Meningen

Aardig. Het start als een kloon van Groundhog Day, maar blijkt er toch een sprankje originaliteit aan te kunnen voegen in de vorm van dat Davidsons karakter de tv monteur uit het verleden van Cuoco's karakter blijkt te zijn, wat haar crush op hem verklaart. Zij is dus niet de enige die de ander wil aanpassen, wat een resulteert in een interessante loop. Ik weet niet zeker of het tijdreizenaspect werkelijk goed gedaan is getuige de moorden door Cuoco's karakter op de alternatieve versies van haarzelf. Maar dat doet niet veel af van de film. De hoofdrolspelers zijn niet bepaald mijn favoriete karakters, maar hebben toch een fijne chemie en dat helpt in dit soort films. Uiteindelijk behoorlijk vermakelijk, zonder over de top te gaan, en toch niet gespeend van enige diepgang. 3,5*

Wat moet je hier nu nog over zeggen? Een muppet-versie van werkelijk alles wat in het christendom verboden is. Ik geloof dat werkelijk alles wel voorbijkomt. Sex, drugs, geslachtziekten, ingewanden, overspel, sm-koeien met piercings door elke tepel op de uier.

Meest hilarische was nog het hele Vietnam-gedeelte. Dat krijgt toch echt een bizarre lading als je door muppets uitgebeeld ziet worden. Alleen al hoe die Vietcong-muppets vormgegeven zijn, fantastisch.

Niet perfect, met name in de muziek is de synthesizer dominant, en ik ben daar niet zo'n fan van, maar in geen tijden zo fucked up film gezien. Een vette 4*.

De eerste film was al niet te geweldig. Dit is een slap aftreksel. Dit keer ontmoeten de schoonouders van de hoofdpersoon zijn ouders, die natuurlijk in alles tegenpolen van de schoonouders, met name de schoonvader zijn. En zoals het bij dit soort vervolgfilms hoort, heeft de echtgenote van de hoofdpersoon ineens een heel lelijk kapsel, want je kan er natuurlijk niet twee keer hetzelfde uitzien ...

Teveel scènes voelen te geforceerd aan en er is weinig dat compenseert daarvoor. De peuter die "assssshooooole" zegt is nog het leukst. 1*.

Mijn favoriete dranklokaal in Amsterdam had een kastelein die erg op De Niro leek, maar ontzettend streng was. Je mocht geen tafeltje verschuiven. De echte De Niro kan allerlei rollen spelen, maar in deze rol lijkt de kastelein het meest op hem, want De Niro oogt erg intimiderend.

De film wisselt verder flauwe momenten af met leuke. Flauw is dat alles wat mis kan gaan mis gaat, maar soms levert dat toch leuke situaties op. Natuurlijk liegt de hoofdpersoon over dat hij op een boerderij opgegroeid is en dat hij alles wat een tepel heeft melken kan, maar wel grappig is dat De Niro vervolgens met een strak gezicht vraagt: "I have nipples. Could you milk me?" En zo gaat het door. Ook in deze film een haast-je-naar-de-luchthaven scène, maar iets anders dan in andere komedies.

Uiteindelijk is deze film niet geweldig, maar heeft z'n aardige momenten. 2*

Lief filmpje waar weinig gebeurt, en wat het met name van de sfeer moet hebben. Het tempo is wel erg laag en de kijker ervaart ook een beetje wat het hoofdpersonage ervaart: bezienswaardigheden? Die zijn hier niet!

Kortom, je moet pogen te "schemeren". Nu had ik daar toch wat moeite mee, het wordt allemaal ook wel erg uitgerekt. Het audiovisuele kan in zo'n geval als middel dienen om het geheel toch wat bij elkaar te houden. De soundtrack was wat dat betreft erg passend; visueel was het dan weer wat gewoontjes.

Uiteindelijk toch iets te langzaam voor mij om echt tot een hoge score te komen. 3*.

Na Robot Carnival kon ik niet wachten om ook deze omnibus te zien.

Het eerste filmpje, Labyrinth Labyrintos is zoals ik het graag zie. Abstract, surreëel en met prachtig spel van licht in felle kleuren. Muziek is erg goed, de pianomuziek van Satie zet de toon, verderop Toreador uit Carmen van Bizet, met een een show van speelgoed dat een eigen leven gaat leiden. Achter de spiegel wordt het wat duisterder, met de ambient muziek, die wordt afgewisseld met geluiden van de wind. Dat de muziek nogal cheesy wordt in de scène waar de schaduw van de clown achtervolgd wordt, waarbij de animatie ook een stuk goedkoper aandoet, is helaas een smetje. 4,5*.

The Running Man houdt het hoge niveau van animatie vast, en heeft een aardig verhaaltje, maar doet me uiteindelijk minder achteroverslaan van verbazing. 4*.

Otomo's Construction Cancellation Order had zo in Robot Carnival gekund, maar doet ook een beetje denken aan Stink Bomb uit Memories denken, gezien de luchtigheid. Erg droog om Grieg als muziek te gebruiken bij het ontbijt. De animatie is fantastisch gedetailleerd, al moet ik zeggen dat de voorman nogal karikaturaal getekend is met de voortandjes. Zo worden Aziaten volgens mij ook vaak getekend in strips in het westen. Ik kan er in ieder geval 4,5* aan kwijt.

Weer een erg leuk project, dat in zijn geheel 4,5* van me krijgt. Ik heb geloof ik alleen nog Digital Juice ergens liggen, en dan zijn mijn kortfilmpjes zo'n beetje op. Helaas, want ik heb de laatste tijd veel moois mogen aanchouwen.

Vandaag in de bioscoop gezien. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, heb zelf heel goede verhalen gehoord, aan de andere kant zat in Von Triers vorige film Antichrist een belangrijke tekortkoming en dan is het de vraag ook zal gelden voor deze film. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn.

Allereerst moet gezegd worden dat net als in Antichrist de opening zeer sterk is. Prachtig gestileerd en waar de openingsscene in Antichrist werd beleid door het prachtige Lascia ch'io pianga uit Händels opera Rinaldo heeft Von Trier hier een prima keuze gemaakt voor Wagner. Ik moet zeggen, ik ken de opera Tristan und Isolde niet, heb de prelude die in deze film klonk ook nooit gehoord als losstaand stuk in de concertzaal, dus ik kende het niet. Toch voel je meteen dat het niet door een filmcomponist geschreven kan zijn, daar is het gewoon veel te goed voor. Het bizarre is dat ik over het algemeen een hekel heb aan bombastische filmmuziek zoals van John Williams, terwijl ik juist een groot fan ben van klassieke stukken voor groot symfonieorkest. Tijdens het kijken van deze film merk je toch dat daar een groot verschil in zit, wat er vooral mee te maken heeft dat de echt klassieke stukken zoveel dieper lijken te gaan, en die veel vaker onverwachte wendingen lijkt te maken. In ieder geval ging dit er goed in bij mij.

Het vervolg is een stuk matiger. De bruiloft tijdens de eerste helft deed me aan Festen denken, en niet alleen vanwege de gebeurtenissen. Hoe mooi gestileerd de opening ook is, de handheld-camera wordt niet geschuwd in het vervolg wat ervoor zorgt dat de kadrering soms bijzonder slecht is. Bovendien kan ik niet zeggen dat ik de snelle camerabewegingen als het object dat gefilmd wordt veranderd erg aangenaam en esthetisch vind. Jammer, maar niet geheel onverwacht na Antichrist waar mijn grootste klacht ook lag in het camerawerk. Maar ook de gebeurtenissen tijdens de bruiloft doen sterk aan Festen denken. Ik vond het nog wel redelijk vermakelijk, en je vraagt je echt af wat het personage van Dunst bezield. Voer voor psychologen is in ieder geval de gedachte die opkomt.

Het tweede deel is filmisch wat interessanter. De planeet komt meer in beeld, wat mooie plaatjes geeft, met name als Kirsten Dunst 's nachts naakt in het licht van de planeet ligt.Verder begrijp je het gedrag van haar personage in het eerste deel wat meer omdat zij toen blijkbaar al begreep dat de aarde eraan gaat. Een fase die haar zus pas in het tweede deel moet doormaken, terwijl bij haarzelf al de berusting is aangebroken. Typisch dat de wetenschappelijke echtgenoot van de zus van het personage van Dunst (jaja, wat een hoop vans) zelfmoord pleegt bij de ontdekking dat er een botsing zal plaatsvinden. Wat moet dit nu zeggen over mensen met een wetenschappelijke houding? In een interview dat ik na afloop heb gelezen zegt Von Trier in ieder geval dat de gedachte achter deze film is dat melancholici veel rationeler reageren op naderend onheil, omdat ze het al eens hebben meegemaakt. Dat zou denk ik best kunnen en wat dat betreft heeft Von Trier deze thematiek prima uitgewerkt. Ik weet in ieder geval dat ik als ik wist dat ik zo aan mijn einde zou komen het daadwerkelijke einde van de aarde niet zou willen missen.

Ik heb wel mijn vraagtekens bij de wetenschappelijke waarheid van de film. Het is zeer zeer zeer onwaarschijnlijk, maar het zou inderdaad kunnen dat er een planeet uit een ander zonnestelsel gelanceerd wordt en toevallig ons zonnestelsel doorkruist. Een botsing is nog minder waarschijnlijk, maar volgens mij had het in eerste instantie passeren van de planeet al het leven op aarde compleet moeten vernietigen. Is het niet omdat het passeren van een hemellichaam dat duidelijk groter is dan de aarde op zo'n korte afstand door middel van extreme getijdenkrachten voor zeer krachtige tsunami's en aardbevingen zou zorgen, dan is het wel omdat het passeren van zo'n planeet niet zonder invloed op de baan van de aarde kan gaan en zoals velen wellicht weten, de aarde staat precies op de juiste afstand van de zon zodat het niet te koud en ook niet te warm is voor leven.

Nou ja, deze film gaat niet over de waarschijnlijkheid van een wetenschappelijk verschijnsel, maar eerder over de consequenties van het menselijk doen en laten ervan. Ik heb me er in ieder geval niet teveel aan kunnen storen, maar ik wilde het wel even noemen. Brengt me tot mijn tweede punt van kritiek, de impact wordt wel erg uitgesteld, waardoor het toch op een gegeven moment erg langdradig ging aanvoelen. Ik was verbaasd toen de eerste keer de planeet kleiner bleek te worden, maar had al wel het idee dat dat nog wel zou veranderen. En ja hoor, de tweede keer dat gecontroleerd wordt of de planeet echt wegvliegt, blijkt ie op ons af te komen. Wat mij betreft had het meteen de eerste keer gemogen, want ik vond inmiddels de film ook wel erg lang duren.

Als dan uiteindelijk het einde komt, is het wel overweldigend. Ik durf zelfs te zeggen dat het bepaalde scènes uit Enter the Void, te weten de carcrash-scènes, die behoorlijk veel indruk op me hebben gemaakt, weet te evenaren. Geweldige cinema, die het beste tot z'n recht komt in de bioscoop. Ontzettend jammer dat de film niet elk moment zo kan zijn, Dan mag Von Trier alles doen in deze film wat verboden is volgens Dogma, ik proef toch nog invloeden in die scènes tussen opening en einde in. Ik hoop dan ook van harte dat Von Trier in de toekomst echt volledig loskomt van Dogma, dan staat ons echt een meesterwerk te wachten, want interessant zijn z'n laatste films ondanks de tekortkomingen zeker. 3,5*.

De zoveelste Disney bundel van filmpjes waar liedjes het belangrijkste ingrediënt vormen. Het kon me maar matig interesseren, en het leek ook wel een beetje een slap aftreksel van voorgaande projecten. Ook hier mogen Donald Duck en Joe Carioca met een live-action Zuid-Amerikaanse mevrouw dansen, net als in The Three Caballeros, de kinderen uit Song of the South komen weer voorbij, de doorsnede met Make Mine Melody wat betreft zangers was niet leeg en tenslotte is er net als bij Fantasia een filmpje gebaseerd op een klassiek stuk.

Kortom, het voelt weinig origineel aan na de eerdere projecten, en ik ben eigenlijk ook wel op dit soort filmpjes uitgekeken. Ik hecht altijd veel waarde aan de soundtrack, maar type muziek dat hier voorbijkomt doet me over het algemeen vrij weinig. Ik geloof dat ik ook daadwerkelijk aan het einde van een periode van kortfilm collecties ben aanbeland. Alleen nog The Adventures of Ichabod and Mr. Toad, die als ik het goed begrijp uit twee langere filmpjes bestaat, maar waar de nadruk meer op plot dan op muziek ligt. Daarna komen de langere films. Ik kijk er naar uit. Melody Time moet het in ieder geval doen met slechts 1*.

Ook herzien na ruim tien jaar en ik ben er minder van onder de indruk. De "oplossing" van de film herinnerde ik me nog wel en dan is de herzieningswaarde veel minder groot, ook omdat het zo gortdroog gefilmd is. Wat een verschil met Irréversible, een film die vaak met deze film wordt vergeleken door de chronologische structuur, en waar het niet gaat om de kijker te laten ontdekken wat er is gebeurt, maar om de emotionele optater die aan de kijker uitgedeeld wordt te maximaliseren. Hier had ik het na een uur wel gezien en zat eigenlijk vooraf te wachten op de verplichte ontknoping.

De structuur is wel passend. Er wordt afwisselend vanaf het begin in zwart/wit en vanaf het einde in kleur naar het midden toegewerkt met nadruk op de scènes in kleur, dus de scènes die teruglopen in de tijd, waardoor de kijker ook in het onwetende gelaten wordt en zich makkelijker kan identificeren met de hoofdpersoon. Jammer alleen dat met name die scènes in kleur visueel weinig stijlvol zijn, want een meerwaarde daar had kunnen helpen om na een uur nog steeds de aandacht erbij te houden.

Het moge duidelijk zijn dat Nolan graag speelt met identiteit, chronologie en realiteit, getuige deze film, maar ook Following en Inception. In principe thema's die me aanspreken, maar alleen de presentatie in Following sprak me echt aan. Memento had wellicht beter kunnen scoren als dit een eerste kijkbeurt zou zijn, maar bij deze tweede kijkbeurt was de verrassing er toch echt van af, terwijl dat juist het sterkste punt van de film is. Een punt dat de zwakkere punten dus niet voldoende kan compenseren. 2*.

Vandaag het laatste filmpje gezien en nog een keer herkeken, wat voor mij nodig was om het helemaal door te laten dringen.

Op het eerste gezicht kwam Cannon Fodder erg oppervlakkig op me over, wat totaal verdwenen was bij herziening. 4*

Het eerste filmpje, Magnetic Rose, raakte me erg diep. Ik moest ergens denken aan de serie Planetes, en met name aan het karakter Yuri, maar waarbij die serie lang op gang moet komen, werd ik er hier meteen ingezogen. Mooie animatie en verder passende muziek. 5*

Het tweede filmpje was gewoon dolkomisch, maar werd wel een beetje voorspelbaar op een gegeven moment. 4*

Magnetic Rose trekt het geheel omhoog naar 4*1/2.

Nog uit de tijd dat Will Smith ook succes als rapper had; de videoclip die bij deze film hoorde vond ik destijds als middelbare scholier best lollig. Nog steeds eigenlijk.

Dat geldt ook voor deze film, die het hele alien gebeuren niet al te serieus neemt en daardoor prettig wegkijkt. Het heeft allemaal weinig om het lijf, duurt ook niet te lang, en is daarom aardig popcornvermaak.

Wel heeft de tijd vat gekregen op de film, met name op de special effects. Beelden van een auto versneld afspelen om de indruk te geven dat de auto snel rijdt kan gewoon echt niet meer. Natuurlijk ook de nodige effecten uit de computer die er ook niet meer al te overtuigend.

Voor die tijd wellicht 3* waard; een ster eraf omdat de ouderdom toch heeft toegeslagen, wat resulteert in 2*.

Gezien bij Duitse vrienden, zelf had ik het denk ik niet snel opgezet.

Niet onterecht blijkt, want er heb niet veel uit deze film kunnen halen. De special effects zien er niet bepaald geweldig uit, eigenlijk best wel brak. Qua verhaal kreeg ik het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Eigenlijk is dit in zekere zin een kopie van Back to the Future II. Trouwens, de terugkeer naar de jaren 60 doet dan weer denken aan het eerste deel van die reeks. Erg armoedig qua ideeën wat mij betreft.

Kortom, op geen één vlak weet deze film ook maar iets brengen, om die reden 0,5*.

Gezien op de Duitse tv, en het is dat ik bij vrienden op bezoek was, die deze film wilden zien, want anders had ik er niet over gepeinst om hem te bekijken.

Want zoals gevreesd is het echt een typisch Hollywood product, waarbij het eerste dat op negatieve wijze opvalt de overdramatische muziek is. Verder hebben de beelden ook maar weinig bijzonders te bieden en blijft er nauwelijks iets over dat weet te boeien.

Ook het plot doet dat niet, wat dit is natuurlijk de zoveelste film waarin een Afro-Amerikaan gediscrimineerd wordt, de zoveelste film waarin iemand een grote tegenslag voor de kiezen krijgt en dan vecht om terug te komen. Het enige dat enigszins origineel is dat deze twee zaken nu in één film zitten. Gaaaap.
Ook weer typisch is het en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig einde met De Niro die weer de good guy wordt en vrouwlief die toch nog weer bij de hoofdpersoon teruggekeerd, natuurlijk net tijdens de rechtzaak. Dan mag het allemaal echt gebeurd zijn, het maakt het er niet beter op. Vooral omdat we voortdurend overspoeld worden door dit soort films gebaseerd op een echt gebeurd verhaal.

0,5* voor deze zooi.

De Duitse voice-over van De Niro was overigens barslecht. De rest viel dan wel weer mee.

Een film die het vooral moet hebben van een aantal leuke rollen voor een groot aantal acteurs. Met name Clooney is behoorlijk droog, maar ook Spacey zet op leuke wijze een onprettig persoon neer. Hij had zeker wat meer screentijd verdient.

Een aantal inside grappen, zoals Obi-Wan Kenobi acteur McGregor wiens karakter niet weet wat een Jedi is, maar over het algemeen moet ik toch bekennen dat de humor niet helemaal bij me aansloeg. De nodige onzin wordt gortdroog gebracht maar is iets te weinig uitzinnig om echt grappig te zijn. De algehele sfeer is echter wel aangenaam, wat in combinatie met het acteerwerk een vermakelijke film oplevert, die een glimlach in plaats van een schaterlach oplevert. 3*.

Een erg leuke satire. De mensen die Chef's Table gezien hebben, zullen veel herkennen in deze film. Ik heb slechts het eerste seizoen gezien en dat was al voldoende: diverse chefs in dat seizoen worden geparodiëerd, de gerechten worden in dezelfde stijl gefilmd en de film laat op eenzelfde manier beschrijvingen van de gerechten zien. En de chefs worden ook flink geparodiëerd, zoals in het gerecht zonder brood.

Zoals diverse mensen hier al opmerken, is het plot niet geheel realistisch (waarom zouden de werknemers zich opofferen), maar realisme is niet het doel van deze film, en dus wat mij betreft is die kritiek irrelevant. Het lijkt meer om het de draak steken met de wereld van de fine dining te draaien, en om het verplaatsen van de spanning en angst waarmee de koks te maken hebben naar de klant (en de kijker). Met de nodige humor, met name door een gortdroge rol van Fiennes, zoals hij eerder ook deed in The Grand Budapest Hotel. ik kan me geen andere acteur in deze rol voorstellen. En het is ook altijd een plezier om Taylor-Joy aan het werk te zien.

Visueel is de film degelijk. Niet vernieuwend, maar alles wordt meer dan keurig in beeld gebracht in dezelfde stijl als Chef's Table dus. Dikke 4,5*.

Mijn tweede Godard na Alphaville en mijn eerste film met Brigitte Bardot. Een erg mooie vrouw om te zien, maar dat maakt helaas nog geen goede film.

De openingscredits die voorgelezen werden waren geniaal, maar verder waren de hoogtepunten schaars. Een paar mooi gestileerde shots met Bardot met name, maar voor de rest kwamen de beelden erg als door de tijd ingehaald op me over. Niet verwonderlijk gezien de leeftijd van de film, maar niettemin beviel het wat minder. De muziek viel in positieve zin op, maar heeft ook weer niet een memorabele indruk op me achtergelaten.

Dan het verhaal. Wellicht dat ik dit een stuk interessanter vind als ik het zelf meegemaakt heb, en er veel van mezelf in herken, maar ik kon er niet zoveel mee. Het komt wel over alsof er een sterke filosofie achter zit, met de parallellen met het Odyssee verhaal waar de hoofdpersoon zelf naar zoekt, maar het raakt me bar weinig. Misschien dat als ik de film flink wat later nog eens zie, ik het meer zal waarderen. Voor nu 2*.

Mooie film, die ik helaas in etappes heb moeten zien (o.a. door telefoongesprek en een plank met cd's die ineens van de muur viel en op mijn hoofd terecht kwam).

Allereerst vallen de introducties door middel van poppetjes op. Grappig gedaan, leuk dat ze ook echt in de film voorkomen. Verder heeft de film ook veel mooist te bieden. Allereerst de soundtrack, die afgezien van het popnummertje erg sterk is, met name de trompetsolo. De eerste keer dat je die solo hoort gaat dit vergezeld door prachtige beelden van een in aanbouw zijnde brug. Je zou verwachten dat je van zoiets niet iets moois kan maken, maar Zhang slaat daar toch in. Visueel veel moois te zien, het meeste is gewoon goed, maar af en toe is het echt schitterend. De lucht bijvoorbeeld nadat de zoon de vrouw in de zee dreigde te kieperen.

Het verhaal was wel aardig, niet echt opzienbarend, maar was een aardige kapstok om de beelden aan op te hangen. Ik vraag me af wat het psychologische aspect van het water in deze film is. Er is zowel aantrekkingskracht als afstoting van het water waar Pa in is verdwenen. Je kan er veel over nadenken, je kan het ook niet doen en dat laatste gedaan hebbend heb ik me nog steeds vermaakt. 4*.

Gezien omdat een collega van mij hier een enorme fan van is en me deze aanprees. Hij heeft iets met films die zo slecht zijn dat ze weer grappig worden, al was volgens hem de soundtrack wel erg goed. Ik had gewaarschuwd moeten zijn, want hij heeft erg weinig met muziek.

De muziek viel dus nogal tegen, typisch jaren 80 wat niet echt mijn smaak is, maar ook bepaald niet sterk. Maar de grootste pijnpunten liggen elders. Allereerst een onzinnig plot met een taekwondo muziekband vs ninja bikers, de scèneovergangen slaan nergens op, het acteerwerk is om te huilen, en er zitten talloze scènes waarin niets gebeurd en die totaal overbodig zijn, waardoor de film veel langer aanvoelt dan de eigenlijke speelduur van slechts 83 minuten. De film speelt overigens niet in Miami, maar in Orlando, wat ook erg apart is.

Werkelijk niets dat de moeite waard is, en het amateurisme speelde helaas ook niet op mijn lachspieren, waardoor een waardering van 0,5* dus onvermijdelijk is.

Ondanks dat ik het geen sterke film vond, ben ik blij dat ik hem heb gezien. Als kind wilde ik graag bij de marine, en las graag over zeehelden als Maarten Tromp en De Ruyter. Omdat ik Zeeuws bloed in de aderen heb, veel in Vlissingen kwam waar De Ruyter geboren is en waar zijn standbeeld staat, heb ik altijd veel affiniteit met De Ruyter gehad.

Als kind heb ik ook altijd veel gelezen over geschiedenis, en met name die van Nederland. Sommige details in de film kloppen niet, sommige zijn letterlijk juist. Dat Johan de Witt bijvoorbeeld eerst met een geweerkolf tegen het hoofd werd geslagen, voordat hij vermoord werd. Sommige zaken kloppen niet, zoals dat De Ruyter hier getuige van was. Raar is ook dat De Ruyter in Amsterdam woonde, maar dat er gefilmd is in Zierikzee. De tocht naar Chatham wordt ook geheel aan De Ruyter toegeschreven, terwijl hij juist hier weinig aan bijgedragen heeft. Willem III wordt hier verwijfd en niet al te krachtig neergezet, wat totaal niet klopt met het beeld dat ik van hem kreeg na het lezen van een essay van Hella S. Haasse, waar hij de grootste en meest voortreffelijke Oranje wordt genoemd (zelfs nog meer dan Willem de Zwijger). Cornelis Tromp wordt weer te positief neergezet, want in werkelijkheid was hij betrokken bij de moord op de gebroeders De Witt, waar in de film hij het een walgelijke gebeurtenis vond, en het beeld van de film dat hij zich uiteindelijk verbroederde met De Ruyter klopt ook niet. Vrede sluiten is iets anders dan verbroederen.

Ook aan het begin wordt het wel erg dik aangezet dat de strijd van Nederland tegen Engeland om idealen als vrijheid gaat, waarbij het woord "vrijheid" een erg politiek correcte lading krijgt. Ik weet niet of men echt zo over vrijheid dacht, en het draaide geloof ik eerder om macht en rijkdom dan om die vrijheid. Niettemin wordt er duidelijk getracht een overzicht van de toenmalige tijd te schetsen, wat er globaal gebeurde en wat de verhoudingen zijn. In dat opzicht is het interessant om te zien voor mensen die geïnteresseerd zijn in een erg bijzonder tijdperk uit de Nederlandse geschiedenis.

Over hoe de personages neergezet zijn kan hetzelfde gezegd worden. Waarheidsgetrouw is het niet, want het doet wel erg denken aan karakters die van onze eeuw in de 17e eeuw zijn neergezet, maar het werkt wellicht wel beter voor het grote publiek. Evenwel blijft het jammer hoe informeel de mensen tegen elkaar praten. De Ruyter zelf komt ook een beetje als een proleet over, hoewel Zeeland ook in die tijd als provinciaal gold. Verder bezigt hij in de film minstens twee keer het woord "godverdomme", wat vreemd is, want hij was in werkelijkheid een zeer gelovig iemand. En als hij zoiets had gezegd, was het eerder het Zeeuwse "hosternokke" geweest. Aardig om Hauer als Maarten Tromp te zien, daar had ook wel een speelfilm over gemaakt kunnen worden, want in mijn ogen heeft hij minstens zoveel voor Nederland betekend als De Ruyter. Verder sterke rollen voor Langelaar als de vrouw van De Ruyter, en voor Atsma en Fernhout als de gebroeders de Witt. Bij Van Lexmond als de vrouw van Johan de Witt komt het soapie gevoel wel weer erg naar voren.

Visueel aardig, zeker gezien het budget. Af en toe een mooie lichtval, maar heel bijzonder is het niet. De vloten bij de diverse zeeslagen zien er niet slecht uit, de zeeslagen waren wel veel van hetzelfde. Een hoop geschiet, waarna hout en matrozen door de lucht vliegen. De ene zeeslag was inwisselbaar met de andere, dat was wel een beetje jammer. Leuk visueel grapje is dat het dienstmeisje van De Ruyter er eventjes uitziet als het Melkmeisje van Vermeer. De soundtrack is echt erg jammer. Bijzonder vreselijke epische muziek bij de zeeslagen of bij redevoeringen, en verschrikkelijk jammerend tijdens de dramatische momenten met een mevrouw die zonder woorden zingt.

Een aardige poging tot het vertellen van de Nederlandse geschiedenis, in ieder geval veel beter dan Nova Zembla, maar echt goed is het niet. Wel is het vermakelijk, en ook best indrukwekkend als je het erg lage budget in het achterhoofd houdt. De muziek vormt helaas het grootste pijnpunt, wat de film veel kost. 2*.

Een grappige aanklacht tegen de wapenindustrie. De beelden zien er heerlijk surrealistisch uit met al die kleurenpracht.

Volgens mij is Jeunet zelf ook nog een kind, gezien al het originele en fantasierijke gespeel met afval, de aandacht voor kleine dingen en de naïviteit van de personages. Doet erg verfrissend aan.

Gezien de plaats van Amélie in mijn top 10 is het een beetje vreemd dat ik deze nu pas zie. Het spoort zeker aan om nog meer van Jeunet te gaan kijken, want Delicatessen heb ik nog nooit gezien, en Un Long Dimanche de Fiançailles jaren geleden. Desondanks verliest deze film het op kleine punten van Amélie, die toch wat meer op de emoties wist te werken en waarvan ik de muziek beter vond. Evengoed een ontzettend sterke film die volledig in mijn straatje ligt. 4,5*.

Mijn eerste Allen, maar geweldig vond ik het niet.

De ingrediënten om er een leuke film van te maken zijn ruimschoots aanwezig, maar het werkt uiteindelijk niet. Allereerst de beelden, die er weliswaar meer dan verzorgd uitzien, maar toch voelt het erg direct aan hoe er gefilmd wordt, alsof er door de ogen van een toerist gekeken wordt. Het had wat softer gemogen, waarbij gezegd moet worden dat bij de sprongen in tijd het wel wat sfeervoller aanvoelt. De soundtrack is overigens wel te allen tijden sterk en sfeervol.

Ook het plot bevat leuke ideeën, maar de uitwerking is niet optimaal. Een hoop personages uit vervlogen tijden komen voorbij, al moet ik bekennen dat lang niet iedereen bekend bij mij was en we leren ze helaas ook maar nauwelijks echt kennen zo oppervlakkig blijft het. Daarbovenop komen met name Dali en Hemmingway dusdanig karikaturaal over dat vergelijkingen met de uitwerking van de historische personages in Bill & Ted's Excellent Adventure getrokken kan worden. Om Dali kon ik overigens nog wel lachen. Verder eindigen we met een moraaltje op het einde wat tegen nostalgie waarschuwt, wat enigszins geforceerd aanvoelt, maar ook apart is aangezien de film toch erg op nostalgische gevoelens inspeelt.

Tenslotte een hoop irritante personages. Met name de pedante baardmans was onuitstaanbaar, wat dat betreft voelde ik best wel sympathie voor de hoofdpersoon. Maar ook de hoofdpersoon stoort, het voelt toch een beetje aan alsof een dergelijk avontuur niet aan hem besteed is, zo simpel komt hij over. Verder is duidelijk dat hij totaal niet bij zijn verloofde past, haast op zo'n manier dat het ongeloofwaardig aanvoelt dat ze überhaupt verloofd zijn. Haar familie is te plat kapitalistisch voor woorden, het voelt dus qua karakters ook niet al te diepgaand aan.

Ik ben dus niet bekend met andere films van Allen, en weet dus niet of ik blij moet zijn dat hij niet zelf de hoofdrol op zicht heeft genomen, maar van Wilson word ik ook niet al te blij. Z'n uitstraling is werkelijk minimaal en draagt ook flink bij het idee dat zijn personage niet op z'n plek is in deze film.

Geen goede eerste kennismaking met het oeuvre van Allen dus. Het nostalgisch sfeertje en de muziek maken uiteindelijk toch dat ik op 2* uitkom.

Gave film die behoorlijk afwijkt van wat ik verder ben tegengekomen op het gebied van Japanse animatie. De houtskool tekeningen lijken eigenlijk nog het meeste op het werk van Koji Yamamura, maar zelfs dat staat hier nog mijlenver vandaan. Ik vind het verfrissend en dat maakt ook dat ik de wat minder vloeiende animatie gemakkelijk voor lief neem. Muziek moet overigens ook genoemd worden als bijzonder sfeervol. Verder een grappig verhaaltje, al kan ik me voorstellen dat een hoop mensen er weinig mee kunnen, omdat het soms een beetje vaag is. De horrorliefhebber houdt zich denk ik hier het beste helemaal ver vandaan, want wat dit met horror te maken heeft is mij een raadsel.

Voor mij in ieder geval een geslaagd project. 4*.

An sich interessant om een ander beeld van Anne Frank te krijgen, als een echt meisje dat brutaal is, dat vriendinnen heeft, maar zich ook soms erg vervelend kan opstellen. Maar het is allemaal vrij mager. De flashback structuur lijkt noodzakelijk omdat beide gedeelten, over de periode in Amsterdam en over het kampleven, eigenlijk maar weinig om het lijf hebben, dus afwisseling doet ergens goed, maar aan de andere kant staat zo'n flashbackstructuur me ook vaak tegen, omdat het de vaart uit een lijn haalt. En dat is hier niet anders.

Het Amsterdamgedeelte is wat mij betreft te mager, omdat an sich het zien van twee spelende kinderen nou niet echt boeiend is, er is enige dreiging, maar niet veel. Het kampgedeelte is ook niet zo indrukwekkend, omdat Goslar nou niet de meest gruwelijke dingen meegemaakt lijkt te hebben. Of althans, dat laat de film niet zien. Er zijn genoeg andere holocaustfilms die een completer beeld van hoe gruwelijk de holocaust was laten zien, zoals The Pianist. De gebeurtenissen die Goslar meegemaakt heeft zijn zeker interessant en natuurlijk zijn de laatste dagen van Anne Frank helemaal interessant, maar het lijkt onvoldoende te zijn om er een hele speelfilm op te baseren. 1,5*.

De miko. Als je in Japan naar een Shintoschrijn gaat is de kans groot dat je er tenminste één aantreft. Tijdens een festival in Hirosjima waar ik toevallig voorbij liep, heb ik zelfs tientallen gezien. Verder ook popular voor cosplay, waar in de film ook al een beetje gerefereerd wordt, vast omdat ze nog wel eens in anime voorkomen. Het "ko" in "miko" betekent als ik het goed heb "meisje", dus de Engelse titel is een pleonasme.

In het vliegtuig maar deze film opgezet, want het is toch weer een aspect van Japan dat interessant kan zijn en zeker Shinto vind ik interessant. De film biedt inderdaad een beetje een blik in wat het leven van een miko zou kunnen inhouden. Het begin is redelijk droogkomisch met teleurgestelde schrijnbezoekers die teleurgesteld zijn met de (uitkomst van) hun in de schrijn aangeschafte amuletten, waarbij de miko een snedig antwoord heeft.

De film is verder niet erg komisch, maar wel redelijk luchtig. Er is natuurlijk een drama aspect met name in de vorm van de moeder die de hoofdpersone heeft verlaten, maar echt zwaar wordt zelfs dat niet. Het is dan niet echt verrassend dat het plot niet erg diepgaand is.

Audiovisueel brengt de film ook niet echt veel. Ik heb meerdere tempels en schrijnen in Japan bezocht en sommigen waren echt heel erg mooi en/of lagen op prachtige locaties. Misschien was het hoogtepunt wel de schrijn in het plaatsje Usa, waar de omgeving een soort Ghibliachtige sfeer uitstraalde (en waar ik toevalligerwijze ook een mooie foto van een miko genomen had, die zonder dat ik het aan zag komen op perfecte wijze mijn frame binnenstapte). De schrijn in de film ziet er niet lelijk uit, maar voor mijn gevoel had de film zoveel meer visueel kunnen uitpakken.

Hetzelfde geldt voor de soundtrack die de nodige popmuziek laat horen. Op het einde is er wel een erg mooie scène waar een miko danst en met een beltamboerijn accenten in de traditionele muziek aanbrengt. Die muziek, hoewel verre van complex, vind ik erg gaaf om te horen. In Japan ook een aantal keer op een ceremonie gestuit waar dat soort muziek klonk, en ik vond het elke keer een belevenis. Graag had ik meer van dit soort muziek in de soundtrack gehoord, maar die genoemde scène buiten beschouwing gelaten klonk er dus vooral popmuziek. Jammer.

Uiteindelijk een film die noch erg interessant is qua plot, noch wat betreft de audiovisuele beleving. Leuk voor mensen die interesse in Shinto hebben. Het kijkt verder redelijk prettig weg, dus je valt je er geen buil aan, maar geweldig is het niet. 1,5*.

Ik heb eigenlijk best veel homoseksuele vrienden, vandaar dat deze film me qua inhoud zeker aansprak. Veel kritiek hier over dat het onderwerp achterhaald is. Welnu, in de VS is dat duidelijk niet het geval, dus wat mij betreft is de film nog steeds hoogrelevant, hooguit niet meer in Nederland.

Eén van mijn homofiele vrienden wist zonder over Van Sant te lezen en puur door naar zijn films te kijken genoeg over de oriëntatie van de regisseur: er zitten altijd opvallend veel ontzettend mooie jongens in. Gezien de achtergrond van Van Sant is hij dus een voor de hand liggende regisseur om deze biopic te maken.

De hoofdpersoon Milk weet mij in ieder geval flink te intrigeren. Zoals hij in de film wordt neergezet (ook sterk acteerwerk van Penn), komt hij erg bewonderingswaardig over. Iemand die voor zijn zaak zijn eigen persoonlijke leven in de zin van relaties grotendeels opoffert en het uiteindelijk zelfs met zijn leven moet bekopen.

Wat jammer is, is dat de film audiovisueel erg achterblijft, en dat valt Van Sant zeker kwalijk te nemen, want films als Elephant, Paranoid Park en Gerry bewijzen dat hij ook op dat vlak prachtfilms kan maken. Erg jammer en omdat ik veel waarde aan het audiovisuele hecht, kost dat de film uiteindelijk veel punten: 2,5*.

Aangezien ik onlangs ook Raging Bull zag, leek het me aardig om deze ook weer eens te herzien.

Andere accenten in deze film, onder andere vanwege een sterkere focus op hoe te leven als bokser. De gevechten zien er wel wat minder mooi gefilmd uit. Sowieso is het camerawerk vrij standaard, al wordt er soms aardig met licht en schaduw gespeeld.

Grootste kracht is het drama. Het einde ligt niet echt in de lijn der verwachtingen gezien de eerste helft van de film, maar geeft wel een interessante wending. Een paar elementen die wat gemakkelijk aanvoelen, zoals de asociale familie, of de cliché voice over van Freeman. Maar hoe de relatie tussen trainer en bokster zich ontwikkeld weet mij in ieder geval wel erg te ontroeren. Het acteerwerk is dan ook erg overtuigend. Ook leuk om Lucia Rijker in een bijrol voorbij te zien komen.

Jammer alleen dat de film visueel wat achter blijft. Een kleine 3*.

Met name interessant omdat de film een verschijnsel laat zien dat we in het dagelijkse leven nauwelijks tegenkomen: het naar een arm land gaan voor een draagmoeder. De film weet schrijnende zaken te combineren met een lach, met name door de rol van de taxichauffeur, maar schiet uiteindelijk te ver door. Ik geloof best dat er westerse mensen zjn die de draagmoeder doodleuk laten zitten met een kind met het syndroom van Down, en ik geloof best dat het kind alsnog willen bemachtigen als jaren later blijkt dat het kind toch gezond is, maar dat men uiteindelijk doodleuk een kind adopteert als "vervanging" is voor mij net iets teveel van het goede. Men wil te graag een vrolijk einde, terwijl ik er alleen maar meer van moet kotsen. 2,5*.

Minder dan een jaar geleden gezien, maar toch behoorlijk weggezakt. Dus tijd voor een herziening!

Ik herinner me dat ik de eerste keer redelijk betoverd was door dit filmpje, maar nu viel het een beetje tegen. Er hangt een aardig sfeertje, maar het was niet zo magisch als ik me meende te herinneren. Verder vond ik een verhaal over school-liefdes en het schrijven van een boek ook niet echt boeiend genoeg om twee uur naar te kijken. Het duurde met een beetje te lang. Een halve ster eraf.

Een tijd geleden eens gezien, maar toen vond ik er niets aan. Was in de tijd dat ik films puur op het verhaal beoordeelde, en ja daar moet deze film het niet bepaald van hebben.

De laatste tijd veel van Studio 4°C gezien, en er zitten nauwelijks missers tussen. En datgene dat ik herzie, bevalt me ook elke keer beter dan de vorige keer. Tijd dus om Mind Game een herkansing te geven, maar ook omdat ander werk van Masaaki Yuasa (Kaiba en Happy Machine uit Genius Party) ook goed vielen.

Mind Game doet zijn naam wel eer aan, want het is inderdaad een druk spel van ideeën, kleuren, stijlen en wat nog meer. Ook het verhaal, voorzover aanwezig, neemt zo zijn sprongen, wat wellicht aanvankelijk enige verwarring oplevert, maar uiteindelijk valt het wel mee. Bij sommige scènes was ik toch wel erg onder de indruk van de animatie, zoals de ontsnapping.

De begeleidende muziek vond ik zeker niet zwak, vooral bij de Hongaarse Rhapsodie Nr. 2 van Liszt (ook bekend bij liefhebbers van Tom & Jerry) loopt de animatie prachtig in lijn met de muziek, die ook behoorlijk geschikt is voor deze gekte. De liefdesscène vond ik ook prachtig met alle kleuren. Mooie muziek er ook onder.

De vergelijkingen met Dead Leaves snap ik, maar ik vind ze niet helemaal eerlijk. Dead Leaves lijkt meer voor de overdreven gekke en coole actie te gaan, terwijl deze film meer een drugstrip lijkt te willen simuleren. Zijn wat mij betreft andere uitgangspunten.

Uiteindelijk ook wat saaiere momenten, de absurdistische scènes binnen de walvis worden ook afgewisseld door rustigere scènes met wat meer standaard beelden, al heeft de "camera" soms ook wel interessante standpunten, zoals bij de badscène.

De scènes tijdens het laatste liedje voor de aftiteling vond ik een beetje jammer: het valt in het niet met wat eerder is vertoont, en het lijkt gewoon alsof men niet weet hoe men deze gekte moet beëindigen. Klein smetje. 4,5*.

Een beetje flauw filmpje. Sommige grappen zag je wel mijlenver aankomen, zoals de service in het vliegtuig. Het stukje met Kitano als geflipte wetenschapper vond ik denk ik het leukst, maar dat lag denk ik vooral aan Kitano als acteur. Misschien is Japanse humor gewoon mijn ding niet.