Mother/Android (2021)

Als je robot films/series hebt gezien zoals Terminator, Blade Runner, Autómata, ex machina, A.I, Westworld, Battlestar Galactica dan zal Mother/Android enorm teleurstellen.

Gezien de hoge reviews had ik hoge verwachtingen, maar uiteindelijk kwam ik van een koude kermis thuis.

De film lijkt een mix te zijn tussen Bird Box en Detroit Become Human (game) maar slaat de plank mis met de slechte plot, dun en saai verhaallijn, ongeloofwaardige keuzes die de hoofdrolspelers maken en uiteindelijk een einde die afgeraffeld aanvoelt.

Er lijkt ook een vervolg in de maak te zijn, maar die ga ik zeker overslaan.

Dit was saaaaaaaaaaaaaiiiiiiii. Damn. En iedereen die over elke hedendaagse productie loopt te klagen dat het te woke is: Damn.

Wat een saaie film zeg. Heb hem uitgezet (ja en toen werd het zeker net spannend!)

Dat deze man acteur is verbaast me en zij lijkt wel in elke film hetzelfde gezicht op te zetten (het getormenteerde).

De onheilspellende en best brute openingsscene doet veel goeds vermoeden, maar helaas loopt de film snel vast in dramatische en vooral weinig interessante toestanden. Dat had toch wel beter gekund, zou je zeggen. En korter. Afgezien van een aardige twist tegen het einde valt er verder niet veel te beleven met deze apocalyptische SF-thriller die in de verte wel wat doet denken aan The Terminator. Qua thematiek dan.

The Walking Dead met androïds. Een mindere aflevering dan toch. Geen groot budget zodat het veel met suggestie werkt. Maar de personages en verhaallijnen zijn niet genoeg uitgewerkt om daar echt op terug te vallen. Het blijft nogal voorspelbaar en alles kabbelt maar rustig verder. De personages zijn ook niet echt interessant. Het idee is wel goed, maar veel wordt er niet mee gedaan. Een gemiste kans.

Tja, zoals door velen al genoemd: saai.

Vooral door de ongemotiveerde acteerprestaties en het sukkelende tempo van de film.

Had mij er meer van voorgesteld.

Dit krijg je dus met slecht schrijfwerk. Het probleem van Mother/Android zit niet in het budget, niet in het acteren, niet in de actie of de setting, het is gewoon pover schrijfwerk. Dit geldt zowel voor het verhaal als totaal, waar het constant ontbreekt aan interne consistentie, als voor de individuele momenten, vooral de dialogen. Casey Affleck liet met Light of my life al zien hoe het wel moet. In tegenstelling tot sommige anderen vond ik het niet saai, eerder nog wel een soort van onderhoudend en bepaalde momenten (zoals de truck van Arthur en het Android-martelhuis) zijn best tof. Maar het had allemaal veel beter kunnen en moeten zijn.

Meer van verwacht! Ontzettend veel ongeloofwaardigheden nadat ze was bevallen. En dr vriendje was ineens weg ? Of heb ik dat gemist ? ( laatste stuk?)

Had best wat dynamischer kunnen zijn maar zeker geen slechte film. Bijna old school sciencefiction, regisseur Tomlin lijkt niet geïnteresseerd in actierijke, avontuurlijke toekomstvisies zoals bij The Terminator maar wil de kijker vooral laten voelen en laten zien wat de verdergaande robotisering voor de mensheid kan betekenen. Resultaat is een bij vlagen beklemmende film, die qua sfeer dicht in de buurt komt van het behoorlijk neerslachtige, fatalistisch Children of Men(hoewel die prent kwalitatief wel beter was). Jammer dat het budget zichtbaar zijn beperkingen had, vooral de eerste helft is Mother/Android niet veel meer dan twee mensen dwalend in het grote bos, om vervolgens in het tweede gedeelte toch wat gedenkwaardige momenten toe te voegen. Typisch een film die in de loop der tijd meer waardering zal krijgen als het onderwerp aan actualiteit zal winnen. Als je erover nadenkt zullen de ontwikkelingen die we hier zien, reëler kunnen worden dan de inslag van een meteoriet of iets dergelijks, en dat maakt dit best griezelig.

Deze productie van Netflix deed me eigenlijk niets, voornamelijk omdat er voor de langste tijd ook helemaal niets gebeurt. Het begint eigenlijk al bij de nogal oppervlakkige vertolkingen van zowel Chloe Moretz als Algee Smith. De twee personages, waar het hele verhaal 't eigenlijk van moet hebben, bloeien nergens op. Met de onderlinge relatie evenals chemie kon ik daarom ook weinig. Na een best geslaagde opening is het ook opvallend hoeveel tijd regisseur Tomlin nodig heeft om naar de volgende spektakelscene te draven. Het is geen vereiste dat elk sciencefictiondrama vol wordt gepropt met actiescenes, maar wel als je met zo'n opening begint en vervolgens je eigen tempo eruit laat knallen. Pas bij de intrede van Castillo (overigens bij vlagen een compleet belachelijke vertolking) komt er weer langzaam leven in de brouwerij. De finale is best aardig en de visuele invulling niet verkeerd, maar het lage tempo, grote gebrek aan goede ideeën en het oversentimenteel uitgerekte einde laten Tomlin zijn eigen film vernietigen. Bij vlagen is er echt niet doorheen te komen, ondanks het veelbelovende concept. Jammer, want je verwacht bij dit soort films pakweg gewoon een stuk meer.