Meningen

Weer eens gezien en het blijft een charmante kinderfilm. Het boek heb ik nooit (voor)gelezen (gekregen), maar het geheel ademt wel heel erg een Annie M.G. Schmidt sfeer. Met name Carice van Houten zet een sterke rol neer, want in al haar gedrag komt ze echt als een poes over, hoe charmant ze er ook als jongedame uitziet.

Verder een heel blik aan bekende (stem)acteurs zoals Pierre Bokma (die als zo vaak een overtuigende antagonist speelt), Plien en Bianca, Jack Wouterse, Hans Teeuwen, Wim T. Schippers en Paul Haenen. De stemrollen zijn soms een beetje afleidend omdat de stemmen wel erg bekend voorkomen, zeker als één van de katten als Ernie klinkt en een ander als Margreet Dolman. Er zit ook wel weer charme in, met name met Teeuwen als casanova-kat. Maassen is wat minder op z'n plek, maar is ook niet een storende factor.

Uiteindelijk, lief en leuk, zowel de film als Van Houten. 3*.

Een film die behoorlijk relevant is geworden, en om die reden maar eens opgezet. Ik meende me te herinneren dat ik de film nog niet eerder had gezien, maar sommige stukken kwamen toch bekend voor. Wellicht ook halverwege ingevallen toen de film een keer op tv vertoond werd.

De relevantie zit hem in de praktijken van de opsporingsdiensten, die vragen doet opkomen als: in hoeverre mag je iemand schuldig bevinden als hij alleen plannen heeft om een misdaad te plegen, zonder nog echt aanstalten te maken om deze plannen uit te voeren. Of: in hoeverre is een dergelijk systeem feilloos in het interpreteren wat iemands plannen nu echt zijn. Ook interessant is de link met het Griekse orakel van Delphi. Dat de priesters in feite de macht hebben, maar ook het element dat je de toekomst niet kan ontlopen, ook al doe je nog je best.

Gebaseerd op een verhaal van Philip K. Dick, wiens verhalen de basis voor menig sf-film vormden, zoals Blade Runner. Het duo Spielberg en Williams heeft menig drakerige film met dito soundtrack afgeleverd, maar slaagt er niet in om de film te verpesten. Spielberg heeft naar mijn smaak veel te veel een hang naar melodrama; en deze film is er ook niet helemaal vrij van - vooral met betrekking tot het zoontje van het hoofdpersonage - maar het blijft dit keer dusdanig binnen de perken dat het niet erg stoort. Williams neigt naar mijn smaak teveel naar bombastische muziek, maar ook dat valt mee. De soundtrack beslaat dan wel voor een groot gedeelte standaard actiemuziek, maar ook hier weinig ergernissen. Leuk dat af en toe klassieke muziek voorbijkomt, o.a. Schubert, Tsjaikovski en Haydn.

Visueel ziet het er erg futuristisch uit, maar echt mooi is het ook weer niet. Veel nadruk op de fancy computerschermen. Leuk om een paar keer te zien, maar na meerdere keren gaat het toch een beetje vervelen. Bij Alien had ik onlangs een discussie over dat de technologie in die film duidelijk is ingehaald door de huidige technologie. Welnu, ik vermoed dat deze film, die toch ook al ruim 10 jaar oud is, nog wel eventjes voort kan.

Audiovisueel dus niet slecht, maar zeker ook niet optimaal. Grootste kracht ligt in het scenario, en met name daarom 3*.

Erg toepasselijk om deze film met Nieuwjaar te kijken met al dat vuurwerk. Maar in ieder geval een erg leuke film om het nieuwe jaar mee te beginnen!

Een erg lieve film met ontzettend veel creativiteit over insecten in het algemeen en lieveheersbeestjes en mieren in het bijzonder. Ook ik moest aan A Bug's Life en Antz denken, maar opmerkelijk genoeg ergens ook aan Lord of the Rings: The Two Towers. Opvallend dat je geen enkel insect ziet sterven ondanks de soms explosieve scenes, maar dat is een keuze die ik terecht vind gezien het algehele lieve karakter van de film.

Audiovisueel niet perfect, maar wel erg leuk. De beestjes zijn op de rode mieren na schattig geanimeerd, het enige dat soms een beetje vloekt is de mix van animatie met "echte" beelden. Je ziet soms iets te duidelijk dat de animatie over de echte achtergronden geplakt zijn. De soundtrack is over het algemeen okee, kleurt goed bij de algehele sfeer, maar met name alle geluidjes die de insecten maken zijn erg sterk.

Toch een vergelijk met die andere twee genoemde animatiefilms over mieren: daar lag de link naar de mensenwereld er veel te dik bovenop, de hoofdpersonen zijn daar gewoon mensen in het lichaam van insecten. Deze film is veel subtieler, hier hebben de beestjes weliswaar af en toe menselijke trekjes, maar zijn toch vooral echt insecten, waarbij het natuurlijk ook helpt dat er geen woord gesproken wordt. Deze film slaat dan ook een stuk beter aan bij mij. Een hele dikke 4*.

De film die Hathaway, één van de favoriete actrices van mijn vriendin, een Oscar opleverde. Dus ik stelde deze film meerdere malen voor als we een film wilden kijken, maar tot gisteravond gaf mijn vriendin altijd tegengas.

Na pak em beet een minuut werd me duidelijk waarom: Oh nee!!! Een musical! Niet dat ik iets tegen musicals heb, maar ik had van te voren gezien dat er een hele rits aan bekende acteurs in meespelen die dus moesten gaan zingen. Ze stelden me niet teleur wat mijn negatieve verwachtingen betreft, want het zijn allemaal stuk voor stuk bijzonder matige zangers. Ik lees hier in een reactie dat Jackman in een ver verleden musicalzanger was. Wel, deze film maakt duidelijk waarom hij van de musicalwereld overgestapt is naar de filmwereld. En Crowe ... Enkel Baron Cohen en Bonham Carter zijn nog wel aardig. Ze hebben een niet al te serieuze rol en daar past dat gezing wel bij.

Het helpt ook niet dat de muziek gewoon niet al te sterk is. [snob] Al tijden geen Wagner meer geluisterd, maar na afloop van de film had ik spontaan behoefte aan een flinke dosis Götterdämmerung. [/snob] In ieder geval, als de muziek matig is, duren die tweeënhalf uur extra lang. Het had zoveel korter gekund, het plot in elk liedje had in één minuut afgehandeld kunnen worden en dan kom je al snel op een film uit die drie keer zo kort is. Verder visueel een hoop uit de computer en dat voelt geen moment natuurlijk aan, dus ook qua dit aspect tegenvallend.

En Hathaway? Die doet maar een kwartier mee, wat mijn vriendin maar weinig oscarwaardig vond. En zingen kan ook zij niet.

Kortom, ik word er nogal miserabel van. 0,5*.

Weer eens een film met Derbez. De problematiek van de film is natuurlijk actueel en spreekt me ook aan omdat ik een Mexicaanse vriendin heb. Natuurlijk is het verloop van de film voorspelbaar, maar evengoed is het aardig uitgewerkt en weet het te raken. Het karakter van Derbez, die een bijrol speelt, is verder ook vrij clichématig, er zijn volgens mij genoeg films waar een volwassene tegen wil en dank optrekt met een kind dat alleen op reis is, maar de man heeft charme en humor en etaleert dat voldoende in deze film. Aan het einde offert hij zich op, wat van mij niet had gehoeven. Ik vraag me eigenlijk af wat de consequenties voor zijn personage zijn, want Los Angeles is een zogeheten "sanctuary city", waar de lokale politie niet meewerkt met ICE, de dienst die verantwoordelijk is voor het uitzetten van illegalen. Maar misschien ligt dat anders als je de politie bekogelt met koffie.

In ieder geval kijkt de film prettig weg; het is uiteindelijk niet te dramatisch en we blijven met een relatief goed gevoel achter. 2,5*.

Behoorlijk plat. Het personage van Bullock is karikaturaal lomp en daardoor maar weinig geloofwaardig. Dat geldt ook voor het miss wereldje, waarvan ik echt niet geloof dat iedereen zo saamhorig is, en ook niet dat iedereen zo oppervlakkig is. Om deze redenen werkt de komedie niet zo goed bij me. Beter was geweest als de hoofdpersone een tikkeltje minder karikaturaal was, en veel leuker was geweest als men het hele miss gebeuren echt in de zeik had genomen in plaats van dat kleffe gedoe dat we aan het einde krijgen.

Het plot dat je van te voren haast kan uittekenen is nietszeggend, wat eigenlijk ook voor de beelden en de soundtrack geldt. En als de humor dan ook faalt, blijft er niet veel over. Wat een acteur als Caine in een film als deze doet is me een raadsel, want dit is wel bijzonder matig. 0,5*.

Inderdaad bijzonder. Bepaalde zombie-elementen zijn onvermijdelijk, maar door daar drama doorheen te mengen weet SABU er iets van te brouwen dat totaal anders smaakt dan elke andere zombiefilm die ik heb gezien.

Daar bovenop is de fotografie schitterend. Prachtige zwart/wit contrasten, de beelden zien er verder zeer gestileerd uit, met af en toe een geweldig shot van de lucht wat versneld afgespeeld wordt. De soundtrack is zeer passend met veel nadruk op omgevingsgeluiden, met name van het schrobben door de arme zombie.

Tempo is wel tergend traag, waar ik toch wat moeite mee had. Misschien dat het wat beter valt een volgende keer als ik me wat rustiger voel. 4*.

Leuk! Geen idee dat Ishii in gedachten had met zijn naamsverandering. Isn't Anyone Alive? leek wat meer gericht op de humor te zijn, maar That's It was weer ouderwets punky en intens. In Bitter Honey komt de humor toch weer wat meer bovendrijven, wat ook wat beter bij mij aanslaat dan de humor in Isn't Anyone Alive?.

In ieder geval een vreemde film die ook een beetje aan Ponyo doet denken, maar dan met enkele thema's die wat meer voor volwassenen geschikt zijn, zoals overspel, voortplanting en de dood. Het is in ieder geval niet alleen maar humor.

Zoals verwacht bij Ishii audiovisueel sterk. De beelden zijn erg fraai gestileerd en de interactie met het geluid is ook weer sterk (al lijkt er niet veel variatie in de watergeluiden te zijn). Acteerwerk verder prima. Nikaido weet te charmeren, maar ook mooi om Osugi in één van zijn laatste films in een hoofdrol te zien.

Ik was een beetje moe, wat misschien niet optimaal voor de beleving was, dus wellicht dat de film ook om die reden nog "groeipotentie" heeft voor een volgende kijkbeurt. 4*.

De beloning voor de moeite om deze film te vinden is erg groot. Het eerste uur is in de lijn van Angel Dust, wat ik al een fijne film vond, maar het tweede uur is echt fantastisch. De beelden worden nog mooier (bijvoorbeeld die van de lucht, de zon, de fluorescerende paddenstoelen) en de soundtrack is hypnotiserend. Haast een mystieke ervaring.

Ik heb erg zitten twijfelen, de film zit erg dicht bij de 5*, maar vooralsnog toch een 4,5, want het eerste uur is iets minder sterk als het einde.

Wel word ik nog nieuwsgieriger naar Kyoshin, waarvan toch snel een versie met subs beschikbaar mag komen.

Erg mooie film met zeer bijzondere beelden. De enige film die ik kan bedenken die de beelden hier evenaart is Dolls. Wat een genot voor het oog. Ik moet wel opmerken dat de kleuren soms instantaan leken te veranderen, alsof er ineens een ander filter gebruikt was. Misschien ligt dat wel aan de gepindakaasde versie die ik keek. De DVD gaat er nog komen en dan zien we wel verder. Verder visueel echt geweldig op het shot van Asano die in brand stond na, hetgeen er een beetje knullig uitzag. Wat jammer was dat muziek (vaak als er een andere scene kwam) soms nogal abrupt afgebroken werd. Grappig, het stukje muziek waar je strijkinstrumenten hoort tokkelen was wel heel erg overduidelijk afgekeken uit het strijkkwartet van Ravel. Echt precies dezelfde structuur. Ik zou persoonlijk dan gekozen hebben voor Ravel zelf, want wat is er tegen The Real Thing? Verder was de muziek goed, en droeg af en toe enorm bij aan de sfeer.

Vooral een leuke eerste helft. Het begin is helemaal knotsgek, met de scènes op de motorkap, en met de gedeformeerde lichamen. Het ziet er erg creatief uit, en het is ook best geestig met al die testen, en onverwachte wendingen, met de al eerder genoemde Gutterfly. Het mol-liedje mag er overigens ook zijn qua mafheid.

De tweede helft is een stuk minder, veel minder gekte, de sfeer wordt serieuzer, en dat doet de film geen goed, want het wordt al snel behoorlijk langdradig. Voor deze film in ieder geval 3,5*.

Zoals in de alle latere films van Miike, ziet het er weer visueel erg verzorgd uit, met zeker in het begin aardige visuele vondsten. Toch opvallend hoe hij in de jaren vooruitgegaan is. De soundtrack was in het geheel onopvallend, wat als voordeel heeft dat het tenminste niet storend is.

De laatste tijd vond ik Miike een beetje commercieel worden, maar hier is er eindelijk weer ruimte voor echte gekte. Jammer alleen dat het niet de hele film wordt volgehouden, maar ik kijk uit naar meer werk. Overigens nog genoeg oudere films die ik nog niet gezien heb.

Gezien op het Imagine filmfestival, maar ik kan er helaas erg weinig mee. Personages die psychisch gekweld zijn en dat uiten op een gewelddadige wijze ben ik vaker tegengekomen in films van Kim, maar hier wordt het dusdanig ver doorgevoerd dat het belachelijk wordt. Toegegeven, er kwamen zaken voorbij die ik nog niet eerder voorbij heb zien komen, masturberen met messen in schouders gestoken bijvoorbeeld. Maar het is allemaal dusdanig absurd dat ik alle contact met de personages kwijtraak, terwijl in vorige films ik toch op de een of andere manier door personages geraakt werd, hoe gewelddadig ze ook mochten zijn.

Maar er was meer wat me niet helemaal beviel, met name het ritme van de editting. De shots voelden kortademig aan. Te kort om een bepaalde rust te voelen, te lang om een energiek te zijn. Wat ik wel bijzonder vond was het complete gebrek aan dialogen. Natuurlijk, ik ben bekend met zwijgende personages in films van Kim, maar het blijft toch bijzonder om dialogen te kunnen zien zonder ze te horen. Om die reden toch 2*.

Vooral gekeken vanwege Chastain, die ook niet teleurstelt. Maar ze had zeker een betere film verdiend, want is niet meer dan een zoveelste rise en fall verhaal en niet eens in een echt superspannende wereld. Blijkbaar is de hoofdpersone schuldig aan illegale zaken, maar echt zware misdaad kan je het niet noemen. De Maffia komt weliswaar even voorbij, maar dit is geen Maffiafilm om het anders te verwoorden.

Tegelijkertijd met de levensloop van de hoofdpersone leren we haar psyche begrijpen culminerend in een korte therapeutische sessie met haar vader. Het wordt allemaal erg gewichtig neergezet, maar ik geloof het niet, ik geloof niet dat je in drie minuten alle psychologische obstakels uit de weg kan ruimen. Verder nog een einde waar de hoofdpersone niet de namen van haar cliënten vrij wil geven. Waarom wordt niet helemaal duidelijk. Omdat het zielig is ofzo, maar waarom ze zo begaan met ze is, is mij niet echt duidelijk.

Kortom, de hoofdpersonage is niet bijster interessant en haar psychologische uitwerking komt verre van overtuigend over. Verder veel dialogen waarop de film drijft, terwijl er minder aandacht voor het audiovisuele aspect is en dan voelen de 140 minuten als eindeloos aan. Had zeker een stuk korter gekund, maar of het de film echt had kunnen redden? 1* voor Chastain.

Aardig. Cage gaat een beetje in de overdrive, maar dat zijn we wel van hem gewend. Voor de rest een film die weer eens wat nieuws brengt qua uitgangspunt waardoor het redelijk fris aanvoelt. Leuk hoe dat uitgangspunt uitgewerkt wordt, met opa en oma die op hun beurt vader willen vermoorden. Het ziet er verder degelijk, maar niet spectaculair uit, waardoor ik op 3* uitkom.

De verwachtingen waren natuurlijk veel te hoog na het geweldige Jin-roh mede door de 13 jaar tussen die film en deze nieuwe Okiura, maar desondanks laat de film me verre van teleurgesteld achter. Wat enorm helpt hierbij is dat het genre compleet anders is, waardoor Jin-roh snel vergeten is. Beide films vergelijken lijkt me dan ook behoorlijk onzinnig.

Waarmee je deze film beter mee kan vergelijken, het werd door Prudh hierboven al genoemd, is Tonari no Totoro, al is deze film toch een stuk minder kinderlijk en heeft gelukkig daardoor genoeg eigen smoel. Toch interessant dat twee recente Japanse animatiefilms (de andere is de nieuwe Shinkai) flink geïnspireerd lijken te zijn door het werk van Miyazaki om het zo maar eens te noemen. Gevaarlijk, omdat Miyazaki toch een gevoel voor timing heeft dat nauwelijks te overtreffen valt. Dat is hier ook een beetje het manco, er gebeurt soms net wat te weinig, op bepaalde momenten lijkt het een beetje stil te vallen. Dat de humor soms iets te flauw was, hielp ook niet echt en dit alles maakt toch dat Totoro sterker op me overkomt, al is deze film visueel gezien weer een stuk sterker.

Okiura wint het wel ruimschoots van Shinkai, deels omdat hij zich veel minder vergaloppeerd wat plot betreft, maar vooral omdat deze film sfeertechnisch een stuk sterker is. De link met de Japanse folklore, natuur en platteland helpt wat dat betreft, want daar heb ik toch best een zwak voor. Mushishi is niet voor niets een van mijn favoriete series. Als er in de soundtrack dan flink aandacht wordt besteedt aan hier en daar het geluid van belletjes die rinkelen in de wind, en van natuurgeluiden in het algemeen, werkt dat voor mijn gevoel erg sfeerverhogend. De muziek verder was aardig, niet storend zoals bij Shinkai, maar ook niet bijzonder pakkend. Aftitelingsong was wel een beetje jammer.

De animatie is goed, maar is voor mijn gevoel nergens echt revolutionair. De achtergronden zijn niet zo spectaculair als bij Shinkai, maar de animatie is wel soms behoorlijk spectaculair, vooral de scène op de brug in de storm. Verder heeft Okiura wat mij betreft duidelijk het een en ander meegekregen van Oshii als je ziet hoe hij de regen laat vallen, en lichtjes in torens op de achtergrond laat knipperen. Erg sfeervol bij tijd en wijle. Af en toe zag je wel dat bepaalde objecten uit de computer kwamen, maar dit blijft tot een minimum beperkt. De film ademt vooral 2D, wat ik persoonlijk toch wat prettiger vind dan 3D. Prettig is het karakterontwerp van de personages. Ik was toch een beetje bang dat het er net zo eenvoudig uit zou zien als bij de laatste Oshii-animatie, maar dat viel gelukkig honderd procent mee. En ook wat de personages betreft: gelukkig geen 3D.

Conclusie is dat A Letter to Momo niet boven andere films in hetzelfde genre uitstijgt, maar wel een prettige ervaring kan opleveren, mits je niet teveel aan Jin-roh vasthoudt. Een dikke vette 4*.

Goed voor die tijd. Allereerst al aardig hoe de openingscredits getoond worden door middel van wegwijzers. De afwerking ziet er niet al te echt uit, maar evengoed leuk om te zien. Het zet een beetje de toon voor de film. Veel aardige ideeën, het is duidelijk dat Tati goed heeft nagedacht hoe een scène visueel vorm te geven, welke camerahoeken te kiezen, maar de uitvoering ervan heeft de tand des tijds niet altijd goed doorstaan. Zoals de muziek die bijna synchroon gaat met de knipperlichten van een auto. Bijna, maar dus niet helemaal. Opvallend is dat er weinig dialogen zijn, maar dat hoeft ook niet door de visuele ideeën, en dat zie ik daarom als een positief punt. De soundtrack is heerlijk, houdt de film bij elkaar en geeft mij een gevoel van nostalgie naar de vijftiger jaren, en dat terwijl ik toen nog lang niet geboren was! Wel had de soundtrack wat gevarieerder mogen zijn.

Verder wat aardige slapstick. Het is niet mijn soort humor, maar ik vond het hier soms toch behoorlijk vermakelijk. Soms ook weer niet, de verstoring van het productieproces van de tuinslang was nou niet de sterkste scène. Verder waren de hondjes wel aardig, net als het huis van Hulot (dat eRCee zo mooi omschreef werd als een Pluk van de Petteflet-huis). Maar ook het futuristische huis van de industrieel (dat in sommige aspecten nog steeds futuristisch genoemd kan worden) was best wel grappig. De vormgeving is afschuwelijk, maar functioneel, want het moge duidelijk zijn dat Tati het niet op dergelijke huizen heeft. In hetzelfde plaatje past de buurvrouw, afschuwelijk, maar juist daarom grappig.

Ingehaald door de tijd, maar nog steeds vermakelijk. 2*.

Aardig. Ik heb niet echt een "het enige fornuis van de vrouw is het gasfornuis" mentaliteit, dus heb wel wat met het onderwerp. Moderne kunst heb ik ook wat mee, maar vooral met mensen die bevlogen zijn over een bepaald onderwerp.

Een erg sterke rol van Dunst als traditioneel denkend meisje vol woede. Ook een aardige rol voor Roberts, maar wel een beetje typerend voor haar. Dat is ook een beetje het gevoel waarmee ik na afloop zit. Het kijkt allemaal aardig weg, maar voelt ook allemaal veilig aan. Het is makkelijk om sympathie met het karakter van Roberts te hebben omdat zij zoveel dichter bij de huidige westerse mens staat dan de andere personages. Het was veel gedurfder geweest om bijvoorbeeld alles via de ogen van het personage van Dunst te laten zien.

Ook wat de cinematografie worden veilige wegen gekozen. Het ziet er allemaal in orde uit, maar meer dan dat niet. Verder een paar popliedjes in de soundtrack en je weet dat deze film "scoort". Ik verwacht toch iets meer. 2,5*.

Ik heb een gruwelijke hekel aan honkbal. Als kind moesten we de hele tijd honkballen met gym op school (en nooit eens voetbal, hockey of basketbal, wat ik veel leukere sporten vind), en ik kon er ook geen ene klap van (zowel letterlijk als figuurlijk). En in het veld had ik totaal geen idee waar de bal naar toe moest als ik hem kreeg, dus ik zorgde ervoor dat ik altijd zo ver mogelijk achterin het veld stond (de meeste klasgenoten konden gelukkig net als ik ook totaal niet slaan).

Maar goed, het onderwerp van deze film is wel interessant omdat het niet louter op honkbal slaat, de principes kunnen in elke teamsport toegepast worden getuige bijvoorbeeld de Deense voetbalclub FC Midtjylland.

Helaas denk ik bij het zien van deze film dat het format speelfilm misschien niet helemaal het juiste was, een documentaire was wellicht meer op z'n plek geweest. Het onderwerp mag interessant zijn, maar de uitwerking is zo droog. Het camerawerk is gewoon ontzettend saai en juist met een film over sport kan je ongebruikelijke camerastandpunten kiezen waardoor je totaal andere beelden krijgt dan tijdens een echte sportwedstrijd. En de dialogen worden net zo saai gefilmd, er wordt totaal geen moeite gedaan om er iets moois van te maken. En in combinatie met de relatief lange speelduur wordt de film dan een beetje langdradig. Het acteerwerk is verder wel in orde. Pitt speelt één van zijn typische vlotte-jongens-rollen en dat doet hij altijd erg goed, waardoor ik er de aandacht nog bij weet te houden. 2*.

Een film die draait om iemand die een huwelijk wil voorkomen door onmogelijk te zijn. Het herinnert een beetje aan Bride Wars, maar ook ergens aan Crazy Rich Asians, al is die film natuurlijk later gemaakt. Het voelt allemaal vrij geforceerd en weinig origineel aan en het einde laat zich natuurlijk ook voorspellen. Acteerwerk is ook niet bepaald geweldig, met name Lopez. En als de actrice die voor de beste momenten zorgt (Sykes) ook niet weet te overtuigen, dan is er iets mis. 1*.

Het universum van Monsters Inc. is volgens het standaard Pixarconcept: we nemen een bepaald (fantasie)wezen en we creëren er een maatschappij omheen die toch wel erg op de onze lijkt. Dat Monsters Inc. toch nog een leuke film was, lag grotendeels aan het erg schattige meisje. Zij ontbreekt in deze film, waardoor er hier een clichématige film overblijft met als belangrijkste boodschap dat je in team dingen voor elkaar kan krijgen die je alleen niet kan. En natuurlijk moet deze moraalles op de harde wijze geleerd worden. Ik heb het gevoel deze film al zo vaak gezien te hebben, alleen de monsters setting is anders, maar eigenlijk niet eens zoveel anders, want dus gemodelleerd naar onze samenleving.

Ik heb onlangs een aantal andere Pixars gezien, en die zien er visueel toch ook een stuk beter uit, waarbij er met name sommige spectaculaire actiescènes zijn. Die blijven hier grotendeels achterwege, terwijl ook de vormgeving, met name de kleuren, tegenvalt.

Kortom, een clichématige film die ook nog eens lelijk en weinig spectaculair is. Ik kan hier maar weinig uithalen, waardoor ik op 0,5* uitkom.

Leukste Pixar tot nu toe. Had er een hard hoofd in van te voren. Goodman, Buscemi ... Alleen Jeff Bridges nog erbij en de Big Lebowski reunie was compleet geweest. Nog steeds niet erg mooi, en het is ook duidelijk dat aan sommige monsters meer aandacht is besteed dan aan anderen wat animatie betreft. Het mist wel de liedjes die een dergelijke film kunnen verpesten en ook is het drama redelijk minimaal gebleven hoewel niet geheel afwezig. Het gezeik rondom de vriendschap tussen de monsters die verbroken en weer gelijmd wordt had wat mij betreft achterwege gelaten kunnen worden.
Het meisje is een gouden greep en weet me behoorlijk te charmeren en op het einde raak ik nog ontroerd ook. De deurenscène aan het einde vond ik er trouwens ook wel gaaf uitzien.
Het zit uiteindelijk een beetje tussen 2,5* en 3* in. Omdat Pixar tegen verwachting in erin slaagt om gevoelens van ontroering bij me op te roepen geef ik de film het voordeel van de twijfel. 3* dus.

Moeilijk. Enerzijds is de film duidelijk met vakmanschap gemaakt, anderzijds grijpt de film me minder dan andere films van Toyoda. Het was niet zo hypnotiserend, en dat is juist datgene dat me zo trekt in zijn werk.

Desalniettemin prachtig camerawerk, de muziek die klonk was erg sfeervol, al keek ik er wel van op: geen punkgitaren meer? Het was hier denk ik niet zo goed passend geweest. Het verhaal is redelijk intrigerend, de beschouwingen van de hoofdpersoon in combinatie met de omgeving en de muziek maakt het geheel erg poëtisch. Het zou me niet verbazen als een herziening meer oplevert dan de 3,5* die ik nu uitdeel.

Mijn tweede Jodorowsky na eerder La Danza de la Realidad op het Imagine filmfestival gezien te hebben, en ondanks dat ik een beetje huiverachtig was omdat deze film toch een paar decennia ouder is, was het wederom een hele ervaring.

Je kan merken dat dit uit het LSD-tijdperk komt, want ik ken weinig films die surrealistischer zijn dan deze. En dat smaakt heerlijk. Het eerste gedeelte is een hele optocht van bizarre scènes, vaak behoorlijk gruwelijk waarbij opvalt dat Jodorowsky ook hier graag mismaakte mensen laat opdraven. Het is allemaal misschien niet zo mooi in beeld gebracht als tegenwoordig zou kunnen, maar Jodorowsky doet echt z'n best om er een spektakel van te maken, en dat waardeer ik zeer. Gave muziekkeuze ook, draagt perfect bij aan de vervreemdende en surrealistische sfeer.

Het gedeelte waar de negen geïntroduceerd worden is wat minder, maar bevat nog steeds de nodige absurde taferelen. Pas wanneer ze op pad gaan wordt het echt wat minder, want dan wordt het wel erg hippieachtig. Bovendien voelt het qua plot wat meer gestructureerd aan, wat toch een wat andere (en mindere) ervaring geeft dan het eerste deel waar je echt elk moment verrast wordt. Het einde weet dan wel te verrassen, en biedt eigenlijk ook nog een mooie boodschap, waardoor de film toch met een fijne nasmaak eindigt.

Uiteindelijk voelt deze film als iets sterker aan dan La Danza de la Realidad, met name omdat er hier voor mijn gevoel naar verhouding meer surrealistische en absurde scènes te zien zijn. Wel voelt hij minder persoonlijk aan dan La Danza de la Realidad, die meer nostalgie heeft te bieden. Desondanks krijgt The Holy Mountain een halfje meer. 4*, en ik wil graag meer van deze man zien!

Van dezelfde regisseur als Independence Day en gedurende de film voelde ik ook wel enigszins dezelfde vibes. Maar deze film is toch wel een stuk minder, en dat terwijl ik al niet zo'n grote fan van Independence Day. In ieder geval is deze film een droom voor conspirary theorists, want het moet natuurlijk hun grote droom zijn om gelijk te krijgen op eenzelfde manier als in deze film. Het maakt me niet veel uit, ongebruikelijke uitgangspunten zijn inherent aan film. Een setting mag onrealistisch zijn, het kan nog steeds geloofwaardig uitgewerkt worden.

Daar gaat het alleen mis in deze film. Er klopt helemaal niets van de natuurkunde in de film. Als er een witte dwerg in de maan verstopt zit, dan heeft de maan een massa die veel groter is dan die van de aarde, waardoor de aarde dus om de maan zou cirkelen, getijdekrachten veel sterker zouden zijn, en de aarde uiteengereten zou worden als ze zo dicht bij de maan zou komen zoals in de film gebeurt.

Verder zit er totaal geen vaart in de film, de personages rommelen maar wat aan om in leven te blijven waarbij toevallig en gemakshalve de nieuwe echtgenoot van de ex van de hoofdpersoon om het leven komt, waar niet om gerouwd wordt in de film, ondanks dat hij zelf ook kinderen met de ex heeft, maar in ieder geval is ze weer beschikbaar voor de hoofdpersoon.

Ik kan er niets mee. 0,5*.

Ook weer eens herzien. Korte samenvatting: in vergelijking met de vorige film, The Spy Who Loved Me, een herhalingsoefening, maar dan nu in de ruimte in plaats van onder water. Het is al eens eerder gezegd: Bond is hier geen trendsetter meer, maar een tredvolger, en de toenmalige trend was Star Wars.

Behalve de setting wat accentverschillen, zoals geen auto vol met snufjes, maar een boot. Ook aardig is de gondel. Verder wederom mooie dames, al heeft de leading Bond girl duidelijk minder bite dan die in de vorige film. Dat Jaws ook in deze film optreedt is natuurlijk een plus, want hij is denk ik één van de meest aansprekende schurken.

Het Star Wars gedeelte is flink over the top en had wat mij betreft achterwege gelaten kunnen worden. 2*.

Erg vermakelijke film van Anderson weer. Het zit hem vooral in het sfeertje dat speels en onschuldig is; misschien ook een beetje naïef, maar dat stoort mij in ieder geval niet. Veel personages die enigszins apart zijn zonder echt raar te zijn met misschien de moeder van het meisje als uitzondering, waar toch echt iets mis mee is. Met een megafoon naar je kinderen roepen, ik vind het hilarisch.

Maar vooral veel onschuld met de liefde tussen de twee hoofdpersonages, die kennelijk beiden op hun manier outcast zijn en zo elkaar lijken te vinden. Weinig echt diepe psychologische lagen, maar dat deert weinig gezien de mooie wijze waarop het stel geportretteerd wordt. Mooie en overtuigende rollen ook.

Eigenlijk best een film met een hoop sympathieke personages, die bijdragen aan de feelgood sfeer, zoals de personages van Norton en Willis. Bij de laatste duurde het eigenlijk pas laat voordat ik hem herkende (ik was alweer de openingscredits vergeten).

Visueel ziet het er apart uit, qua kleuren een beetje alsof het ook in die tijd gefilmd is, maar de cameravoering voelt wel gewoon modern aan. Verder een aangename soundtrack. Maar toch vooral het plot dat ervoor zorgde dat ik geboeid bleef. 4*.

Het is misschien een beetje vergezocht, maar ik moest bij deze film denken aan The Grand Budapest Hotel. Voornamelijk vanwege de typetjes die door de film lopen, onder andere overdreven excentrieke aristocraten.

Helaas houdt de vergelijking hiermee op. The Grand Budapest Hotel heeft alles wat deze film niet heeft: Een zeer sterke cinematografie, een passende soundtrack en met name rake humor. Wat dat betreft viel het hier het meeste tegen. Wat een hoop flauwigheden bij elkaar, wat nog eens verergerd wordt door het voortdurend recyclen van de grappen. Jammer.

Ik was altijd wel fan van Johnny Depp, en zijn bakkes op de filmposter deed me besluiten om deze film uit het vrij beperkte filmaanbod in het vliegtuig te kiezen. Ik krijg alleen per film meer mijn bedenkingen bij hem. Excentrieke typetjes spelen is toch echt zijn ding, en na de zoveelste film is de verrassing er wel vanaf.

Ik kan er uiteindelijk weinig mee, zowat niets is aan mij besteed. 1*.

Ik had nog nooit van deze dame gehoord, wat dat betreft wel interessant om haar levensverhaal te zien in een film als deze. Je krijgt toch een beetje een idee van de strijd tegen religie in de openbare ruimte in de VS. De dame zelf was blijkbaar nogal snedig, wat voor een enkel grappig moment zorgt. Goede rol van Leo, die ik verder alleen van de serie Treme kende, waar ze een totaal andere rol neerzet. Verder interessant de ontwikkeling van haar oudste zoon te zien die beantwoordt aan het stereotype beeld van een kind die zich afzet tegen zijn fanatieke ouder(s) en een tegengesteld gedachtegoed aanneemt.

Verder interessant om te zien dat je met atheïsme blijkbaar ook veel geld kan verdienen. Ik dacht altijd dat dat voorbehouden was aan religies, zie bijvoorbeeld Scientology, maar ook de vele televisiepredikanten in de VS, maar blijkbaar valt er uit atheïsten ook een slaatje te slaan.

Afgezien van de hoofdpersone, levert dit nu echt een memorabele film op? Helaas niet echt. Interessant omdat atheïsme niet vaak in een film voorkomt, maar meer dan dat niet. 2*.

Een spannende film, die toch tegenvalt. Dat komt met name omdat ik visueel gewoon meer verwacht van de heer Corbijn gezien zijn achtergrond als fotograaf. Het ziet er allemaal degelijk en vooral functioneel uit, maar niet meer dan dat. Zelfs de discoscène stelt enigszins teleur, terwijl de setting van een discos juist de nodige aanleiding biedt om eens visueel uit te pakken. Toch een aantal films gezien waar dat beter wordt gedaan. Soundtrack stoort niet, maar na afloop herinner ik me er weinig van. Had dus ook meer mee gedaan kunnen worden.

Qua plot stelt het niet teleur. Ik vond het in ieder geval behoorlijk spannend, zeker naar het einde toe. Verder een aardig inkijkje in de wereld van de terrorismebestrijding, al is het de vraag hoe realistisch het is. Maar realisme en geloofwaardigheid zijn twee verschillende dingen, het kwam dan ook zeker geloofwaardig op me over.

McAdams is leuk om naar te kijken, maar vooral Philip Seymour Hoffman zet een mooie laatste rol neer. De man draagt wat mij betreft de film, al is z'n Duitse accent waardeloos. Ik dacht echt aanvankelijk dat het een Iers accent moest voorstellen. Duits klonk het in ieder geval niet.

Al met al een krappe voldoende. De film weet de spanning goed vast te houden, maar brengt niets meer dan dat. 3*.

Latina actrice Jennifer Lopez blijkt enigszins tot mijn verbazing gruwelijk slecht Spaans te spreken. Niet het enige minpunt aan deze film, al valt het in het niet bij de andere minpunten. En dan wil ik niet eens de aanrijding op het kruispunt in the middle of nowhere noemen. Belachelijk, maar dat was ook niet eens het grootste minpunt.

Het grootste probleem is dat deze film serieus is, maar tegelijkertijd grotesque. De film is eigenlijk een soort mix van Kill Bill, Terminator en James Bond. De kern van het plot is ergens als Kill Bill, er zitten motorscènes in waarin de hoofdpersone als de Terminator eruit ziet. Als een soort Sarah Connor traint ze ook haar dochter. En verder actiescènes die aan James Bond doen denken zoals de scooters in de sneeuw. Helaas slaat de film in tegenstelling tot Kill Bill een serieuze toon aan, wat niet goed werkt met de absurdheid van de Bond achtige scènes.

Afgezien van haar Spaans is Lopez ook gewoon niet zo'n sterke actrice. Ook niet heel slecht, maar ze kan de film niet dragen, terwijl de film dat wel nodig heeft gezien het matige plot. 1,5*.