Meningen

Zojuist even de extended editie gekeken, met het alternatieve einde. Ik kan zeggen dat ik toch het einde uit de bioscoop versie prefereer. Dat einde heeft nog iets sterks, het alternatieve einde is nogal zwak daarmee vergeleken. Verder zit er niet veel verschil tussen de beide versies. En er is een extra scène.

I Am Legend begint met een korte uitleg waar het virus vandaan komt. Dan maken we een tijdsprong van 3 jaar. De stad New York is volledig uitgestorven, en dit levert toch wel een aantal mooie scènes op. De natuur neemt de stad en waarschijnlijk de wereld weer terug. Overal begint beplanting terug te groeien, en de dieren beginnen het rijk over te nemen. Een leuk concept dat er maar 1 overlevende is op de gehele wereld. Dit kan al snel saai worden door constant maar naar 1 persoon en zijn hond te kijken, maar I Am Legend blijft onderhouden. Een ontzettend sterk eerste uur krijg je voorgeschoteld. De bezigheden van Neville om de saaiheid en de sleur tegen te gaan zijn leuk om te volgen, de uitgestorven straten, de vervallen gebouwen en de stilte brengen een goede sfeer over naar de kijker. Smith draagt de hele film, en laat zien dat hij best kan acteren. De hond is ook erg leuk, en is ook echt een karakter en metgezel ipv. er alleen maar te zijn. ik vond het dan ook erg jammer dat de hond moest sterven, gevolgd door een sterke break-down van Smith . Ook een spannend moment als Robert een gebouw binnenloopt, en in de duisternis op zoek gaat naar zijn hond. Een lekkere intense scène.

Helaas is het laatste half uur een stuk minder sterk. De film gaat wat meer door op de actie, en wordt een stuk minder spannend. Het alleen op de wereld idee verdijnt ineens naar de achtergrond. Ook door de komst van twee andere personages is het verdere verloop van de film een stuk minder interessant. De sfeervolle beelden zien we niet meer terug. Ondanks de minpunten heb ik opnieuw erg van I Am Legend genoten, en vooral van het eerste uur.

3.5*

I will never be 29

Een film waarin Perkins ruim de tijd neemt. I Am.... is traag, en daar schuilt de grote kracht van de film. Er is genoeg tijd om veel sfeer er in te brengen. De film doet zich voor als haunted house horror film, maar is echt niet een standaard spookhuis film. De film voelt erg bekend aan en tegelijkertijd ook verfrissend. Erg knap hoe Wilson hier de film draagt en ook nog eens het verhaal op een interessante manier aan de kijkers vertelt. Het is erg moeilijk om een voice over te laten slagen. Perkins en Wilson hebben hier de juiste balans gevonden. Waar er zeker wat scares in deze film zitten verwerkt, is het vooral de sfeer die het hem hier doet. Daar is duidelijk erg veel energie in gestoken. Daarnaast is de film ook erg mooi geschoten, al had het hier en daar toch net iets gedurfder gemogen. Ik heb het idee dat Perkins zich hier wat inhield. Toch heeft I Am the Pretty Thing That Lives in the House genoeg eigenzinnigheid om boven de rest uit te stijgen.

Erg fijne en sfeervolle slow burner.

Wow!

Erg kort en krachtig maar wel de beste manier voor mij om I Believe in Unicorns te omschrijven. Het verhalende is volledig ondergeschikt aan de prachtige beelden stroom. En het kleine gedeelte verhalende wat er dan aanwezig is, is dan ook nog eens erg sterk en erg geloofwaardig gebracht. Enigszins gedurfd ook nog. Maar het is vooral de fantasiewereld waar het personage van Dyer in leeft waar de film haar kracht uit haalt. Ze romantiseert de harde realiteit helemaal door op te gaan in haar droomwereld. En die droomwereld ziet er schitterend uit. Visueel is dit echt een pareltje. En ook erg fijn is het gebruikt van zoveel verschillende technieken hierin. Er lijkt de gehele film lang geen eind te komen aan de prachtige en unieke beeldenstroom. De visuele vertelling is hierin gewoon perfect.

En wat is Dyer een prachtige verschijning hier. Het liefelijke, de manier waarop ze haar dialoog brengt, de manier waarop ze alles in zich geeft en met liefde doet. Erg fijn spel heeft ze hier laten zien. Erg getalenteerde jonge actrice.

Meesterlijk op technisch vlak. Camerawerk, belichting, het gebruik van props, muziek, geluid, stop-motion techniek, verschillende opname technieken gebruiken. Alles is geweldig gedaan. En ook de wisselwerking tussen alles is perfect. Elk shot van de film is er eentje om in te lijsten.

Lastig om echt iets concreets over deze film te zeggen aangezien dit zich vooral richt op de ervaring en de emoties. Het is in ieder geval een film waar ik van elke seconde heb genoten. Een geweldig voorbeeld van visual storytelling.

Ik vond hem dan wel weer erg leuk.Ik heb een paar keer goed moeten lachen.De film is echt vreselijk fout, smerig en heerlijk platvloers.Ik moet alweer lachen als ik terugdenk aan Dries die met die dikke man in dat kleine douchje staat, of die mayonaise bij dat gebakken ei .

De manier van filmen is zeker voor een Nederlandse film leuk gedaan, het bevat hetzelfde namelijk als de Grindhouse films.Krassen en pikkeltjes in het beeld en ontzettend slechte editing.De muziek word je op het laatst wel een beetje zat van het is namelijk niets anders dan Dries Roelvink.
En in beeld is dat niet anders overal waar je kijkt zie je Dries Roelvink, posters, t-shirts en zelfs een Dries Roelvink dekbed overtrek.De anger neemt zichzelf geen moment echt serieus en dat is wat de film ook erg leuk maakt, de grote hoeveelheid zelfspot.

3.5*

Ik heb er even op moeten wachten maar dan ook eindelijk dankzij Idi i Smotri gezien.Bij deze eerste kijkbeurt moet ik zeggen dat het een behoorlijke impact op mij gemaakt heeft.Ik was werkelijk overdonderd.

Het begin is even inkomen, het begint met een ietwat rare scène die ik toch niet helemaal vind passen in de rest van de film.het verhaal begint pas echt als Florya word meegenomen om te gaan strijden tegen de Duitsers.Ik raakte op een gegeven moment helemaal in een soort van trans die mij eingelijk de hele film wist vast te houden.Dit komt ook mede door de wat bevreemende beelden, de geweldige muziek en het geluid.Ik stoorde mij geen moment aan al die herrie van de mensen en vond dat juist erg passen bij de film.Het had overall nogal een hypnotiserende werking vond ik, en deed mij zo af en toe denken aan de films van Tarkovsky.

Het eerste gedeelte vond ik het beste van de film.Er word een heerlijke, doch onheilspellende sfeer gecreërd.Fantastische camera voering, een paar hele mooie shots en toch wel heel goed acteerwerk van dat jochie, die je helemaal meeneemt op zijn reis of beter gezegd in zijn ervaringen.Je ziet de Duitsers nooit echt in beeld verschijnen in dit gedeelte van de film, maar je voelt toch wel dat ze er zijn en op de loer liggen.

Dan komt het tweede gedeelte waar het in het midden ietwat inzakt en er eingelijk weinig boeiends gebeurd, wel wordt je opnieuw getrakteerd op nog een paar mooie shots en de heerlijke soundtrack.Het moment dat het weer een beetje opgang komt krijg je een aantal indrukwekkende momenten te zien, die toch wel een klap in het gezicht zijn.De hel die de oorlog was word op een manier in beeld gebracht die je zeker nog een hele tijd gaan nablijven.Wel is het een beetje jammer dat de Nazi's toch wel weer een behoorlijk zwart/wit worden neergezet, en dat word ook echt zo in beeld gebracht.Zij zijn de vijand en dus slecht(Nu wil ik zeker niet zeggen dat ze lieverdjes waren), terwijl de Russen toch minstens zo erg waren, maar aan de hand van de daarbij horende beelden heb ik mij daar verder weinig aan gestoord.Dit word opnieuw gevolgd door opnieuw een hele sterke scène en ik schrok me echt dood toen de russen dood waren en die vermagerde mensen in beeld kwamen.Nu heb ik dat wel vaker gezien maar dit kwam behoorlijk onverwachts en shockerend, maar heeft toch weer een diepe indruk achtergelaten .Het einde is ook erg sterk.

Het matige en wat saai wordende midden stuk.Het rare begin, en de niet altijd evengoede acteerprestaties van de andere spelers, vooral de Duitsers, zijn mijn enige minpunten en zorgen ervoor dat het net geen 5* zijn.

Een hele dikke 4.5*

Open your mind

Een audio/visueel feest. Waar de film op gebied van verhaal en acteerwerk te kort schiet, maakt Khvaleev veel goed op gebied van visuals, geluid en muziek. Veel kleur zit er niet in III. Af en toe een scheutje kleur in een voor de rest somber kleuren pallet. Maar de kleuren die er zijn, worden op een fraaie manier gebruik. Ook zit de film vol met mooie shots en ook qua muziek en sounddesign zit het goed. Waar de film vooral punten scoort, is op sfeer. En dat heeft III meer dan genoeg.

Het is geen horror film die je wil imponeren met veel creatures, blood and gusts, hoewel dat zeker aanwezig is in III. Het is meer een film die je een gevoel van ongemak wil laten voelen. En dat is Khvaleev en zijn team zeker gelukt.

Na het zien van het geweldige The Prestige besloot ik deze ook maar eens een kans te geven, maar de illusie van The Illussionist kwam niet helemaal goed op mij over, en vond ik persoonlijk in The Prestige veel beter uitgewerkt.Maar zoals al eerder gezegd zijn de twee niet te vergelijken qua genre.

De film wist mij niet helemaal te pakken en dat kwam met name door het vrij saaie begin de kinderjaren van herr Eisenheim tot aan de "moord" van Sophie .Maar dan begon het toch wel spannend te worden je wilt toch weten hoe het verhaal zich verder gaat ontwikkelen en dit wist mijn aandacht tot in zekere zin nog wel vast te houden,dat en natuurlijk de geweldige illusie's die aan ons worden getoond die vond ik hier weer beter getoond dan in die andere goochelaars film.Je wordt zo'n beetje vanaf de helft van de film tot het einde een beetje in het donker gelaten. En dan komt de climax en die vond ik een beetje teleurstellend ze verraden daarin eigenlijk de hele film en dat vond ik erg jammer want dat haalt een heel deel van de illusie/magie weg voor mij.

Acteer werk van Norton was best goed, maar dat accent brrr, van Giamatti ben ik nog nooit echt van onder de indruk geweest om maar te zwijgen over de prestatie's van Jessica Biel, maar voor de mooie beeld vulling kan ik het haar wel vergeven.

Film technisch vond ik het ook niet beister interressant, beetje saai camera werk en dito belichting.De editing was wel goed.Verder waren de illusie''s zoals gezegd om van te smullen en de effecten waren ook dik in orde.

2.5*

Toch niet helemaal mijn ding. De animaties en de muziek was bij vlagen mooi, en soms magisch. De rest deed me eigenlijk heel weinig. Ik kon niet echt meeleven. Daarvoor nam de film mij te weinig mee bij de wat meer dramatische momenten. Af en toe was het wat saai zelfs, en sloeg de verveling af en toe toe. Dan richt ik me op de mooie animaties en muziek. Helaas stijgt het nèt boven de middelmaat voor mij uit. Zoals gezegd was het voor de animaties en muziek meer dan de moeite waard om deze eens gezien te hebben.

Goed werk weer van Franse bodem. Spannende films kunnen ze zeker maken. Was best nagelbijten geblazen tijdens het kijken.

Ils heeft een geweldige begin. De spanning zit er meteen goed in, en het blijft gissen wie of wat het gedaan heeft. Meteen al leuk spel met de geluidseffecten, die trouwens de hele film door van een fantastisch niveau zijn. Dan komt er toch wel een dood moment in de film en blijft het even doorbijten naar de start van hetgeen waar het in de film om draait. Vanaf daar wordt het meteen ook weer erg spannend, en dat blijft ook een tijd aanhouden. Wel jammer dat de verassing er voor mij snel af was dat het kinderen waren . Dit gebeurde bij het moment dat ze die jongen van het dak duwde . Vanaf hier vond ik het toch wel een stukje minder worden. Het sleepte maar door, zonder nog ergens verassend te zijn. Het stukje tekst bij het einde is wel erg schreinend.

Qua sfeer zit het heel goed. Erg beklemmend gevoel krijg je tijdens het kijken. Hierin helpt dus het fantastische geluid ook mee. Maar ook de belichting is fenomenaal vooral in de tunnels wordt er erg mooi mee gespeeld. Camera werk is dik in orde, lekker bewegelijk allemaal. Acteerwerk is best o.k., maar nergens echt uitzonderlijk goed.

3.5*

Best een prima film die qua effecten veel weg heeft van Peter Jackson's The Frighteners.

Qua effecten zit het allemaal goed. De geest effecten en de practical effects zien er leuk uit en ook wanneer de geesten op een bepaalde manier verschijnen en verdwijnen, ziet er vernieuwend uit. Ook kent de film enkele geslaagde grappen waar ik best om heb kunnen lachen. Die vrouw en die butler bijvoorbeeld. Waar de film een beetje de mist in gaat is het ietwat magere verhaal. Plot van de geesten is best leuk, maar als het om de families aankomt, is het nogal pover. Ook verloopt het allemaal wel erg snel zonder dat de personages een echte ontwikkeling doormaken. Als geheel voelt het dan net iets te leeg aan om er een hogere waardering aan te kunnen geven. Drama is ook iets te zwaarmoedig voor kinderen, en sommige humor is net te luchtig voor volwassenen.

Beetje een net niet film, erg onevenwichtig maar wel vermakelijk.

2.5*

Tarsem Singh. Een man die visueel fantastisch werk kan neerzetten. Singh je bent een held

Dat doet hij ook in Immortals. Velen vinden dit het minst mooi qua visuals als je het vergelijkt met bijvoorbeeld The Cell. Toch weet de regisseur elke film weer iets nieuws te doen. Qua aankleding en sets weer prachtig, heel anders dan in zijn vorige films. Ziet er allemaal weer prachtig uit. Ook qua kleuren weer een mooi pallet gekozen, waarin de bronskleuren werkelijk van je scherm spatten. Geeft ook meteen de goede sfeer van de film neer.

Qua verhaal is het dan weer wat minder. Een kapstok voor het vele visuele geweld wat Sing ons brengt. Doet allemaal wat denken aan een kruising tussen 300 en Clash of the Titans. Ook het acteerwerk laat het wat afweten, maar is genoeg voor een film als dit. Singh is niet een regisseur die het verhaal verteld doormiddel van verhaal en erg goede acteurs die je meenemen in de wereld, maar doet dit door het vertellen van een film doormiddel van beelden. Singh begrijpt het medium film erg goed, en laat dit elke film weer opnieuw blijken.

De actie ziet er allemaal erg tof uit. Genoeg guts and blood. Lekker rauw in beeld gezet, waarbij de laatste gevechten er erg tof uitzien. Vooral de Goden tegen de titanen was een feest om naar te kijken. Ook credits naar de sound designer(s). Werkelijk een verbluffende track.

Adio/visueel weer geweldig werk geleverd door Singh. ik ben dan ook (ik denk als een van de weinigen) erg benieuwd naar Mirror Mirror.

Suspensevolle relatie.

Centraal in The Lonely Place staat de relatie tussen Dixon en Laurel en hoe zij omgaan met de situatie waarin Dixon verdacht wordt van moord. Door Dixon's explosieve persoonlijkheid maakt hij zich alleen maar verdachter. Met aspect gaat Ray in In A Lonely Place spelen. En dat doet hij heel goed. Hij zet je als kijker constant aan het denken of Dixon het wel heeft gedaan of niet. De waanzin waar het Laurel toe drijft komt geweldig over. Haar angst en onzekerheid komt heel erg overtuigend over. Dat komt door het fantastische spel wat Graham hier laat zien. Ze komt alleen maar tot dat niveau doordat Bogart hier ook fantastisch werk levert. Ze gaan heerlijk tegen elkaar op en dat zorgt voor een geweldige chemie en werkrelatie tussen beide. Ook de supporting cast is heel erg goed. De film kent een geweldige spanningsboog en werkt toe naar een geweldig zwartgallig einde. Erg goede keuze om het zo te laten eindigen. In A Lonely Place is prachtig geschoten en de mooie muziek zorgt voor erg veel sfeer.

Erg fijne Drama-Noir met erg fijn spel van vooral Bogart en Graham.

Een film die erg traag is en ook nergens echt dat trage verliest. Normaalgesproken hoeft dat geen probleem te zijn, maar in In Bruges wordt het op den duur wat saai.

Gleeson is de ster van de film. Leuk spel van de man. Farrell is wel erg slecht bezig. Gek want de meeste 'briljante en leuke' quotes moeten toch echt van hem komen. Toch is het helemaal niet zo briljant als de film wil zijn. Dialogen, en ook de humor is vaker niet geslaagd dan wel. Slaat vaak de plank mis zodat er voor mij weinig te lachen valt. Wel krijg je een aantal erg mooie plaatjes van Fuckin' Bruges voorgeschoteld. Al wordt dat na het zoveelste museum of toeristische plek ook wel een beetje saai. Eerste deel van de film is niet heel goed. Het sleept allemaal net wat te lang aan, en het is echt doorbijten geblazen. Al snel begon het alles mij al snel te vervelen. Gelukkig was daar nog altijd Gleeson en af en toe nog wat leuke momenten anders had ik het toch echt niet volgehouden. Tegen het einde komt het allemaal wat beter uit de verf, en als daar dan de actie komt wordt het nog leuk ook. Alleen een beetje jammer dat het dan behoorlijk snel voorbij is. Die scènes met die lilliputter waren wel erg memorabel trouwens, en zo heel af en toe was de humor nog wel te genieten. Verder kan ik er niet zo over poffen. Matig.

2.5*

Waarom doet Natali niet wat hij deed in Cube en Cypher?

En dat is een interessant verhaal vertellen met interessante personages waar je je als kijker helemaal in kan onderdompelen en investen. Nu blijft een enorm saaie film met een toch wel leuk concept over. Ik heb het niet vaak, maar moest echt mijn best doen om niet in slaap te vallen.

Niccol levert weer een erg interessante film af. Al komt hij niet in de buurt van het briljante Gattaca.

De film heeft een erg goed en leuk concept. Hier wordt dan ook genoeg mee gedaan. De motivatie van Timberlake om het systeem omver te helpen is dan weer een beetje een gemakkelijke keuze. Verhaal heeft een beetje zijn ups en downs, maar vooral vel ups. De film blijft boeien en vooral ook vermaken. Veel standaard actie, maar de film wil dan ook niet echt een grootse/epische blockbuster zijn. De scènes werken goed vooer deze film. Niet meer en niet minder. Acteerwerk is misschien ook niet van het hoogste niveau, maar Murphy en ook Timberlake doen goed hun best. Jammer dat Seyfried er een beetje verloren bijloopt. Ook visueel ziet het er verzorgd uit, en werken de HD camras erg goed. De film heeft een glossy hollywood look. Alles is clean qua beeld, en ook dat is een keer en verademing om weer eens een film te zien waarin de grading zo af en toe niet afleid.

Interessante maar vooral erg leuke film. Een beetje de sci/fi versie van Robin Hood.

Een vermakelijke film, al zie ik er nog niet het briljante van in. Nolan heeft aan mij bewezen een kundig filmmaker te zijn, maar in Inception verslikt hij zich nogal. Wel een herziening waard, ik weet niet precies wat ik van de film moet denken. Aan de ene kant is het erg goed, maar aan de andere kant faalt de film op een aantal punten die mij niet over de streep kunnen trekken.

Er is veel werk in de plot gaan zitten. Best een origineel en leuk concept. De dromen in de dromen in de dromen zijn goed uitgewerkt. Qua verhaal dus best in orde. Al te moeilijk vond ik het echter niet. Het gaat gewoon wat snel allemaal en het is erg compact. Het is dus een kwestie van goed opletten. Doordat het zo vol zit, heb je trouwens ook geen moment van rust in de film. De hele film wordt er informatie gegeven. Veel waar je wat aan hebt, maar ook ontzettend veel waar je totaal niets mee kunt. De film is daardoor te onevenwichtig. Goede momenten wisselen elkaar af met ook veel mindere momenten.

Vooral met de personages zit het niet goed. De enige karakters die enige diepgang mee krijgen zijn Cobb en het personage van Murphy. De rest is zo plat als een dubbeltje en biedt niet echt een meerwaarde. Vooral het eerste uur is lastig door te komen, omdat er nagenoeg niets gebeurt. De voorbereidingen die worden getroffen zijn best interessant, maar het verhaal van Cobb en zijn vrouw draaft te ver door. Het tweede uur waar ze de droom naar binnen gaan is gelukkig een klein beetje beter. Er komt gelukkig wat meer actie. Niet allen actie om de actie maar ook in het spel van de acteurs. Vooral de karakters buiten Cobb om krijgen wat te doen, al weten ze gewoon niet altijd even goed te overtuigen doordat ze weinig diepgang of verhaal hebben meegekregen. De actie ziet er niet meer dan degelijk uit. Nolan heeft na Batman Begins en The Dark Knight nog steeds niet goed het actie genre onder de knie. Daardoor komt het allemaal erg houterig en rommelig over. De slechte montage helpt daarin ook niet echt mee.

Toch is de tweede helft nog steeds erg onevenwichtig. Het verhaal wordt op den duur erg oninteressant, en doet je weer verlangen naar de actie die voldoende aanwezig is. Het einde maakt wel weer erg veel goed, al is het een hoop interessant doenerij. Ook een rare combinatie. Een kruising tussen een onafhankelijke film en een blockbuster. In beiden maar half geslaagd, maar toch net bovengemiddeld. Acteerwerk van DiCaprio is schitterend om te zien, en ook Murphy doet het meer dan prima. De rest van de acteurs had ik meer van verwacht, en dan vooral van Levitt. Dat is de acteurs niet aan te rekenen, en ligt het gewoon aan het scenario. Er zitten genoeg acteurs in van een kaliber en waar ze het in deze film mee moeten doen is gewoon niet goed genoeg voor hun kunnen. Toch maken ze er nog het beste van.

Filmtechnisch zit het met de effecten erg goed, alles ziet er erg realistisch uit. De constant aanwezige muziek van Zimmer was weer een genot om aan te horen. Sound design had veel meer in zich dan dat het nu is geworden. Ook de editing laat te wensen over. Het camerawerk is strak, maar in de actie scènes niet goed.

Al met al een vermakelijke film al zie ik nog niet het meesterwerk erin wat velen wel zien. Gewoon een goed verhaal met een af en toe wat magere uitwerking.

Ik ging met hoge verwachtingen naar The Incredible Hulk na het zien van het hoge gemiddelde hier.Dat had ik beter niet kunnen doen.Ik blijf de versie van Lee uit 2003 toch net ietsjes beter vinden.

Het verhaal is in vergelijking met Ang Lee's Hulk een stuk simpelder,dat maakt bij een film als deze natuurlijk niet uit want bij een film als deze gaat het er om entertained te worden,en dat is heel goed gelukt.Alhad ik wel een beetje gemengde gevoelens bij deze film.nergens komt de relatie tussen de karakters goed uit de verf.Als echte fan van de Marvel comics of als je de eerste film hebt gezien weet je dat natuurlijk allemaal al.Maar mensen die er niets/weinig van af weten en deze film bekijken worden niet geintroduceerd met de wereld en een beetje in het donker gelaten.Je krijgt maar een klein stukje te zien en dat is in de begin credits.Heel leuk waren de vewijzingen naar "The Incredible Hulk" met Bill Bixby en Lou Ferrigno denk aan Norton in die stoel en het vele op de vlucht zijn erg leuk,dit in combinatie met een slechte aflevering van As The World Turns,de eerste film en een computergame.Ik zeg ATWT omdat de scene's tussen Bruce en betty en de relatie met haar vader soms net op een soap leken.De actie momenten konden mij eigenlijk weinig tot heel erg bekoren vooral de climax want die zag er geweldig uit.In de actie momenten en dan vooral in de scene op de universiteit kwam het allemaal wat houterig over.Ook vond ik de look van de Hulk zelf ook niet super mooi.
En we hebben lang moeten wachten op dit moment en eindelijk zat ie hier dan in de geweldige citaat "Hulk smash"

Ik had met Norton en Hurt 2 complete miscasts verwacht,maar het waren juist de 2 andere hoofdrolspelers die mij teleurstelden.Tyler speelt zeer irritant en voegt niets toe aan de film.Roth heeft in film als deze ook niets te zoeken.Norton doet erg z'n best om de film te dragen maar slaagt hier ook maar half in.Hurt speelt lekker general Ross,maar ik zie toch liever Sam Elliot.

Filmtechnisch ook niet echt interessant.Camera werk had wel iets flitsender gemogen,belichting was wel een heel stuk beter als in Hulk.VFX zoals al gezegd matig tot goed.Geluid was super,alleen was de muziek erg saai en op bepaalde momenten erg storend.

Niet een veel beter film dan de versie van Lee maar wel vermakelijk genoeg voor een voldoende dat komt vooral door de geweldige climax en het einde,kreeg toch wel een beetje kippevel van dat moment de echte fans weten natuurlijk wat er komen gaat en daarom

3*

Wat een fun ride is en blijft dit zeg. De chemie tussen de acteurs, de actie, het verhaal. Het plezier druipt er gewoon van af. Logica is vaak ver te zoeken, maar staat nergens in de weg van het plezier wat ID bied. Een perfecte blockbuster.

Misschien was het beter geweest dit nog 20 jaar, of misschien nog wel langer, uit te stellen. Dit verhaal had veel bijgeschaafd moeten worden. Wat een zootje is dit zeg.

Veel logica is er in het origineel al niet te vinden. Hier wordt alles compleet overboord gegooid en vragen Emmerich en zijn team wel heel veel van de kijker. Meer nog dan hij normaal al doet. Het verhaal is niet veel soeps. Het bestaat uit zoveel losse flarden en elementen die niet eens een invloed zijn op Emmerich, maar gewoon gejat zijn en hier gerecycled worden. Enige pluspunt in het verhaal is dat de techniek zo is ontwikkeld. Zorgt toch voor enkele leuke momenten.

Qua hersenloos vermaak gaat het wel erg ver. Zelfs als je je hersens zou uitschakelen is er weinig te genieten. Het is vooral te makkelijk allemaal. Het mist veel inspiratie. Heel veel inspritatie. Er komen zeker leuke scenes en geweldige visuals voorbij. Maar echt een impact maakt het niet. Het doet totaal niets met je. Geen indrukwekkende destructie scenes zoals in het eerste deel. Er is geen spanning te bekennen. En dan nog die climax. Die deed de film de das om voor mij. Wat slecht. Er is al bekend dat er een derde deel gaat komen. Niet echt nodig. En als het net zo inspiratieloos als dit gaat worden belooft dat niet veel goeds.

De Personages zijn compleet inwisselbaar. Wat een talent loopt er in de film rond. Waar vervolgens totaal geen gebruik van word gemaakt. Erg jammer. De oude garde weet weinig in te brengen. Dat laat het script ook niet echt toe. Zij zijn juist wel degenen die meer moeten kunnen met weinig. Lijkt er ook op dat ze hier niet echt heel veel zin in hadden. Alleen Spiner weet er nog iets van te maken. Voor nieuwe en jonge cast voel je gewoon helemaal niets. Echt helemaal niets. Waste of talent met een Fichtner, Hemsworth en Monroe.

Waar is die liefde die wel in het eerste deel zo aanwezig is. Ik miste dat echt heel erg. Er komt af en toe een leuke scene voorbij, de actie voor de climax, al is het wat inspiratieloos, is best o.k., visueel zit het wel snor en de cgi is ten opzichte van 20 jaar geleden enorm verbetert.

Toch mist de film liefde, goede prestaties, inspiratie, coolness en vooral veel fun. Het dendert over je heen maar doet uiteindelijk helemaal niets met je. Het einde vond ik ook behoorlijk cringe-worthy. Er is zelfs niets uit het nostalgie gehalte te halen. Ik hou best wel van hersenloos vermaak, maar dit gaat net een stapje te ver.

Finding the Crystal Skull.

Indiana Jones hadden ze beter met rust kunnen laten of een beter verhaal gegeven. Dat heeft Indiana wel verdient. De film begin leuk met dat oude Paramount logo wat traditie getrouw in een berg verandert. In dit geval een klein bergje. Helaas wordt dat al snel opgevolgd door het eerste lelijke CGI shot. En daar zit de film vol mee. Dat haalt je op momenten echt uit de film en alles komt daardoor erg lachwekkend over. Verhaal is bij vlagen leuk, en bij vlagen erg slecht. Vooral naar het einde toe vliegt de film behoorlijk uit de bocht. De introductie van Indy met de schaduw op de auto is erg leuk gedaan. Wat weer verpest wordt door het afschuwelijke personage van Blanchett. En de gehele film lijkt dat kwaaltje te hebben. Enorm slechte momenten worden afgewisseld met zo af en toe een leuke scene. Waarin de slechte momenten en elementen toch wat meer aanwezig zijn.

Leuk zijn alle verwijzingen naar de vorige films met bijbehorende muziek. De actie scene in de loods van Area 51 en een aantal momenten die zich in Peru afspelen. En dat is niet het gevecht wat in het bos plaats vind. Misschien wel een van de slechtste scenes die Spielberg ooit heeft gefilmd. De film weet zo heel af en toe die sfeer die de oude films hebben over te brengen, maar slaagt daarin niet heel goed. Verder is de behouden stijl wel erg geslaagd. Verder zit Kingdom of the Crystal Skull vooral vol met belachelijke momenten, irritante personages (vooral Mutt en Spalko) te veel slechte CGI en is het verhaal weinig boeiend.

Ford probeert nog wel wat van zijn rol te maken en ook John Hurt lijkt in te zien hoe belachelijk het verhaal is. Blanchett is een complete miscast en haar accent is echt tenenkrommend. LeBeouf is ook geen goede casting keuze geweest. Vooral erg irritant. Allen weet niet veel te voegen. Broadbent is best een goede vervanger van Denholm Elliot.

Spielberg en Lucas maken er hier echt een rommeltje van. Er lijkt niet echt een duidelijke lijn in de film te zitten. De CGI mag dan erg lelijk zijn, de practical effects zijn van een hoog niveau. Ook qua production design zit het goed. En dat geld eigenlijk wel voor bijna alle technische aspecten. Gelukkig laat Kaminski de traditionele Indiana Jones look hier in tact. Het schrijfwerk is behoorlijk beroerd. De muziek van Williams is wel weer erg goed.

Niet de terugkeer die Indiana Jones verdient. De film heeft helaas weinig goeds/leuks te bieden.

Looking for the Holy Grail..... And dad.

Mijn favoriete film in deze serie. Nog beter dan het eerste deel. Spielberg en zijn team hebben geleerd wat er mis is gegaan in het tweede deel en hebben dat dit keer achterwege gelaten. De film is meer in stijl met het eerste deel. Het eindresultaat is zelf nog beter dan Raiders geworden. Het begin alleen al is geweldig waarin een jonge Jones zijn eerste stappen zet om een avonturier te worden. Leuk om te zien hoe hij zich hier ontwikkelt tot Indiana Jones, inclusief angst voor slangen.

Net als Raiders is Last Crusade een aaneenschakeling van leuke scenes. Maar waar dat deel nergens echt episch aanvoelde, doet Last Crusade dat wel. Wat een geweldig verhaal heeft deze film en wat een hoop weergaloze actie scenes. Het begin, de boot achtervolging in Venetië, de motor scene, de woestijn scene en natuurlijk het memorabele slot. Maar niet alleen de actie scenes zijn memorabel. Neem dat moment in Berlijn. Geweldig. Daarnaast hebben we nog de toevoeging van Indy's vader. Doet de film erg veel goed. Ook leuk is de terugkeer van Sallah en Brody en Elsa Schneider komt erg goed uit de verf. Alles klopt gewoon in The Last Crusade.

Ik zeg het nu voor de derde keer, maar Ford is gewoon Indiana Jones. Je zou denken dat je niet veel mee kan met een rol na twee keer, maar niets is minder waar en Ford doet hier weer erg veel met zijn personage. Wat ook helpt is dat hij een erg goede chemie heeft met Sean Connery, die Indy's vader speelt. Perfecte casting. Alison Doody is geweldig als Elsa Schneider en is gelukkig niet zo oppervlakkig geschreven als Willie in Temple of Doom. Phoenix is geweldig als jonge Indy. De rest van de cast is ook erg goed.

Spielberg heeft hier weer de volle controle en brengt hier net zo veel fun mee als in Raiders. En dat merk je echt. Alles loopt gewoon weer een stuk vloeiender dan in Temple. Niks voelt geforceerd en iedereen heeft duidelijk plezier in zijn/haar werk. Wat kun je anders over elementen als editing, production design, sound design, make up, kostuums en effecten zeggen dan dat ze perfect zijn. De belangrijkste factor in de feel van Last Crusade is toch wel Williams. Dit is een van zijn beste scores die hij geschreven heeft. Vooral Scherzo for Motorcycle and Orchestra en de Grail theme zijn geweldige stukken.

Raiders mag dan het origineel zijn, ik heb altijd een beetje meer van het derde deel gehouden. En doe dat nu nog steeds. Dit is voor mij de ultieme Indiana Jones film.

"Going after the Sankara stones"

Toch wat minder dan het erg goede eerste deel. De opening van Temple of Doom is erg leuk. De dans/zang opening, het gevecht in club Obi Wan en de achtervolging door Shanghai volgen elkaar in een rap temp op. Wat dan weer gevolgd wordt door een scene waarin Indy en gezelschap op een rubberbootje uit een vliegtuig gooien om daarna zonder kleerscheuren een ritje over een berg en een rivier te maken. Het begin is dan ook geweldig.

Helaas daalt het niveau na die scenes enorm en is de film erg wisselend in kwaliteit. Waar het tempo in de eerste twintig minuten enorm hoog is, gaat het temp daarna heel erg naar beneden. De scenes in het dorp, het paleis en de plaats waar Kali word geëerd duren gewoon wat te lang zonder dat er veel interessants en/of leuks gebeurd. De humor is het vaak net niet, al werkt de diner scene wel erg goed. Diepte punt is wel het "We are going to die" moment en vooral Capshaw begint je heel erg op je zenuwen te werken. Wat een verschrikkelijk personage. De scenes daarna zijn wel weer erg leuk, met als hoogtepunt natuurlijk de achtervolging in de mijn karretjes. De donkere setting kan ik hier wel enorm waarderen.

Ford liet in Raiders al zien dat hij Indiana Jones is, hier zit hij nog veel meer in zijn personage en durft daar ook meer kanten mee op te gaan. Zoals gezegd is Capshaw vooral irritant, al ligt dat meer aan de manier waarop haar personage geschreven is dan aan Capshaw zelf. Quan doet het best leuk. Zeker voor zijn leeftijd, al vind ik hem leuker in The Goonies. Amrish Puri is erg memorabel als Mola Ram. Wat een karakteristieke kop heeft die man.

Spielberg schiet hier af en toe net even wat te veel uit de bocht. Hij lijkt hier minder controle te hebben over de film. Zeker op gebied van hoe hij het verhaal verteld. Leuk om hier even de effecten te noemen. Er zitten erg toffe dingen in Temple of Doom. Vooral de eerder genoemde achtervolging in de karretjes zier er erg goed uit. Maar ook elementen in de eind scene met de brug zijn fantastisch. Williams maakt er weer wat moois van en Burtt leeft zich weer helemaal uit in zijn sound design.

Temple of Doom is een film met ups en downs. De leuke momenten zijn echt leuk en de vervelende momenten echt heel vervelend. Vooral het script is een beetje een rommeltje. Had Spielberg daar wat meer invloed kunnen uitoefenen, was dit zeker een betere film geworden.

En weer een ontzettend oninteressante film van Soderbergh. Neemt die man alleen maar saaie projecten aan? Ik begin de hoop te verliezen dat ik ooit nog eens een leuke/goede film van hem ga zien.

Verhaal is erg saai. De vertelling is niet interessant, en de verwikkelingen zijn af en toe erg warrig gebracht en konden mij niet overhalen om er echt in op te gaan. Damon laat wel een degelijke rol zien, ook de eerste keer dat ik hem kan waarderen in een film. Dat is ook meteen een van de sterkste punten aan de film. Filmtechnisch erg degelijk zoals we altijd wel van de regisseur kunnen verwachten. Helaas weet hij het verhaal nooit met wat schwung te vertellen, en dat maakt het niet meer dan een erg standaard Hollywood misdaad/komedie waarbij alles netjes binnen de lijntjes blijft.

"Every German we meet wearing a Nazi uniform... they're gunna die."

De 2e kijkbeurt van Inglourious Basterds is me echt stukken beter bevallen, al was de eerste keer ook een genot. Ik ben hem in wat vermoeide toestand gaan kijken midden in de nacht, en het briljante viel nog niet echt op daarbij. Nu dus voor de tweede keer gezien, en Tarantino is weer goed op dreef.

Na het erg tegengevallen Death Proof was ik wat huiverig voor deze film, ik was bang dat Tarantino zijn kruit al had verschoten met Reservoir Dogs, Pulp Fiction en de 2 Kill Bill films. Jackie Brown vond ik ook een lichte tegenvaller. De film begint lekker met een mooi shot van een man die hout aan het kappen is en erg mooie muziek van Morricone eronder. Deed me weer een beetje denken aan KB. Tarantino weet altijd wel de perfecte muziek te kiezen voor zijn films. Dan volgt er een geweldige scène waarin je de spanning gewoon voelt, en de briljante snedige dialogen komen gewoon erg lekker over weer. Dit was niet het geval in Death Proof waar ik het af en toe wat geforceerd vond overkomen. Ook de teksten voor de scènes die weer in beeld verschijnen zijn briljant gevonden. Tarantino is back dacht ik bij mezelf. En wat een comeback van zijn laatste film. Alles lijkt weer te werken. Een geweldig verhaal, met een geweldige uitwerking. Geflipte en boeiende personages. Het verhaal over een eenheid die in de "Nazi killin' business" zit, en een wraakverhaal ala Kill Bill. De situaties waarin ze verzeild raken zorgt voor enkele memorabele scènes die overlopen van gitzwarte humor. Ik had trouwens wel wat meer pulp verwacht in de zin van Nazi's vermoorden, en wat meer actie/geweld. De weinige momenten die er inzitten zijn wel erg leuk gedaan.

Tarantino neemt zijn tijd om deze verhalen goed te vertellen. Doormiddel van beeld en muziek (ik hoorde zelfs weer L'Arena van Morricone langskomen) weet hij de goede sferen telkens te pakken. Niet alle dialogen en situaties komen goed uit de verf. Sommige teksten komen nog wel wat geforceerd intelligent over en sommige scènes duren net wat te lang vooral de bar scène . In Pulp Fiction werkte de lange speelduur nog, maar dit voelt net wat te lang uitgerekt af en toe. Erg jammer dat het ten koste van het al niet zo snelle tempo gaat. Toch blijft het erg genietbaar allemaal, en draaft de film af op een memorabele en fantastische afsluiting. Al had ik Landa natuurlijk liever zien sterven . Het geheel doet ook een beetje als een spaghetti western aan weer, een van de dingen die de Kill Bill ook goed deden werken. Samen met een mix voor de liefde voor film die Tarantino ook bezit. Leuke verwijzingen naar veel films ook weer.

De cast was erg op dreef. Brad Pitt deed het erg leuk als Aldo Raine, maar was voor mij niet het meest memorabele. Dat is toch echt Christoph Waltz als Hans Landa. Wat een prestatie geeft deze man weg zeg. Vanaf de eerste minuut dat hij in beeld verschijnt, doet hij het met verve. Maar ook Til Schweiger had een fantastische rol, en dan hebben we natuurlijk nog Eli Roth als Donny Donnowitz. Pitt doet nog wel even een geweldige Marlon Brando imitatie.

Film technisch weer dik in orde natuurlijk. Mooie beelden, leuke gags in lopende scènes, goede effecten, mooie muziek, een sterke editing etc. etc........ Tja, ik ben nu ook helemaal om voor de basterds. Ik had eerst 3.5* gegeven en deze gaat naar een,

4.5*

Anderson is een van de weinige regisseurs die elke keer weer met iets compleet anders komt. Elke PTA is anders dan de andere films die hij heeft gemaakt, en is niets zoals het gros in Hollywood maakt waar veel regisseurs voor de makkelijke weg kiezen en telkens iets middelmatig afleveren. Net als Kubrick weet hij telkens weer te verassen.

Dit keer doet Anderson dat met Inherent Vice. Een film waar ik vanaf de eerste berichten enorm naar uitkeek. Dit moest gewoon erg leuk gaan worden. En dat is het uiteindelijke product ook zeker geworden. Vanaf de toch wel aandoenlijke opening scene waar Shasta Fay Doc om hulp vraagt zit je er meteen goed in. En dan wordt Vitamin C van Can ingezet. En vanaf dat moment begint de gekte. Het verhaal zit zo volgestouwd met situaties en personages dat het je erg lastig wordt gemaakt om alles te kunnen volgen. De manier waarop Anderson dit verhaal aan ons verteld past precies bij wat het personage van Phoenix ervaart. Door alle drugs ervaart Doc alles op een andere manier, en Anderson neemt zijn publiek daar in mee. Geweldig gedaan. Hoewel het een rommeltje lijkt, is de film briljant geschreven.

Er zo veel in deze film. Alles staat met elkaar in verbinding. Er is geen enkele scene in de film te vinden die niets met het verhaal te maken heeft. Alles in het verhaal is belangrijk. Alles wat je in het eerste half uur ziet, komt ergens in de film wel weer terug. De basic structuur is een detective verhaal. En Anderson verliest dat nergens uit het oog door het te "trippy" te maken. Er zitten wel degelijk scenes is waarbij Anderson, Phoenix en de rest van de cast voluit gaan, maar nimmer wordt de focus op Doc's onderzoek/zoektocht verloren. In het onderzoek en de zoektocht komen er enkele erg leuke en knotsgekke situaties voorbij. Wat dat weer zo goed maakt is dat je net als Doc geen idee hebt wat er allemaal gaande is en je ook niet weet wat nu echt of niet echt is. Ook de off-beat humor werkte goed bij mij. De timing is daarin niet altijd even goed, maar maakt de film wel extra bizar. Het is juist die "crazyness" wat ik zo waardeer in Inherent Vice.

Dat Anderson altijd het beste uit zijn acteurs haalt weten we inmiddels wel. Elke film leunt naast het weergaloze technische gedeelte ook veel op de prestaties van de acteurs en actrices. Inherent Vice is natuurlijk een heel ander type film dan de vorige twee films, There Will Be Blood en The Master, en gaat weer een beetje terug naar het speelse in Boogie Nights. En dat is zeer goed gelukt. Iedereen is weer perfect gekozen en Anderson weet samen met hen de juiste toon te vinden voor deze film. Phoenix is fantastisch als Doc, die naast zijn constante "trippen" ook serieus en slim kan zijn. Dit weet Phoenix op een geweldige manier te combineren en over te brengen. Katherine Waterston als Shasta Fay Hepworth is eveneens geweldig. Ondanks dat ze overall maar zo'n 20 minuten aan screentime heeft, weet ze heel erg te overtuigen in haar rol. Ze legt in de opening zoveel emotie in haar performance. Je voelt gewoon haar angst mee. Ook sterk is ze in een latere scene. Erg memorabele rol. De rest van de supporting cast is eveneens goed. Del Toro in een rol die je niet zo snel van hem zou verwachten en Brolin die geweldig zijn rol uitspeelt. Degene die misschien nog wel het meest memorabel is, is Martin Short. Compleet geschift personage die hij met verve tot leven brengt. Er is weer zoveel talent in een PTA film samen gekomen, want naast de reeds genoemde acteurs en actrice hebben we nog Roberts, Rudolph, Malone, Wilson (die laat zien meer te kunnen dan wat we van hem gewend zijn) en zo kan ik nog wel even doorgaan. De lijm om alles nog een klein beetje logisch te laten verlopen is het personage van Newsom als de mysterieuze Sortilège. Erg ondergewaardeerde performance.

De film is precies wat het zou moeten zijn. Anderson heeft bewust voor deze aanpak gekozen. Waar ik veel kritiek lees over oa. het verhaal, kan ik me niet voorstellen dat een man die keer op keer films van een zo'n hoge kwaliteit dit keer een slecht-middelmatig product heeft afgeleverd. Hij wist precies waar hij mee bezig is. En dat kun je niet van veel regisseurs meer zeggen. De muziek is weer goed verzorgd. Enige minpunt daaraan is dat ik toch wel graag wat meer nummers op de voorgrond had willen horen. Veel is nu alleen maar op de achtergrond te horen. Jammer, want het is echt een fantastische soundtrack. De score van Greenwood is ook erg sterk. Hij heeft sinds TWBB een erg fijne band met hem opgebouwd. Voor wie dat ook geld is Robert Elswit, die helaas niet The Master voor Anderson kon doen. Hier is hij weer terug. En dat is zichtbaar. Toch een unieke samenwerking. Ze weten precies wat ze van elkaar willen en niet willen. Prachtige plaatjes heeft hij hier geschoten en die belichting is super mooi. Ook fijn dat ze nog een van de weinigen zijn die nog niet zijn overgestapt op het digitale format en er no steeds voor kiezen om op film op te nemen. Hoewel digitaal geshoten films ook erg mooi kunnen zij, blijft film toch mijn voorkeur behouden. Verder is alles van de production design tot aan de kostuums weer tot in de kleinste details erg goed verzorgd. Ook al ligt het verhaal je misschien niet echt, er blijft genoeg anders over om van een PTA film te genieten.

Inherent Vice is een beetje een ondergewaardeerde film in het oeuvre van Anderson. Zelf vind ik het een enorm leuke, luchtige film waarbij ik dat geschifte enorm kan waarderen en is van een net zo hoge kwaliteit als zijn voorgaande films. Anderson blijft mijn favoriete regisseur en ik kijk al weer reikhalzend uit naar zijn volgende project.

Wow, wat een prachtig staaltje cinema. Het is alsof alles klopt in Ink. De topper waar ik al een tijdje weer aan toe was.

Eigenlijk was het vanaf het eerste moment raak als de Story Tellers ten tonele verschijnen. Mensen die onze dromen lijden en beïnvloeden. Dit levert een goed concept op om daar meer mee te doen. En dat is Winans dan ook zeker gelukt. Vanaf het eerste moment wordt je helemaal de film ingezogen en de speelduur lijkt dan ook om te vliegen. Alles is erg mooi geschoten, het camerawerk is van een erg hoog niveau en ook de effecten zien er geweldig uit, zeker gezien het budget wat voor handen was. Daarnaast is het kleurengebruik ook fantastisch. Alle remmen gaan los om een zo mooi mogelijke wereld neer te zetten, dit wordt dan ook gedaan maar dan op een ingetogen manier. Mocht er een hoger budget voor handen zijn geweest denk ik niet dat het de film was geworden zoals het nu is Nergens wordt het te bombastisch of te overdreven.

Zoals gezegd is de film mooi geschoten. Elke scène is een pareltje binnen het grote geheel. Het ene mooie moment na het andere volgen elkaar op. Verhaal blijft van begin tot het einde toe boeien, vermaken en ook raken. Af en toe kreeg ik gewoon kippenvel vooral de 'ketting reactie' scène is erg mooi en de vechtscènes in de gangen van het ziekenhuis . Dit is ook grotendeels te danken aan de wonderschone muziek die te horen is. Geeft de film ook erg veel kracht mee. De scènes komen daardoor nog beter uit de verf. Acteerwerk is het af en toe misschien net niet, maar toch overtuigend genoeg om je mee te nemen op een fantastische reis.

5*

Best leuk, maar ik had wel erg vaak in mijn hoofd dat het wel erg veel op The Neverending Story leek.

Jammer dat ik vaak met dat gevoel zat, maar sommige dingen leken er bijna helemaal op. Voor de rest is het best allemaal aardig en is het gegeven dat personages/dingen uit boeken tot leven komen best grappig. Jammer dat het nodige drama af en toe op de zenuwen werkt door de vaak aanwezige emo muziek en het wat geforceerde spel van de acteurs. Komt niet helemaal goed uit de verf. Leuke momenten zaten er genoeg in en met het fantasie gehalte zat het wel snor, al verwachte ik elk moment een vliegende draak die kan praten. Serkis is geknipt voor de heerlijke schurken rol, Fraser laat weinig bijzonders zien. Ook Bettany is erg sterk, en Broadbent heeft ook een leuke rol.

Leuk voor een keer, maar niet iets wat ik vaker zou willen zien.

3*

Ondanks de lange speelduur en het ontzettend ingewikkelde verhaal wist deze film mij echt te boeien.

Voor ik Inland Empire ging kijken heb ik eerst een hele hoop reacties gelezen om een beetje een idee te scheppen wat voor een film het ongeveer is.Toen ben ik er maar eens even goed voor gaan zitten(genoeg drinken,snacks en sigaretten bij de hand)en de film maar lekker over me heen laten komen.De eerste 20 a 30 minuten had ik echt zoiets van pff als ik dit maar ga volhouden maar vanaf dat moment dat die oude vrouw wijst naar die bank en Laura Dern zichzelf ziet zitten zat ik er echt helemaal in,ik beleefde de film echt mee.

Na ongeveer een uurtje word het allemaal heel ingewikkeld,en terwijl ik in eerste instantie de film eerst wat over me heen wou laten komen begon,en eventueel in een latere kijkbeurt het plot wat wou uitvogelen,begon ik toch mee te denken hoe zit het nu allemaal?Hoe kan dat? acteert ze nu in die film of is dit weer echt En net als je denkt dat je het een klein beetje doorhebt maakt het verhaal weer een draai van 180 graden.

Tja en hoe de vork nu in de steel zit ben ik nog niet achter,en na de spoiler-topic een beetje te hebben gelezen ben ik er een klein beetje wijzer over geworden,maar dat zijn natuurlijk interpertaties en het is aan iedereen zelf om zelf te bedenken hoe het nu zit.Ik durf hier nog niet echt een uitspraak over te doen.

Ik was ook erg onder de indruk van de acteer prestatie's en dan met name van Laura Dern die naar mijn mening de sterren van de hemel speelde,Jeremy Irons deed het zoals altijd ook erg lekker in zijn kleine rol.En door het goede camera werk,de muziek en het geluid kom je echt helemaal goed in de sfeer met deze film.

Eerst 4* met zeker een grote kans op verhoging bij de volgende kijkbeurt voor deze film die je niet moet zien maar moet beleven.

Deel 2 van Ghost in the Shell gaat nog veel dieper dan deel 1.Op den duur word dit wel heel erg ingewikkeld en ik heb het dan na een tijdje eerst maar even opgegeven om het verhaal proberen te begrijpen.Ik denk dat je deze film minstens een paar keer moet zien om het geheel een beetje te kunnen volgen, dus en herziening zit er zeker in want opnieuw spreekt het verhaal mij heel erg aan.Af en toe vond ik het verhaal nogal traag, er had van mij wel iets meer vaart in mogen zitten.Waar ik Ghost in the Shell nogal een korte speelduur vond hebben, had ik bij Innocence het tegenovergestelde.Het duurde mij net iets te lang allemaal.Dat hondje was trouwens een erg leuke toevoeging.

Nadat ik het verhaal even liet voor wat het was ging ik mij richten op een heel belangrijk ander aspect van de film.
Visueel laat Oshii ons iets ongekend moois zien.Duidelijk geinspireerd door Blade Runner trakteert hij de kijker iets heel moois.De 2-D en 3-D zijn goed met elkaar verweven, en dit zorgt voor een aantal prachtige shots, maar ik vond het jammergenoeg in een klein aantal momenten niet altijd geslaagd.Het moment dat ze de oude stad betreden ziet er werkelijk fenomenaal uit.Een lust voor het oog. het einde laat wel een deurtje open voor evt. een derde deel

Opnieuw zit er weinig actie in, maar daar is het verhaal dan ook niet naar, dus verwacht zeker geen coole actie animé waarin mensen constant in gevecht zijn met robots.De momenten die er wel inzaten vond ik weer iets beter dan in deel1.Het kwam allemaal iets beter over op mij.Kôkaku Kidôtai 2: Inosensu lijkt mij een duidelijk voorbeeld van een film die je vaker moet zien/beleven om hem, denk ik, meer te kunnen waarderen.Voorlopig voor deel 2 ook,

3.5*

Toch wel een moeilijke film om te beoordelen, heb hem vannacht laat, of vroeg nog even aangezet, om even een beetje van de sfeer te proeven. Ik zou hem vandaag dan wel helemaal gaan kijken. Ik moest deze film wel even een dagje na laten zinderen om tot mijn beoordeling te komen, en hij blijft erg goed hangen, en je gaat er ook echt verder over nadenken. Uiteindelijk ben ik tot een cijfer gekomen waar ik heel tevreden over ben.

Mij is een beetje hetzelfde gebeurd als met danuz, wel al op 5 maart 2006 geschreven, ik werd ook meteen gegrepen door die onheilspellende en mysterieuze brom die er in het begin inzit. Ik zat er gewoon meteen lekker in, en heb hem dan ook in één ruk uitgekeken. En toen was het half 5 's ochtends. Heerlijk om zo'n film midden in de nacht te bekijken. Zoals gezegd kwam ik er doordat gebrom meteen in. Dan begint het pas echt. Een meisje komt in een doodskist aan, en daar begint al meteen een grote mysterie. Dit is niet anders in het verloop van de film. Over alles wat er zich in de film afspeelt wordt mysterieus gedaan. De kijker moet zelf een beetje uitpuzzelen wat er allemaal gaande is binnen in deze prachtige sprookjesachtige omgeving. Symbool staat de onschuld, ook goed in beeld geplaatst door de witte jurkjes die de meisjes aanhebben. De film bestaat uit vele verschillende lagen, en ik denk dat ik het mysterie rondom het hele intenaat zo'n beetje al ontrafeld heb. Al zal een herziening nog moeten uitwijzen of ik niet wat clue's gemist heb, wat ongetwijfeld wel het geval zal zijn. De film deed me af en toe ook wat denken aan The Wicker Man.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit. De groenrijke sprookjesachtige bossen zien er erg mooi uit. Het zwevende camerawerk versterkt dit alleen maar. De ene mooie shot na de andere worden we op getrakteerd. Een mooi voorbeeld hiervan is als de meisjes aan het spelen zijn en de camera er doorheen zweeft , een van de mooiste shots die ik ooit heb gezien. Ook buiten de bossen ziet het er fraai uit. De film kent tevens een hele mooie score, alleen jammer dat deze erg weinig wordt gebruikt. De soundtrack is ook om van te smullen. Het gebrom heb ik al genoemd, maar ook in de bossen is dit heel mooi met de bijgeluiden van kikkers, krekels, vogels, bladeren, de watervallen en dergelijke. Het acteerwerk is ook zeer goed.

Audio/visueel vaak overdonderend, maar ook het verhaal is dus erg goed, en laat meer dan genoeg ruimte over om je gedachten er op los te laten. ook zeker een film die lekker blijft hangen.
Ik had eerst 3.5 sterren in gedachten, maar na een dag door laten zinderen had ik de film daarmee tekort gedaan. Ook 4 sterren rechtvaardigde het niet echt meer, voor eventueel de volle bak wil ik hem eerst nog herzien.

Een prachtig en erg boeiend sprookje.

4.5*