Meningen

Nog net op tijd gezien om de film in mijn top 10 van 2017 te zetten. En wel bovenaan.

Er zijn hier al pagina's volgeschreven, die bijna allemaal heb genegeerd om van te voren zo min mogelijk over de film te weten te krijgen. In ieder geval had ik wel meegekregen dat er veel Bijbelse symboliek in de film zit.

Nochtans voelt de film in het begin meer psychologisch aan. Ik heb Teorema niet gezien, wel Visitor Q, wat een soort van ode aan/parodie op die film is en ben om die reden bekend geraakt met het idee achter die eerste film. Mijn aanvankelijke indruk van Mother! was dan ook dat Teorema de belangrijkste inspiratiebron vormde. Halverwege slaat de film een andere kant op en mijn ouders, met wie ik deze film samen heb gezien, moesten toen juist aan Rosemary's Baby denken, een andere film die ik tot mijn schande nog niet gezien heb.

De sfeer is in ieder geval uitmuntend. Geen muziek, wel sterke geluidseffecten. De film toont slechts af en toe een first persons perspectief, nochtans wordt alles vanuit het perspectief van het personage van Lawrence gefilmd door altijd vlak op haar huid te zitten. Alles vindt verder op een enkele locatie plaats, namelijk het huis, dat er ook nog eens fraai vormgegeven is, met name de trappen.

Dit alles helpt enorm bij het ervaren van de film, want dit is uiteindelijk toch meer een film die je moet ervaren in plaats van begrijpen. Ik denk dat dit niet echt besteed is aan mensen die een duidelijk verhaal willen, want op het einde is het duidelijk dat een realistische dan wel psychologische interpretatie de prullenbak in kan, want wordt het allemaal een stuk surrealistischer, al is het eerder in als een nachtmerrie dan een droom.

Wat uiteindelijk de betekenis van de film is uiteindelijk voor mij secundair, toch een poging tot duiding: Bardems personage is God, Lawrence is de natuur, het huis is de Aarde, wat alleen hersteld lijkt te kunnen worden door de natuur/Lawrence, maar wat flink te lijden heeft onder het bezoek van de gasten (de mensheid), die ongelooflijk respectloos zijn. Enorm punt van kritiek op de mensheid dus! De personages van Harris en Pfeiffer zijn Adam en Eva (waarbij je aan een groot litteken kan zien dat een rib van "Adam" verwijderd is wanneer hij zijn maag leegt in het toilet). Hun zonen zijn Kain en Abel (inclusief broedermoord). De kamer van "God" is het paradijs, het kristal speelt een soortgelijke rol als de vrucht van de kennis. De baby is natuurlijk Jezus. Uiteindelijk veroorzaakt de mensheid de destructie van de aarde, de vuurzee is de apocalyps, waarna we de nieuwe wereld krijgen die God heeft belooft (maar waar je bij deze film je gaat afvragen of dat net zo'n ramp gaat worden als de huidige wereld. Puntje van kritiek op God dus!

Ik heb hier ook verklaringen voorbij zien komen waarbij de vluchtelingenproblematiek aangehaald wordt; daar zie ik eerlijk gezegd niet veel in. De Bijbelse symboliek ligt er erg dik bovenop, en is voor mijn gevoel veel meer voor de hand liggend. De herziening wordt ongetwijfeld een feest omdat me dan vast nog meer links met de Bijbel opvallen (het litteken in de zij van het personage van Harris was me bijvoorbeeld meteen opgevallen, maar ik kon het toen nog niet duiden tot ik eraan herinnerd werd tijdens het lezen van een van de berichten hier).

Er is hier al aan meerdere films gerefereerd ter vergelijking, maar ik zou er nog een willen toevoegen en voor mijn gevoel is dat de film die nog het meeste raakt aan deze, namelijk Tenshi no Tamago. Ook daar een film die sterk drijft op de sfeer, waarbij het meer om de beleving gaat dan om het begrip (in sterkere mate dan Mother! zelfs), die erg surrealistisch is met veel Bijbelse symboliek, die post-apocalyptisch is (al is Mother! meer apocalyptisch). Die film staat bovenaan mijn top 10, Mother! bovenaan mijn top 10 van 2017. Dat is eigenlijk ook weer mooie symboliek.

Wat een film om 2017 mee af te sluiten! Een dikke 4,5*!

Een film met eenzelfde thema als Terminator, maar die qua sfeer meer aanvoelt als Bird Box, waar ook de apocalypse uitgebroken is en men door de wildernis moet terwijl mens(achtig)en een bedreiging vormen. Het Trojaans Paard plotelement zorgt voor een fijne variatie, maar de consequentie ervan wordt maar matig (= ongeloofwaardig) uitgewerkt. Het einde was wel grappig als de hoofdpersone beseft dat haar privilage als vrouw niet langer geldig is. Eerder de moraalridder uithangen tegenover vriendlief, maar als het puntje bij paaltje komt is de schok groot. Goed geacteerd van Moretz.

Al met al degelijk. Het plot van Terminator vond ik sterker, maar dit is een modernere film die er veel beter uitziet. Een redelijke film, waardoor ik op 2,5* uitkomt. Dat is het huidige gemiddelde cijfer op deze site uit, wat me enigszins verbaast, want ik heb het idee dat ik doorgaans vrij lage cijfers geef, terwijl de meeste mensen een hoger cijfer geven aan films die ze redelijk vinden, wat dus betekent dat de meerderheid dit niet zo'n redelijke film vindt. Wel, dat kan ook gebeuren.

Als ik het goed heb was dit het begin van "Brangelina", wat natuurlijk een dusdanige verschrikkelijk woord is dat het haast goed is dat het stel inmiddels uit elkaar is. In de tijd van deze film was er dus kennelijk wel chemie tussen de hoofdrolspelers en dat is ook wel aan de film af te zien.

De film zelf is niet echt geweldig, maar wel vermakelijk. Het uitgangspunt is natuurlijk wel leuk, wat na een opstartperiode uitmondt in een hoop actie. Allemaal behoorlijk onzinnig, maar dus wel onderhoudend. Leuk hoe dat hele huis gesloopt wordt. Als ze dan uiteindelijk voor elkaar kiezen wordt het een tikkeltje lauwer, maar evengoed is het nog wel aardig.

Niet teveel bij nadenken. 2,5*.

Verrassend hoge waardering voor deze film. Soms heb ik niet veel met een film, maar kan ik wel begrijpen waar de waardering vandaan komt, nu snap ik het maar ten dele, met name omdat de film me niet weet te overtuigen van de wisselwerking tussen de karakters. Ik begrijp dat de hoofdpersoon zich aangetrokken voelt tot de hoofdpersone omdat zij hem doet denken aan zijn overleden echtenote en dat zij in hem een vaderfiguur ziet. Maar er zijn zoveel andere oudere mannen, waarom ziet ze dan juist in hem een vaderfiguur? Maar goed, ik wil dit nog wel aannemen en het vervolg is zeker lieflijk en emotioneel. Maar de film ontspoort wat mij betreft volledig als de hoofdpersone kust met de ontzettend lompe zoon van de hoofdpersoon. Waar komt dit nu helemaal vandaan?

Verder is dit bijzonder droog gefilmd, waardoor ik na afloop met een kater achterblijf. Dit wordt alleen nog enigszins gered door de acteerprestaties van de hoofdpersonen, maar qua beelden en plot is dit prut. 1,5*.

Ik denk dat menig persoon heeft zitten fantaseren wat er was gebeurd als hij of zij alles over zou mogen doen. Aan die fantasie appelleert deze film, hoewel je aan zulke gedachten eigenlijk weinig hebt. Iets wat de film overigens ook ter sprake brengt. Niettemin worden deze gedachten fraai en interessant uitgewerkt.

Het verhaal mag aanvankelijk een beetje warrig overkomen, na verloop van tijd wordt het redelijk duidelijk. De beeldtaal is in ieder geval de moeite waard. Er wordt flink gespeeld met beelden, de overgang van foto's naar beeld, de mix tussen micro en macro enzovoorts. De muziek is ook aardig, maar een aantal keuzes zijn te makkelijk. Hoezeer ik ook van Satie hou, en hoe sfeervol zijn muziek ook is, ik ben het (en met name de Gymnopedieën) te vaak tegengekomen in andere films. Eveneens ben ik een groot fan van de Pixies, en er zijn zoveel goede songs om uit te kiezen, maar helaas wordt er uitgerekend gekozen voor het nummer Where is my mind? dat ook in Fight Club gebruikt is. Ook Mr. Sandman is nou niet echt een origineel nummer voor in de soundtrack van een film.

Tegen het einde aan werd het een beetje langdradig. Ook om die reden voor nu 3,5*. Wellicht dat er nog wat bovenop komt bij een herziening.

Interessante leven over het leven in de Mississippi Delta rond de Tweede Wereldoorlog. De film begint een beetje apart met voice-overs van diverse personages, waardoor het lastig is een centrale lijn te ontdekken, maar op een gegeven moment wennen de verschillende invalshoeken. Na verloop van tijd wordt duidelijk dat de belangrijkste personages de twee soldaten zijn, die ondanks hun verschillende etniciteit een bond ontwikkelen vanwege hun oorlogservaringen. De film stipt verder de nodige punten aan: het zware boerenleven, PTSS dat de soldaten opgelopen hebben, en natuurlijk racisme.

De beelden zijn meer dan degelijk en hetzelfde geldt voor het acteerwerk. Interessant om Jonathan Banks, die ik als Mike van Breaking Bad ken, terug te zien. Bij acteurs van bekende series blijft vaak hun rol in die series beklijven, maar algauw kon ik Banks los van zijn Mike rol zien, omdat zijn karakter hier echt een hele nare oude racistische man is. Wat wel ergens een gemiste kans is, is dat we nooit de gedachten van zijn karakter in een voice-over te horen krijgen, waardoor hij nogal ééndimensionaal blijft.

Uiteindelijk snap ik wel de kritiek dat het lastig is om een of meer hoofdpersonen aan te wijzen en dat de film zich op nogal wat zijpaden uitweidt, maar ik vond het eigenlijk wel interessant om al die zijpaden te zien. Het geeft een wat uitgebreider beeld van het leven. 3,5*.

Weer eens een Miike, maar wel één in de lijn van Thirteen Assassins, dus een redelijk standaard samuraifilm. Een paar bovennatuurlijke elementen, waardoor ik me al afvroeg of dit op een manga gebaseerd is. Blijkbaar is dat inderdaad zo.

Veel actie met name op het einde, de gevechten zijn niet bepaald vloeiend, meer het gebruikelijk hakwerk. Het heeft wel allemaal een fijn ritme en het wordt netjes in beeld gebracht. Leukste scène is wellicht het gevecht met de andere onsterfelijke dude. Lekker op elkaar inhakken totdat beide vechters tot rauwe tartaar verwerkt zijn.

Het meisje wordt helaas nauwelijks betrokken in de gevechten en de actrice doet ook niet veel meer dan namen van andere personages schreeuwen. Maar goed, haar rol is noodzakelijk als een raison d'être van het plot.

Al met al een degelijke film, maar voor een Miike inderdaad weinig bijzonders. 3*.

Typische Eastwood. Vooral het personage lijkt erg op dat uit andere films zoals A Million Dollar Baby en Gran Torino. Oftewel een ouwe knar, die zich niet laat intimideren, nog wel eens politiek incorrect uit de hoek komen kan, maar die een goed hart heeft. Maar goed, hij speelt dit soort rollen goed, dus kijkt het prettig weg.

Deze film lijkt wat meer te draaien om het herstellen van familierelaties en wat belangrijk in het leven is. Het smokkelplot beslaat natuurlijk een groter gedeelte, en zorgt voor interessante momenten waarbij de hoofdpersoon geen ene fuck geeft en er mee wegkomt (of juist door die houding ermee wegkomt). Ook hier, het is niet allemaal even verrassend, zeker het plot rondom Cooper smeekt er natuurlijk om dat de verhaallijnen definitief bij elkaar komen, maar het is degelijk gedaan en dus niet onaangenaam om naar te kijken. 2,5*.

Na het geweldige Eraserhead verwachtte ik veel van Mulholland Drive, maar het was een beetje een tegenvaller.

Ik vond de beelden niet heel erg bijzonder en wat er allemaal gebeurde was de eerste anderhalf uur niet dusdanig boeiend. Pas vanaf het theater begon het een beetje leuk te worden, maar dat was rijkelijk laat.
Een beetje een 3,5* film, een halfje erbij voor de theaterscene, de eindscene en de scene met de klunzige moordenaar.

Met deze film heb ik nu alle Estrada films gezien; dit is uiteindelijk de minste. Het is een satire, maar de voorganger is vermakelijker, wat in overtreffende trap geldt voor La Dictatura Perfecta, die als satire ook vele male scherper is, terwijl qua drama El Infierno veel sterker is. Visueel ziet het er ook maar matig uit, waardoor het duidelijk wordt dat Estrada pas vanaf El Infierno echt op gang gekomen is. Maar goed, deze tweede film van hem was het proberen waard. 1,5*.

Weer eens herzien, maar mijn herinnering was positiever. Alle muppets komen voorbij en doen hun ding, al voelt het soms een beetje geforceerd aan hoe ze in het verhaal geplakt zijn. Grootste manco blijft het verhaal zelf, wat natuurlijk het toppunt van moralisatie is, wat dat betreft is het fijn dat alles wat verzacht wordt door een 'muppetsausje', maar wat mij betreft komen ze toch het beste tot hun recht als ze hun eigen verhaal hebben en daarin helemaal los kunnen gaan. De liedjes vond ik helaas ook niet te pruimen, en dan valt het geheel toch tegen. 2*.

Aardig. Van te voren niet heel veel van durven verwachten, maar het viel alleszins mee. Het idee van lange treinreizen vind ik erg romantisch en daar speelt de film erg op in. Een stoomlocomotief, en prachtige omgevingen waarin de trein rijdt. Veel aandacht voor de belichting, die vaak goudachtige warme kleur heeft, waardoor bijvoorbeeld een stad als Istanbul een nostalgisch en sfeervol uiterlijk krijgt. De scènes in de bergen zijn ook echt prachtig te noemen en dit soort dingen geven de film toch net een beetje extra.

Verder een flinke sterrenkast. Depp, Dench, Pfeiffer, Dafoe, Jacobi (die ik tot mijn spijt verder alleen uit I, Claudius ken) en Cruz om maar een paar namen te noemen, die allemaal leuke rollen neerzetten. Maar de ster van de film is toch regisseur en hoofdrolspeler Branagh, wiens Poirot alleen al vanwege zijn snor een episch personage is.

In het begin is het allemaal wat ontspannen en is er ruimte voor humor. Helaas wordt het allemaal een stuk serieuzer naar het einde toe, maar dat hoort bij het genre. Ik was overigens niet verrast door de ontknoping, die zag ik op een gegeven moment wel aankomen, maar als men dan zo gewichtig met die ontknoping aankomt voelt het een beetje kolderiek aan. Maar over het algemeen een plot dat weet te boeien. Nooit wat van Christie gelezen noch de eerdere verfilming gezien (of enig andere verfilming van een verhaal of boek van haar), maar dit was zeker een leuke kennismaking. 3*.

Aardig, maar meer van verwacht.

Ben een redelijk groot fan van de serie, waarin in elke aflevering een erg fijne sfeer hangt, dus ik was zeker nieuwsgierig naar deze film. Ik heb overigens ook nog nooit de manga gelezen. Ben niet zo'n fan van dat medium, bewegend beeld is toch iets boeiender.

Die vind ik toch duidelijk minder geslaagd dat de serie. Het plot is grotendeels gebaseerd op enkele afleveringen van de serie, en de film komt dan ook een beetje episodisch over. Ik had na het zien van een "aflevering" binnen de film ook niet altijd even veel zin om door te kijken, dus heb de film in etappes gezien. De hoofdpersoon lijkt een sterkere band met andere personages te hebben dan in de serie, en er wordt zelfs wat romantiek ingevoerd, wat niet had gehoeven, maar ook niet heel erg stoort. Wat wel storend was, was de actrice die Nui speelde.

De beelden zijn redelijk, maar worden pas echt interessant als de mushi om de hoek komen kijken, hetgeen naar mijn zin net iets te weinig gebeurt. De soundtrack is in orde, heb me niet echt zoals anderen kunnen storen aan de strijkers. Ik kan er niet echt de vinger opleggen, maar de sfeer vond ik minder dan in de serie, waar die strijkers overigens wel weggelaten zijn. Ik had het idee dat de wereld in de serie wat meer betoverend was dan in de film. Daar ligt dan ook mijn grootste teleurstelling.

Kan dus niet de serie evenaren. 3,5*.

Na I married a strange person mijn tweede Plympton. Vermakelijk, maar toch minder dan zijn voorganger. Alleen al de animatie lijkt wat minder vloeiend, terwijl die bij I married a strange person al niet al te vloeiend was.

Verder weer veel gekkigheid, maar de film verliest zichzelf een beetje in het verhaal. De eerste helft was een beetje een inleiding naar de aliens toe, en toe n de aliens uiteindelijk ook echt in beeld kwamen, had ik er toch andere verwachtingen bij. Veel moordlustiger. Wat mij betreft had er meer ingezeten. Naar het einde toe leek er geen einde aan te komen, terwijl de film maar 81 minuten duurt.

Wel bijzonder leuk zijn de escapades van Earl in de ruimte, met echt prachtige muziek eronder die ruw onderbroken wordt door plotselinge gebeurtenissen in de film. Sterk gedaan.

Zeker minder dan I married a strange person die toch meer een gekke trip was vol vreemde gebeurtenissen. Deze was toch iets normaler. Geen goeie film, maar niet slecht genoeg om me van het voornemen af te helpen om meer films van Plymton te gaan bekijken, want ondanks de zwakke punten zit zeker veel vermakelijke dingen in. 2*.

Door omstandigheden weer eens gezien. Ik ben er dit keer een stuk minder negatief over. Het is eigenlijk best interessant om een romcom te zien, waar de hoofdpersone niet geheel sympathiek is (of eigenlijk gewoon niet sympathiek is, maar veel wordt verbloemd door de charme van Roberts) en ook niet krijgt wat ze wilt. Het leven is geen romcom en soms lijkt afwijzing eerder regel dan uitzondering te zijn en soms zitten we onszelf ook behoorlijk in de weg. Sleutelscene is de brugscene waar Roberts object van liefde haar praktisch vraagt haar gevoelens uit te spreken en zelfs dan krijgt ze het niet uit haar strot. De film is cinematografisch gezien weinig interessant, maar die scene wordt wel effectief gefilmd. En net als de vorige keer wist Everett me zeer te bekoren met zijn geweldige rol. Dit zal nooit een favoriet van me worden, daarvoor verwacht ik cinematografisch toch meer, maar zeker niet zo slecht als ik eerst dacht. 2,5*.

Fijnste Wong Kar Wai die ik tot nu toe heb gezien. Wellicht komt dat ook omdat een hedendaagse Amerikaanse setting me wat meer ligt dan die van Hongkong in de jaren 60. De Amerikaanse samenleving verschilt toch ook van de onze, maar er is toch wat meer vertrouwdheid mee dan die van Hongkong enkele decennia geleden.

Veel mooie beelden gezien, bijvoorbeeld van de metro's, in het café in Memphis en de opnamen van de omgeving tijdens de trip naar Las Vegas. Erg fijn. Mooie soundtrack, al had wellicht de zang bij sommige nummers achterwege gehouden kunnen blijven, ben daar niet helemaal fan van. Al moet gezegd worden dat het ook niet echt stoorde en het is natuurlijk ook een beetje gek dat je Norah Jones niet laat zingen als ze de hoofdrol speelt. Gelukkig de herhaling van nummers niet zo groot als in andere films van de regisseur, vond ik altijd een minpuntje.

Gedurende film is de sfeer bijzonder fijn, met name in Memphis, waar de intensiteit enorm hoog werd opgevoerd en hikt de film tegen 5* aan. Die intensiteit kan helaas niet volgehouden worden, het gedeelte met Natalie Portman was wat minder qua sfeer, al ligt dat niet aan de genoemde actrice. Ik blijf het eeuwig zonde vinden dat zij haar haar heeft afgeschoren in V for Vendetta, want ik ben toch wel fan van lang haar bij vrouwen, maar ik moet met tegenzin toegeven dat dit vlotte korte kapsel hier wel erg passend was bij haar personage.

Al met al een pareltje die wat mij betreft ruim 4,5* waard is. 2046 zal echt binnenkort herzien worden.

Een stuk beter dan verwacht. De film is niet echt spectaculair, maar het drama is best fraai en gaat eigenlijk behoorlijk diep voor een kinderfilm. Ik begrijp van sommige recensies dat de dood van Culkins karakter voor hen aanvoelde als goedkoop effectbejag, want "op wie had de dood van Amerika's favoriete jochie van die tijd nu geen verpletterende indruk?" Ik had het echter totaal niet zien aankomen en voor mij voelt het juist enigszins verfrissend aan in de zin dat het niet allemaal feelgood is, wat je toch vaak ziet bij dit soort films. En het is altijd fijn als een film kan verrassen. Visueel verder niets bijzonder, waardoor ik uiteindelijk op 2,5* uitkom. Nogmaals, dat is een stuk beter dan wat ik van te voren verwacht had.

Altijd leuk om Plaza te zien, maar verder is deze film aan de matige kant. Ik had het idee dat de dialogen wat stroef verlopen, maar het is lastig precies een vinger op te leggen. Het plot rondom het karakter Chad is enorm voorspelbaar. Dieptepunt van de film is de Justin Bieber scene. 1,5*.