die een mooie brug slaat tussen het low budget-splatterwerk van regisseur Peter Jackson en de majestueuze Lord Of The Rings-films die hierna zouden volgen. Virtuoos geregisseerd; de film begint vrij komisch als een soort variatie op Ghostbusters maar wordt gaandeweg steeds grimmiger en serieuzer. De laatste hoofdrol van Michael J. Fox, die hier uitstekend is.

Middelmatige noorse slasher over vijf bevriende snowboarders, die te maken krijgen met een mysterieus figuur in een verlaten ski-resort. De naargeestige setting is een pluspunt en cast en plot kunnen er mee door, al zijn er weinig echt enge momenten en zijn de bloederige momenten op één hand te tellen. Wel een leuke verwijzing naar The Shining overigens, wanneer twee van de personages een enge hotelkamer binnengaan met nummer 237.

Een verbetering ten opzichte van het wat middelmatige origineel, met dit keer een andere locatie en een grotendeels nieuwe cast. Qua plot stelt deze sequel niet heel veel voor, maar regisseur Mats Stenberg weet de spanning vakkundig op te bouwen en zowel qua cameravoering als slachtpartijen oogt alles ditmaal een stuk verzorgder. De derde film kan er ook mee door, maar dit is het beste deel van de trilogie.

Dit laatste deel van de noorse slasher-trilogie rond een mysterieuze moordenaar die het gemunt heeft op toeristen in de bergen van Jotunheimen is een verdienstelijke prequel. Met weer een andere locatie en een volledig nieuwe cast weet regisseur Mikkel Brænne Sandemose de boel fris en energiek te houden, al is de film uiteindelijk net niet inventief en spannend genoeg om het vorige deel te kunnen overtreffen. Maar een waardige afsluiting van een toch best wel aardige trilogie is het zeker.

Herzien op blu-ray. Blijft een lekkere film, met een geweldige openingsscene, een spannend middenstuk en een belachelijke maar zeer vermakelijke finale. De leuke cast (en dan vooral de bijrollen van John Hawkes, Salma Hayek, Tom Savini en Fred Williamson) en de energieke regie van Robert Rodriguez zorgen ervoor dat het malle script van Quentin Tarantino de nodige klasse krijgt toebedeeld.

Sympathieke maar onevenwichtige en enigzins afstandelijke mengeling van drama en fantasy. Echte spanning ontbreekt en het vlakke akteerwerk van de toch meer dan degelijke cast speelt de film parten, ondanks het best leuk uitgewerkte verhaal. De levendige rol van Carice van Houten valt in positieve zin op. Degelijk gemaakt en mooi in beeld gebracht, maar een echte vonk ontbreekt.

Middelmatige horrorfilm met een nogal onduidelijk, slecht uitgewerkt plot. Gelukkig zijn er redelijk veel creepy scenes om de aandacht enigzins vast te houden. De film heeft een nogal nietszeggende, uitwisselbare cast, al is hoofdrolspeelster een leuke, frisse verschijning. Naar het einde toe verliest de film helaas steeds meer aan kracht.

Vermakelijke, zij het wat flauwe komedie over het reilen en zeilen bij een krant in het Chicago van de jaren '30. Lemmon en Matthau zijn zoals altijd erg leuk, maar hun nogal gemene personages zijn niet bepaald sympathiek en de plot is aan de simpele kant. De razendsnelle dialogen en sterke supporting cast (met Susan Sarandon in een vroege rol) maken één en ander goed. Uiteindelijk niet één van Billy Wilder's betere films, maar leuk genoeg.

Vermakelijke horrofilm, doorspekt met flink wat humor. Het uitgekauwde gegeven werkt vrij goed door de energieke aanpak, met fraai camerawerk en inventieve special effects. De winterse zweedse setting, compleet met een maand duisternis, draagt ook flink bij aan de sfeer. Er is niet genoeg budget om de grootschalige finale helemaal te laten overtuigen, maar de film is sympathiek genoeg om tot een ruime voldoende te komen.

Sympathieke Disney-film, onderhoudend en mooi gemaakt. Visueel zit het allemaal piekfijn in elkaar, iets waar Pixar-baas John Lasseter als uitvoerend producent waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor is. Qua personages weet de film aangenaam te verrassen; vooral de relatie tussen de twee prinsessen is leuk uitgewerkt. De overdaad aan liedjes stoort soms, vooral in het begin, maar ook daar valt verder weinig op aan te merken. Sporadisch neigen sommige liedjes aanvankelijk naar gothic rock, om dan over te schakelen op meer gangbaar musicalwerk. Al met al degelijk vermaak voor het hele gezin. Laat dat maar aan Disney over.

Acceptabele thriller over de jacht op een seriemoordenaar in Alaska. De ijzige setting voegt een naargeestig sfeertje toe aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde genre, maar het script biedt verder weinig opmerkelijke invalshoeken. Het is aan de akteurs om er iets moois van te maken, en gelukkig heeft men met Nicolas Cage en John Cusack twee prima akteurs in huis. Vooral Cage is goed in een subtiele en verrassend emotionele rol. De scenes waarin hij simpelweg luistert naar de lotgevallen van ontsnapt slachtoffer Vanessa Hudgens zijn indrukwekkend. Verder degelijk gemaakt en best spannend, maar net iets te vlak en voorspelbaar uitgewerkt.

Somber, realistisch in beeld gebracht kleinschalig drama, met een krachtige rol van Melissa Leo. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar het zijn de treffende details en de krampachtig ingehouden emoties die de film de moeite waard maken. De sobere sfeer en de desolate levens van de hoofdpersonen maken er niet bepaald een vrolijk geheel van, maar de film is subtiel aangrijpend en altijd overtuigend.

Na het zien van Creed was ik benieuwd geworden naar de eerste samenwerking tussen regisseur Ryan Coogler en akteur Michael B. Jordan. Dit rustig vertelde drama, gebaseerd op ware gebeurtenissen, profiteert van een uitstekende rol van Jordan en een levendige sfeertekening. Qua plot heeft de film niet veel om het lijf, maar de gebeurtenissen en personages zijn net boeiend genoeg om te blijven kijken.

Sfeervolle, vakkundig uitgewerkte misdaadfilm met een bizar verhaal en maffe maar gelukkig wel interessante personages. Het strakke camerawerk, het gebruik van locaties en de onderkoelde humor doen sporadisch denken aan het werk van de gebroeders Coen, maar de film bezit genoeg kwaliteiten om op eigen benen te kunnen staan. Laat die denen maar schuiven.

Mooie documentaire met twee weerspiegelende verhalen. Barry Corbet - een onverschrokken skiër, bergbeklimmer, ontdekkingsreiziger en filmmaker- brak zijn rug bij een helikopterongeluk in 1968. Het leven van Trevor Kennison veranderde voor altijd in 2014 toen hij zijn rug brak tijdens het snowboarden. De documentaire volgt Trevor op zijn weg naar posttraumatische groei, parallel aan Barry, vijftig jaar later. Hoewel ogenschijnlijk tragisch qua onderwerp is de documentaire voornamelijk positief qua toon en insteek, met veel spectaculaire beelden. De interviewfragmenten drammen soms een beetje door qua boodschap, op gegeven moment weten we het wel, maar het is prachtig en inspirerend om te zien hoe de twee hoofdpersonen weigeren hun levenslust te laten beperken door hun handicap.

Onderhoudende maar nogal voorspelbaar en oppervlakkig uitgewerkte komedie annex roadmovie, gemaakt voor en door Netflix. Hoofdrolspelers Paul Rudd (die dit soort rollen inmiddels is zijn slaap kan doen) en Craig Roberts geven het geheel enige meerwaarde, maar de toevoeging van enkele niet ter zaken doende personages (zoals die van de nogal irritante Selena Gomez) en plotlijntjes doen de film bepaald geen goed. Een paar sterke grappen en leuke momenten houden de boel nog net op de rails, maar het is kantjeboord.

Degelijk genoeg, deze spannende australische horrorfilm met een intrigerende opzet. Vakkundig in elkaar gezet ook, met een leuke hoofdrolspeelster en een reeks extreem bloederige makeup-effecten. De plot wordt niet bepaald bevredigend afgewikkeld, maar de film is onderhoudend genoeg en door het hoge tempo blijft de aandacht er goed bij.

Een mixed bag. De lange speelduur doet de film in ieder geval geen goed, met een nogal opgerekt aanvoelend begin en einde. Het onnodige gebruik van lelijke cgi-shots is ook zeker een minpunt. Daarnaast worden bepaalde scenes afgeraffeld terwijl andere maar voortsudderen. Gelukkig is het lange middenstuk behoorlijk indrukwekkend en weet de cast er iets moois van te maken. Zelfs Chris Hemsworth is volledig op zijn plaats als de veelzijdige slechterik Dementus. Respect in ieder geval voor regisseur George Miller, die op bijna 80-jarige nog steeds in staat blijkt om een aktiefilm van formaat af te leveren.

Niet zo goed als het voorgaande Fast Five, wat mij betreft voorlopig het beste deel van de reeks, maar wel zeer onderhoudend en bijzonder spectaculair. De plot is dit keer behoorlijk vergezocht en ongeloofwaardig, zelfs voor deze reeks, maar zeg nou zelf: wie kijkt deze films voor de plotlijnen? Precies, niemand. Stoere mannen, lekkere meiden, ontblote bovenlijven, strakke billen, geile auto's en veel aktie, daar komen we voor! Op die vlakken valt er weer weinig te klagen. Het rondreizende circus met daarin allerlei personages uit alle voorgaande delen presteert naar behoren. Minpuntje is de te lang uitgesponnen finale, die volledig over de top gaat, maar niet echt in de goede zin van het woord.

De vorige delen waren al niet bepaald geloofwaardig, maar ditmaal gaat alles volledig over de top. Daar ga je dus of in mee, of je haakt af. Voor hen die besluiten te blijven kijken is dit een vermakelijke aktiefilm, goed gemaakt en met heel veel spektakel. Net als in deel zes zit de film helaas opgescheept met een veel te lange en nogal misplaatste finale. Wat natuurlijk vooral bijblijft is het overlijden van hoofdrolspeler Paul Walker tijdens de opnamen, iets dat de makers verrassend goed in de film hebben weten te verwerken. Het emotionele eerbetoon aan het einde is dan ook één van de beste en meest memorabele aspecten van de film.

Bloederige, van-dik-hout-zaagt-men-planken oorlogsfilm, qua plot erg dunnetjes maar qua visueel spektakel best oké. Voor een film van twee uur en een kwartier biedt het verhaal echter simpelweg te weinig interessant materiaal. De personages zijn ook nogal schematisch uitgewerkt. De aktiescenes zijn gelukkig intens en spannend en de grimmige sfeer van het geheel zorgt er dan toch wel voor dat de film enige indruk maakt. Binnen het beperkte genre van de tank-film is deze Fury al met al een welkome aanwinst, al zijn genregenoten als The Beast Of War en Lebanon stukken beter.

Redelijke thriller met bovennatuurlijke elementen, niet één van Brian De Palma's betere films, maar wel interessant en vermakelijk. De cast is prima; het voornaamste probleem van de film is de lengte. Er had zeker een half uur uitgekund. Bepaalde scenes duren veel te lang of zijn volledig overbodig. Neem bijvoorbeeld de autoachtervolging uit het begin- niemand zou deze scene missen wanneer deze uit de film geknipt zou zijn. Het voegt niets toe. Visueel pakt De Palma minder spectaculair uit dan in zijn latere films, al zijn er hier en daar wel wat coole shots. Vooral de lange slowmotion scene waarbij Amy Irving ontsnapt uit het huis is erg mooi gedaan. En dat extreem bloederige eindshot blijft natuurlijk geweldig.

Prachtig onderkoeld en subtiel aangrijpend komisch drama, met een onvergetelijke rol van Gunnar Jonsson. De film treft vanaf de eerste minuut precies de juiste (licht absurdistische) toon en weet met veel kleine, ogenschijnlijk weinig belangrijke momenten heel veel te zeggen. Visueel zit het ook allemaal piekfijn in elkaar. Topper uit IJsland.

Daar ie ie weer: de altijd moeilijke tweede film. Regisseuse Miranda July vertilt zich hier flink, met als resultaat een arty-farty, licht surrealistisch komisch drama dat feitelijk niet veel om het lijf heeft. Toch heeft de film vreemd genoeg zo zijn momenten en wint het geheel gaandeweg aan kracht. Vooral de meer maffe momenten hebben een aangenaam, haast David Lynch-achtig sfeertje dat ik wel kon waarderen. Het is allemaal net niet genoeg om er een geslaagde film van te maken, maar al met al wel een interessante mislukking.

Pijnlijk grappige documentaire over het tot mislukken gedoemde Fyre Festival, dat eind 2016 werd aangekondigd als een luxueus muziekevenement op een tropisch eiland. Naarmate de dag van het festival nadert durf je eigenlijk amper te blijven kijken. Er gaat zoveel fout voor en achter de schermen dat je het gevoel krijgt naar een naderende treinramp te zitten kijken. Maar onderhoudend is deze goed gemaakte documentaire zeer zeker.