menu

Mikcocchaken (2018)

Alternatieve titel: Miko Girl

mijn stem
1,50 (1)
1 stem

Japan
Komedie / Familie
98 minuten

geregisseerd door Su-yeon Gu
met Alice Hirose, Taiki Yamaguchi en Kentez Asaka

Shiwasu en haar vader, die priester in een Shintoschrijn is, zijn door haar moeder verlaten toen zij nog een klein meisje was, iets wat Shiwasu nooit begrepen heeft. Nu ze volwassen is, werkt ze zonder veel enthousiasme in de Shintoschrijn als een miko, oftewel een schrijnmaagd. Op een gegeven moment treft ze op het terrein van de schrijn een kleine jongen aan, die pas enkele dagen later door zijn moeder opgehaald wordt. Als kort daarna de jongen met blauwe plekken terugkeert bij de schrijn, spoort dit de voorheen apathische Shiwasu aan tot actie.

zoeken in:
avatar van Black Math
1,5
De miko. Als je in Japan naar een Shintoschrijn gaat is de kans groot dat je er tenminste één aantreft. Tijdens een festival in Hirosjima waar ik toevallig voorbij liep, heb ik zelfs tientallen gezien. Verder ook popular voor cosplay, waar in de film ook al een beetje gerefereerd wordt, vast omdat ze nog wel eens in anime voorkomen. Het "ko" in "miko" betekent als ik het goed heb "meisje", dus de Engelse titel is een pleonasme.

In het vliegtuig maar deze film opgezet, want het is toch weer een aspect van Japan dat interessant kan zijn en zeker Shinto vind ik interessant. De film biedt inderdaad een beetje een blik in wat het leven van een miko zou kunnen inhouden. Het begin is redelijk droogkomisch met teleurgestelde schrijnbezoekers die teleurgesteld zijn met de (uitkomst van) hun in de schrijn aangeschafte amuletten, waarbij de miko een snedig antwoord heeft.

De film is verder niet erg komisch, maar wel redelijk luchtig. Er is natuurlijk een drama aspect met name in de vorm van de moeder die de hoofdpersone heeft verlaten, maar echt zwaar wordt zelfs dat niet. Het is dan niet echt verrassend dat het plot niet erg diepgaand is.

Audiovisueel brengt de film ook niet echt veel. Ik heb meerdere tempels en schrijnen in Japan bezocht en sommigen waren echt heel erg mooi en/of lagen op prachtige locaties. Misschien was het hoogtepunt wel de schrijn in het plaatsje Usa, waar de omgeving een soort Ghibliachtige sfeer uitstraalde (en waar ik toevalligerwijze ook een mooie foto van een miko genomen had, die zonder dat ik het aan zag komen op perfecte wijze mijn frame binnenstapte). De schrijn in de film ziet er niet lelijk uit, maar voor mijn gevoel had de film zoveel meer visueel kunnen uitpakken.

Hetzelfde geldt voor de soundtrack die de nodige popmuziek laat horen. Op het einde is er wel een erg mooie scène waar een miko danst en met een beltamboerijn accenten in de traditionele muziek aanbrengt. Die muziek, hoewel verre van complex, vind ik erg gaaf om te horen. In Japan ook een aantal keer op een ceremonie gestuit waar dat soort muziek klonk, en ik vond het elke keer een belevenis. Graag had ik meer van dit soort muziek in de soundtrack gehoord, maar die genoemde scène buiten beschouwing gelaten klonk er dus vooral popmuziek. Jammer.

Uiteindelijk een film die noch erg interessant is qua plot, noch wat betreft de audiovisuele beleving. Leuk voor mensen die interesse in Shinto hebben. Het kijkt verder redelijk prettig weg, dus je valt je er geen buil aan, maar geweldig is het niet. 1,5*.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:10 uur

geplaatst: vandaag om 06:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.