Mi Guo (2008)

Erg mooi film die zich in zijn geheel vlakbij Yangtze rivier afspeelt. Het verhaal is enigszins mysterieus en gaat over de onderlinge relaties binnen een 'gezin'.

De muziek wordt vaak tot een minimum beperkt en wanneer er wel muziek te horen is gaat het vaak om een soort van minimalistische muziek (behalve het popnummer natuurlijk).

De beelden zijn prachtig, voornamelijk wanneer de jongen met een duikbril rondloopt en er ook vanuit dit perspectief wordt gefilmd. Dit is een soort film dat ook wel poëtisch realisme genoemd kan worden.

Het einde vind ik zelf niet de sterktse kant van deze film, maar het is wel goed dat er altijd iets van de mysterie blijft.

Een erg interessant verhaal over verlies en verdriet.

Mooie film.

Voelt als een combinatie tussen Ke Jia en Kar-wai. Het groeiende, industriële maar nog steeds arme China wordt prachtig in beeld gebracht, waarbij de mix van natuur en industrialisatie voor een keer in het zonlicht wordt gezet. Prachtige settings in deze film.

De personages blijven nogal vaag, zo ook het verhaal en de motivaties. Het geeft de film iets menselijk en houdt het voor de kijker ook interessant. De hamvraag wordt uitgesteld tot helemaal op het einde wat toch best een vreemd effect lijkt te hebben.

Verder erg mooi camerawerk en een prachtige score. Veelal subtiel maar soms echt knap uithalend.

Mooi Chinees drama, Yibai is zijn sporen aan het verdienen.

4* en een uitgebreide review

Apart concept, wat me in de verte wel ergens aan deed denken, maar wist het niet echt aan een titel te koppelen.

Geweldige camera standpunten, subtiele muziek en een gelaten sfeertje zijn de ingrediënten voor deze behoorlijk fijne film van Yibai Zhang. Deed me zelfs nog wel enigszins aan Yi Sa Bui Lai denken.

Wel een beetje jammer van het einde. Had van mij niet zo gehoeven.

4*

Mooie film, die ik helaas in etappes heb moeten zien (o.a. door telefoongesprek en een plank met cd's die ineens van de muur viel en op mijn hoofd terecht kwam).

Allereerst vallen de introducties door middel van poppetjes op. Grappig gedaan, leuk dat ze ook echt in de film voorkomen. Verder heeft de film ook veel mooist te bieden. Allereerst de soundtrack, die afgezien van het popnummertje erg sterk is, met name de trompetsolo. De eerste keer dat je die solo hoort gaat dit vergezeld door prachtige beelden van een in aanbouw zijnde brug. Je zou verwachten dat je van zoiets niet iets moois kan maken, maar Zhang slaat daar toch in. Visueel veel moois te zien, het meeste is gewoon goed, maar af en toe is het echt schitterend. De lucht bijvoorbeeld nadat de zoon de vrouw in de zee dreigde te kieperen.

Het verhaal was wel aardig, niet echt opzienbarend, maar was een aardige kapstok om de beelden aan op te hangen. Ik vraag me af wat het psychologische aspect van het water in deze film is. Er is zowel aantrekkingskracht als afstoting van het water waar Pa in is verdwenen. Je kan er veel over nadenken, je kan het ook niet doen en dat laatste gedaan hebbend heb ik me nog steeds vermaakt. 4*.

Het verhaal van deze film —voor zover aanwezig— gaat over drie beschadigde personen binnen een "huishouden", die als poppetjes wat doelloos om elkaar heen draaien en er niet in slagen onderling contact te leggen. De slotscène is wat dat betreft veelzeggend.

Ik kan hier niets mee, in weerwil van de af en toe mooie beelden. Not my cup of tea.